მოსაზრება: აშშ-ში რუსული ნავთობის შეძენის აკრძალვა სურთ

მოსაზრება: აშშ-ში რუსული ნავთობის შეძენის აკრძალვა სურთ

33
(განახლებულია 09:42 15.09.2020)
ამერიკელები „ჩრდილოეთის ნაკადი-2“-ის წინააღმდეგ ახალი სანქციების გამოსაცხადებლად ემზადებიან, ამასთან თავად გახდნენ რუსული ნავთობის უმსხვილესი იმპორტიორები.

ნატალია დემბინსკაია

როგორც ერთ-ერთმა წამყვანმა ანალიტიკურმა გამოცემამ აღნიშნა, ეს ორპირი პოზიციაა და რუსეთიდან მიწოდებები უნდა აიკრძალოს. მაგრამ ეს შეუძლებელია: ასეთ შემთხვევაში მძიმე ნავთობზე ორიენტირებული ნავთობქარხნები გაჩერდება.

უმსხვილესი მომხმარებელი

კონგრესი აპირებს შეზღუდვები დაუწესოს „ჩრდილოეთის ნაკადი-2“-თან დაკავშირებულ ევროპულ კომპანიებს. ამას უკვე მოჰყვა კრიტიკის ქარცეცხლი გერმანიაში — ბერლინი კონტრსანქციებითაც კი დაიმუქრა.

და როგორც  გავლენიანი ამერიკული ანალიტიკური გამოცემა The National Interest (NI) წერს, მსგავსი რეაქცია სრულიად გასაგებია: ვაშინგტონის ფარისევლობა აშკარაა. წელს აშშ ლიდერი გახდა რუსული ნედლი ნავთობის იმპორტიორთა შორის, შეისყიდა რა მთელი ექსპორტის 12%.

აშშ-ის ენერგეტიკული ინფორმაციის სამმართველოს (EIA) მონაცემებით, წლის პირველ ნახევარში აშშ-ში რუსეთიდან 9 მილიონ ტონაზე მეტი ნავთობროდუქტი შევიდა (68 მლნ ბარელი), რაც რეკორდია ბოლო 16 წელიწადში.

ფარისევლური მიდგომა

უწყებაში აზუსტებენ: ფორმალურად შეერთებული შტატები მეორე ადგილზეა, ვინაიდან ნიდერლანდებმა 12,19 მილიონი ტონა შეიძინა. მაგრამ ეს ქვეყანა სატრანზიტო ჰაბია, საიდანაც ნავთობროდუქტები სხვა სახელმწიფოებში გადის. ამერიკა კი ნავთობს გადასამუშავებლად იძენს და აქ ვაშინგტონს კონკურენტი არ ჰყავს.

გამოცემის წინადადებაა, საკანონმდებლო დონეზე აიკრძალოს რუსული იმპორტი.

მაგალითად, კონგრესს შეუძლია ფინანსური სანქციები დაუწესოს იმ კომპანიებს, რომლებიც მიწოდებას უზრუნველყოფენ. მაგრამ როგორ განხორციელდება ეს პრაქტიკაში – აბსოლუტურად გაუგებარია. მესამე ქვეყნებისთვის დაწესებული სანქციების წყალობით ამერიკელები რუსულ ნედლეულზე პირდაპირ დამოკიდებულები გახდნენ. და ოფიციალურად ეს ჯერ კიდევ გასულ წელს აღიარეს.

ალტერნატივა არ არის

რუსეთი მხოლოდ მეექვსე იყო აშშ-ში ნედლი ნავთობის მიწოდების მხრივ. 2020 წლის თებერვლისთვის კი მეორე ადგილზე გავიდა კანადის შემდეგ. ამერიკელებს, რომლებმაც ვენესუელური მძიმე ნავთობი დაკარგეს და ირანიდანაც მკვეთრად შეუმცირდათ იმპორტი, ალტერნატიული მიმწოდებლების სასწრაფოდ მოძებნა მოუხდათ.

პრობლემა ისაა, რომ მთელი რიგი ნავთობგადამამუშავებელი საწარმოების ტექნოლოგიები პერმის აუზისა და დასავლეთ ტეხასის მსუბუქი ნავთობის გამოყენების შესაძლებლობას არ იძლევა. ყველაზე რთულ მდგომარეობაში მექსიკის ყურისა და აღმოსავლეთ სანაპიროს ნავთობქარხნები აღმოჩნდა.

ეს ქარხნები გოგირდოვან სახეობებზეა დაპროექტებული და ამიტომ მსუბუქი ნავთობი იქ აუცილებლად უნდა შეერიოს მძიმეს, რომელსაც მანამდე ვენესუელაში ყიდულობდნენ. მაგრამ გასული წლის იანვარში დონალდ ტრამპმა კარაკასს სანქციები დაუწესა და, შედეგად, ვენესუელური ექსპორტი 32%-ით ჩამოიშალა — დღე-ღამეში 1,001 მლნ ბარელამდე.

ამერიკულ ნავთობგადამამუშავებელ ქარხნებს გაჩერების საფრთხე შეექმნათ ნედლეულის უკმარისობის გამო. კატასტროფის თავიდან ასაცილებლად ამერიკელები რუსულ Urals-ზე გადაერთვნენ და აქტიურად დაიწყეს რუსული მაზუთის შეძენა.

გასულ წელს შტატებმა რუსეთიდან 11 მლნ ტონა მაზუთი გაიტანეს იმპორტზე — ორჯერ მეტი, ვიდრე 2018-ში.

„ამან ხელი შეუწყო ვენესუელიდან მაღალგოგირდოვანი საწვავის კოლაფსის კომპენსირებას“, — აცხადებენ ამერიკული კომპანია Vortexa-ს ანალიტიკოსები.

ალტერნატივა შეიძლებოდა გამხდარიყო საუდის არაბეთის ნავთობი, რომელიც ახლოს დგას ქიმიური შემადგენლობით, მაგრამ საუდელებმა არ მოისურვეს მოპოვებების გაზრდა. შედეგად – ეკონომიკამ პოლიტიკა შეავიწროვა და ამერიკელებმა რუსებს მიმართეს.

შესატყვისი მახასიათებლების გარდა, რუსული ნელდეული ფასითაც მიმზიდველია. ფინანსთა სამინისტროს მონაცემებით, Urals-ის ფასი იანვარი–ივლისში საშუალოდ 40,34 დოლარი ღირდა ბარელზე. და ეს მაშინ, როცა გასული წლის იანვარი–ივლისში მისი ფასი 65,27 დოლარი იყო.

ამასთან მნიშვნელოვნად შემცირდა ფრახტის ღირებულებაც. კარანტინიდან გამოსვლის შემდეგ კი საწვავზე მოთხოვნა გაიზარდა — ადამინები ისევ მოძრაობენ ავტომობილებით და დაფრინავენ თვითმფრინავებით.

მოკლედ, ამერიკულ ნავთობგადამამუშავებელ ქარხნებს აღარაფერი დარჩენოდათ რუსული მძიმე ნავთობის შეძენის გარდა. ამას ხელი ვერც სახელმწიფოთაშორისი ურთიერთობების გაუარესებამ შეუშალა ხელი და ვერც იმ მრავალრიცხოვანმა სანქციებმა, რომლებიც ვაშინგტონმა მოსკოვს დაუწესა. ამ ფონზე „ჩრდილოეთის ნაკადი-2“-ის მოხრჩობის მცდელობა სულ უფრო პარადოქსულად ჩანს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

33
ნატოს სწავლებები შავ ზღვაზე

მოსაზრება: ნატო შავ ზღვაზე გადის შეავიწროებს თუ არა ალიანსი რუსეთს ყირიმში

9
(განახლებულია 20:20 03.12.2020)
ჩრდილოატლანტიკურმა ალიანსმა რეფორმები წამოიწყო, სანამ ჯო ბაიდენი თეთრ სახლში შევა. სამიტზე, რომელიც გუშინ დამთავრდა, საგარეო საქმეთა მინისტრებმა ორგანიზაციის ფუნდამენტურ პრინციპებს გადახედეს და გადააკეთეს მისი მუშაობა.

გალია იბრაგიმოვა

უწინდებური მხოლოდ მთავარი პრობლემები დარჩა — რუსეთი და ჩინეთი. როგორ აპირებს ნატო „რუსული საფრთხის“ შეკავებას?

კრიზისებზე ნატოს ადაპტირება

იენს სტოლტენბერგი საგარეო უწყებების ხელმძღვანელებთან ვიდეოშეხვედრისთვის განსაკუთრებით გულმოდგინედ ემზადებოდა. ეს მინისტრების დონეზე ბოლო შეხვედრაა ყოველწლიური სამიტის წინ, რომელიც წლის დასაწყისისთვის იგეგმება. დღის წესრიგის წინასწარ შემუშავება და დაგროვილ საკითხებზე მსჯელობა ორგანიზაციის წევრების მოულოდნელი ნაბიჯებისგან თავის დაზღვევას ნიშნავს. მით უმეტეს, რომ ამის პრეცედენტები ყოფილა.

მაგალითად, გასული წლის შეხვედრის წინ ემანუელ მაკრონმა განაცხადა, რომ „ნატოს ტვინი მოკვდა“. ამან მისცა კიდეც ტონი დისკუსიებს და მთელი გეგმები არია. ალიანსის წევრები გაცხარებით უმტკიცებდნენ საფრანგეთის ლიდერსა თუ ერთმანეთს, რომ ბლოკში ყველაფერი წესრიგში იყო.

ტრანსატლანტიკური სოლიდარობის მთავარ სკეპტიკოსად დონალდ ტრამპი რჩებოდა. ალიანსის დასკვნის საპასუხოდ, თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია რუსეთის, ჩინეთისა და ირანის შეკავება, აშშ-ის პრეზიდენტმა თავდაცვაზე შენატანების გაზრდა მოითხოვა. საგარეო გამოწვევებთან ძირითადად ამერიკის სამხედრო პოტენციალის ხარჯზე ბრძოლა მას არარაციონალურად მიაჩნდა.

მომავალ სამიტზე აშშ ჯო ბაიდენმა უნდა წარმოადგინოს და ალიანსის გენმდივანს იმედი აქვს, რომ „ნორმალურობას“ დაუბრუნდებიან. ამაში სტოლტენბერგი იმას გულისხმობს, რომ ამერიკელები ბლოკის წევრებთან სამხედრო-პოლიტიკური მოკავშირეობის მნიშვნელობას დაადასტურებენ.

მეტი დამაჯერებლობისთვის გენერალურმა მდივანმა ანალიტიკოსებს მიმართა, რათა მათ ორგანიზაციის შიგნით არსებული პრობლემები განეხილათ, მათი გადაჭრის გზები წარმოედგინათ და უახლოესი 10 წლის ამოცანები მოენიშნათ. ეს შრომა გაფორმდა მოხსენებაში მეტყველი სათაურით „ნატო 2030“.

ექსპერტთა პროექტების შესწავლითა და მათი კორექტირებით საგარეო საქმეთა მინისტრებიც დაკავდნენ. შეხვედრის ყველა მონაწილემ, საფრანგეთის ჩათვლით, აღიარა, რომ „ტვინის სიკვდილი“ ალიანსს არ ემუქრება, მაგრამ რეფორმები არ აწყენდა.

„მნიშვნელოვანია თავდაცვითი კავშირის ადაპტირება საერთაშორისო მდგომარეობასთან. კრიზისულ სიტუაციებში ნატო უნდა მოქმედებდეს ოპერატიულად და შეკრულად, მაშინაც კი, თუ ამას ფუნდამენტური პრინციპების დარღვევა მოჰყვება“, — ნათქვამია დოკუმენტში.

მთავარი, რის გადახედვასაც სთავაზობენ ექსპერტები, ეს ვეტოს უფლებაა: ამით ახლა თანაბრად სარგებლობს ნატოს ყველა წევრი. „თუ ერთხმიანი კენჭისყრა შეიზღუდება, მაშინ დაძაბულობა ალიანსის შიგნით შემცირდება“, — ვარაუდობენ მკვლევარები.

მაგრამ მათ დასკვნებს ყველა მინისტრი არ დაეთანხმა — თუმცა იდეები ნოვატორულად მიიჩნიეს.

და კვლავ „მოსკოვის ხელი“

სამაგიეროდ საგარეო საფრთხეებზე ყველა წევრი ერთი აზრისაა: ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოებისთვის მთავარ გამოწვევად კვლავ რუსეთი და ჩინეთი რჩებიან.

„მოსკოვი ბირთვული იარაღის მოდერნიზებას ახდენს და ახალ რაკეტებს განალაგებს უკიდურესი ჩრდილოეთიდან სირიასა და ლიბიამდე. რუსეთის ყოფნა ბელორუსიაში და მთიან ყარაბაღში კრიზისების შედეგადაც გაძლიერდა“, — განაცხადა სტოლტენბერგმა.

„კრემლი ყოფილ საბჭოთა რესპუბლიკებზე ჰეგემონიისკენ მიისწრაფვის და არღვევს მათ სუვერენიტეტს. ნატოსთვის მნიშვნელოვანია, ადაპტირდეს ახალ გარემოებასთან, რომელშიც კვლავ დაბრუნდა მუდმივად აგრესიულ რუსეთთან მეტოქეობა“, — იმეორებენ გენმდივნის კვალდაკვალ მოხსენების ავტორები.

მუშაობა „რუსული საფრთხის გასანეიტრალებლად“ უკვე მიმდინარეობს. ამის მაგალითად სტოლტენბერგმა ნატოს საქართველოსთან და უკრაინასთან თანამშრომლობა დაასახელა. ახლა ორივე სახელმწიფო ალიანსის პარტნიორები არიან ფართო შესაძლებლობებით. ეს დასავლურ ტექნოლოგიებსა და სადაზვერვო ინფორმაციაზე წვდომას მოიაზრებს, თუმცა ბლოკის სრულფასოვან წევრობას არ ნიშნავს.

რუსეთის შესაკავებლად ალიანსი აპირებს გააფართოოს თავისი სამხედრო ყოფნა შავ ზღვაზე — რუსეთის „ყირიმში გაძლიერებული ყოფნის“ პასუხად. დეტალები ჯერჯერობით არ საჯაროვდება.

შავი ზღვის პრიორიტეტები

„ნატოს მთავარი ამოცანაა, მოემზადოს აშშ-ის პრეზიდენტის შეცვლისთვის. ბლოკში იმედი აქვთ, რომ ბაიდენი ხელს შეუწყობს კონსოლიდაციას და ტრამპის დროს გაჩენილი პრობლემები გაქრება. მაგრამ ნაკლებ სავარაუდოა, რომ ახალმა ლიდერმა წინამორბედის ყველა მემკვიდრეობაზე უარი თქვას. ის ნამდვილად მოითხოვს, რომ ყველა წევრმა თავისი მთლიანი შიდა პროდუქტის 2% შეიტანოს ბლოკის თავდაცვის ყულაბაში“, — მიაჩნია რუსეთის საერთაშორისო საქმეთა საბჭოს გენერალურ დირექტორს ანდრეი კორტუნოვს.

პოლიტოლოგს მიაჩნია, რომ ბაიდენის მოსვლა არ შეცვლის დაძაბულობას ნატო–რუსეთის ურთიერთობებში. თუმცა, მოსკოვის საერთაშორისო პრობლემების ფართო წრეში გარევის გათვალისწინებით, ალიანსი ვერ შეძლებს დიალოგის იგნორირებას — თუნდაც სამხედროების დონეზე.

შავი ზღვის პრობლემატიკას ნატოს დღის წესრიგში კორტუნოვი იმით ხსნის, რომ რუსეთის გავლენა კავკასიაზე ძლიერდება: „ომი მთიან ყარაბაღში და რუსი სამშვიდობოების შესვლა ალიანსის ყურადღების მიღმა არ დარჩენილა. ეს ტერიტორიები შავი ზღიდან შორს არაა, რომელსაც ნატოელები თავისი ინტერესების ზონად მიიჩნევენ. იქ მოსკოვის გაძლიერება პოტენციურ გამოწვევად ფასდება. აქედანაა განცხადებები შავი ზღვის რეგიონის პრიორიტეტულობაზე“.

თუმცა ექსპერტი დარწმუნებულია, რომ რუსეთი ნატოსთვის რისკის ერთადერთი ფაქტორი არ არის შავი ზღვის აკვატორიაში. „მათი გეგმები, განმტკიცდნენ შავი ზღვის რეგიონში, იმდენად მოსკოვის წინააღმდეგ არ არის მიმართული, რამდენადაც ანკარისა, — ფიქრობს ის. — მიუხედავად ბლოკის წევრობისა, თურქეთის პოზიცია მთელ რიგ საკითხებში განსხვავდება საერთო აზრისგან. ერდოღანს უთანხმოება აქვს საბერძნეთთან, საფრანგეთთან, გერმანიასთან და აშშ-თანაც კი. მაგრამ ნატოს თურქეთის ალიანსში დაბრუნება სურს. კიდევ ერთი მიზანი — ეს თურქეთის რუსეთთან შემდგომი დაახლოების შეკვეცაა“.

ნატოს შავი ზღვის დღის წესრიგით უკრაინაც პედალირებს. ამასთან ალიანსთან ურთიერთობის მთავარ თემად რუსეთის ყირიმში სამხედრო ყოფნის გაძლიერება იქნება, მიაჩნია ექსპერტს.

„ნახევარკუნძულზე ახალი ობიექტების მშენებლობას კიევი ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოებისთვის მორიგ საფრთხეებად წარმოაჩენს. უკრაინის ხელისუფლება კვლავ განაგრძობს მტკიცებას, რომ ყირიმში რუსული საბრძოლო სისტემების განთავსება ის პრობლემაა, რომელიც გაძლიერებულ ყურადღებას მოითხოვს“, — არ გამორიცხავს კორტუნოვი.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

9
სომხური მხარის მიერ მიტოვებული ტანკი

მოსაზრება: რატომ დაკარგა სომხეთმა დიდი რაოდენობით სამხედრო ტექნიკა?

55
(განახლებულია 19:26 03.12.2020)
მთიან ყარაბაღში საომარი მოქმედებების დროს ექსპერტულ და მედიასივრცეში დისკუსია დაიწყო იმ რუსული წარმოების იარაღის ეფექტურობის შესახებ, რომელიც სომხურ მხარეს ჰქონდა.

მაგრამ იარაღშია საქმე თუ პირადი შემადგენლობის მომზადებასა და თავდაცვის ორგანიზებაში?

დღეისათვის შეინიშნება ცალკეული მცდელობები იმისა, რომ სომხური მხარის მარცხი რუსული წარმოების „უსარგებლო“ გამანადგურებელ Су-30-СМ-ს, „ბრმა“ საზენიტო კომპლექს С-300-ებს, რადიოელექტრონული ბრძოლის „არაეფექტურ“ კომპლექსებსა და „მდარე სისტემის“ ტანკებს დაბრალდეს. თითქოს სომხეთს არასდროს შეეძინოს მესამე ქვეყნების იარაღი (მაგალითად, ინდოეთისგან Swathi-ს რადარები), ხოლო აზერბაიჯანული არმია მხოლოდ ისრაელის ან თურქული წარმოების იარაღით სარგებლობდა, რამაც განაპირობა კიდეც „დიდი გარდატეხა“.  

საერთო დისკურსი: ყარაბაღი კორექტივებს შეიტანს რუსული იარაღის მოკავშირეებისა და პარტნიორებისთვის მიწოდებებში. მსგავსი მსჯელობების ოჩოფეხა სქემები სამხედრო–პოლიტიკური ხელმძღვანელობის სტრატეგიულ შეცდომებსა და მსოფლიო იარაღის ბაზარზე დაუნდობელ კონკურენციას ნიღბავს. მიზანშეწონილია რეალობას დავუბრუნდეთ.

მოსკოვმა სომხეთს რამდენიმე სამხედრო კრედიტი გამოუყო. შემდგომი სამხედრო აღმშენებლობა — სომხური მხარის საქმეა. თუ რუსული წარმოების საზენიტო–სარაკეტო სისტემა С-300-ები ყარაბაღში საომარ მოქმედებებში მონაწილეობდა და ისინი ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის საიმედო სისტემების არქონის გამო დაზიანდა, მაშინ ზემოთ ნახსენებ 40 მილიონ დოლარიან ინდურ Swathi-ს აქტივობის არანაირი კვალი არც კი დაუტოვებია. არადა, შეეძლო კი სარეკლამო ანოტაციაში ჩამოთვლილი მახასიათებლების თანახმად. შესაძლოა ჯარმა ახალი რადარების ათვისება ვერ მოასწრო. სომეხი სპეციალისტების სწავლება შეიძლება გადამწყვეტ (სუსტ) რგოლად წარმოჩინდეს რუსული წარმოების სამხედრო ტექნიკის ექსპლუატაციაშიც (იარაღი თავისით არ ისვრის). და, რაღა თქმა უნდა, სამხედრო საქმეში სრულიად მიუღებელია არაორგანიზებულობა და თვითკმაყოფილება.

დანაკარგები და ნადავლი

აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა 1 დეკემბერს დაწვრილებით ისაუბრა სომხური მხარის სამხედრო ტექნიკის დანაკარგებზე მთიან ყარაბაღში. გრძელ ჩამონათვალში ასობით ერთეული სხვადასხვა სახის იარაღი მოხვდა — განადგურებული თუ ნადავლის სახით ხელში ჩაგდებული. აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა სარაკეტო კომპლექსებიც ახსენა, ზალპური ცეცხლის რეაქტიული სისტემებიც, ტანკებიცა და რადიოელექტრონული ბრძოლის საშუალებებიც.

ამ ციფრებისა თუ აზერბაიჯანის მხარის დანაკარგების განზრახ „მიჩქმალვის“ მიმართ სხვადასხვაგვარი დამოკიდებულება შეიძლება არსებობდეს, მაგრამ შექმნილ ვითარებაში (შვიდი რაიონის დაბრუნება) პრეზიდენტს არ ჰქონდა მიზეზი, რადიკალურად გაეზვიადებინა მოწინააღმდეგის დანაკარგების შესახებ მონაცემები. კანოზომიერად ჩნდება კითხვა სომხური დაჯგუფებების სამხედრო ორგანიზაციის თაბაზე მთიან ყარაბაღში 44-დღიანი ბრძოლებისას.

განადგურებული სომხური ტექნიკის დიდი რაოდენობა შეიძლება სასტიკი ბრძოლებით აიხსნას, მაგრამ ამასთან განცვიფრებას იწვევს მიტოვებული 79 ტანკი 47 ქვეითთა საბრძოლო მანქანა, 104 საარტილერიო დანადგარი (ზარბაზნები და ნაღმმტყორცნები), 5 საზენიტო დანადგარი „შილკა“, 93 სპეცავტომობილი, 270 სატვირთო ავტომობილი (შესალოა ეს ნადავლი კიდეც გამოფინონ პრეზიდენტის სიტყვების დასტურად).

სომხური მხარის ესოდენ წარმოუდგენელ „გულუხვობას“ მხოლოდ ორი ახსნა შეიძლება ჰქონდეს: საბრძოლო ტექნიკა არაორგანიზებული (სტიქიური) უკანდახევის დროს მიატოვეს, ან საწვავი დროულად არ მიაწოდეს (ზურგის უზრუნველყოფის პრობლემები) და მანქანები უბრალოდ ვერ წაიყვანეს.

ნებისმიერ შემთხვევაში, აქ საორგანიზაციო დასკვნებია გამოსატანი, მაგრამ ეს სომხეთის სამხედრო–პოლიტიკური ხელმძღვანელობისა და გენერალური შტაბის გასაკეთებელია.

55
საპროტესტო აქცია

გაიმართება თუ არა მოლაპარაკებების მესამე რაუნდი: ოპოზიციამ ხელისუფლებას მოთხოვნები გადასცა

0
მმართველ პარტიაში იმედს იტოვებენ, რომ მხარეებს შორის მოლაპარაკების პროცესი შედეგს გამოიღებს და პარტიების ნაწილი მაინც შევა პარლამენტში.

 

თბილისი, 4 დეკემბერი - Sputnik. შვიდმა ოპოზიციურმა პარტიამ ევროკავშირისა და აშშ-ის ელჩების ხელით მმართველ პარტია „ქართული ოცნება–დემოკრატიულ საქართველოს“ მოთხოვნები გადასცა და ახლა ელოდება პასუხს, რომელზეც დამოკიდებული იქნება, გაიმართება თუ არა მოლაპარაკებების მესამე რაუნდი. 

ოპოზიციურმა პარტიებმა საქართველოში პოლიტიკური კრიზისის მოგვარებასთან დაკავშირებით გუშინ წინადადებების ერთობლივი დოკუმენტი შეიმუშავეს. დოკუმენტის შექმნაში „პატრიოტთა ალიანსის“ გარდა, ყველა ოპოზიციური პარტია მონაწილეობდა – „პატრიოტთა ალიანსი“, მართალია, მხარს უჭერს რიგგარეშე არჩევნებს, მაგრამ საერთო კონსულტაციებში არ მონაწილეობს.

 „ოპოზიციის ყველა მოთხოვნა და კრიზისის განმუხტვის ჩვენი ხედვა, რათა ქვეყანა წინ წავიდეს, წერილობითი სახით გადავეცით ელჩებს. ჩვენი თხოვნა იყო, რომ მათ, როგორც მოლაპარაკებების შუამავლებმა, ეს დოკუმენტი ოფიციალურად გადასცენ „ქართულ ოცნებას“ და ჩვენ ველოდებით პასუხს“, - განაცხადა „ევროპული საქართველოს“ ლიდერმა დავით ბაქრაძემ.

ამასთან, როგორც მან აღნიშნა, მხარეები შეთანხმდნენ, არ გაახმაურონ დოკუმენტის დეტალები მმართველი პარტიისთვის მის გადაცემამდე.

ევროკავშირისა და აშშ-ის საელჩოები ოპოზიციასა და ხელისუფლებას შორის მთავარი შუამავლები არიან. 2020 წლის დასაწყისში მათ მოახერხეს და მიაღწიეს მხარეებს შორის შეთანხმებას, რომლის საფუძველზეც შეიცვალა საარჩევნო სისტემა. საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ მათ მხარეებს შორის ორი შეხვედრის ორგანიზება მოახერხეს, თუმცა. შეხვედრები უშედეგოდ დასრულდა.

ამასთან, როგორც პარტია „მოქალაქეების“ ლიდერმა ალეკო ელისაშვილმა აღნიშნა, ოპოზიციას იმედი აქვს, რომ მმართველი ძალისგან დოკუმენტალურ პასუხს მიიღებს. 

 „ველოდებით ჩვენს შეთავაზებაზე „ქართული ოცნების“ პასუხს, არა პრესკონფერენციაზე, არამედ იმ ფორმატით, რომლითაც ჩვენ გადავეცით“, - აღნიშნა ელისაშვილმა.

დოკუმენტის რამდენიმე დეტალი გაამხილა პარტია „ლელო საქართველოსთვის“ ლიდერმა ბადრი ჯაფარიძემ.

 „მოლაპარაკების საგანი არის პოლიტიკური შეთანხმება. ოპოზიციის შესვლა პარლამენტში არის ნაბიჯი, რომელიც გამომდინარეობს პოლიტიკური შეთანხმებიდან. ამიტომ მოლაპარაკებებზე ჩვენ ვისაუბრებთ პოლიტიკური შეთანხმების დეტალებზე“, - განაცხადა ჯაფარიძემ.

ამასთან, მან ხაზგასმით აღნიშნა, რომ რიგგარეშე არჩევნების მოთხოვნა ძალაში რჩება, თუმცა, დეტალებზე შეთანხმება შესაძლებელია. როგორც ჯაფარიძემ განმარტა, მიუხედავად იმისა, რომ შეხვედრას არ ესწრებოდა „პატრიოტთა ალიანსი“, ოპოზიცია გაუგზავნის მას დოკუმენტს, რომელზეც მიმდინარეობს მოლაპარაკება.

ოპოზიციაში არ მალავენ, რომ მმართველი პარტიის პასუხზე დამოკიდებული იქნება მოლაპარაკებების მესამე რაუნდის ჩატარება-არჩატარების საკითხი. 

ამ ეტაპზე ოპოზიცია არ ცნობს საპარლამენტო არჩევნების შედეგებს, რომლის თანახმადაც მმართველმა პარტიამ პარლამენტში 90 ადგილი მოიპოვა და არ აპირებს პარლამენტის საქმიანობაში მონაწილეობას.

მმართველ პარტიაში კი იმედს იტოვებენ, რომ მოლაპარაკების პროცესი შედეგს გამოიღებს და პარტიების ნაწილი მაინც შევა პარლამენტში. ამასთან, აცხადებენ, რომ არ აპირებენ რიგგარეშე არჩევნების დანიშვნას.

არჩევნების შედეგებით რვა ოპოზიციურმა პარტიამ პარლამენტში 60 ადგილი მიიღო. თუმცა, ისინი არ აღიარებენ კენჭისყრის შედეგებს და უარს აცხადებენ სადეპუტატო მანდატებზე. პოლიტიკური კრიზისის გადაჭრის პროცესში საქართველოში ევროკავშირისა და აშშ-ის ელჩები აქტიურად არიან ჩართული.

0
თემები:
პროტესტი საქართველოში: ოპოზიცია საპარლამენტო არჩევნების შედეგებს არ აღიარებს