სერგეი ლავროვი

მოსაზრება: რატომ დებს ლავროვი ევროპელ ლიდერებთან ურთიერთობის შეწყვეტის პირობას

42
(განახლებულია 20:07 15.10.2020)
რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა განაცხადა, თუ ევროპას ნორმალური დიალოგი არ სურს, მაშინ ჩვენ შეგვიძლია მის ხელმძღვანელებთან ურთიერთობა შევწყვიტოთო.

პიოტრ აკოპოვი

სიტყვა სიტყვით ასე თქვა. დასავლეთისა და რუსეთის ურთიერთობებმა დაცემის ახალ დონეს მიაღწია.  

„ბოლო ოცი წლის განმავლობაში ჩვენ ყოველთვის გვქონდა საკუთარი ღირსების შეგრძნება. მაგრამ იმ ადამიანებს, რომლებიც დასავლეთში პასუხს აგებენ საგარეო პოლიტიკაზე, არ ესმით ურთიერთპატივისცემაზე დაფუძნებული საუბრის აუცილებლობა. ალბათ ჩვენ რაღაც დროით უნდა შევწყვიტოთ მათთან ურთიერთობა. მით უმეტეს, რომ [ევროკომისიის თავმჯდომარე] ურსულა ფონ დერ ლიაიენის განცხადებით, რუსეთის ამჟამინდელ ხელისუფლებასთან გეოპოლიტიკური პარტნიორობა არ გამოდის. იყოს ასე, რახან ასე სურთ“.

ფონ დერ ლიაიენის გამონათქვამს, რომ საჭიროა იმ ილუზიასთან გამოთხოვება, თითქოს რუსეთს, თავისი ამჟამინდელი ხელმძღვანელობით, შეუძლია აღადგინოს ევროკავშირის პარტნიორის სტატუსი, ლავროვმა „ევროკომისიის უმაღლესი ოფიციალური პირის ძალიან სერიოზული განცხადება“ უწოდა.

და ეს გადაჭარბებული არ არის: ევროპა მიგვანიშნებს, რომ მას არ აწყობს რუსეთის ხელმძღვანელობა. თანაც არ აწყობს იმის გამოც, რომ ის, ევროპის თვალსაზრისით, არასწორ საშინაო პოლიტიკას ატარებს („წამლავს ნავალნის“) და იმის გამოც, რომ ევროპის საშინაო საქმეებში ერევა („გატეხეს ბუნდესტაგის სერვერი“), და, საერთოდაც, უკიდურესად დესტრუქციულადაა განწყობილი.

ანუ ევროპა თავად გადადის პიროვნებებზე, ანაცვლებს რა სახელმწიფო ინტერესებსა და სახელმწიფოთშორის ურთიერთობებს რუსეთის ხელისუფლებისადმი პრეტენზიებით. თანაც ისეთი პრეტენზიებით, რომლებიც ერთმნიშვნელოვნად მოწმობს ევროპის რუსეთის მიმართ აღმატების ღრმა გრძნობას (მორალურისა და არა მარტო). ჩვენ მივხვდით, რომ გამოუსწორებლები ხართ და აღარ გვსურს თქვენი პარტნიორობაო. „თქვენთან“ — ეს პუტინი და ლავროვი კი არ არიან, არამედ რუსეთი. მანამ, სანამ მას პუტინი და ლავროვი მართავენ? დიახ, მერე კი ვნახოთ. ერთიც ვნახოთ და ისინი ნავალნიმ სულაც ვერ ჩაანაცვლოს?

ამასთან, თავად ევროპისთვის რუსეთთან ამგვარი ურთიერთობები უკიდურესად არახელსაყრელია, მაგრამ რა ქნას, თუ არც გონება ჰყოფნის და არც გეოპოლიტიკური დამოუკიდებლობა? რუსეთს ნამდვილად არ შეუძლია ჩაუდოს ევროკავშირის ხელმძღვანელობას თავში თავისი ტვინი და მსოფლიო დღის წესრიგზე ხელსაყრელი წარმოდგენა (მათ შორის ევროკავშირისთვისაც). მაგრამ მას შეუძლია განაცხადოს, რომ რუსეთი ამ ტონში ლაპარაკს არ განაგრძობს: თუ არ გსურთ პატივისცემითა და თანასწორად საუბარი, მაშინ საერთოდაც არ დაგელაპარაკებითო.

ამის შესახებ ლავროვმა კლუბ „ვალდაის“ მოხსენების პრეზენტაციაზე განაცხადა სამშაბათს. ოთხშაბათს კი სამი რუსული რადიოსადგურისთვის მიცემულ ინტერვიუში (რადიო Sputnik-ის ჩათვლით) განაგრძო ამ თემაზე მსჯელობა. ჟურნალისტებმა სთხოვეს დაეზუსტებინა, რა, ურთიერთობა უნდა გავწყვიტოთო?

ლავროვმაც დააზუსტა, რომ „რუსეთს უჩნდება კითხვა არა უბრალოდ იმაზე, შესაძლებელია თუ არა ბიზნესი ისე, როგორც იყო, არამედ იმაზე, შესაძლებელია თუ არა საერთოდ ბიზნესი ევროკავშირთან“, რომელიც „რუსეთს არა უბრალოდ ზემოდან, არამედ მეტად ქედმაღლურად უყურებს, ითხოვს რა პასუხი ვაგოთ ყველა იმ ცოდვაზე, რომლებიც, ევროკავშირის აზრით, ჩვენ ჩავიდინეთ. მე კი მიმაჩნია, რომ ვალდებული არ ვართ ვინმეს ანგარიში ვაბაროთ“.  

ამასთან საუბარი არ არის ეკონომიკურ ურთიერთობებზე — ლავროვს მისი დანგრევისა არ სჯერა. საუბარია პოლიტიკურ დიალოგზე, რომელიც არა მარტო რუსულ–ევროპულ ურთიერთობებს, არამედ მთლიანად საერთაშორისო ურთიერთობებს ეხება, უმნიშვნელოვანესი კრიზისული წერტილების ჩათვლით. ასეთ დიალოგს რუსეთი, ბუნებრივია, შეინარჩუნებს ევროპის ცალკეულ ქვეყნებთან, მაგრამ შესაძლოა უარი თქვას ევროკავშირთან დიალოგზე, რომელიც რუსეთს უცხადებს, რომ „პრინციპში ის ჯერ არ გაზრდილა იქამდე, რომ ევროკავშირის გეოპოლიტიკური პარტნიორი იყოს. მე კი მიმაჩნია, რომ სირბილი და თავის დამცირება ჩვენს ღირსებას არ შეეფერება. არ მგონია, რომ ჩვენ გამუდმებით უნდა ვუყუროთ იმას, თუ რას ამბობს ჩვენზე დასავლეთი“.

მოსაზრება, რომ რუსეთი არ უნდა იყოს ორიენტირებული იმაზე, როგორ აფასებს მას დასავლეთი, ახალი არაა არც ქვეყნის პოლიტიკური ხელმძღვანელობისთვის და არც საზოგადოებისთვის. დიდი ხანია ჩაიარა იმ დრომ, როცა რუსეთი თავს ისუფთავებდა „ცივილიზებული სამყაროს“ დაჟინებული მზერის ქვეშ იმ იმედით, რომ „ოჯახში მიიღებდნენ“. ახლა უკვე ამაზე საუბარი აღარ არის — რუსეთმა სრულად აღიდგინა სუვერენიტეტი არა მარტო მსოფლიო არენაზე, არამედ, რაც კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია — შინ. საუბარია არა უბრალოდ ქვეყანაში წესრიგის დამყარებასა და ხელისუფლების ვერტიკალის მუშაობაზე, არამედ დამოუკიდებელ მსოფლმხედველობასთან დაბრუნებაზე, მათ შორის გეოპოლიტიკურზეც. ანუ ჩვენ და რუსეთის საგარეო პოლიტიკის ხელმძღვანელი ადამიანები უბრალოდ ეროვნული ინტერესებიდან კი არ ამოვდივართ, არამედ დამოუკიდებლად ვაცნობიერებთ და ვაყალიბებთ მათ — გამომდინარე რუსეთის ისტორიიდან და ტრადიციებიდან, ღირებულებებიდან და გამოცდილებიდან. ეს არის საკვანძო ნიშანი არა უბრალოდ დიდი „დერჟავისა“, არამედ დამოუკიდებელი ქვეყნისაც.

მაგრამ რუსეთი ხომ მეტად ცუდად განსაზღვრავს თავის ინტერესებს, ზედმეტად გაუბედავად იქცევა, გამუდმებით აპელირებს საერთაშორისო სამართლით? — ასეთი საყვედურები ხშირად ისმის რუსეთის საგარეო პოლიტიკისა და მისი ავტორების მისამართით. და ინტერვიუს დროს ლავროვსაც შესთავაზეს უფრო ხისტად, ღიად, შემტევად მოქმედება — თუ დასავლეთი მაინც განაგრძობს ჩვენ დამცირებას, მოდით, პირველებმა დავარტყათ, შევწყვიტოთ საერთაშორისო სამართალზე დაყრდნობა, მთელი ეს გაერო...

ლავროვმა კი შეიცხადა – ჩვენ ხომ თავაზიანი ადამიანები ვართო.

„დარწმუნებული ვარ, რომ ჩვენი პოზიცია იმ სიტუაციისგან განდგომის თაობაზე, როდესაც დასავლეთს შევცქერით, თუ რას იფიქრებენ ჩვენზე, ის მაინც უნდა რჩებოდეს საერთაშორისო სამართლის ფარგლებში“, — თქვა მან.

რა თქმა უნდა, როცა ძალა არ არის, სამართალზე ლაპარაკობენ, მაგრამ არსებობს ძლიერის სამართალიც... თუმცა საქმე ისაა, რომ აღარანაირი ძლიერის სამართალი უკვე არ არსებობს — ანუ ძველი, დასავლური სამყარო მიდის. აშშ-ს (და ზოგადად დასავლეთს) უკვე აღარ შესწევს ძალა არათუ ხალხების მწყემსვისა, არამედ თავისი არსებული სტატუსის შენარჩუნებისაც. სწორედ ამიტომ ლავროვი გვახსენებს, რომ მსოფლიოს მიერ გადატანილი ღრმა ტრანსფორმაციების, ძალთა გლობალური ბალანსის გადანაწილების მთავარი შინაარსი „არის ობიექტური, უფრო დემოკრატიული, მრავალპოლარული მოწყობის ფორმირების პროცესი“. თანაც მას მიაჩნია, რომ ამას მთელი ეპოქა არ დასჭირდება, საუბარია ათწლეულებზე.

მაგრამ სწორედ ამ დროშია მნიშვნელოვანი რთული, მრავალდონიანი თამაშის წარმოება ავანტიურებში ჩაფლვის გარეშე, თამაშის სხვა მონაწილეებისთვის საკუთარი ნების კარნახის მცდელობის გარეშე. საჭიროა სახის შენარჩუნება — შემთხვევით არ გაიხსენა ლავროვმა პოკერი და ის, თუ ვინ დაახამხამებს თვალებს პირველი — და არ უნდა წამოვეგოთ პროვოკაციებს. ლავროვსა და პუტინს ეს ძალიან კარგად ესმით.

არც ლავროვსა და არც პუტინს არ შეიძლება ეწოდოთ არც სუსტი გეოპოლიტიკური მოთამაშეები, არც რეალობას მოწყვეტილი მეოცნებეები, არც ტაქტიკური „პროსპასობლენცები“ — ისინი ჯიუტად ატარებენ საგარეო პოლიტიკურ ხაზს, რომელიც რუსეთს მისთვის კუთვნილ ადგილს უბრუნებს მსოფლიოში. დიახ, მათ თამაში ცუდი კარტებით დაიწყეს, მაგრამ რუსეთის საერთაშორისო წონა მნიშვნელოვნად გაიზარდა, რასაც, სხვათა შორის, არც ლავროვისთვის დაუხვევია თავბრუ და არც პუტინისთვის.

იმიტომ რომ ყველაფერი სწორედ საკუთარი შესაძლებლობების სწორი შეფასებიდან იწყება, ხოლო ისინი, ვისაც საკუთარი აღმატებულებისა სჯერა, რეალობის შეგრძნებას კარგავს და ხელიდან უშვებს ძალის გამოცლისა და რეპუტაციის ჩამოშლის მომენტს. ღირსების გრძნობა კი საკუთარი ძალების გაცნობიერებასა და იმ გზის მახსოვრობას ეფუძნება, რომელიც შენამდე გაიარეს, იმ მიზნისკენ სიარულს, რომელიც ბედმა დააყენა შენ წინაშე. ეს ადამიანებსაც ეხებათ და სახელმწიფოებსაც.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის პოზიციას

42
თემები:
რუსეთი დღეს (641)
საპროტესტო აქცია მინსკში

მოსაზრება: ბელარუსი ფერად რევოლუციას მარხავს

28
(განახლებულია 19:40 23.10.2020)
ბელარუსული ოპოზიცია იმდენად უიღბლოა, რომ „წლის უიღბლოს“ ნომინაციაში დამარცხების შანსებიც კი აქვს, მიაჩნია პოლიტიკურ მიმომხილველს.

ირინა ალქსნისი  

მის წინააღმდეგ თამაშობენ როგორც მისგან დამოუკიდებელი გარემოებები, ისე მისივე ლიდერები, რომლებიც ისეთ ფეერულ ინიციატივებს აყენებენ, რომ საერთოდ გაუგებარია, როგორ უნდა დაფარცხოს ისინი მძიმე რეპუტაციული და საიმიჯო დანაკარგების გარეშე.

კვირას ალექსანდრ ლუკაშენკოსთვის თითქმის ორი კვირის წინ სვეტლანა ტიხანოვსკაიას მიერ წაყენებელ ულტიმატუმს ვადა გასდის. გამომდინარე იქიდან, რომ ბელარუსის ხელისუფლების მხრიდან მისი მოთხოვნების შესასრულებლად იოტისოდენი მზადყოფნაც კი არ შეინიშნება, „პრეზიდენტ სვეტას“ დაპირების თანახმად, ბელარუსი საერთო ეროვნული ჯანყის ქაოსში უნდა ჩაიძიროს — გზების დაბლოკვითა და სახელმწიფო მაღაზიებში გაყიდვების ჩამოშლით.

მაგრამ მოვლენების ამგვარად განვითარება ყოველდღიურად სულ უფრო ფანტასტიკურად გამოიყურება.

როგორც ჩანს, ამის ეჭვი ოპოზიციის საკოორდინაციო საბჭოშიც გაუჩნდათ, რომელიც ახლა იმითაა შეწუხებული, როგორ დაუძვრეს ვითარებას მცირე დანაკარგებით. მისი ერთ-ერთი წევრი პაველ ლატუშკო აცხადებს, რომ ულტიმატუმის ვადის გასვლის კვალდაკვალ (რომელიც ხელის ერთი აქნევით გარდაიქმნება „სახალხოდ“) ისინი აქტიურობას გააძლიერებენ. ძალიან მოხერხებული ფორმულირებაა — ინტერპრეტაციისთვის ფართო შესაძლებლობებით და ამასთან არანაირი ვალდებულების მიმცემი.

მაგრამ ბელარუსში პროტესტების ყველაზე აშკარა ჩავარდნის მხოლოდ შიდა ფაქტორებთან მიბმა მაინც არ იქნებოდა სწორი, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი, რა თქმა უნდა, უმთავრეს როლს ასრულებს.

ბელარუსის ოპოზიციას არ გაუმართლა ხელისუფლების დამხობაში ფერადი რევოლუციის ფენომენის მასშტაბური დისკრედიტაციის მომენტში.

თითქმის 15 წლის განმავლობაში ეს ფენომენი რეალური საფრთხე იყო ბევრი ქვეყნის ხელისუფლებისთვის და იმავდროულად ოპოზიციისთვის სულისჩამდგმელიც. ფერადი რევოლუციები სრულყოფილ და ყოვლისშემძლე იარაღად მიიჩნეოდა არასასურველი მთავრობების შესაცვლელად და რეჟიმების დასამხობად. ეს ცნება ადემორალიზებდა ერთს და სწრაფი გამარჯვების იმედს აძლევდა მეორეს.

მაგრამ ალბათ ყველაზე მთავარი ისაა, რომ ამ სახით ცხოვრების უკეთესობისკენ შეცვლის რეალურ შესაძლებლობაში უამრავი ისეთი ადამიანი იყო დარწმუნებული, რომლებსაც პოლიტიკასთან უშუალო შეხება არ ჰქონდათ.

ფერადი რევოლუცია ხომ უბრალოდ სახელმწიფო გადატრიალება არ არის. ის შეუძლებელია ჩვეულ სიტუაციაში აპოლიტიკური ხალხით სავსე ქუჩების გარეშე, რომლებმაც მკვეთრად დაიჯერეს ხელისუფლების დაუყოვნებლად შეცვლის აუცილებლობა ნათელი მომავლისთვის. სწორედ ამან უბიძგა ასობით ათას ადამიანს კაიროში ტაჰრირის მოედანზე გასვლისკენ 2011-ში და კიევის ევრომაიდანზე 2013-ში.

სხვათა შორის, ბელარუსულ პროტესტებსაც ასევე შეიძლებოდა თავიდან დაეტრაბახათ ფართო მასშტაბებით, მაგრამ ახლა აქციების რაოდენობა განუხრელად ეცემა კვირიდან კვირამდე.

საქმე მარტო ის კი არაა, რომ ადამიანები ამ ღონისძიებებში თავიანთი მონაწილეობის უშედეგობით დაიღალნენ და რომ ლოზუნგს „ლუკაშენკო, წადი“ სულაც არ აღმოაჩნდა მაგიური ძალა „არასწორი“ ეროვნული ლიდერის ძალით განსადევნად. ბელარუსული მოვლენების პარალელურად მსოფლიოს სხვა კუთხეებში მეტად ღირსშესანიშნავი პროცესები ხდება, რომლებიც რესპუბლიკის მოქალაქეებს აიძულებს, უფრო ფხიზლად შეაფასონ საკუთარ სახლში მომხდარი.

არსებობს ყირგიზეთი, რომელიც პირდაპირ ახლა ბოლო 15 წლის განმავლობაში მესამე კრიზისშია ჩაფლული, რომელსაც „ფერად რევოლუციად“ მოიხსენიებენ. ცოტას თუ გაუკეთებია ამ მოვლენის დისკრედიტაციისთვის იმდენი, რამდენიც ამ შუააზიურმა ქვეყანამ გააკეთა, ვინაიდან არც ერთ სახელმწიფო გადატრიალებას, რომელსაც თან ახლდა არეულობა და ანარქია, ყირგიზეთის მოსახლეობისთვის დადებითი შედეგი არ მოჰყოლია.

არსებობს სომხეთი. ნებისმიერი მაიდნისა და მათი სულ უფრო გახშირებული წარუმეტებლობისა, სწორედ 2018 წლის ერევნის მოვლენები გახდა ხავერდის რევოლუციების სანიმუშო მაგალითი. აჯანყებულმა ხალხმა დემოკრატიის, ევროპული მომავლისა და კორუფციასთან ბრძოლის სახელით წარმატებით განდევნა მობეზრებული ხელისუფლება და სახელმწიფოს სათავეში დააყენა ის, ვისიც დაიჯერა. და ახალ ლიდერს უკვე შეუძლია დაიტრაბახოს პირველ წლებში გაკეთებულით. ყოველ შემთხვევაში, უკრაინისა თუ ყირგიზეთის მსგავსი კატასტროფული შედეგების არარსებობა უკვე შეიძლება ჩაითვალოს მნიშვნელოვან მიღწევად ამ დროში.

ტერმინი „ფერადი რევოლუცია“ ქვეცნობიერად გვიჩენს აზრს, რომ მსოფლიო საოცარი, მზიანი, მეგობრული ადგილია, სადაც ადამიანები ძმები არიან და საკმარისია ცალკეული მავნე ძალები მოაშორო სახელმწიფოს სათავიდან, რომ ქვეყანაც ასეთივე აყვავებულ ბაღნარად იქცეს.

ყირგიზეთი და სომხეთი ბელარუსული საზოგადოებისთვის ხილული შეხსენებაა იმისა, რომ მსგავსი წარმოდგენა — ეს ილუზიაა, რომელსაც არაფერი აქვს საერთო რეალობასთან არც საშინაო და არც საგარეო პოლიტიკის კუთხით.

არაფერია გასაკვირი იმაში, რომ ბელარუსში პროტესტები თანმიმდევრულად მოძრაობს გარდაუვალი ჩავარდნისკენ. და ამით რესპუბლიკა თავის ლურსმნებს დააჭედებს ფერადი რევოლუციების შესახებ მსოფლიო მითის კუბოს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

28
ტრამპისა და ბაიდენის ტელედებატები

მოსაზრება: ბაიდენის არჩევნებში დამარცხებას რუსეთს ვერ დააბრალებენ

24
(განახლებულია 19:50 22.10.2020)
წინასაარჩევნო კამპანია ამერიკაში ფინიშს უახლოვდება — დღეს დონალდ ტრამპი და ჯო ბაიდენი ბოლოჯერ შეხვდებიან ტელედებატებში.

პიოტრ აკოპოვი

ამასთან, ეს შეხვედრა, პრინციპში, შეიძლება უკანასკნელიც იყოს მათ ცხოვრებაში. აშშ-ში ახლა ვნებათაღელვა იმდენად მძაფრია, რომ ამ ორი ადამიანის კიდევ ოდესმე ერთად წარმოდგენა ძალიან ძნელია. საოცრებაც რომ მოხდეს და ბაიდენმა არჩევნები მოიგოს, ტრამპმა შეიძლება არც კი აღიაროს შედეგები, ან უბრალოდ, სულ ცოტა, ინაუგურაციაზე არ მივიდეს — ყველა ტრადიციის დარღვევით. აი, ბაიდენი კი არაფრის ფასად არ დაესწრება ტრამპის ინაუგურაციას. ასე რომ, ხუთშაბათს მათ ბოლო შესაძლებლობა ექნებათ, უთხრან ერთმანეთს ის, რაც სურთ. და ისინი ამ შესაძლებლობას სრულად გამოიყენებენ.

ტრამპი ბაიდენს მთავარი დანაშაულებრივი ჯგუფის ხელმძღვანელს უწოდებს და ჯოს ჩასმას მოითხოვს ციხეში (ვაჟთან, ჰანტერთან ერთად). ჯო ციხეში არ ჩაჯდება, მაგრამ როცა არჩევნებს წააგებს, მედიასაშუალებები იტყვიან, რომ ის „ოქტომბრის სიურპრიზმა“ მოცელა — ჰანტერის კომპიუტერში ნაპოვნმა და ამ დღეებში გამოქვეყნებულმა კომპრომატმა, რომელიც ყოფილ ვიცე-პრეზიდენტს სიცრუესა და კორუფციაში ამხელს. მაგრამ ბაიდენი ამ მასალების გარეშეც წააგებდა არჩევნებს, უბრალოდ იმიტომ, რომ ტრამპი გამარჯვებისთვისაა განწირული. მაგრამ ეს როგორ, როცა ყველა გამოკითხვა ბაიდენის უპირატესობაზე მეტყველებს? ხომ არ შეიძლება, რომ შედეგები გამოგონილი იყოს?

შეიძლება. იმიტომ რომ ფსონები ისე მაღალია, როგორც არასდროს. და არ არსებობს ისეთი ტყუილი, რომელზეც ტრამპის წინააღმდეგ მოთამაშეები არ წავლენ.

„მე კენჭს ვიყრი არა მარტო მემარცხენე მედიასაშუალებების, არამედ დიდი ტექნოლოგიური კომპანია–გიგანტებისა („ფეისბუქი“, „ტვიტერი“, „გუგლი“) და „ვაშინგტონური ჭაობის“ წინააღმდეგ“, — განაცხადა ტრამპმა ცოტა ხნის წინ. და ამის საუკეთესო დასტურად იქცა ამ სამთავიანი მონსტრის რეაქცია ბაიდენის ოჯახის შესახებ გამოჩენილ კომპრომატზე. „ნიუ-იორკ პოსტის“ პუბლიკაცია უბრალოდ დაბლოკეს — ის არ ჩანდა „გუგლის“ საძიებელში, ხოლო „ფეისბუქმა“ და „ტვიტერმა“ მისი გაზიარების საშუალება მოსპეს. რაღა თქმა უნდა, მედიასაშუალებებიც ცდილობდნენ, უბრალოდ არ შეემჩნიათ სკანდალური პუბლიკაცია, ხოლო პოლიტიკოსების უმეტესობა ისეთ სახეს იღებდა, თითქოს არაფერი სერიოზული არ მომხდარა. ანუ სამივე ძალა სინქრონულად მოქმედებდა, რითიც ტრამპის სიმართლეს ამტკიცებდა. ამასთან მაშინვე გაჟღერდა ბრალდებებიც რუსეთის წინააღდეგ — ხომ გასაგებია, რომ მოსკოვი ისევ ჩაერია ამერიკულ არჩევნებში და ბაიდენზე კომპრომატი შემოაგდოო.

ამაზე საუბრობდნენ არა მარტო კომენტატორები და კონგრესმენები, არამედ სპეცსამსახურების თანამშრომლებიც. ყოფილი თანამშრომლები — ვინაიდან აშშ-ის ეროვნული დაზვერვის დირექტორმა ჯონ რეტკლიფმა განაცხადა, რომ ბაიდენის ნოუთბუქში ნაპოვნი ინფორმაცია „რუსეთის რაიმე დეზინფორმაციული კამპანიის ნაწილი არ არის“. მაგრამ 50-მდე ყოფილმა მზვერავმა (რეტკლიფის წინამორბედ ჯიმ კლეპერის ჩათვლით, რომელიც სიცრუეში ამხილეს) ღია წერილი დაწერეს, გამოცდილება „გვაიძულებს, სერიოზულად დავეჭვდეთ, რომ ამ საქმეში მნიშვნელოვანი როლი რუსეთის მთავრობამ ითამაშაო“:

„აშშ-ში პოლიტიკურ არენაზე გამოჩენილი ელექტრონული წერილები, რომლებიც სავარაუდოდ ვიცე-პრეზიდენტ ბაიდენის ვაჟს ეკუთვნის და რომელთა დიდი ნაწილი იმ პერიოდს განეკუთვნება, როდესაც ის უკრაინულ გაზის კომპანია Burisma-ს ხელმძღვანელობაში მუშაობდა, რუსეთის საინფორმაციო კამპანიის ყველა ნიშანს ატარებს“.

ანუ რუსეთს იმაში კი არ ადანაშუალებენ, რომ მან ბაიდენზე კომპრომატები გააყალბა, არამედ იმაში, რომ მან ისინი გაავრცელა. მაგრამ როგორ, როცა რუდი ჯულიანის (ტრამპის ყოფილი ადვოკატი) თქმით, ჰანტერ ბაიდენის კომპიუტერის მყარი დისკის შემადგენლობა უკვე შვიდი თვის წინ გადაეცა გამოძიების ფედერალურ ბიუროს? ანუ მოსკოვს ეს მასალები „ოქტომბრის სიურპრიზის“ სამზადისში დამალული ჰქონდა? თუ თავად ტრამპის შტაბმა და მისმა მრჩევლებმა გააკეთეს, იმავე ჯულიანის ჩათვლით? უი, არა, ჯულიანი ხომ პუტინზე მუშაობს... და ეს ხუმრობა არ არის: როგორც სენატორმა კრის მერფიმ განაცხადა, „ამჯერად რუსებმა ამერიკელების თავის აგენტებად დამუშავება გადაწყვიტეს. ისინი ცდილობენ განავრცონ თავიანთი პროპაგანდა მეინსტრიმულ მედიაში... და მათ წარმატებას მიაღწიეს. იცოდეთ, რუდი ჯულიანი ახლა არსებითად რუსეთის აგენტია“.

დიახ, რა თქმა უნდა. თუ თავად ტრამპი მუშაობს კრემლზე, მის თანამშრომლებსა და დაახლოებულ პირებზე რაღა ითქმის. სიცილი სიცილად, მაგრამ ვითარების სწორედ ასეთი არაადეკვატური შეფასება და ამერიკელებისთვის „რუსეთის ჩარევის“ მიყიდვის მცდელობა, ბაიდენების ოჯახზე კომპრომატების ისტორიაშიც კი, საუკეთესო დასტურია იმისა, რომ ტრამპმა უკვე გაიმარჯვა. იმიტომ რომ მისი მოწინააღმდეგეები სრულად გამოგონილ სამყაროში ცხოვრობენ, რომელშიც რუსები გავლენას ახდენენ აშშ-ის არჩევნების შედეგებზე, ხოლო ბაიდენისა და ტრამპის რეიტინგებს შორის სხვაობა ორნიშნა რიცხვებით განისაზღვრება. თანაც ეს ყველაფერი ერთდროულად ხდება და ერთმანეთს არანაირად არ ეწინააღმდეგება.

მაგრამ რეალურ სამყაროში ჩვენ სულ სხვა რამეს ვხედავთ: ტრამპის მომხრეთა უზარმაზარ რაოდენობას მის დაუსრულებელ მიტინგებზე მთელი ქვეყნის მასშტაბით, და ენთუზიაზმის არარსებობას ბაიდენის იშვიათ შეხვედრებზე მცირე რაოდენობის მომხრეებით; ტრამპის მხარდაჭერის ზრდას უმცირესობის (მაგალითად, ფერადკანიანებისა და მუსლიმების) წარმომადგენლებს შორის, რომლებიც საერთოდაც არ შეადგენენ ელექტორატს, ტრამპის რუსეთთან კავშირის დაუსაბუთებლობასა და ბაიდენის ოჯახის სიცრუისა და კორუფციონერობის სულ ახალ მტკიცებულებებს. და რაც ყველაზე მთავარია: რეალურ სამყაროში ამერიკელები დიდი ხნის წინ განიხიბლნენ პოლიტიკური ელიტისა და ზეპარტიული „ვაშინგტონური ჭაობისგან“ და სწორედ ამიტომ ტრამპის ერთადერთ სერიოზულ ალტერნატივად არასისტემური სენატორი სანდერსი შეიძლებოდა ყოფილიყო. მაგრამ სწორედ თავისი არასისტემურობის გამო არ დაუშვა ის არჩევნებზე „კოლექტიურმა ბაიდენმა“.

რიგითი ამერიკელები რეალურ სამყაროში ცხოვრობენ და არა პროპაგანდისა, ამიტომ 3 ნოემბრის არჩევნების შედეგი ბედისწერითაა განსაზღვრული. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ საჭირო „მერყევ შტატებში“ ხმებს წაიმატებენ პასიური დემოკრატიული ელექტორატის ფოსტით ხმის მიცემაზე მობილიზაციის გზით, ეს იმიტომ, რომ იმ შტატებშიც შეინიშნება იმათი რაოდენობის ზრდა, ვინც რესპუბლიკელებს წინასწარ მისცა ხმა.

გამოგონილი სამყარო 3 ნოემბერს დამარცხდება, თუნდაც ქაოსი მოაწყოს და არ აღიაროს რეალობა. სამთავიან ჰიდრას რევანშის იმედი ექნება და ამაზე იმუშავებს როგორც ამერიკის, ისე გლობალური მასშტაბით. და, აი, იქ უკვე ექნება მას სრული უფლება, დაადანაშაულოს რუსები თავის წარუმატებლობაში.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

24
თემები:
რუსეთი დღეს (641)
თიკა ფაცაცია

„თინეიჯერი არასტანდარტული კიდურებით“- თიკა ფაცაციას ბავშვობის შოკის მომგვრელი სურათი

0
თვითიზოლირებული თიკა ფაცაცია ნოსტალგიურ განწყობაზეა. მან საიდუმლოს ფარდა ახადა და საკუთარი თინეიჯერობის სურათი გამოაქვეყნა. აი, როგორ გამოიყურებოდა პოპულარული ტელეწამყვანი წლების წინ...

რამდენიმე დღეა თიკა ფაცაცია ყურადღების ეპიცენტრშია, როგორც თანამშრომლების მხრიდან, ასევე ოჯახის წევრებისგან. სულ ცოტა ხნის წინ ტელეწამყვანი თვითიზოლაციაში გადავიდა და სულ მარტო დარჩა. სწორედ, მარტოობაში მყოფს დაბადების დღე მას შვილებმა გაულამაზეს. უმცროსი ბიჭები კარის ზღურბლთან ულამაზეს დედას მისალოც ბარათებს უტოვებდნენ, თიკა კი აღფრთოვანებას ვერ მალავდა. ამ პერიოდში ტელესახემ საკუთარი ფოტო გამოაქვეყნა, რომელზეც რადიკალურად განსხვავებულად გამოიყურება. რას წერს თიკა თინეიჯერობისას გადაღებულ ფოტოზე?

View this post on Instagram

ცეცხლოვანი ფინალი ❤️ @archil_sologhashvili @makratelli @natatotato

A post shared by tika (@tikapatsatsia) on

„ხომ გინახავთ თინეიჯერები არასტანდარტული კიდურებით? თურმე ეგეთი ვყოფილვარ. ეს ისტორიაც კარგად მთავრდება...“, - წერს იმედგაცრუებული თიკა ფაცაცია. როგორც აღმოჩნდა, თიკას თინეიჯერობისას საკუთარი ქვედა კიდურები განსაკუთრებულად არ მოსწონდა. არქივიდან ამოღებულ ფოტოზეც კარგად ჩანს, რომ მას განსაკუთრებულად თხელი და გამოკვეთილი ფეხები აქვს.

მისი ქარიზმატული ხასიათი ეკრანს და კონცერტებს განსაკუთრებულ ხიბლს მატებს. ტელეარხებზე გასული რეიტინგული შოუები თიკა ფაცაციას წამყვანობით ძალიან პოპულარული ხდებოდა. მოქნილი და ეკრანული მომღერალი ინდივიდუალიზმის გამო ყველამ შეიყვარა. აღსანიშნავია, რომ ქართულ შოუ-ბიზნესში ერთადერთი ვარსკვლავია, რომელმაც კარიერა სკანდალებისა და გახმაურებული ისტორიების გარეშე განავითარა.

არ ნელდება უმშვენიერესი თიკა ფაცაციას მეუღლის მიმართ ინტერესიც. ფაცაციას მეუღლე ბიზნესმენი დავით ანთელიძეა. თიკამ დავით ანთელიძეზე 17 წლის ასაკში იქორწინა. მეუღლე მასზე გაცილებით უფროსია, თუმცა წყვილის ქორწინება მყარი გამოდგა. დავით ანთელიძეს არ უყვარს საჯარო ადგილებში გამოჩენას და თავს არიდებს კამერებს. პირად ცხოვრებაზე არც ფაცაციას უყვარს საუბარი. მათი ოჯახი მრავალი წლის წინ შეიქმნა, ჯერ კიდევ მაშინ, როცა თიკა კარიერას იწყებდა. დავით ანთელიძე მაშინ ამერიკაში ცხოვრობდა, ფაცაცია ტელევიზორში ნახა და თბილისში დაბრუნების შემდეგ გადაწყვიტა, პირადად გაეცნო. თიკას და დავითს სამი ვაჟი ჰყავთ, უფროსი თვრამეტი წლისაა, უმცროსი − ხუთის. ტელეწამყვანი აღნიშნავს, რომ ფორმაში ყოფნის სტიმულს მისი მეუღლე აძლევს.

0
თემები:
სელებრითების ცხოვრება