მალაიზიური Boeing 777-ის კატასატროფის ადგილი

მოსაზრება: რუსეთმა დაიწყო ევროპის იძულება, აწარმოოს პატივისცემაზე დამყარებული დიალოგი

22
(განახლებულია 21:24 19.10.2020)
ევროპამ ხმაური ატეხა რუსეთის გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით – გავიდეს MH17-ის დაღუპვის გარემოებებზე ნიდერლანდებთან და ავსტრიასთან სამმხრივი კონსულტაციებიდან.

ვლადიმირ კორნილოვი

ამასთან თავად ამ ხმაურის ხასიათი და მისი თანმხლები ფეიკები, რომლებიც მაღალჩინოსანი პირების ბაგეებიდან ისმოდა, თავისთავად არის დასავლეთის განზრახვათა სიყალბის დასტური – დაადგინოს ტრაგედიის ნამდვილი მიზეზები.  

ჯერ მარტო ნიდერლანდების საგარეო საქმეთა მინისტრის სტეფ ბლოკის ოფიციალური განცხადების ფორმულირება რად ღირს: „დღეს რუსეთის ფედერაციამ გამოაცხადა, რომ ცალმხრივად წყვეტს მოლაპარაკებებს მისი პასუხისმგებლობის თაობაზე რეის MH17-ის განადგურებასთან დაკავშირებით“. აი, ასე! თურმე სადღაც „რუსეთის პასუხისმგებლობაზე“ მოლაპარაკებები მიმდინარეობდა, რუსეთში კი ამაზე წარმოდგენაც არ ჰქონდათ.

უნდა გაგახსენოთ, რომ პირველი კონსულტაციები მალაიზიური „ბოინგის“ დაღუპვის გარემოებებთან დაკავშირებით, რომელიც 2014 წელს ჩამოვარდა, გასული წლის დასაწყისში შედგა. რუსულმა მხარემ მაშინვე დააფიქსირა, რომ მათი ყურადღების ცენტრში იქნებოდა არა „რუსეთის იურიდიული პასუხისმგებლობის აღიარება კატასტროფის გამო, არამედ საკითხთა კომპლექსი, რომლებიც ამ ინციდენტს უკავშირდებოდა და რომლებსაც პრინციპული მნიშვნელობა ჰქონდა ნამდვილი მიზეზების დადგენისთვის. ამასთან მოსკოვმა განსაკუთრებით აღნიშნა, რომ ერთ-ერთი საკვანძო საკითხი — უკრაინის პასუხისმგებლობაა იმაზე, რომ არ დახურა თავისი საჰაერო სივრცე საომარი მოქმედებების ზონის თავზე.

და, რაღა თქმა უნდა, ბლოკმა შესანიშნავად იცის ამის თაობაზე. მაგრამ ის შეგნებულად ამახინჯებს ჭეშმარიტებას. ისევე, როგორც იმ პასაჟში, რომ რუსეთის უარი, განაგრძოს უნაყოფო კონსულტაციები, „განსაკუთრებით მტკივნეულია კატასტროფის მსხვერპლთა ნათესავებისთვის“. დასავლელი მოღვაწეებიდან ბევრი, ვინც მოსკოვის ამ გადაწყვეტილების განხილვას შეუდგა, ასევე ცდილობს დაზარალებულთა თემით სპეკულირებას. აშშ-ის ელჩმა ნიდერლანდებში პიტ ჰუკსტრამ რუსეთის გასვლას კონსულტაციებიდან მორიგი დარტყმა უწოდა მსხვერპლთა ნათესავებზე, რომლებსაც ჭეშმარიტების დადგენა სურთ.

გასაკვირი არ არის, რომ ზოგი ჰოლანდიელის რეაქცია, რომლებიც ინფორმაციას ისე იღებენ, როგორც ოფიციალური პირები აწვდიან, მკვეთრზე მეტიცაა. მაგალითად, ბლოკის ერთ-ერთი მკითხველი მაშინვე მრისხანე რჩევების მიცემას შეუდგა რუსთთან დაკავშირებით:

„დაუყოვნებლივ გააძევეთ ყველა რუსი ნიდერლანდებიდან, დაკეტეთ საელჩო, ახლავე შეწყვიტეთ საგარეო ვაჭრობა რუსეთთან, აღარ იყიდოთ რუსული გაზი. გაგზავნეთ ჩვენი ფლოტი ყირიმში“.

და კომენტატორებიდან პრაქტიკულად არავის მიაქვს განხიბლულ ჰოლანდიელ პუბლიკამდე მკაფიო და არაორაზროვანი განმარტება მოსკოვის ამგვარი ნაბიჯის შესახებ. რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ უკვე განმარტა, რომ სიამოვნებით განაგრძობდა კონსულტაციებს, თუ ჰოლანდიელები სხვა გზას არ აირჩევდნენ — ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში რუსეთის წინააღმდეგ სარჩელის შეტანის გზას. სამინისტროს განცხადება ასე გამოიყურება:

„ნიდერლანდების ასეთი არამეგობრული ქმედებები უაზროს ხდის სამმხრივი კონსულტაციების გაგრძელებასა და ჩვენ მონაწილეობას მასში. სამმხრივი კონსულტაციების ჩაშლაში პასუხისმგებლობა სრულად ეკისრება ოფიციალურ ჰააგას“.

აი, ამ უხერხული მომენტის მიჩქმალვას ცდილობს დასავლური პრესა, ისევე, როგორც იმისა, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპულ კომისიაში სარჩელის შეტანით სწორედ რომ ჰააგამ ავნო მსხვერპლთა ნათესავებს.

საქმე ისაა, რომ ადამიანის ულებათა ევროპულ სასამართლოში არაერთხელ შევიდა ინდივიდუალური სარჩელები დაღუპულთა ოჯახებისგან. პირველი ასეთი სარჩელი ჯერ კიდევ 2016 წელს განიხილეს. და, აი, მიმდინარე წლის 10 ივლისს ნიდერლანდების მთავრობამ ვერაფერი მოიგონა იმაზე უკეთესი, რომ სახელმწიფოთშორისი სარჩელი შეეტანა იგივე სასამართლოში და მერე კიდევ პირფერულად ემტკიცებინა, რომ ეს სარჩელი უკვე განხილვის პროცესში მყოფი საქმეების მხარდასაჭერადაა შეტანილი.

და ეს ჰოლანდიური მხარის აშკარა ტყუილია. ძნელი წარმოსადგენია, რომ ჰააგაში, გლობალურ იურიდიულ დედაქალაქში, არ იცოდნენ, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში სახელმწიფოთშორისი სარჩელის შეტანისას ყველა ინდივიდუალური საქმე, რომლებიც იქ იმავე შემთხვევასთან დაკავშირებით იხილება, მომენტალურად ჩერდება ქვეყნებს შორის დავის გადაწყვეტამდე. ეს მკაფიოდაა დაფიქსირებული ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის სისტემის რეფორმირების შესახებ კოპენჰაგენის დეკლარაციის 45-ე მუხლში, რომელიც 2018 წელს მიიღეს ევროპის საბჭოს წევრმა ქვეყნებმა.

ანუ ჰააგა MH17-ის მსხვერპლთა ნათესავებს იყენებს ფარად, თავად კი სასამართლოს გადაწყვეტილებას აჭიანურებს მათ სარჩელებზე. ჰოლანდიური პრესა ამის თაობაზე, რა თქმა უნდა, არ დაწერს.

ასევე არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ნიდერლანდების სარჩელი პოტენციურად აჩენს ინტერესთა კონფლიქტს სხვა იურიდიულ ორგანოსთან — გაეროს საერთაშორისო სასამართლოსთან, სადაც უკვე განიხილება უკრაინის საქმე რუსეთის წინააღმდეგ, რომელშიც ასევე ფიგურირებს MH17-ზე პასუხისმგებლობის საკითხი. ხოლო ევროპის სასამართლო (ევროკავშირის უმაღლესი სასამართლო ინსტანცია) ჯერ კიდევ 2014 წელს გამოთქვამდა მოსაზრებას, რომ სახელმწიფოთშორისმა ქეისებმა, რომლებიც ადამიანის უფლებათა ევროპულ საბჭოში განიხილება, არ უნდა ხელყოს სხვა საერთაშორისო სასამართლო ორგანოების იურისდიქცია. ანუ ნიდერლანდების მთავრობა არა მარტო აჭიანურებს ინდივიდუალური ქეისების განხილვას, არამედ ინტერესთა კონფლიქტსაც ქმნის სხვადასხვა ინსტანციებს შორის, რაც ასევე უქმნის დაბრკოლებას საქმეს.

იბადება კანონზომიერი კითხვა: რაში დასჭირდა ჰააგას, სკანდალური სარჩელის სწორად ახლა შეტანით, ერთდროულად მოახდინოს სასამართლო პროცესების ტორპედირება ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოშიცა და რუსეთთან კონსულტაციებისაც? ჰოლანდიური პრესა, ლაქას სცხებს რა მოსკოვის გადაწყვეტილებას, რატომღაც არ სთხოვს პასუხს თავის პრემიერ-მინისტრს მარკ რიუტეს ამ კითხვაზე. მან უბრალოდ თქვა, რომ „საუკეთესო დრო შეარჩია“, მაგრამ უარი თქვა განემარტა, რატომ ჰგონია ასე.

არადა, პასუხი ხილულია. თავიდან ჰოლანდიური მთავრობა გამუდმებით ამბობდა, რომ საერთაშორისო საგამოძიებო ჯგუფის მუშაობის დასრულებასა და სასამართლოში სარჩელის შეტანას ელოდებოდა. და, აი, ამ წლის მარტში სასამართლო პროცესი დაიწყო — ხმაურით, პომპეზურად, ლამის მთელი მსოფლიოს ტელეკომპანიების კამერების თანხლებით. და მაშინვე გასაგები გახდა, რომ რაღაც ისე ვერ წავიდა ამ პროცესის ორგანიზატორებისთვის.

ჯერ პირველი, ოთხ დანიშნულ „ბრალდებულს“ არანაირი კავშირი არ აქვს MH17-ის განადგურებასთან; და მეორე: ასეთი ხმაურიანი მცდელობა იმისა, რომ პროცესისთვის რუსული სპეცსამსახურების ოფიცერი (ან თავად რუსეთის სახელმწიფო) მიებათ, ჩავარდა.

„ბოინგის“ განადგურების მორიგი წლისთავის მოახლოების კვალდაკვალ მსხვერპლთა ნათესავებისთვის გასაგები გახდა, რომ საქმე იშლება. რის შესახებაც მათ ფაქტობრივად პირდაპირ მიუთითეს ამერიკის ელჩ ჰიკსტერისადმი გაგზავნილ წერილში, რომელსაც თითქოს ასე ძალიან შესტკივა მათზე გული. მათ მოუწოდეს აშშ-ს, სასამართლოს წარუდგინოს ინციდენტის ის თანამგზავრული ფოტოები, რომელთა შესახებაც 2014 წელს სახელმწიფო მდივანი ჯონ კერი საუბრობდა. როგორც ხვდებით, არანაირი ფოტო წარმოდგენილი არ ყოფილა.

გააცნობიერეს რა, რომ სასამართლოში საქმე ჩაიშლებოდა, ჰააგა კი პუბლიკას ავიაკატასტროფის მეექვსე წლისთავზე ვერაფერს წარუდგენდა, წავიდნენ კიდეც სარჩელის შეტანით ამ გამომწვევ ნაბიჯზე. რათა ყურადღება უხერხული შეკითხვებიდან ახალ სარჩელზე გადაეტანათ.

და როგორ უნდა მოქცეულიყო რუსეთი, რომელიც ნამდვილად იმედოვნებდა თუნდაც რაიმე სახის დიალოგის დაწყებაზე ნიდერლანდებთან, დაე, თუნდაც არაფორმალიზებული ჯგუფის შემადგენლობაში? რა დიალოგზე შეიძლება იყოს საუბარი, თუ მეორე მხარემ უკვე ყველაფერი გადაწყვიტა თავისთვის? როგორ არ უნდა გავიხსენოთა აქ სერგეი ლავროვის ამასწინანდელი სიტყვები: „ის ადამიანები, რომლებიც დასავლეთში საგარეო პოლიტიკაზე აგებენ პასუხს, ვერ აცნობიერებენ ურთიერთპატივისცემაზე დაფუძნებული საუბრის აუცილებლობას. ჩვენ ალბათ რაღაც დროით უნდა შევწყვიტოთ მათთან ლაპარაკი“.

შეიძლება ითქვას, რომ რუსეთის გამოსვლა MH17-ის თაობაზე კონსულტაციებიდან არის კიდეც პირველი ნაბიჯი, გადადგმული მინისტრის სიტყვების რეალიზაციისკენ. თუმცა არა უკანასკნელი. ჩათვალეთ, რომ რუსეთის სვლა ევროპელების იძულებაზე, აწარმოონ ურთიერთპატივისცემზე დამყარებული დიალოგი, დაიწყო.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

22
თემები:
რუსეთი დღეს (677)
აშშ-სა და ევროკავშირის დროშები

მოსაზრება: ბაიდენი აშშ-ს ევროპის მარიონეტად გადააქცევს

27
(განახლებულია 19:13 25.11.2020)
ევროკავშირმა, ევროსაბჭოს მეთაურ შარლ მიშელის სახით, ჯო ბაიდენს „მტკიცე ტრანსატლანტიკური ალიანსის“ აღდგენა შესთავაზა.

ირინა ალქსნის

თუ ბაიდენი თეთრ სახლში შევა, მაშინ ამ სურვილს სრული საფუძველი აქვს, რომ ახდეს. მეტად სიმბოლურია აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის პოსტზე ენტონი ბლინკენის კანდიდატურა, რომელიც „ვაშინგტონური ჭაობის“ რაფინირებული პროდუქტია და „გლობალური ალიანსების მცველსაც“ წარმოადგენს.

ის, რომ დასავლეთ ევროპა ბედნიერი იქნება აშშ-ის პრეზიდენტის როლში ჯო ბაიდენის ხილვით, მაშინ გახდა გასაგები, როგორც კი მისმა ლიდერებმა ერთმანეთის გადასწრებით დაიწყეს არჩევნებში გამარჯვების მილოცვების დაგზავნა ბაიდენისთვის, ხოლო გერმანია გამოტყდა კიდეც, რომ „ტრამპთან კიდევ ოთხი წელი მუშაობის“ განწყობა არ აქვს.

ამაზე უფრო გაუგებარი ისაა, რატომ ანიჭებს ევროპა უპირატესობას შტატების სათავეში გლობალისტების ხილვას — იმ გლობალისტებისა, რომლებიც შეპყრობილი არიან ერთპოლარული სამყაროს სტატუს-კვოს შენარჩუნებით, რომელშიც უპირობო ლიდერი ვაშინგტონი იქნება.

ძველ სამყაროში განუხრელად მზარდი პროცესი, რომელიც ოკეანისგაღმელი სუზერენისგან სუვერენიზაციასა და ნახევრად ვასალური დამოკიდებულებისგან გათავისუფლებას მოიაზრებს, ხომ თითქოს ეწინააღმდეგება ამ მისწრაფებებს?

შეიძლებოდა გვევარაუდა, რომ ევროპაში პროამერიკული ძალები მძლავრობენ, რომლებიც მზად არიან შტატებს მსხვერპლად შესწირონ საკუთარი ქვეყნები, მაგრამ ფაქტები საწინააღმდეგოზე მეტყველებს. მაგალითად, გერმანიის მთავრობამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი პოზიცია ექსტერიტორიული სანქციების მიმართ, რომლებიც აშშ-ში „ჩრდილოეთის ნაკადი-2“-ის მიმართ მუშავდება.

ამგვარად, ევროპა განაგრძობს თავისი ინტერესების დაცვისა და საკუთარი გეოპოლიტიკური როლის გაძლიერების ხაზს, მაგრამ ამასთან მხურვალედ უჭერს მხარს ვაშინგტონში ხელისუფლებაში იმ ძალების დაბრუნებას, რომლებისთვისაც მსგავსი რამ, თეორიულად, კატეგორიულად მიუღებელი უნდა იყოს. ამ უცნაურ უთანხმოებაზე პასუხი ოთხი წლის წინანდელ მოვლენებში უნდა ვეძებოთ.

თეთრ სახლში შესულმა დონალდ ტრამპმა უარი თქვა აშშ-ის მონაწილეობით უამრავ უკვე ხელმოწერილ საერთაშორისო შეთანხმებაზე. ასეთი ბედი ეწია ცნობილ ტრანსატლანტიკურ სავაჭრო და საინვესტიციო პარტნიორობას, რომელსაც იმ დროისთვის უკვე ჰქონდა ავის მომასწავებელი რეპუტაცია. ალარმისტები გვაფრთხილებდნენ, რომ მისი მეშვეობით ამერიკა უბრალოდ გამოწოვდა რესურსებს ევროპას თავის სასარგებლოდ.

მაგრამ ტრამპმა, რომელიც პრეზიდენტობის პერიოდში ყველა შესაძლებლობას იყენებდა თავისი ქვეყნისთვის ეკონომიკური სარგებლის მისაღებად, უყოყმანოდ თქვა უარი „დედალზე“, რომელსაც თითქოს მრავალი წლის განმავლობაში უნდა დაედო ოქროს კვერცხები ამერიკისთვის. თანაც არაერთხელ განაცხადა, რომ ყველა ეს შეთანხმება რეალურად ღრმად არახელსაყრელი იყო შეერთებული შტატებისთვის. საფიქრალია, რომ ბიზნესში დიდი გამოცდილების მქონე ამერიკის შმაგ პატრიოტს შეიძლება ვერწმუნოთ.

მთავარი შეცდომა — არის ვარაუდი იმისა, რომ გლობალისტებს (მათ შორის, ამერიკელებს) ეროვნულად ორიენტირებული ინტერესები აქვთ. მათთვის შეერთებული შტატები უკიდურესად მნიშვნელოვანი შეიძლება იყოს როგორც მთავარი ემისიური ცენტრი და პლანეტის ყველაზე ძლიერი არმია. მაგრამ უზარმაზარი ქვეყანა, თითქმის 330 მილიონიანი მოსახლეობით, უფრო ის ტვირთია, რომლის ჩამოწერაც ბევრად მარტივია, ვიდრე მისი პრობლემების გადაჭრაში ფულის ჩადება.

სამაგიეროდ გლობალისტების, როგორც მსოფლიო მოქალაქეების ჭეშმარიტი ინტერესები და სენტიმენტალური გრძნობები შეიძლება სულ სხვა ადგილებს უკავშირდებოდეს. იმავე ენტონი ბლინკენმა ბავშვობის უმეტესი წლები პარიზში გაატარა და მისი პიროვნების ჩამოყალიბებაზე ძლიერი ზეგავლენა ევროპელმა მამინაცვალმა მოახდინა. ასე რომ, ეჭვები, იხელმძღვანელებს თუ არა ის სახელმწიფო მდივნის პოსტზე მხოლოდ აშშ-ის ეროვნული ინტერესებით, სრულიად კანონზომიერია.

ამგვარ პეიზაჟში ევროპის პოზიცია აზრს იძენს. მან ბოლო ათწლეულებში ისწავლა, რომ თავისას ამერიკის ფესვებს მოწყვეტილებთან ურთიერთქმედებით შეიძლება მიაღწიოს — ამასთან, „თავისუფალი სამყაროს ლიდერთან“ და ერთადერთ ზესახელმწიფოსთან ფორმალური რევერანსების შესრულებაც არ უნდა დაივიწყოს.

ჯერ მარტო ირანის ბირთვული გარიგება რად ღირს, რომელსაც ხშირად ობამას პრეზიდენტობის ერთ-ერთ ტრიუმფადაც იხსენიებენ, მაგრამ რომლითაც ევროპა უფრო იყო დაინტერესებული, ვიდრე თავად აშშ. უფრო მეტიც: ევროკავშირს ძველებურად ბევრ რამეში სჭირდება შეერთებული შტატები. კერძოდ, ევროპის ძალისხმევა, შექმნას თავისი არმია — არა ის იმიტაცია, რომელიც ახლა არსებობს, არამედ რეალური სამხედრო ძალა — არასერიოზულად გამოიყურება. ამერიკელებს ამ აზრით ალტერნატივა არ ჰყავთ და არც ეყოლებათ ხილულ მომავალში. მაგრამ ტრამპს მტკიცედ ჰქონდა განზრახული, ეიძულებინა ბებერი ევროპა, ყველაზე მაღალი ნიხრით გადაეხადა სამხედრო „ქოლგის“ საფასური. აი, „ვაშინგტონურ ჭაობთან“ კი ბრიუსელსა თუ ბერლინს მოლაპარაკების შანსი აქვთ.

ევროკავშირს რუსეთის საპირწონედ გეოპოლიტიკური, ეკონომიკური თუ იგივე სამხედრო დამბალანსებელი ესაჭიროება ძველებურად. თორემ მოსკოვს უკვე ფრიად ხელსაყრელი პირობები ექმნება დასავლეთის მიმართულებით, რაც ნამდვილად არ ახარებს დასავლეთ ევროპულ დედაქალაქებს.

შედეგად ყალიბდება პარადოქსული ვითარება: იმ დროს, როცა ევროპა ბევრის თვალში აშშ-თვის სახარჯ მასალად გამოიყურება, რეალურად ამერიკელების შეცოდებაა საჭირო, ვინაიდან თანდათან იზრდება შანსი იმისა, რომ შტატები ევროპული მზაკვრობისა და საკუთარი ელიტების ღალატის მსხვერპლად იქცეს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

27
თვითმფრინავი ცაში

მოსაზრება: დაუბრუნდება თუ არა ბაიდენი რუსეთთან „ღია ცის“ ხელშეკრულებას

27
(განახლებულია 20:52 24.11.2020)
შეერთებული შტატების მიერ „ღია ცის“ ხელშეკრულებიდან გასვლის თაობაზე განცხადების გაკეთებიდან ექვსთვიანი ვადა ამოიწურა.

სოფია მელნიჩუკი

ვაშინგტონი აღარ მონაწილეობს ხელშეკრულებაში, რომელსაც რუსეთი „უხეშად არღვევდა წლების განმავლობაში“. ტრამპის ადმინისტრაციას მიაჩნია, რომ ქვეყანა იმ მოძველებული შეთანხმებებიდან გაჰყავს, რომლებიც „მოწინააღმდეგეს უპირატესობას ანიჭებს ეროვნული უსაფრთხოების ფასად“. ახლა მოსკოვი აპირებს მიაღწიოს შეთანხმებაში დარჩენილი გარანტიების შესრულებას. არსებობს თუ არა იმის შანსი, რომ ბაიდენის გუნდმა ისევ გახსნას ამერიკული ცა?

არ არსებობს შეთანხმება ნდობის გარეშე

თეთრის სახლის მოსკოვისადმი ერთ-ერთი მთავარი პრეტენზია — საინსპექციო ფრენების შეზღუდვაა აფხაზეთის, ცხინვალის რეგიონის, ჩეჩნეთისა და კალინინგრადის თავზე. ამაზე პასუხად ამერიკელებმა ცა ალასკისა და წყნარი ოკეანის კუნძულების თავზე დახურეს.

ხელშეკრულების თანახმად, 2002 წლიდან 35 წევრ ქვეყანას სადაზვერვო ფრენების ჩატარება შეუძლია ერთმანეთის ტერიტორიებზე. მიღებული მონაცემები ხელმისაწვდომია ყველასთვის. ამასთან, თვითმფრინავები არ არის შეიარაღებული, ვიდეოაპარატურა წინასწარ მოწმდება, ხოლო ბორტზე გასაინსპექტირებელი ქვეყნის წარმომადგენელი იმყოფება.

2019 წელს „ღია ცის“ ხელშეკრულების ფარგლებში 1500-ზე მეტი ასეთი გაფრენა განხორციელდა. მაგრამ ქვეყნებს შორის კონტროლი და ნდობის განმტკიცება ერთადერთი მიზანი არ არის. აქ მნიშვნელოვანი პოლიტიკური სიგნალებიც არის ხოლმე. მაგალითად, დონბასში კონფლიქტის დაწყების შემდეგ აშშ უკრაინის აღმოსავლეთ ნაწილის თავზე ფრენებს კიევის მხარდაჭერის ნიშნად ახორციელებდა.

ბინძური თამაშები

„კრემლში ეს ხელშეკრულება ძალიან მნიშვნელოვან ფაქტორად მიაჩნიათ ურთიერთნდობისა და შეიარაღების კონტროლის მხრივ. აშშ-ის გასვლა შეთანხმებიდან მას სიცოცხლისუუნაროს ხდის“, — აღნიშნა რუსეთის პრეზიდენტის პრეს-მდივანმა დმიტრი პესკოვმა.

მაგრამ მოსკოვი მაინც განაგრძობს დოკუმენტის ნორმების დაცვას — რამდენიმე პირობის საფუძველზე, განაცხადეს რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროში.

პირველი: ევროპული ქვეყნები იძლევიან გარანტიას, რომ არ გადასცემენ თავიანთი ფრენების მონაცემებს აშშ-ს; მეორე: რუსული თვითმფრინავები შეძლებენ ინსპექტირება გაუწიონ ამერიკულ ობიექტებს ევროპაში. ჯერჯერობით არანაირი გარანტია მიღებული არ არის, რაც მოსკოვს კატეგორიულად არ აწყობს.

„საიდუმლო არ არის, რომ აშშ მოკავშირეებისგან მოითხოვს, ხელი მოაწერონ დოკუმენტებს, რომელთა თანახმადაც, ვაშინგტონის [„ღია ცის“ ხელშეკრულებიდან] გასვლის შემდეგ ისინი ამერიკულ მხარეს გადასცემენ მონაცემებს, რომლებსაც რუსეთის თავზე სადამკვირვებლო ფრენების შედეგად მიიღებენ, — ამბობდა კონსტანტინ გავრილოვი, რუსული დელეგაციის ხელმძღვანელი ვენაში. — ეს მარტო ხელშეკრულების დარღვევა კი არა, ბინძური თამაშებია ხელშეკრულების სფეროში, რომელიც ვაშინგტონის სტრატეგიის მსხვერპლად იქცა“.

„ეს სიგიჟეა“

აშშ-ის გასვლა „ღია ცის“ ხელშეკრულებიდან, პირველ რიგში, ვაშინგტონის ევროპელ მოკავშირეებს ურტყამს. მათთვის მნიშვნელოვანია ამერიკული თვითმფრინავების მიერ მოგროვებულ მონაცემებზე წვდომა. რამდენიმე ევროპული ქვეყნის წარმომადგენელმა სინანული გამოთქვა ვაშინგტონის გადაწყვეტილების გამო. „ჩვენ გვესმის, რომ იყო სირთულეები რუსეთის მხრიდან ნორმების დაუცველობის კუთხით, მაგრამ ეს, ჩვენი აზრით, არ არის შეთანხმებიდან გასვლის საბაბი“, — აღნიშნა გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ჰაკო მაასმა.

საფრანგეთის საგარეო უწყებაში მიუთითეს, რომ შეერთებულმა შტატებმა არ წარმოადგინა მოსკოვის მიერ შეთანხმების დარღვევის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. ერთობლივ განცხადებაში ესპანეთმა, ბელგიამ, ფინეთმა, იტალიამ, ლუქსემბურგმა, ნიდერლანდებმა, ჩეხეთმა და შვედეთმა ხაზი გაუსვეს, რომ „ღია ცის“ ხელშეკრულება კვლავაც რჩება „ფუნქციონირებადად და სასარგებლოდ“.

თავად შტატებში ამ საკითხზე ერთსულოვნება არ არის. მაგალითად, სენატის საერთაშორისო საკითხთა კომიტეტის წევრი რობერტ მენენდესი თეთრი სახლის ნაბიჯებს ასე აფასებს:

„პრეზიდენტმა ტრამპმა თავხედურად უარყო კანონი და ცალმხრივად გადადგა პოლიტიკურად მოტივირებული ნაბიჯი მას შემდეგაც კი, რაც საპრეზიდენტო არჩევნებში დამარცხდა“.

„ეს სიგიჟეა“, — ასეთი კომენტარი გააკეთა აშშ-ის სამხედრო–საჰაერო ძალების გენერალმა და ეროვნული უშიშროების სააგენტოს ყოფილმა დირექტორმა, CIA-ს დირექტორმა მაიკლ ჰაიდენმა. ხოლო რეიგანის ადმინისტრაციის სახელმწიფო მდივანმა ჯორჯ შულცმა, ჯორჯ ბუშის თავდაცვის მინისტრმა უილიამ პერიმ და ბარაკ ობამას არაოფიციალურმა მრჩეველმა სემუელ ნანმა წერილი გაგზავნეს თეთრ სახლში მოწოდებით, შენარჩუნდეს „ღია ცის“ ხელშეკრულება.

ხელშეკრულების დასასრული

დონალდ ტრამპის პრეზიდენტობის ოთხი წლის განმავლობაში მთელი მსოფლიო დარწმუნდა, რომ ის შეიარაღებაზე კონტროლით დაინტერესებული არ არის. 2018 წელს ამერიკის ლიდერმა განაცხადა, რომ ირანის ბირთვული გარიგებიდან გადის იმ მიზეზით, რომ თეირანი შეთანხმების პირობებს არ იცავს.

ერთი წლის შემდეგ იგივე ბედი ეწია საშუალო და მცირე სიშორის რაკეტების შესახებ შეთანხმებას, რომელსაც რონალდ რეიგანმა და მიხაილ გორბაჩოვმა მოაწერეს ხელი.

2020 წელს ადმინისტრაციაში არსებულმა წყაროებმა გაავრცელეს ინფორმაცია, რომ თეთრ სახლში ბირთვული გამოცდების შესახებ მსჯელობდნენ — პირველად 1992 წლის შემდეგ. ეს იქნებოდა იმ მორატორიუმის დარღვევა, რომელიც აშშ-ზე, რუსეთზე, ჩინეთზე, ბრიტანეთსა და საფრანგეთზე ვრცელდება.

გაურკვეველია სტრატეგიული შემტევი შეიარაღების შესახებ ხელშეკრულების (СНВ-3) ბედიც, რომელსაც 2010 წელს მოეწერა ხელი. მოლაპარაკებების მეორე რაუნდი სექტემბერში დასრულდა, შეერთებულმა შტატებმა რუსეთს მთელი რიგი დამატებითი პირობები შესთავაზა, რომელთა შორის არის შეუსრულებელი — შეთანხმებაში ჩინეთის ჩართვა. СНВ-3-ს ვადა თებერვალში ეწურება და РИА Новости-ს მიერ გამოკითხულ ექსპერტებს დიდი ეჭვი აქვთ, რომ მისი გახანგრძლივება მოხერხდება.

ასეა თუ ისე, „ღია ცის“ ხელშეკრულება, დიდი ალბათობით, დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციის ბოლო მსხვერპლი გახდება. ჯო ბაიდენისთვის ოფიციალური გამარჯვების მილოცვა ჯერ ადრეა, მაგრამ იმის ალბათობა, რომ ოვალურ კაბინეტს სწორედ ის დაიკავებს, დღითი დღე იზრდება.

ახლებურად შესვლა

ზოგ ექსპერტს მიაჩნია, რომ ბაიდენი უნდა დაფიქრდეს „ღია ცის“ ხელშეკრულებაში დაბრუნებაზე, მაგრამ ეს ალბათ არ მოხდება, მიაჩნია დმიტრი სუსლოვს — კომპლექსური ევროპული და საერთაშორისო კვლევების ცენტრის დირექტორის მოადგილეს.

„აშშ-ში რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში ჩამოყალიბდა მკაფიო პოზიცია: თუ ისინი შეიიარაღებაზე კონტროლის შეთანხმებიდან გადიან, უკან აღარ ბრუნდებიან. უფრო მეტიც, რუსეთისადმი პრეტენზიებს „ღია ცის“ ხელშეკრულებაზე შტატები ჯერ კიდევ ობამას ადმინისტრაციის დროს აცხადებდა. არსებობს კონსენსუსი თეთრ სახლს, პენტაგონსა და სადაზვერვო სამსახურებს შორის იმის შესახებ, რომ მოსკოვი სრულად არ იცავს და არღვევს დოკუმენტის ნორმებს“, — განაცხადა მან.

ამასთან, ექსპერტის თქმით, ხელშეკრულებაში დაბრუნება კონგრესის ზედა პალატის რატიფიკაციას მოითხოვს. იმის გათვალისწინებით კი, რომ პალატა შეიძლება კვლავ რესპუბლიკელების კონტროლქვეშ აღმოჩნდეს, ეს ახალ პრობლემებს შექმნის. ხოლო თუ ბაიდენი მაინც გადაწყვეტს წინამორბედის გადაწყვეტილების გაუქმებას, ამას დრო დასჭირდება.

„ამასთან, ახლა ტრამპი კიდევ დამატებით წინაღობებს ქმნის“, — აცხადებს ექსპერტი ოლეგ შკიროვი.

თეთრი სახლის გადაწყვეტილება ქვეყნის სამხედრო–საჰაერო ძალებს აიძულებს, თავიდან მოიშოროს თვითმფრინავები, რომლებიც სადამკვირვებლო ფრენებისთვის გამოიყენება.

„კონგრესი, რესპუბლიკელების მოქმედებების გამო, დიდი ხნის განმავლობაში არ გამოყოფდა სახსრებს მათი მოდერნიზაციისთვის. და ეს ბრძოლა „ღია ცის“ ხელშეკრულების ჩამოშლისკენ იყო მიმართული. სადამკვირვებლო თვითმფრინავების გარეშე ხელშეკრულებაში დაბრუნება კი უფრო რთული იქნება“, — მიაჩნია ექსპერტს.

გარდა ამისა, შაკიროვის აზრით, გასათვალისწინებელია ისიც, თუ ვინ დაიკავებს სავარძლებს ბაიდენის ადმინისტრაციაში. მაგალითად, მაიკლ კარპენტერი — საგარეო პოლიტიკის ყოფილი მრჩეველი ასევე ეწინააღმდეგებოდა აშშ-ის მონაწილეობას „ღია ცის“ ხელშეკრულებაში, ვინაიდან რუსეთი თითქოს ინფორმაციას აგროვებს ამერიკული ინფრასტრუქტურის შესახებ — ავი ზრახვებით.  

თუ უფრო მასშტაბურად ვიტყვით, ბაიდენის მთავარი იდეა — ევროპასთან ნდობის აღდგენაა, ხაზს უსვამს შაკიროვი. და იმის გათვალისწინებით, რომ ევროპისთვის ხელშეკრულება მნიშვნელოვანია, შეიძლება აშშ მაინც დაუბრუნდეს ხელშეკრულებას მოკავშირეთა ხათრით — თუნდაც არა მაშინვე.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

27
თემები:
რუსეთი დღეს (677)
მიკროფონი

გოფოძე: ისინი, ვისაც კოვიდის არსებობა არ სჯერათ, ერთხელ მოვიდნენ და ნახონ მძიმე პაციენტები

0
(განახლებულია 17:28 27.11.2020)
რესპუბლიკური საავადმყოფოს დირექტორი ლევან გოფოძე საუბრობს იმ მიზეზებზე, რამაც გამოიწვია კორონავირუსით ინფიცირებულთა საგანგაშო მაჩვენებელი.
„პრობლემა კომპლექსურია. ყველას თავისი წილი პასუხისმგებლობა აქვს ამ ვითარებაში. საზოგადოების თვითშეგნებას ამ დაავადების მართვაში ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. არსებობენ ადამიანები, რომელსაც დღესაც არ სჯერათ კორონავირუსის არსებობა, არ იცავ წესებს. ამ ადამიანებისთვის არის რეკომენდაცია, რომ იქნებ, კლინიკაში ერთხელ მოვიდნენ და ნახონ ინფიცირებული მძიმე პაციენტები, მაშინ დარწმუნდებიან, რომ ეს საკმაოდ საშიში დაავადებაა“, - ამბობს გოფოძე.

გოფოძის განცხადებით, იმ შემთხვევაში, თუ პასუხისმგებლობას საკუთარ თავზე არ აიღებს ყველა – სახელმწიფო, საზოგადოება და თითოეული მოქალაქე, ამ ჯაჭვის გაწყვეტა ძალიან რთული იქნება.

0