ამერიკული Abrams-ები

მოსაზრება: „აბრამსები“ ბელარუსის საზღვართან რას აპირებენ ამერიკელები?

195
(განახლებულია 18:37 15.09.2020)
სახმელეთო ჯარები, ბომბდამშენები, გამანადგურებლები და ფლოტის მოიერიშე დაჯგუფებები — პენტაგონი და ნატო კვლავ გააქტიურდნენ ბელარუსის საზღვრებთან.

ნიკოლაი პროტოპოპოვი

ამ დღეებში ლიეტუვაში აშშ-ის სატანკო ბატალიონი გადაიყვანეს, რომელიც სწავლება Atlantic Resolve-ში მიიღებს მონაწილეობას. რუსეთის სამხედრო–კოსმოსური ძალები სულ უფრო ხშირად აფიქსირებს სტრატეგიული ავიაციისა და საჰაერო მზვერავების ფრენებს. რას უკავშირდება ეს ყველაფერი?

ბალტიისპირელი „მეგობრები“

რამდენიმე ათეული ტანკი Abrams, ქვეითთა საბრძოლო მანქანები Bradley, ჯავშნიანი ყველგანმავლები — პაბრადას პოლიგონზე მთელი მინი-არმია განთავსდა. მანამდე ცოტა ხნით ადრე კი ამერიკელებმა ლიეტუვაში ავიაციაც გადაიყვანეს — Apache-ის და Black Hawk-ის ვერტმფრენები.

ბელარუსის თავდაცვის სამინისტროს მონაცემებით, ლიეტუვის პოლიგონზე, მოკავშირე რესპუბლიკიდან სულ რაღაც 15 კმ დაშორებით, 500 სამხედროს, 29 ტანკსა და 43 ქვეითთა საბრძოლო მანქანას მოუყარეს თავი.

ბალტიისპირული რესპუბლიკის ხელისუფლებამ განმარტა, რომ ამერიკელი და ლიეტუველი სამხედროები ერთობლივ სასწავლო ამოცანებს ამუშავებენ. მანევრები გეგმურია და მესამე ქვეყნების წინააღმდეგ მიმართული არ არის.

უნდა აღინიშნოს, რომ ვილნიუსი სთხოვს ამერიკელებს, რაც შეიძლება ხშირად ჩატარდეს სწავლებები ლიეტუვის პოლიგონებზე, ხოლო ოკეანისგაღმელი მოკავშირეების კომფორტული ყოფნის უზრუნველყოფა დიდი ხანია, რაც მთავრობის ერთ-ერთ პრიორიტეტულ ამოცანადაა ქცეული.   

„ამერიკული ჯარების როტაციის პროგრამა Atlantic Resolve თეთრი სახლის წინა პატრონის დროს დაიწყო, — აღნიშნა РИА Новости-სთან საუბრისას სამხედრო ექსპერტმა არტიომ კურეევმა. — ბელარუსში მიმდინარე მოვლენებთან ის პირდაპირ კავშირში არ არის. მაგრამ, ამასთან, კორონავირუსის პანდემიის მიუხედავად, ამერიკელი სამხედროები მკაცრად იცავენ როტაციის გრაფიკს და არ აუქმებენ გეგმურ მანევრებს“.

შეგახსენებთ, ოპერაცია Atlantic Resolve („ატლანტიკური სიმტკიცე“) შეერთებულმა შტატებმა 2014 წელს ყირიმის რუსეთთან შეერთებისთანავე წამოიწყო. „რუსული აგრესიის“ საბაბით ამერიკელები ჯარებს ევროპის სხვადასხვა ქვეყნებში ანთავსებენ და ეტაპობრივად ზრდიან მათ რაოდენობას.

არაჯანსაღი აქტიურობა

ექსპერტების შეფასებით, ნატომ 2014 წელს ორმაგად გააძლიერა სამხედრო აქტიურობა რუსეთის საზღვრებთან. ხოლო რუსეთის თავდაცვის მინისტრმა სერგეი შოიგუმ განაცხადა, რომ ჩრდილოატლანტიკური ალიანსი ისწრაფვის დაუბრუნდეს ცივი ომის დროინდელ დაპირისპირებას: ნატო ავითარებს სამხედრო ინფრასტრუქტურას და განაგრძობს რაკეტსაწინააღმდეგო სისტემების განთავსებას აღმოსავლეთ ევროპაში.

„ნატოს დაჯგუფება ბალტიისპირეთში ნამდვილად არ მცირდება, — ირწმუნება კურეევი, — ამ სახელმწიფოების ელიტებისთვის აშშ-თან თანამშრომლობა აუცილებელია, რათა ელექტორატს „რუსული საფრთხისგან“ დაცვა დაანახონ, რასაც შეიძლება ეკონომიკაში ჩავარდნებიც მიეწეროს, პორტების დაუტვირთაობაც და რუსულენოვანი უმცირესობის უკმაყოფილებაც“.

უფრო მეტიც, გერმანიისგან განსხვავებით, ლატვია, ლიეტუვა და ესტონეთი მზად არიან თავად გამოკვებონ სხვისი არმია — გასწიონ არსებითი ხარჯები ინფრასტრუქტურაზე და ამერიკული ჯარების განთავსებაზე.

ამერიკელი სამხედროების ევროპაში რეგულარული გადაადგილება უკვე ყოველდღიურობად იქცა. პენტაგონის ყველაზე დიდი პლაცდარმი აღმოსავლეთ ევროპაში პოლონეთშია. ახლა იქ 4,5 ათასი სამხედრო იმყიფება. მალე კიდევ ათასს გადაისვრიან.

ვაშინგტონმა და ვარშავამ ხელი მოაწერეს შეთახმებას ფართო სამხედრო თანამშრომლობის შესახებ. დოკუმენტის თანახმად, პოლონეთში აშშ-ის შეიარაღებული ძალების სამეთაურო–საშტაბო სტრუქტურა გაუმჯობესდება, ჩამოყალიბდება სამხედრო მომზადების ცენტრები, შეიქმნება ხელსარელი პირობები სამხედრო და სატრანსპორტო ავიაციის, ასევე სპეციალური ოპერაციების ძალების ქვედანაყოფების განშლისთვის.

ამასთან აშშ მოხერხებულად უვლის გვერდს რუსეთი–ნატოს 1997 წლის ფუნდამენტურ აქტს, რომლის თანახმადაც ალიანსს ევალება, არ განათავსოს არსებითი ძალები აღმოსავლეთ საზღვრებთან მუდმივად.

რუსეთის „დასაშინებლად“ ევროპაში ათობით თვითმფრინავი და ვერტმფრენი გადაიყვანეს. მაგალითად, პოლონეთში გამანადგურებელი F-16-ები და სატრანსპორტო თვითმფრინავი C-17 Hercules-ებია ბაზირებული. ლიეტუვაში პერიოდულად გადაჰყავთ გამანადგურებლები ბალტიის ქვეყნების საჰაერო სივრცისა და ბალტიის ზღვის აკვატორიის პატრულირებისთვის. ძალის დემონსტრირებისთვის ნატოელი მოკავშირეების აეროდრომებზე პენტაგონი დროდადრო თავის მეხუთე თაობის „უჩინარ“ F-35 Lightning-სა და F-22 Raptor-ებსაც წარადგენს ხოლმე. პოლონეთში ასევე ჩამოაყალიბეს მზვერავ–მოიერიშე უპილოტო MQ-9 Reaper-ის ესკადრილიაც.

კუნთების თამაში

ევროპაში აქტიურად მოქმედებს აშშ-ის სტრატეგიული ავიაციაც. მაგალითად, აგვისტოს ბოლოს სამმა ბომბდამშენმა В-52Н ფრთოსანი რაკეტებით შეტევა დაამუშავა კალინინგრადის ოლქზე. „სტრატეგები“ ბრიტანეთის ავიაბაზა ფერფორდიდან აფრინდნენ, გადაუფრინეს ნიდერლანდებს, გერმანიას, პოლონეთს და ესტონეთის პოლიგონ ტაპას რაიონიდან რუსეთის ტერიტორიაზე მდებარე ობიექტების მისამართით რაკეტების პირობითი გაშვება განახორციელეს.

სექტემბრის დასაწყისში „მფრინავი სიმაგრეები“ სერავდნენ ცას უკრაინის თავზეც. B-52-ები პირველად შევიდნენ უკრაინის საჰაერო სივრცეში — სამმა თვითმფრინავმა, უკრაინული გამანადგურებლების თანხლებით, ქვეყნის დასავლეთ საზღვრიდან აზოვის ზღვამდე იფრინა და უკან დაბრუნდა.  

რუსეთის სამხედრო–კოსმოსური ძალების მთავარსარდალ სერგეი სუროვიკინის თქმით, მარტო ერთ კვირაში — 28 აგვისტოდან 4 სექტემბრამდე აშშ-ის ბომბდამშენი ავიაციის თვითმფრინავებმა ათი ინდივიდუალური და ჯგუფური ფრენა განახორციელეს დასავლეთ და აღმოსავლეთ ევროპის საჰაერო სივრცეში. გარდა ამისა, ათობით „მზვერავი“ ყოველკვირეულად პატრულირებს რუსეთის საზღვრების გასწვრივ — სამხედრო–კოსმოსური ძალების გამანადგურებლებს ზოგჯერ დღეში რამდენჯერმე უწევთ ჰაერში აფრენა მათ ჩასაჭერად.  

მაგრამ, კურეევის თქმით, ჩინეთისგან განსხვავებით, რუსეთი ბევრად მშვიდად ხვდება „თავის ტერიტორიაზე დარტყმების დამუშავებას“ და მათ მხოლოდ გეგმური სწავლებებით პასუხობს.

„პეკინი ამაზე უკიდურესად ნერვიულად რეაგირებს და ცდილობს ყველანაირად წარმოაჩინოს თავისი სამხედრო ძლიერება“, — აღნიშნავს ექსპერტი.

შეერთებული შტატები ყურადღების გარეშე არც წყლის სივრცეს ტოვებენ. მათი ხომალდები ხშირად სტუმრობენ არა მარტო შავ ზღვას. ზაფხულის ბოლოს ნორვეგიაში ატომური სუბმარინა USS Seawolf გადაისროლეს, ხოლო ამაზე ცოტა ხნით ადრე ნატოს ხომალდები ნავსაწინააღმდეგო მოქმედებებს ამუშავებდნენ ჩრდილოეთ ატლანტიკაში — ისლანდიის ნაპირებთან.

მაისში ამერიკული ფლოტი, პირველად ოცდაათზე მეტი წლის განმავლობაში, ბარენცის ზღვაში შევიდა. სარაკეტო ესკადრონული ნაღმმზიდების „პორტერის“, „დონალდ კუკისა“ და „ფრანკლინ რუზველტის“, ასევე ბრიტანული ფრეგატი „კენტის“ ეკიპაჟები მკაცრ კლიმატურ პირობებში მოქმედებებს სწავლობდნენ.

ყოველივე ეს მოწმობს არა მარტო ალიანსის მცდელობას, გააძლიეროს სამხედრო პოტენციალი ჩრდილოეთში, არამედ რუსეთის სამხედრო–საზღვაო ფლოტის, კერძოდ, ჩრდილოეთის ფლოტის მზარდ ძლიერებასაც. ცივი ომის დამთავრებისა და სსრკ-ის დაშლის შემდეგ აშშ რუსულ ფლოტს სერიოზულ მოწინააღმდეგედ არც კი განიხილავდა. ახლა კი მისთვის ანგარიშის გაწევა უხდებათ.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

195
ევროკავშირის დროშა

მოსაზრება: ევროპა ვერ ირიდებს ვალდებულებებს რუსეთის შეკავებაზე

12
(განახლებულია 20:53 25.02.2021)
დასავლეთი რუსეთის წინააღმდეგ ახალი სანქციების სერიას აამოქმედებს: ორშაბათს ევროკავშირმა პერსონალური სანქციები შეათანხმა რუსი ჩინოვნიკების მიმართ, რომლებიც პასუხისმგებლები არიან „ნავალნის დევნაზე“

პიოტრ აკოპოვი

კონკრეტული სია რამდენიმე დღის მერე იქნება წარმოდგენილი. ხოლო შტატებში მთავრდება „სანქციებისა და სხვა ზომების“ მთალი პაკეტის შემუშავება უკვე არა მარტო ნავალნის, არამედ ჰაკერული შეტევებისთვისაც (რასაც SolarWinds-ი ეწოდა) ამერიკულ უწყებებსა და კომპანიებზე, რაშიც რუსეთს ადანაშაულებენ.

ეს ყველაფერი პროგნოზირებადი იყო — რომ არაფერი ითქვას იმაზე, რომ რუსეთზე სასანქციო ზეწოლა უკვე შვიდი წელია, მიმდინარეობს. ამის შეჩვევა უკვე შეიძლებოდა, მაგრამ ყოველთვის საინტერესოა ის არგუმენტები, რომლებითაც თავიანთ ქმედებებს ამართლებენ დასავლელი პარტნიორები. სწორედ არგუმენტები და არა მოტივები, რომლებიც მათ ამოძრავებს. მოტივები ისედაც გასაგებია, რომლებიც კიდევ ერთხელ გაიხსენა რუსეტის პრეზიდენტმა უსაფრთხოების ფედერალური სამსახურის კოლეგიაზე გამოსვლისას.

„ჩვენ ვეჯახებით რუსეთის შეკავების პოლიტიკას. საუბარია არა საერთაშორისო ურთიერთობებისთვის დამახასიათებელ კონკურენციაზე, არამედ სწორედ თანმიმდევრულ და აგრესიულ ხაზზე, რომელიც მიმართულია იმისკენ, რომ ჩაიშალოს ჩვენი განვითარება, დამუხრუჭდეს იგი, შეიქმნას პრობლემები გარე პერიმეტრზე, მოხდეს შიდა დესტაბილიზაციის პროვოცირება, ჩამოიშალოს ფასეულობები, რომლებიც აერთიანებს რუსულ საზოგადოებას, და საბოლოო ჯამში, დასუსტდეს რუსეთი და მოექცეს გარე კონტროლის ქვეშ, როგორც ამას პოსტსაბჭოთა სივრცის ზოგ ქვეყანაში ვხედავთ“.

ეს მიზნები საიდუმლო სულაც არ არის. კარგადაა ცნობილი შეკავების ყველა მეთოდიც, პუტინმა მხოლოდ ჩამოთვალა ისინი: „ისინი ცდილობენ შეგვბოჭონ ეკონომიკური და სხვა სახის სანქციებით, დაბლოკონ დიდი საერთაშორისო პროექტები, რომლებითაც დაინტერესებულები ვართ არა მარტო ჩვენ, არამედ ჩენი პარტნიორებიც, პირდაპირ ერევიან საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში, ჩვენი ქვეყნის დემოკრატიულ პროცედურებში. და, რა თქმა უნდა. აქტიურად გამოიყენება სპეცსამსახურების არსენალში არსებული ინსტრუმენტები“.

ეს ყველაფერი უკვე არაერთხელ იყო რუსეთის ისტორიაში: ჩამოთვლილ მეთოდებს სხვადასხვა კომბინაციაში იყენებდნენ, ასე რომ ჩვენ წინააღმდეგობის გაწევაც ვისწავლეთ და პასუხის გაცემაც. სწორედ ამიტომ თქვა პუტინმა, რომ „რუსეთის მიმართ მსგავსი ხაზის გატარება აბსოლუტურად არაპერსპექტიულია“. რუსეთს ვერავინ აიძულებს, წავიდეს დათმობებზე. ამასთან რუსეთი აცხადებს, რომ ის მხოლოდ თავს, საკუთარ სუვერენიტეტსა და ინეტერესებს იცავს, და არანაირად არ არის აგრესორი.

უფრო მეტიც, რუსეთი გამუდმებით უსვამს ხაზს, რომ მზადაა ურთიერთობებისა და ღია დიალოგებისთვის ყველასთან ურთიერთგაგებისა და ურთიერთპატივისცემის საფუძველზე — რაზეც ასევე ისაუბრა რუსეთის პრეზიდენტმა. და რას ვისმენთ პასუხად?

ევროკავშირის ქვეყნების საგარეო საქმეთა მინისტრების დასკვნით, რუსეთი არ არის დაინტერესებული ევროკავშირთან თანამშრომლობით, ხოლო რუსეთის ხელისუფლებას ქვეყანა ავტორიტარიზმისკენ მიჰყავთ. ჟოზეპ ბორელმა კი რუსეთს უწოდა „მეზობელი, რომელმაც გადაწყვიტა, მოიქცეს როგორც მოწინააღმდეგე“. თუმცა ხაზი გაუსვა, რომ საჭიროა „განისაზღვროს მოდელი, რათა მეზობლებთან, რომლებიც წინააღმდეგ მიდიან, გამუდმებული კონფრონტაცია თავიდან იყოს აცილებული“.

ანუ ევროპა და მთლიანობაში დასავლეთი საქმეს ისე წარმოაჩენენ, რომ ეს რუსეთი მიდის კონფრონტაციებზე და არ სურს ურთიერთობების განვითარება. უფრო მეტიც, რუსეთი თურმე გამუდმებით ერევა ევროპის საქმეებში და ზეწოლას ახდენს ევროკავშირზე. ამიტომ ევროკავშირი ახლა მოსკოვთან ურთიერთობებს სამი პრინციპის თანახმად ააგებენ.

როგორც ბორელმა აღწერა, ეს პრინციპებია: პასუხი გასცენ მოსკოვს, თუ ის ადამიანისა და საერთაშორისო უფლებებს დაარღვევს; მიმართონ შეკავებას იმ შემთხვევაში, თუ რუსეთი გააძლიერებს ზეწოლას ევროკავშირზე; და ითანამშრომლონ რუსეთთან იმ მიმართულებებით, რომლებითაც ევროკავშირი იქნება დაინტერესებული. წინააღმდეგობა, შეკავება, თანამშრომლობა იქ, სადაც ეს ევროკავშირისთვისაა ხელსაყრელი — ეს ევროპული დიპლომატიის საბრძოლო ნაკრებია. მარამ რაზეა საუბარი? „ადამიანისა და საერთაშორისო უფლებების“ დარღვევაში ექცევა პრაქტიკულად ყველაფერი — ყირიმიდან და ნავალნიდან ნებისმიერ სხვა თემამდე, თანაც როგორც რუსეთის შიდა, ისე საერთაშორისო თემებამდე.

ზუსტად ასევე შეიძლება ევროკავშირზე ზეწოლად შეფასდეს ყველაფერი, რაც მოესურვებათ. სეპარატისტები კატალონიის გამოყოფას მოითხოვენ? იძებნება რუსული კვალი. მოსკოვში საპარლამენტო ფრაქცია „ალტერნატივა გერმანიისთვის“ წარმომადგენლები ჩამოდიან? რუსები მერკელს ძირს უთხრიან. მოსკოვი პოლონეტსა და ჩეხეთში საბჭოთა მეომრების ძეგლების დემონტაჟს აპროტესტებს? უბედურ და თავისუფლებისმოყვარე ევროპელებზე ზეწოლას ახდენენ. გაზსადენს აშენებენ? ევროპის გახლეჩვა სურთ. უარს ამბობენ მშენებლობაზე? ევროპის გაყინვა სურთ. აბსურდია? არა, ეს გათვლადი რეაქციაა.

ანუ ევროკავშირს რუსეთთან ურთიერთობების ცალმხრივად დარეგულირების უფლება სურს ჰქონდეს, დასჯისა და შეწყალების უფლება თავისი შეხედულების მიხედვით. რუსეთმა კი ეს მოცემულობად უნდა მიიღოს და არ აღშფოთდეს. თანაც თანამშრომლობისთვისაც მზადაც უნდა იყოს, როგორც კი დაუძახებენ, ოღონდ იმ სფეროებში, რომლებიც კეთილ ევროპელებს აწყობთ.

მაგრამ რეალურად ყველაფერი პირიქითაა: ეს ევროკავშირია ის მეზობელი, რომელიც მოწინააღმდეგესავით იქცევა - ზეწოლას ახდენს რუსეთზე, უყენებს პირობებს, ჭკუას ასწავლის და დემონიზაციას ახდენს, ერევა მის საშინაო საქმეებში და მიაჩნია, რომ ეს ასეც უნდა იყოს. ეს ევროკავშირი ცდილობს, მოწყვიტოს უკრაინა რუსეთს, შეცვალოს აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ისტორიული საზღვრები, გააფართოვოს თავისი სასიცოცხლო სივრცე რუსული ცივილიზაციის ხარჯზე — და სურს, რომ რუსეთი ამ ყველაფერს მშვიდად შეეგუოს?

რუსეთი ნებისმიერ შემთხვევაში შეცვლის ურთიერთობებს ევროპასთან მისთვის მისაღები პირობებით — და რაც მალე გაიგებენ ამას ევროკავშირში, მით უფრო მსუბუქად და სწრაფად გაივლის ამ პროცესს. სხვა ალტერნატივა ევროპას მაინც არ აქვს: მას უბრალოდ არ შეუძლია, თავს უფლება მისცეს, გაემიჯნოს რუსეთს, ან მეზობლიდან მტრად გადაიქცეს. უფრო სწორად, კი შეუძლია, მაგრამ ეს მისთვის ბოლო ჯერი იქნება.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

12
თემები:
რუსეთი დღეს
რუსეთისა და ევროკავშირის დროშები

მოსაზრება: რუსეთი და ევროკავშირი გაყრა და ფლოსტები ფოსტით?

41
(განახლებულია 22:10 19.02.2021)
ბოლო რამდენიმე დღეა, რაც მთელი მსოფლიო განიხილავს რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის სერგეი ლავროვის სენსაციურ განცხადებას.

პაველ დანილინი

როდესაც მას ჰკითხეს, მიემართება თუ არა რუსეთი ევროკავშირთან განხეთქილების მიმართულებით, მან გასაოცარი პირდაპირობით უპასუხა: „თუ კიდევ ერთხელ დავინახავთ, რომ რაღაც სფეროში ისევ წესდება სანქციები, რომლებიც რისკებს უქმნის ჩვენს ეკონომიკას, მათ შორის ყველაზე მგრძნობიარე სფეროებში — დიახ“.

ლავროვის თქმით, რუსეთს არ სურს, „მსოფლიო ცხოვრებისგან“ იზოლირებული აღმოჩნდეს, მაგრამ ამისთვის მზად უნდა იყოს. „გსურს მშვიდობა? ემზადე ომისთვის“, — დაამატა მან.

რუსეთის მზადყოფნა ევროკავშირთან ურთიერთობების გასაწყვეტად — საერთაშორისო არენაზე ტოპ–დონის ახალი ამბავია. ორიოდე დღის შემდეგ სერგეი ლავროვმა ფინეთის საგარეო საქმეთა მინისტრთან პეკა ჰაავისტოსთან საუბრისას დააზუსტა და განმარტა რუსეთის პოზიცია: „ჩვენ მზად ვართ პრობლემებზე მსჯელობისთვის. როცა ეს რუსეთის ინტერესებსაც აკმაყოფილებს, ჩვენ ვთანამშრომლობთ კლიმატური ცვლილებებისა და გარემოს დაცვის საკითხებშიც. მაგრამ ამ ურთიერთობების კარკასი შეგნებულად დაიშალა ბრიუსელის ინიციატივით“.

გარდა ამისა, ლავროვმა ისიც გაიხსენა, რომ ევროკავშირის უმაღლესმა წარმომადგენელმა უცხოეთისა და უსაფრთხოების პოლიტიკის საკითხებში ჟოზეპ ბორელმა რუსეთიდან შინ დაბრუნების შემდეგ მთელი რიგი არამეგობრული განცხადებები გააკეთა. კერძოდ, ბორელის თქმით, რუსეთმა არ გაამართლა მოლოდინები, ვერ იქცა თანამედროვე დემოკრატიად და სწრაფად შორდება ევროპას.

სინამდვილეში კი, ლავროვის სიტყვებით, ყველაფერი პირიქითაა. ბრიუსელმა თანმიმდევრულად მოშალა აბსოლუტურად ყველა მექანიზმი, რომლებიც პარტნიორობისა და თანამშრომლობის შესახებ შეთანხმების საფუძველზე არსებობდა. მათ შორის, სამიტები, რომლებიც წელიწადში ორჯერ ტარდებოდა, რუსეთის მთავრობისა და ევროკომისრებისა და ევროკომისიის თავმჯდომარის შეხვედრები, ოცზე მეტი სექტორალური დიალოგი, პარტნიორობისა და თანამშრომლობის საბჭოს ყოველწლიური შეხვედრები რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრისა და ასევე ევროკავშირის უმაღლესი წარმომადგენლის მონაწილეობით.

სხვა სიტყვებით, სერგეი ლავროვმა მიანიშნა, რომ რუსეთს მობეზრდა იმ ბიჭის როლში ყოფნა, რომელსაც სულ უტყაპუნებენ, რომ ტანგოს ორნი ცეკვავენ, რომ საყვარელი ძალით ვერ გახდები. ამასთან მან ხაზი გაუსვა, რომ ნორმალური კონტაქტების გაწყვეტის ურთიერთობა იყო არა რუსეთის, არამედ თავად ევროკავშირის ინიციატივა. იმის ნაცვლად, რომ ევრობიუროკრატებთან რუსი დიპლომატების სპორადულ კონტაქტებს შედეგი მოჰყვეს, რუსეთის მიმართ ახალი მუქარები და სანქციების ახალი პაკეტის შემოღების შესახებ შანტაჟი ისმის.

გასაგებია, რომ დიალოგის ამგვარ ფორმატს ჯობს, საერთოდ არ იწარმოებოდეს დიალოგი.

ბოლოს და ბოლოს, რუსეთში კარგად ახსოვთ, რომ ევროკავშირთან შეთანხმების მიღწევა სულაც არ არის იმის გარანტია, რომ ბრიუსელი მას შეასრულებს. ევროპელი ბიუროკრატის სიტყვას იმაზე ნაკლები ფასი აქვს, ვიდრე იმ ფურცელს, რომელზეც ისაა ჩაწერილი. ამაზე შესანიშნავად შეუძლია ისაუბროს უკრაინის ყოფილმა პრეზიდენტმა ვიქტორ იანუკოვიჩმა, რომელმაც 2014 წლის 21 თებერვალს ევრომაიდანის ლიდერებთან ხელი მოაწერა „შეთანხებას უკრაინაში პოლიტიკური კრიზისის დარეგულირების შესახებ“. შეთანხმების გარანტებად მაშინ მთელი რიგი ევროპელი მაღალჩინოსნები გამოდიოდნენ, აი, რუსეთის წარმომადგენელმა კი უარი თქვა და დოკუმენტს ხელი არ მოაწერა. მართალიც გამოდგა, ვინაიდან ევროკავშირის გარანტიები ფარატინა ფურცელი აღმოჩნდა: ორიოდე დღის შემდეგ ამბოხებულმა ბრბომ უკრაინის პრეზიდენტის რეზიდენცია აიღო და რადის ოპოზიციამ, ქვეყნის კონსტიტუციის დარღვევით, იანუკოვიჩი ხელისუფლებას ჩამოაშორა. და პრეზიდენტს ქვეყნიდან გაქცევა მოუხდა.

ყველაფერი ეს ვარშავის, ბერლინისა და ბრიუსელის ტაშის თანხლებით ხდებოდა. გარანტიებზე ხელმომწერთაგან არც ერთს არ უცდია მათი შესრულება. ის კი არა, ბოდიშიც არავის მოუხდია, უკაცრავად, უხერხულად გამოვიდაო. ყველამ ისეთი სახე მიიღო, თითქოს არანაირი გარანტია არც არსებულა. სხვა რა არის ეს, თუ არა პოლიტიკური შულერობა?

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ნიუანსი, რომელსაც ცოტამ თუ მიაქცია ყურადღება ლავროვის სიტყვაში: რუსი მინისტრი საუბრობდა არა მთელ ევროპასთან კავშირის გაწყვეტაზე, არამედ ევროკავშირთან. და ამაშია რუსეთის უმნიშვნელოვანესი მესიჯი. მოსკოვი მკაფიოდ მიჯნავს ორ არსს: ქვეყნებსზედა ევროპულ ბიუროკრატიასა და ევროპის ცალკეულ ქვეყნებს. ევროკავშირის სახით არსებული „მიშენება“ არასანდოა, არამეგობრული, არაადეკვატური და არაკომპეტენტური, და რუსეთი იხრება იმისკენ, რომ საერთოდ არ იქონიოს მასთან საქმე. რაც შეეხება ევროპის ცალკეულ სახელმწიფოებსა და მთავრობებს, მათთან კავშირის გაწყვეტას რუსეთი საერთოდაც არ აპირებს.

ბორელის მსაგვსი ევროპელი ჩინოვნიკები ევროკავშირში შემავალი კონკრეტული ქვეყნების ინტერესებით კი არ ხელმძღვანელობენ, არამედ საკუთარი კორპორატიული ინტერესებით — ვაშინგტონის სურვილების გათვალისწინებით.

სწორედ ამიტომაც ატარებენ ისეთ პოლიტიკურ ხაზს, რომელიც რადიკალურად უპირისპირდება ევროკავშირის წევრი ცალკეული ქვეყნების ინტერესებს. თანაც საუბარია არა მარტო ისეთ დიდ მოთამაშეებზე, როგორებიც გერმანია, საფრანგეთი და იტალიაა. თუმცა, რაღა თქმა უნდა, ეს სამი ქვეყანა სხვებზე მეტს კარგავს ევროკავშირის რუსოფობიული პოზიციის გამო. ამასთან ევროკავშირელ ჩინოვნიკებს ბრიუსელში საერთოდაც არ აღელვებთ, რომ ხელფასებს სწორედ ამ ქვეყნების გადასახადებიდან იღებენ.

ისევ სერგე ლავროვის გამონათქვამებს თუ დავუბრუნდებით, შევნიშნავთ, რომ მოსკოვმა გადაწყვიტა, უარი თქვას რუსეთისთვის საკმაოდ უაზრო და მავნე კონტაქტებზე.

ოდესღაც ამერიკელმა დიპლომატმა ჰენრი კისინჯერმა დასვა ცნობილი კითხვა: „ვის დავურეკო, რომ ევროპას დაველაპარაკო?“ ის იმას გულისხმობდა, რომ აშშ-სთვის ნებისმიერი მნიშვნელოვანი საკითხი ვერ წყდებოდა საერთო ევროპულ დონეზე. და ამიტომაც იყო აუცილებელი ცალკე საუბარი ლონდონთან, ბერლინთან თუ პარიზთან.

გავიდა წლები, მაგრამ, როგორ ჩანს, გეოსტრატეგიულ მასშტაბებში თუ რამ შეიცვალა, ეს მხოლოდ კოსმეტიკური ცვლილებებია. აგერ, ლონდონმა ცოტა ხნის წინ დატოვა ევროკავშირი. ბერლინსა და პარიზს სულ უფრო ამძიმებს ევროკავშირის „მეწველი ძროხის“ როლი. და სწორედ ამ მომენტში რუსეთი საქვეყნოდ აცხადებს, რომ ევროკავშირის ინსტიტუტებთან და მის ბიუროკრატებთან საქმის დაჭერა კონტრპროდუქტიული და სულელურია. ჯობს ცალკე ელაპარაკო გერმანიასა თუ საფრანგეთს, რაც შესაძლოა ყოველთვის სასიამოვნო არ იყოს, მაგრამ მეტი სარგებელი კი ექნება. ამიერიდან რუსეთი ბრიუსელის გვერდის ავლით იკონტაქტებს მათთან — ერთიანმა ევროპამ ხომ ვერავის იმედები ვერ გაამართლა.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

41

6 წლის სიმსივნიანი გოგონას ასრულებული ოცნება: მსოფლიოში ყველაზე მცირეწლოვანი პოლიციელი

0
ტეხასელი ექვსი წლის ებიგეილ არიასი თირკმელების კიბოს ებრძვის. ქალაქის პოლიციის სამმართველომ გადაწყვიტა, ებიგეილის ოცნება აესრულებინა და ის პოლიციის რიგებში ყველა წესის დაცვით მიიღეს

ვილმსის სიმსივნე (ნეფრობლასტომა) თირკმელების იშვიათი სიმსივნეა ბავშვებში, რომელიც პატარა გოგონას ჯანმრთელობას გაორმაგებული ძალებით უტევს, მედიცინა კი მის წინაშე უძლურია.

"მე კიბო მაქვს, ცუდი ბიჭები ახლა ჩემ ფილტვებში არიან და გვიტევენ", – ამბობს ებიგეილი.

მრავალკვირიანი განცდებისა და ნერვიულობის შემდეგ ექიმებმა ბავშვის მშობლებს მასთან გატარებული დროით დატკბობა ურჩიეს. 

"რომ გამოიარო ეს ყველაფერი და გააცნობიერო, რომ არაფერი შეგიძლია საკუთარი შვილის გადასარჩენად, როგორც მშობლისთვის, ეს ძალიან რთულია. ჩვენ ძალიან გაგვიჭირდა ამის გადატანა", – თქვა ებიგეილის მამამ რუბენ არიასმა.

ოჯახმა გასული წლის დეკემბერში ფრიპორტის პოლიციის უფროსი რეი გარივეი გაიცნო და დაუახლოვდა. პატარა გოგონამ მას ოცნება გაუმხილა, უთხრა, რომ პოლიციელობა სურდა... 

და რეი გარივეიმ გოგონასთვის უნიფორმა შეაკერინა. 7 თებერვალს კი ებიგეილმა ფიცი დადო ახლობლების, პოლიციელებისა და რამდენიმე ადგილობრივი საინფორმაციო საშუალების თანხლებით.

 

0