პროტესტი მინეაპოლისში

მოსაზრება: დემოკრატების სუპერიარაღი საკუთარი ამომრჩევლის წინააღმდეგ

73
(განახლებულია 19:31 31.08.2020)
აშშ-ში ახლა უნიკალური ექსპერიმენტი ტარდება, რომელშიც საცდელი ბოცვრების როლს ამერიკელი ამომრჩევლები ასრულებენ.

ივან დანილოვი

ექსპერიმენტის არსი იმაში მდგომარეობს, რომ ამომრჩევლებს პოლიტიკური რეალობის ორ ვერსიას სთავაზობენ. ოფიციალური ვერსიის თანახმად, რომელსაც ამერიკელებს მეინსტრიმული მედიის ჟურნალისტები, დემოკრატიული პარტიის პოლიტიკოსები, ჰოლივუდელი ვარსკვლავები და ასევე NBA-ს სპორტული კერპები სთავაზობენ, აშშ-ში მშვიდობიანი პროტესტები იმართება პოლიციური ძალადობისა და რასიზმის წინააღმდეგ და ასევე სოციალური სამართლიანობისთვის. რეალური ვერსიის თანახმად კი, ამერიკაში ახლა მასობრივი არეულობა ხდება, რა დროსაც „სოციალური სამართლიანობისთვის“ მებრძოლები წვავენ მაღაზიებს, სცემენ გამვლელებს, ხოლო დემოკრატიული პარტიის წარმომადგენელი მერები და გუბერნატორები პოლიციას მოუწოდებენ, არ ჩაერიონ მოვლენებში. ამ ვერსიას ის ამერიკელები იზიარებენ, რომლებიც მასმედიიდან კი არ იღებენ ინფორმაციას, არამედ თავად ადევნებენ თვალს მომხდარს და არც მთლად ენდობიან მსახიობებსა და მილიონერ კალათბურთელებს.

ამ ორ ვერიას შორის განსხვავების აპოთეოზად იქცა CNN-ის სიუჟეტი, რომელშიც კორესპონდენტი ცეცხლის ალში გახვეული შენობის ფონზე იდგა, ხოლო ეკრანზე თავს იწონებდა წარწერა: „ცეცხლოვანი, მაგრამ ძირითადად მშვიდობიანი პროტესტი“.

დემოკრატიული პარტიის ლოგიკა ამ შემთხვევაში ასე გამოიყურება: არ შეიძლება მოსთხოვო პოლიციას ჩაერიოს და აღკვეთოს მასობრივი აქციის მონაწილეების ვანდალიზმი და მაღაზიების ძარცვა, ვინაიდან „მშვიდობიანი დემონსტრანტები“ — ეს დემოკრატების ერთ-ერთი უმთავრესი პოლიტიკური აქტივია. მეორეც, თავად საპროტესტო აქციები“ იმისთვისაა საჭირო, რომ ტრამპის ამომრჩევლებს, ფიზიკური ძალადობის საფრთხის გამო, ეშინოდეთ მისთვის ხმის მიცემა. უფრო მეტიც, დემოკრატიული პარტია და განსაკუთრებით მისი რადიკალური ფრთა სრულად ჩაეწერა სისტემურ რასიზმში ტრამპისა და ამერიკელი პოლიციელების დადანაშაულების სტრატეგიაში. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ პოლიციისთვის მხარის დაჭერა მათთვის არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება: ბაიდენი სულელად გამოჩნდება, მერები და გუბერნატორები კი, რომლებმაც უკვე შეუმცირეს ბიუჯეტები და ადგილობრივი პოლიციის დეპარტამენტები დაშალეს, კიდევ უფრო სულელებად წარმოჩინდებიან. ბოლოს და ბოლოს, ბაიდენის შტაბი აკონტროლებს უმძლავრეს მედიამანქანას პლანეტაზე.

სწორედ ამით აიხსნება, ერთი მხრივ, აბსოლუტურად ფორმალური მიდგომა მაღაზიების, პიცერიებისა თუ ბენზინგასამართი სადგურების მფლობელებსა და თანამშრომლებზე ძალადობის დაგმობისადმი, რომელთა ქონებაც ადგილობრივი ხელისუფლების სრული წაყრუებით ნადგურდება, ხოლო მეორე მხრივ — თავად „მშვიდობიანი პროტესტის“ სრული და ღრმად ემოციური მხარდაჭერა ბაიდენის კამპანიის ოფიციალური პირების მხრიდან. მათი თვალსაზრისით, მას, ვინც აკონტროლებს ტელევიზორსა და სოციალურ ქსელებს, შეუძლია თავს რეალობისა და ჯანსაღი აზრის აბუჩად აგდების ნება მისცეს.

შეიძლება ეს ცინიკურ შეფასებად მოგეჩვენოთ (მით უმეტეს, რომ მას „რუსული პროპაგანდა“ გამოთქვამს), მაგრამ ტრამპის გულწრფელად მოძულე ზოგი ამერიკელი ჟურნალისტიც კი ანალოგიურად მსჯელობს.

„დემოკრატ ლიდერებს, დაწყებული კენოშის საძულველი მერიდან (ქალაქი, რომელიც ქუჩის ბრძოლების, მასობრივი არეულობებისა და ადამიანური მსხვერპლის ადგილად იქცა — ავტ.) და დასრულებული საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეებით, არ სურთ მართალი საქმისთვის ჩირქის მოცხება, რესპუბლიკელების თავდასხმების გაძლიერება თუ თავიანთი პროგრესული ელექტორალური ბაზის განრისხება. ამგვარად დემოკრატები განაგრძობენ ძალადობაზე რეაქციის გაშალაშინებას და დაშოშმინების იმედი აქვთ, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ყველაფერი მთელი ზაფხულის განმავლობაში გრძელდება. <...> ზოგი გამონაკლისით, მედია უხალისოდ აშუქებდა ზაფხულის არეულობებსა და ძალადობის აფეთქებას. The New York Times კვირების განმავლობაში ყურადღებას არ აქცევდა ან ამცირებდა ამ თემის მნიშვნელობას“.  

ახლა ამერიკულ ისტებლიშმენტს, რომელიც ფსონს იმაზე დებდა, რომ დემოკრატიული პარტიის ძალოვანი ფრთა ტრამპის ამომრჩევლებს დააშინებდა „მემარჯვენე სექტორისა“ და მისი მსგავსი ორგანიზაციების მიერ აპრობირებული მეთოდებით, ხოლო სრული მედიამხარდაჭერა თავად დემოკრატებს რესპექტაბელობას შეუნარჩუნებდა, პრობლემა აქვს. მედიური რეალობის შექმნის ექსპერიმენტი, რომელსაც სინამდვილის დამარცხების უნარი აქვს, ნეგატიურ შედეგს უახლოვდება მათთვის, ვისაც მედიაპროპაგანდისა და ქუჩის ძალადობის ყოვლისშემძლეობისა სჯერა.

როგორც ახალი ამბების პორტალი Axios წერს, „ჯო ბაიდენთან დაახლოებულ დემოკრატებს სულ უფრო ეშინიათ იმისა, რომ ძარცვა და ძალადობა ქალაქებში ტრამპს უფრო დაეხმარება, განსაკუთრებით, მერყევ ამერიკელთა შორის. ამ მასშტაბური ისტორით აიხსნება საარჩევნო რბოლის მდგომარეობა, როცა ზოგი დემოკრატი პანიკაშია იმის გამო, რომ შეიძლება ტრამპმა გაიმარჯვოს“.

იმ პირობებშიც კი, როცა ტრამპის ბევრი მხარდამჭერი უარს ამბობს სოციოლოგიურ სამსახურებთან ურთიერთობაზე, ანონიმურობის დარღვევის, სამსახურში შემდგომი პრობლემებისა თუ მუქარის შიშით სიმართლეს არ პასუხობს სოციოლოგების შეკითხვებს, საკვანძო შტატებში გამოკითხვები და ფოკუს-ჯგუფები აჩვენებს, რომ მოქმედი პრეზიდენტის მიმართ სიმპათია იზრდება. სწორედ ეს იწვევს იმ „პანიკას“, რომელსაც მეინსტრიმული ჟურნალისტები უჩივიან.

მიუხედავად იმისა, რომ მეინსტრიმული პროგნოზები და სოციოლოგების მოდელები (რომლებიც 2016-ში ჰილარი კლინტონს უწინასწარმეტყველებდნენ გამარჯვებას) ერთსულოვნად პროგნოზირებენ ჯო ბაიდენის გამარჯვებას, იქმნება შთაბეჭდილება, რომ საზოგადოების ძალადობრივად დაშინება და მედიური მანიპულაციები დემოკრატებს მორიგ უსიამოვნო სიურპრიზად შეუბრუნდებათ.

შესაძლოა რეალობას მოწყვეტილ ჟურნალისტებსა და ექსპერტებს ძალიანაც უჭირდეთ იმის დაჯერება, რომ თითოეული გადამწვარი პატარა მაღაზია თუ კაფე — ეს ტრამპის მხარდასაჭერად მძლავრი სარეკლამო აქციაა. ხოლო როცა დამრბევები მიზანმიმართულად ანადგურებენ ეთნიკური უმცირესობის კუთვნილ ბიზნესებს, ამომრჩევლის დარწმუნება იმაში, რომ ვანდალები მშვიდობიანად იბრძვიან სოციალური სამართლიანობისთვის და ასევე „თეთრი რასიზმის“ წინააღმდეგ, თვით CNN-საც კი გაუჭირდება NBA-ს ყველა ვარსკვლავის „კვერის დაკვრითაც“.   

მინეაპოლისში განადგურებული ვიეტნამური რესტორნის მფლობელმა იუმ ნგუენმა ჟურნალისტებთან საუბრისას თქვა:

„იმის ცქერა, როგორ ანადგურებდნენ მაროდიორები ჩვენს ოჯახურ ბიზნესს, შემზარავი იყო. ისინი ამას ხარხარითა და დაცინვით აკეთებდნენ. არ მოგატყუებთ, დღეს ლამის ტყვია ვესროლე ერთს. ეს ქვა აიღო და ჩემი ოჯახის ფოტო ჩალეწა, თან თვალებში მიყურებდა. ვუთხარი *****…–მეთქი და ცრემლები წამომივიდა. მეტი აღარ შემიძლია“.

ამ კაცის თავშეკავება მართლაც რომ შესაშურია. ის აშკარად აცნობიერებდა, რომ მინეაპოლისში, რომელსაც დემოკრატები აკონტროლებენ, დამრბევების მოკვლა სამუდამო ციხეს ნიშნავს სამართლიანი მართლმსაჯულების გარეშე. თუმცა ერთი რამ უეჭველია: ყოველ ჯერზე, როცა მსგავსი რამ ხდება, ამერიკული საზოგადოების გარკვეულ სეგმენტში იზრდება ტრამპისთვის ხმის მიცემის მზადყოფნა.

მთელი ამ ისტორიიდან ორი მნიშვნელოვანი დასკვნის გაკეთება შეიძლება. პირველი: მასმედია ყოვლისშემძლე არ არის და მედიური რეალობის თავს მოხვევის განუწყვეტელი მცდელობები რეალობას კი არ ცვლის, არამედ მასმედია ნარატივს აქუცმამცებს. და მეორე, კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი: თუ ამერიკული ელიტები ერთმანეთთან ურთიერთობას შეიარაღებული დამრბევებისა და მთელი კვარტლების გადამბუგავების დახმარებით არკვევენ, ე.ი. ჩვენ წინაშე მსოფლიო ჰეგემონი კი არა, არამედ ბანალური „ბანტუსტანი“ დგას, რომელსაც იმავდროულად ბირთვული იარაღიც აქვს და მსოფლიოს ფინანსური სისტემის საკვანძო ელემენტებსაც აკონტროლებს. ეს კი საკმაოდ შემაშფოთებელი კონფიგურაციაა, თუ მას იმ რისკების ჭრილში განვიხილავთ, რომელსაც აშშ წარმოადგენს მთელი მსოფლიოსთვის.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

73
ნატოს სწავლებები შავ ზღვაზე

მოსაზრება: ნატო შავ ზღვაზე გადის შეავიწროებს თუ არა ალიანსი რუსეთს ყირიმში

8
(განახლებულია 20:20 03.12.2020)
ჩრდილოატლანტიკურმა ალიანსმა რეფორმები წამოიწყო, სანამ ჯო ბაიდენი თეთრ სახლში შევა. სამიტზე, რომელიც გუშინ დამთავრდა, საგარეო საქმეთა მინისტრებმა ორგანიზაციის ფუნდამენტურ პრინციპებს გადახედეს და გადააკეთეს მისი მუშაობა.

გალია იბრაგიმოვა

უწინდებური მხოლოდ მთავარი პრობლემები დარჩა — რუსეთი და ჩინეთი. როგორ აპირებს ნატო „რუსული საფრთხის“ შეკავებას?

კრიზისებზე ნატოს ადაპტირება

იენს სტოლტენბერგი საგარეო უწყებების ხელმძღვანელებთან ვიდეოშეხვედრისთვის განსაკუთრებით გულმოდგინედ ემზადებოდა. ეს მინისტრების დონეზე ბოლო შეხვედრაა ყოველწლიური სამიტის წინ, რომელიც წლის დასაწყისისთვის იგეგმება. დღის წესრიგის წინასწარ შემუშავება და დაგროვილ საკითხებზე მსჯელობა ორგანიზაციის წევრების მოულოდნელი ნაბიჯებისგან თავის დაზღვევას ნიშნავს. მით უმეტეს, რომ ამის პრეცედენტები ყოფილა.

მაგალითად, გასული წლის შეხვედრის წინ ემანუელ მაკრონმა განაცხადა, რომ „ნატოს ტვინი მოკვდა“. ამან მისცა კიდეც ტონი დისკუსიებს და მთელი გეგმები არია. ალიანსის წევრები გაცხარებით უმტკიცებდნენ საფრანგეთის ლიდერსა თუ ერთმანეთს, რომ ბლოკში ყველაფერი წესრიგში იყო.

ტრანსატლანტიკური სოლიდარობის მთავარ სკეპტიკოსად დონალდ ტრამპი რჩებოდა. ალიანსის დასკვნის საპასუხოდ, თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია რუსეთის, ჩინეთისა და ირანის შეკავება, აშშ-ის პრეზიდენტმა თავდაცვაზე შენატანების გაზრდა მოითხოვა. საგარეო გამოწვევებთან ძირითადად ამერიკის სამხედრო პოტენციალის ხარჯზე ბრძოლა მას არარაციონალურად მიაჩნდა.

მომავალ სამიტზე აშშ ჯო ბაიდენმა უნდა წარმოადგინოს და ალიანსის გენმდივანს იმედი აქვს, რომ „ნორმალურობას“ დაუბრუნდებიან. ამაში სტოლტენბერგი იმას გულისხმობს, რომ ამერიკელები ბლოკის წევრებთან სამხედრო-პოლიტიკური მოკავშირეობის მნიშვნელობას დაადასტურებენ.

მეტი დამაჯერებლობისთვის გენერალურმა მდივანმა ანალიტიკოსებს მიმართა, რათა მათ ორგანიზაციის შიგნით არსებული პრობლემები განეხილათ, მათი გადაჭრის გზები წარმოედგინათ და უახლოესი 10 წლის ამოცანები მოენიშნათ. ეს შრომა გაფორმდა მოხსენებაში მეტყველი სათაურით „ნატო 2030“.

ექსპერტთა პროექტების შესწავლითა და მათი კორექტირებით საგარეო საქმეთა მინისტრებიც დაკავდნენ. შეხვედრის ყველა მონაწილემ, საფრანგეთის ჩათვლით, აღიარა, რომ „ტვინის სიკვდილი“ ალიანსს არ ემუქრება, მაგრამ რეფორმები არ აწყენდა.

„მნიშვნელოვანია თავდაცვითი კავშირის ადაპტირება საერთაშორისო მდგომარეობასთან. კრიზისულ სიტუაციებში ნატო უნდა მოქმედებდეს ოპერატიულად და შეკრულად, მაშინაც კი, თუ ამას ფუნდამენტური პრინციპების დარღვევა მოჰყვება“, — ნათქვამია დოკუმენტში.

მთავარი, რის გადახედვასაც სთავაზობენ ექსპერტები, ეს ვეტოს უფლებაა: ამით ახლა თანაბრად სარგებლობს ნატოს ყველა წევრი. „თუ ერთხმიანი კენჭისყრა შეიზღუდება, მაშინ დაძაბულობა ალიანსის შიგნით შემცირდება“, — ვარაუდობენ მკვლევარები.

მაგრამ მათ დასკვნებს ყველა მინისტრი არ დაეთანხმა — თუმცა იდეები ნოვატორულად მიიჩნიეს.

და კვლავ „მოსკოვის ხელი“

სამაგიეროდ საგარეო საფრთხეებზე ყველა წევრი ერთი აზრისაა: ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოებისთვის მთავარ გამოწვევად კვლავ რუსეთი და ჩინეთი რჩებიან.

„მოსკოვი ბირთვული იარაღის მოდერნიზებას ახდენს და ახალ რაკეტებს განალაგებს უკიდურესი ჩრდილოეთიდან სირიასა და ლიბიამდე. რუსეთის ყოფნა ბელორუსიაში და მთიან ყარაბაღში კრიზისების შედეგადაც გაძლიერდა“, — განაცხადა სტოლტენბერგმა.

„კრემლი ყოფილ საბჭოთა რესპუბლიკებზე ჰეგემონიისკენ მიისწრაფვის და არღვევს მათ სუვერენიტეტს. ნატოსთვის მნიშვნელოვანია, ადაპტირდეს ახალ გარემოებასთან, რომელშიც კვლავ დაბრუნდა მუდმივად აგრესიულ რუსეთთან მეტოქეობა“, — იმეორებენ გენმდივნის კვალდაკვალ მოხსენების ავტორები.

მუშაობა „რუსული საფრთხის გასანეიტრალებლად“ უკვე მიმდინარეობს. ამის მაგალითად სტოლტენბერგმა ნატოს საქართველოსთან და უკრაინასთან თანამშრომლობა დაასახელა. ახლა ორივე სახელმწიფო ალიანსის პარტნიორები არიან ფართო შესაძლებლობებით. ეს დასავლურ ტექნოლოგიებსა და სადაზვერვო ინფორმაციაზე წვდომას მოიაზრებს, თუმცა ბლოკის სრულფასოვან წევრობას არ ნიშნავს.

რუსეთის შესაკავებლად ალიანსი აპირებს გააფართოოს თავისი სამხედრო ყოფნა შავ ზღვაზე — რუსეთის „ყირიმში გაძლიერებული ყოფნის“ პასუხად. დეტალები ჯერჯერობით არ საჯაროვდება.

შავი ზღვის პრიორიტეტები

„ნატოს მთავარი ამოცანაა, მოემზადოს აშშ-ის პრეზიდენტის შეცვლისთვის. ბლოკში იმედი აქვთ, რომ ბაიდენი ხელს შეუწყობს კონსოლიდაციას და ტრამპის დროს გაჩენილი პრობლემები გაქრება. მაგრამ ნაკლებ სავარაუდოა, რომ ახალმა ლიდერმა წინამორბედის ყველა მემკვიდრეობაზე უარი თქვას. ის ნამდვილად მოითხოვს, რომ ყველა წევრმა თავისი მთლიანი შიდა პროდუქტის 2% შეიტანოს ბლოკის თავდაცვის ყულაბაში“, — მიაჩნია რუსეთის საერთაშორისო საქმეთა საბჭოს გენერალურ დირექტორს ანდრეი კორტუნოვს.

პოლიტოლოგს მიაჩნია, რომ ბაიდენის მოსვლა არ შეცვლის დაძაბულობას ნატო–რუსეთის ურთიერთობებში. თუმცა, მოსკოვის საერთაშორისო პრობლემების ფართო წრეში გარევის გათვალისწინებით, ალიანსი ვერ შეძლებს დიალოგის იგნორირებას — თუნდაც სამხედროების დონეზე.

შავი ზღვის პრობლემატიკას ნატოს დღის წესრიგში კორტუნოვი იმით ხსნის, რომ რუსეთის გავლენა კავკასიაზე ძლიერდება: „ომი მთიან ყარაბაღში და რუსი სამშვიდობოების შესვლა ალიანსის ყურადღების მიღმა არ დარჩენილა. ეს ტერიტორიები შავი ზღიდან შორს არაა, რომელსაც ნატოელები თავისი ინტერესების ზონად მიიჩნევენ. იქ მოსკოვის გაძლიერება პოტენციურ გამოწვევად ფასდება. აქედანაა განცხადებები შავი ზღვის რეგიონის პრიორიტეტულობაზე“.

თუმცა ექსპერტი დარწმუნებულია, რომ რუსეთი ნატოსთვის რისკის ერთადერთი ფაქტორი არ არის შავი ზღვის აკვატორიაში. „მათი გეგმები, განმტკიცდნენ შავი ზღვის რეგიონში, იმდენად მოსკოვის წინააღმდეგ არ არის მიმართული, რამდენადაც ანკარისა, — ფიქრობს ის. — მიუხედავად ბლოკის წევრობისა, თურქეთის პოზიცია მთელ რიგ საკითხებში განსხვავდება საერთო აზრისგან. ერდოღანს უთანხმოება აქვს საბერძნეთთან, საფრანგეთთან, გერმანიასთან და აშშ-თანაც კი. მაგრამ ნატოს თურქეთის ალიანსში დაბრუნება სურს. კიდევ ერთი მიზანი — ეს თურქეთის რუსეთთან შემდგომი დაახლოების შეკვეცაა“.

ნატოს შავი ზღვის დღის წესრიგით უკრაინაც პედალირებს. ამასთან ალიანსთან ურთიერთობის მთავარ თემად რუსეთის ყირიმში სამხედრო ყოფნის გაძლიერება იქნება, მიაჩნია ექსპერტს.

„ნახევარკუნძულზე ახალი ობიექტების მშენებლობას კიევი ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოებისთვის მორიგ საფრთხეებად წარმოაჩენს. უკრაინის ხელისუფლება კვლავ განაგრძობს მტკიცებას, რომ ყირიმში რუსული საბრძოლო სისტემების განთავსება ის პრობლემაა, რომელიც გაძლიერებულ ყურადღებას მოითხოვს“, — არ გამორიცხავს კორტუნოვი.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

8
სომხური მხარის მიერ მიტოვებული ტანკი

მოსაზრება: რატომ დაკარგა სომხეთმა დიდი რაოდენობით სამხედრო ტექნიკა?

53
(განახლებულია 19:26 03.12.2020)
მთიან ყარაბაღში საომარი მოქმედებების დროს ექსპერტულ და მედიასივრცეში დისკუსია დაიწყო იმ რუსული წარმოების იარაღის ეფექტურობის შესახებ, რომელიც სომხურ მხარეს ჰქონდა.

მაგრამ იარაღშია საქმე თუ პირადი შემადგენლობის მომზადებასა და თავდაცვის ორგანიზებაში?

დღეისათვის შეინიშნება ცალკეული მცდელობები იმისა, რომ სომხური მხარის მარცხი რუსული წარმოების „უსარგებლო“ გამანადგურებელ Су-30-СМ-ს, „ბრმა“ საზენიტო კომპლექს С-300-ებს, რადიოელექტრონული ბრძოლის „არაეფექტურ“ კომპლექსებსა და „მდარე სისტემის“ ტანკებს დაბრალდეს. თითქოს სომხეთს არასდროს შეეძინოს მესამე ქვეყნების იარაღი (მაგალითად, ინდოეთისგან Swathi-ს რადარები), ხოლო აზერბაიჯანული არმია მხოლოდ ისრაელის ან თურქული წარმოების იარაღით სარგებლობდა, რამაც განაპირობა კიდეც „დიდი გარდატეხა“.  

საერთო დისკურსი: ყარაბაღი კორექტივებს შეიტანს რუსული იარაღის მოკავშირეებისა და პარტნიორებისთვის მიწოდებებში. მსგავსი მსჯელობების ოჩოფეხა სქემები სამხედრო–პოლიტიკური ხელმძღვანელობის სტრატეგიულ შეცდომებსა და მსოფლიო იარაღის ბაზარზე დაუნდობელ კონკურენციას ნიღბავს. მიზანშეწონილია რეალობას დავუბრუნდეთ.

მოსკოვმა სომხეთს რამდენიმე სამხედრო კრედიტი გამოუყო. შემდგომი სამხედრო აღმშენებლობა — სომხური მხარის საქმეა. თუ რუსული წარმოების საზენიტო–სარაკეტო სისტემა С-300-ები ყარაბაღში საომარ მოქმედებებში მონაწილეობდა და ისინი ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის საიმედო სისტემების არქონის გამო დაზიანდა, მაშინ ზემოთ ნახსენებ 40 მილიონ დოლარიან ინდურ Swathi-ს აქტივობის არანაირი კვალი არც კი დაუტოვებია. არადა, შეეძლო კი სარეკლამო ანოტაციაში ჩამოთვლილი მახასიათებლების თანახმად. შესაძლოა ჯარმა ახალი რადარების ათვისება ვერ მოასწრო. სომეხი სპეციალისტების სწავლება შეიძლება გადამწყვეტ (სუსტ) რგოლად წარმოჩინდეს რუსული წარმოების სამხედრო ტექნიკის ექსპლუატაციაშიც (იარაღი თავისით არ ისვრის). და, რაღა თქმა უნდა, სამხედრო საქმეში სრულიად მიუღებელია არაორგანიზებულობა და თვითკმაყოფილება.

დანაკარგები და ნადავლი

აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა 1 დეკემბერს დაწვრილებით ისაუბრა სომხური მხარის სამხედრო ტექნიკის დანაკარგებზე მთიან ყარაბაღში. გრძელ ჩამონათვალში ასობით ერთეული სხვადასხვა სახის იარაღი მოხვდა — განადგურებული თუ ნადავლის სახით ხელში ჩაგდებული. აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა სარაკეტო კომპლექსებიც ახსენა, ზალპური ცეცხლის რეაქტიული სისტემებიც, ტანკებიცა და რადიოელექტრონული ბრძოლის საშუალებებიც.

ამ ციფრებისა თუ აზერბაიჯანის მხარის დანაკარგების განზრახ „მიჩქმალვის“ მიმართ სხვადასხვაგვარი დამოკიდებულება შეიძლება არსებობდეს, მაგრამ შექმნილ ვითარებაში (შვიდი რაიონის დაბრუნება) პრეზიდენტს არ ჰქონდა მიზეზი, რადიკალურად გაეზვიადებინა მოწინააღმდეგის დანაკარგების შესახებ მონაცემები. კანოზომიერად ჩნდება კითხვა სომხური დაჯგუფებების სამხედრო ორგანიზაციის თაბაზე მთიან ყარაბაღში 44-დღიანი ბრძოლებისას.

განადგურებული სომხური ტექნიკის დიდი რაოდენობა შეიძლება სასტიკი ბრძოლებით აიხსნას, მაგრამ ამასთან განცვიფრებას იწვევს მიტოვებული 79 ტანკი 47 ქვეითთა საბრძოლო მანქანა, 104 საარტილერიო დანადგარი (ზარბაზნები და ნაღმმტყორცნები), 5 საზენიტო დანადგარი „შილკა“, 93 სპეცავტომობილი, 270 სატვირთო ავტომობილი (შესალოა ეს ნადავლი კიდეც გამოფინონ პრეზიდენტის სიტყვების დასტურად).

სომხური მხარის ესოდენ წარმოუდგენელ „გულუხვობას“ მხოლოდ ორი ახსნა შეიძლება ჰქონდეს: საბრძოლო ტექნიკა არაორგანიზებული (სტიქიური) უკანდახევის დროს მიატოვეს, ან საწვავი დროულად არ მიაწოდეს (ზურგის უზრუნველყოფის პრობლემები) და მანქანები უბრალოდ ვერ წაიყვანეს.

ნებისმიერ შემთხვევაში, აქ საორგანიზაციო დასკვნებია გამოსატანი, მაგრამ ეს სომხეთის სამხედრო–პოლიტიკური ხელმძღვანელობისა და გენერალური შტაბის გასაკეთებელია.

53
ზურაბ ჯაფარიძე

„ჩვენი გზები გაიყო“ ჯაფარიძე განხეთქილებაზე „გირჩში“

0
(განახლებულია 12:16 04.12.2020)
პარტიის ლიდერმა ზურაბ ჯაფარიძემ განაცხადა, რომ თანამშრომლობას სამ თანამებრძოლთან ერთად ვეღარ გააგრძელებს

თბილისი, 4 დეკემბერი – Sputnik. თანამებრძოლებთან განხეთქილების შესახებ პარტიის დახურულ ჯგუფში საქართველოში ყველაზე არაორდინარული პარტია „გირჩის“ ერთ–ერთმა დამფუძნებელმა და ლიდერმა ზურაბ ჯაფარიძემ სტატუსი გამოაქვეყნა.

ჯაფარიძე: „გირჩის“ მესამე ადგილი აჩვენებს, რომ ჩვენ ვართ მომავლის პარტია, ეშინოდეთ!>>

ჯაფარიძის თქმით, უთანხმოებაა პარტიის წევრებთან სანდრო რაქვიაშვილთან, ვახტანგ მეგრელიშვილთან და იაგო ხვიჩიასთან. კონკრეტული მიზეზების შესახებ ჯაფარიძეს საჯაროდ არაფერი უთქვამს.

„სამწუხაროდ, ერთი მხრივ ჩემი, ხოლო მეორე მხრივ იაგოს, ვახოს და სანდროს გზები გაიყო. მე აღარ ვაპირებ მათთან ერთად „გირჩის“ კეთებას ბევრი მიზეზის გამო, მაგრამ არა იაგოს განცხადების შინაარსის გამო. არც მიზეზებზე ვაპირებ საჯაროდ საუბარს. სამწუხაროდ, ხდება ასეთი რაღაცები ცხოვრებაში. წარმატებას ვუსურვებ სამივეს“, დაწერა ჯაფარიძემ.

ამასთან, პოლიტიკოსმა აღნიშნა, რომ ყოფილ თანამებრძოლებს ბევრი კარგი საქმის გაკეთება შეუძლიათ.

სახელმწიფო დაფინანსებაზე უარს ორი ქართული პარტია აცხადებს>>

„გაჩერებას არ ვაპირებ. „გირჩის“ მთავარი ბრძოლები წინაა“, – განაცხადა პოლიტიკოსმა.

„გირჩი“ საქართველოს პოლიტიკურ არენაზე 2015 წელს გამოჩნდა. პარტია „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის სამმა ყოფილმა წარმომადგენელმა შექმნა. პარტია ლიბერალური მიმართულებისაა და არაორდინარული ქმედებებით გამოირჩევა.

0
თემები:
საქართველოს პოლიტიკური ცხოვრება