ამერიკელი სამხედრო

 „უკვე შტაბები გადააქვთ“ - რას ამზადებს აშშ-ის არმია აღმოსავლეთ ევროპაში

1148
(განახლებულია 17:10 24.08.2020)
ამერიკელები რუსეთის საზღვრებთან სამხედრო ძალების მობილიზებას განაგრძობენ. სახელმწიფო მდივანმა მაიკ პომპეომ და პოლონეთის თავდაცვის მინისტრმა მარიუშ ბლაშჩაკმა ხელი მოაწერეს შეთანხმებას, რომლითაც პენტაგონი ქვეყანაში დამატებით ათას ჯარისკაცს გადაისვრის.

ანდრეი კოცი

იგივე შეთანხმების საფუძველზე, ასევე გადაიყვანს სახმელეთო ჯარების მეხუთე კორპუსის სარდლობას. ვაშინგტონში არ მალავენ, რომ ამ ყველაფრის ერთადერთი მიზანი - ევროპის მიმართულებით რუსეთის შესაძლებლობების შეზღუდვაა. 

რუსეთთან გამკლავება

ეს არ არის პირველი შემთხვევა, როდესაც ვარშავა ვაშინგტონს სამხედრო დახმარების თხოვნით მიმართავს. ჯერ კიდევ 2018 წელს პოლონეთმა აშშ-ს შესთავაზა ქვეყანაში ამერიკული ჯავშანსატანკო ბრიგადის განთავსება და ამისათვის ერთ-ნახევარი-ორი მილიონი დოლარის ხარჯის გაწევის მზადყოფნაც გამოხატა. პრეზიდენტმა ანჟეი დუდამ ახალი ბაზისთვის სახელწოდებაც კი მოიფიქრა: „ფორტ ტრამპი“. როგორც ჩანს, აშშ-ის ლიდერს ვარშავის ლოიალობაში ეჭვი რომ არ შეჰპარვოდა. თავდაცვის მინისტრმა მარიუშ ბლაშჩაკმა კი განაცხადა, რომ ბაზის გახსნა - გადაწყვეტილი საკითხი იყო.  

შეგახსენებთ, რომ პოლონეთში როტაციის საფუძველზე ისედაც განთავსდა ამერიკული სამხედრო კონტინგენტი. თუმცა ოფიციალური ვარშავასთვის ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა. მთელი გასული წელი პოლონელი პოლიტიკოსები და მასმედია ამტკიცებდნენ, რომ სწორედ მათი ქვეყანა, და არა გერმანია, უნდა გამხდარიყო აშშ-ის ჯარების მთავარი ბაზა ევროპაში. საუბარი აღმოსავლეთით ტაქტიკური ბირთვული იარაღის გადატანასაც კი შეეხო. რაც, თითქოს, აუცილებელი იყო „აგრესიულ რუსეთთან“ გასამკლავებლად.

შედეგად გერმანიას ცოტა ხანში დატოვებს 12 ათასი ამერიკელი ჯარისკაცი და ოფიცერი. ნახევარი აშშ-ში დაბრუნდება, დანარჩენი კი სხვა ევროპულ ქვეყნებში, მათ შორის, პოლონეთშიც გადანაწილდება. ვარშავაში ჯავშანსატანკო ბრიგადის გაგზავნა პენტაგონში საჭიროდ არ ჩათვალეს და „ფორტ ტრამპი“ ქაღალდზე დარჩა. ამის მიუხედავად, ეს გაძლიერებაც საკმაოდ მნიშვნელოვანია.

ჯარი და ინფრასტრუქტურა

ვარშავასა და ვაშინგტონს შორის დადებული ხელშეკრულება ითვალისწინებს არა მხოლოდ ჯარების გადასროლას, არამედ აშშ-ის შეიარაღებული ძალების მოწინავე სამეთაურო-საშტაბო ინფრასტრუქტურისა და საბრძოლო მზადყოფნის ცენტრების განვითარებას, სამხედრო ქვედანაყოფებისა და საბრძოლო მომზადებისთვის პირობების შექმნას და სხვ. რუსმა დიპლომატებმა შექმნილი ვითარების გამო შეშფოთება უკვე გამოხატეს.

 „კვლავ ვამახვილებთ ყურადღებას, რომ ამერიკული სამხედრო ძალების გაძლიერება უსაფრთხოების პრობლემებს არ აგვარებს, - განაცხადა რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ოფიციალურმა წარმომადგენელმა მარია ზახაროვამ. - პირიქით, ის მხოლოდ აღრმავებს ისედაც რთულ ვითარებას ჩვენს საზღვრებთან, ხელს უწყობს დაძაბულობის და გადაულახავი ინციდენტების რისკების ზრდას. ნატოში გვარწმუნებენ, რომ ეს გაძლიერება - ცალსახად არ არის როტაციული ხასიათის. მაგრამ ესაა სინამდვილის დამახინჯების მცდელობა. ახალი შეთანხმების რეალიზება ხარისხობრივად გაამყარებს პოლონეთში აშშ-ის ძალების შემტევ პოტენციალს“.

სენატორმა ალექსეი პუშკოვმა აშშ-ის პოლონეთში ჯარის გადასროლის გეგმებს უწოდა რუსეთი-ნატოს ფუძემდებელი აქტის მორიგი დარღვევა. ეს დოკუმენტი უკრძალავს ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსს ჯარის რიცხოვნობის გაზრდას აღმოსავლეთ ევროპის იმ ქვეყნებში, რომლებიც ნატოში 1997 წლის შემდეგ გაწევრიანდნენ. პოლონეთი, როგორც ცნობილია, დასავლეთის სამხედრო ბლოკს 1999 წელს შეუერთდა. თუმცა 2014 წლიდან ამერიკელები, როგორც წესი, ფუძემდებელ აქტს იგნორირებას უკეთებენ და მეთოდურად ეწევიან ჯარებისა და სამხედრო ინფრასტრუქტურის მობილიზებას რუსეთის საზღვრებთან.

ჩეხები წინააღმდეგი არიან

ამერიკელები სხვა ვარიანტებსაც იხილავდნენ. თუმცა ყველა მოკავშირე არ იწვის სურვილით, მიიღოს ოკეანის მიღმა სტუმრები. აგვისტოს შუა რიცხვებში, მაგალითად, ჩეხეთის პრემიერმა ანდრეი ბაბიშმა აშშ-ის სახელმწიფო მდივან მაიკ პომპეოსთან შეხვედრის წინ განაცხადა, რომ პრაღა ვერ ხედავდა ქვეყნის ტერიტორიაზე ამერიკელი სამხედრო ძალების განთავსების საფუძველს. მისი თქმით, დამატებითი ძალების განთავსებას არავითარი აზრი არა აქვს.

„ეს არ გამკვირვებია, - აღნიშნა რადიო Sputnik-ის ეთერით ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორმა ვადიმ ტრუხაჩევმა. - ჩეხეთში ამერიკული რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემის ობიექტების განთავსების საკითხი ადრეც იხილებოდა და მოსახლეობის თითქმის სამი მეოთხედი წინააღმდეგი აღმოჩნდა. ჩეხეთის ტერიტორიაზე ამერიკული სამხედრო ბაზის იდეა პოპულარული არ არის. შემიძლია ვივარაუდო, რომ ქვეყნის პარლამენტში წარმოდგენილი ცხრა პარტიიდან ხუთი წინააღმდეგი იქნება“.

ექსპერტმა ხაზი გაუსვა, რომ ჩეხეთში ახსოვთ 1938-1939 წლები, როდესაც ქვეყნის ბედი მის ზურგს უკან წყდებოდა. და ჩეხების უმეტესობას არ სურს, რომ უცხოელი სამხედროები, მათ შორის, ამერიკელები, მათ სამშობლოში იყვნენ განთავსებული.

გერმანიაზე განაწყენებული

დონალდ ტრამპმა პენტაგონს ივნისში გერმანიიდან ამერიკული სამხედრო კონტინგენტის გამოყვანის გეგმის შემუშავება დაავალა. გონივრული ახსნა-განმარტების გარეშე, მაგრამ ექსპერტთა დიდი ნაწილი დარწმუნებულია: ვაშინგტონი საბოლოოდ განაწყენდა ბერლინზე, რომელმაც ზედიზედ რამდენჯერმე უთხრა უარი ნატოს ფარგლებში თავდაცვის ხარჯის მშპ-ს ორ პროცენტამდე გაზრდის მოთხოვნაზე.

მოკავშირეთა შორის განხეთქილებაში განსაკუთრებული წვლილი აშშ-ის ყოფილ ელჩს, რიჩარდ გრენელს მიუძღვის, რომელიც გერმანულ კომპანიებს სანქციებით ემუქრებოდა „ჩრდილოეთის ნაკადი-2“ გაზსადენის მშენებლობაში მონაწილეობისთვის და აკრიტიკებდა გერმანიის პოზიციას ირანის ბირთვულ გარიგებასთან დაკავშირებით. ბერლინში დიპლომატის გამონათქვამები სახელმწიფოს სუვერენულ პოლიტიკაში ჩარევად შეაფასეს.

ივლისის ბოლოს ტრამპმა ტვიტერზე დაწერა: „გერმანია რუსეთს წელიწადში მილიარდობით დოლარს უხდის ენერგიისთვის, ჩვენ კი გერმანია რუსეთისგან უნდა დავიცვათ. სად გაგონილა?“ ამგვარად, აშშ-ის პრეზიდენტმა უნებურად ფარდა ახადა „კრემლის აგრესიის შესაკავებლად“ ნატოს აღმოსავლეთ საზღვრებზე აშშ-ის სამხედრო ძალების განთავსების მთელ აბსურდულობას. თუ რუსეთი ალიანსის ქვეყნებს ომს გამოუცხადებს, ვინღა მიჰყიდის ევროპას ნავთობსა და გაზას?

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

1148
ევროკომისიის შენობა

მოსაზრება: ევროპა ლიბერალური ერთსულოვნებისა და დემოკრატიული ტოტალიტარიზმისთვის იბრძვის

36
(განახლებულია 21:20 24.09.2020)
დასავლეთის მიერ დე–ფაქტო გამოცხადებული ახალი ცივი ომი სრულიად ახალ ფაზაში შედის, როდესაც ანტირუსულ რიტორიკას გარდაუვლად მოსდევს საკუთარი სხვაგვარად მოაზროვნეების დევნისადმი მოწოდება, რომელთა მოსაზრება არ ჯდება ოფიციალურ იდეოლოგიაში.

ვლადიმირ კორნილოვი

და მოვლენების განითარების კვალდაკვალ ირკვევა, რომ რუსეთი აღარ არის ყველა ამ ანტირუსული გამოხდომებისა და სანქციების ძირითადი სამიზნე. 

თითქოს ევროპარლამენტის ბოლო რეზოლუციები რუსეთისა და რუსული პოლიტიკის წინააღმდეგ ძალიან მკაცრია (რომელიც  ქვეყნის კონსტიტუციის შეცვლასაც კი მოითხოვს), მაგრამ იმავე უწყების ტრიბუნიდან გამოსვლისას ევროკომისიის თავის ურსულა ფონ დერ ლაიენის ოფიციალურ სიტყვაში რუსეთი მხოლოდ ერთხელ იყო ნახსენები. მაგრამ როგორ! ის პირდაპირ დაემუქრა „მათ, ვინც რუსეთთან უფრო მჭიდრო ურთიერთობას უჭერს მხარს“. ანუ ეს უფრო მოსკოვისადმი კი არა, იმ სახელმწიფოებისა და, განსაკუთრებით, ევროკავშირის შიგნით არსებული იმ პოლიტიკური ჯგუფებისადმი მიმართვაა, რომლებიც კიდევ ბედავენ და იმედი აქვთ, რომ ბრიუსელი საგარეო პოლიტიკას უფრო ჯანსაღად მიუდგება. გერმანიის თავდაცვის ყოფილი მინისტრი ამით ევროპის ოპოზიციას აფრთხილებს, „თქვენზე მოვდივართო“.

ამასთან დასავლური პრესა მთელ ამ ვრცელ „სატახტო“ სიტყვაში რუსეთის ამ მოკლე მოხსენიებას გამოყოფს ძირითად გზავნილად და სათაურებშიც გამოაქვს: „ევროკაშირის ლიდერი რუსეთთან კავშირებზე გაფრთხილებას იძლევა“. ანუ ეს თეზისი ფართო წრეს უნდა მიეღო ცნობად და ყველა იმას გაეგონა, ვისაც ეს პრესა რეგულარულად აწებებს „კრემლის სასარგებლო იდიოტების“ იარლიყს.

არ არსებობს არანაირი ეჭვი, რომ შიდა ოპოზიციისადმი დამოკიდებულების მკვეთრი გამკაცრება არის არა რეაქცია „ბერლინელი პაციენტის“ სკანდალზე (როგორც ამას ზოგი ევროპელი პოლიტიკოსი ირწმუნება), არამედ ეს უფრო მასობრივი პასუხია სკანდირებაზე „პუტინი! პუტინი!“, რომელიც ბერლინში რუსეთის საელჩოსთან ისმოდა. ეს ასევე არის შიში მართალი სიტყვის გაგონებისა, რომელიც, როგორც ირკვევა, გერმანიაში სულ უფრო დიდი პატივისცემით სარგებლობს.

ამ „პრობლემაზე“ ამ დღეებში პირდაპირ მიუთითა გერმანულმა გაზეთმა Süddeutsche Zeitung:

„რუსეთის სახელმწიფო მედიასაშუალებების გავლენა დიდია გერმანიაში, სადაც ნავალნის მოწამვლამ არერთი კამათი გამოიწვია. RT Deutsch-ის სტატიები, სახელმწიფო ტელევიზიის გერმანულენოვანი ქვედანაყოფი, წარმოუდგენლად პოპულარულია: ЕСВС-ს მონაცემების თანახმად, ის ახლა მეორე ადგილზეა გერმანიის სოციალურ ქსელებში ციტირებების მიხედვით“.

Süddeutsche Zeitung-ის ავტორებს არ შესწევთ უნარი, დაფიქრდნენ, რატომ ხდება ეს ან რატომ დაეცა ბოლო წლებში ასე მკვეთრად გერმანული გაზეთების პოლულარობა. მათი აზრით, რუსული მედიასაშუალებების მიზანი ევროპაში — ეს „ეჭვის დათესვაა“ ევროპული საზოგადოების მწყობრ რიგებში. საინტერესოა, როდიდან ფიქრობენ დასავლელი ჟურნალისტები, რომ ეჭვების არსებობა — ეს რაღაც ცუდი და საშინელია? თითქოს დემოკრატიული ევროპა ყოველთვის გმობდა (სიტყვიერად მაინც) ტოტალიტარიზმსა და ოფიციალურ ერთაზროვნებას. ახლა კი დასავლელ ჟურნალისტებსა და პოლიტიკოსებს გულწრფელად უკვირთ, რატომ ეძებენ მათი თანამემამულეები ადგილობრივი გაზეთებისა და სატელევიზიო არხების ჯანსაღ ალტერნატივას, როდესაც ცდილობენ, რაიმე აზრი დაიჭირონ „მოწამვლებისა“ და „ჩარევების“ შესახებ ინფორმაციებში. ადგილობრივი მედიით ხომ ყოველგვარი კრიტიკული მსჯელობის გარეშე ტრანსლირდება ზემოდან დაშვებული „ერთადერთი სწორი“ ვერსია.

ეს ეხება არა მარტო გერმანიას. ევროპის რომელი ქვეყანაც უნდა აიღო, იქ აუცილებლად წააწყდები დისკუასიას იმაზე, რატომ არის „პრორუსული“ თვალსაზრისი ასეთი პოპულარული არასისტემურ მედიასა და სოცქსელებში. ჩეხი ექსპერტი იან შირი ამას ჟურნალისტების „მოუმზადებლობით“ ხსნის. ისინი უბრალოდ „სწორად უნდა დააორიენტირო“: აიძულო, რომ დონბასელ ამბოხებულებს „სეპარატისტები“ კი არ ეძახონ, არამედ „რუსული არმია“ — და საჭირო შედეგსაც მაშინვე მივიღებთ. და ვისი რა საქმეა, რომ რუსული არმია ამ წლების განმავლობაში დონბასში არავის უნახავს. მთავარი ხომ მკითხველისთვის იმგვარი „გაუბუნდოვანებელი“ სურათის თავს მოხვევაა, რომელიც ეჭვებსა და ორმაგ განმარტებებს არ უშვებს. ამისათვის კი ჩეხური ტელევიზიების ეთერებში, შირის აზრით, მხოლოდ „სწორი“ ექსპერტების მოწვევაა საჭირო, რომლებიც თავს უფლებას არ აძლევენ, ეჭვი შეიტანონ „რუსული რეჟიმის მიერ ნავალნის მოწამვლით დაინტერესებაში და ასევე იმაშიც, რომ ეს „ნოვიჩოკის“ მეშვეობით მოხდა“.

უთუ შრი და მისი მსგავსი ექსპერტები ვერ ხვდებიან, რომ ნებისმიერი ჯანსაღად მოაზროვნე ადამიანი, რომელიც ყველა გაზეთში მოძებნის ცნობას რუსი „ოკუპანტებისა“ თუ „მომწამვლელი პუტინის“ შესახებ, ადრე თუ გვიან შეეცდება, ამ სენსაციური „ფაქტების“ მტკიცებულებებიც მოძებნოს. და როდესაც გაზეთებში ვერაფერს იპოვის, აუცილებლად მიმართავს ალტერნატიულ წყაროებს. სწორედ ამით აიხსნება კიდეც ის, რომ რუსული მედიასაშუალებები სულ უფრო პოპულარული ხდება ევროპაში. ისინი საშუალებას იძლევა, სულ ცოტა, სხვადასხვა მხრიდან შეხედონ ამა თუ იმ პრობლემას და საკუთარი დასკვნებიც გააკეთონ. ამის ეშინიათ დასავლელ ექსპერტებს, რომლებიც შეპყრობილი არიან რუსეთთან ბრძოლითა და ევროპის შიგნით განსხვავებული აზრის წმენდით.

ასეთი შეპყრობილობის კიდევ ერთი ახალი მაგალითია ამ კვირაში გამართული ადგილობრივი არჩევნები იტალიის რამდენიმე რეგიონში. ოპოზიციური „ლიგის“ გამარჯვების პერსპექტივით დაშინებულმა მეინსტრიმულმა მედიამ ტრადიციულად „წითელ“ ტოსკანაში ისევ ააფრიალა ანტირუსული კარტი, გაიხსენეს რა უკვე ხავსმოკიდებული ისტორია „რუსეთიდან დაფინანსების“ შესახებ. მთავარი „მტკიცებულება“ — ელექტრონული ფირმის რომელიღაც მფლობელს, რომელიც ოდესღაც კავშირში იყო „ლიგასთან“, რუსი ცოლი ჰყავს... და რუსეთში ფულს ურიცხავდა მას.

„ლიგის“ ლიდერის სალვინის განცხადებები, რომ მას ამ წლების განმავლობაში ვერავინ აღმოუჩინა „ვერც რუბლი და ვერც მატრიოშკა“, საერთოდ არ აინტერესებთ ლიბერალურ იტალიურ მედიასაშუალებებსა და ბრიუსელელ პოლიტიკოსებს. ევროპელი ლიბერალების ერთ-ერთმა მთავარმა რუპორმა გი ვერხოფსტადტმა ევროპარლამენტის დარბაზში საჯაროდ დაადანაშაულა სალვინი „პუტინისგან ფულის მიღებაში“.

ამაში არის კიდეც „ბრალდებების“ არსი შიდა ოპოზიციის წინააღმდეგ — მნიშვნელობა არ აქვს, მართლაც არის თუ არა ის პრორუსული, აქვს თუ არა რაიმე ტიპის კავშირი მოსკოვთან. მთავარია, მოაკეტინონ მას. და რისი პასუხი შეუძლია ოპონენტს, თუ მას პირდაპირ მიახლი, რომ მის მომხრეთაგან ვიღაცას რუსი ცოლი ჰყავს ამ თაროზე მატრიოშკა უდევს? ეს მეთოდი დიდ ხნის წინ გამოიცადა ევროპის მთელ რიგ ქვეყნებში.

ამაშია ღია მუქარების აზრი, რომლებიც ოპონენტების მიმართ გაისმა ევროპის „რკინის ლედის“ ურსულა ფონ დერ ლაიენის ბაგეთაგან. ცივი ომი შეუძლებელია „ალქაჯებზე ნადირობის“ გარეშე. ამ ომის დროს ევროპა ტყვეების აყვანას არ აპირებს — ის ყველა იმის ტოტალური წმენდით იმუქრება, ვისაც ის თავის „მეხუთე კოლონად“ გამოაცხადებს. და ეს მხოლოდ დასაწყისია.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

36
ბალისტიკური რაკეტა

„ღია კარზე კაკუნი“ მოსკოვი ვაშინგტონს შეცდომაზე აფრთხილებს

47
(განახლებულია 20:41 24.09.2020)
რუსეთი მხარს უჭერს სტრატეგიული შემტევი იარაღის შესახებ შეთანხმებას (CHB–III) და მოუწოდებს აშშ-ს, გააგრძელოს ის.

გალია იბრაგიმოვა, სოფია მელნიჩუკი

მოლაპარაკებები ზაფხულიდან იწელება. ვაშინგტონი დოკუმენტის გადახედვას მოითხოვს, მოსკოვი კი უარზეა რამე შეცვალოს. რა არის პრობლემის არსი?

„არ გვესმის რეაქცია“ 

„პირველი რიგის საკითხი, რომელიც შეიძლება და საჭიროა, რომ ოპერატიულად გადაიჭრას — ეს, რა თქმა უნდა, რუსეთისა და აშშ-ის შეთანხმების გაგრძელებაა სტრატეგიული შემტევი შეიარაღების შესახებ, რომელსაც ვადა 2021 წლის თებერვალში, ანუ ძალიან მალე გასდის. ჩვენ ასეთ მოლაპარაკებებს აშშ-თან ვაწარმოებთ“, — აღნიშნა ვლადიმირ პუტინმა გაეროს გენასამბლეის 75-ე სესიის გახსნაზე.

რუსეთის ლიდერმა მოუწოდა ქვეყნებს, თავი შეიკავონ ახალი სარაკეტო სისტემების განთავსებისგან. გასულ წელს შეერთებული შტატები მცირე და საშუალო სიშორის რაკეტების ლიკვიდაციის შესახებ შეთანხმებიდან (INF Treaty) გავიდა, რის შემდეგაც მოსკოვმა მორატორიუმი გამოაცხადა მათ განთავსებაზე ევროპაში. პუტინმა მაშინ ხაზი გაუსვა: „მანამ, სანამ აშშ ამგვარი ზომებისგან თავს შეიკავებს“.

„ჩვენ, სამწუხაროდ, ჯერჯერობით არ გვესმის რეაქცია ჩვენს წინადადებაზე არც ამერიკელი პარტნიორებისგან და არც მათი მოკავშირეებისგან“, — დაამატა მან.

CHB-III-ის გაგრძელებაზე რეკომენდაცია ასევე არაერთხელ გასცა ანტონიუ გუტერიშმა. აი, აშშ-ის მოთხოვნაზე, ჩართონ შეთანხმებაში ჩინეთიც, გაეროს გენმდივანს ნეგატიური რეაქცია ჰქონდა. ამერიკელები „დიდი შეცდომის“ თაობაზე გააფრთხილა რუსეთის მუდმივმა წარმომადგენელმა გაეროში ვასილი ნებენზიამაც.

სტრატეგიული უსაფრთხოების დედაბოძები

CHB-III არის ფუნდამენტური დოკუმენტი ბირთვულ ტექნოლოგიებზე კონტროლის სფეროში. მოაწერეს რა მას ხელი 2010 წელს, მოსკოვმა და ვაშინგტონმა აიღეს ვალდებულება, შეემცირებინათ სტრატეგიული არსენალი. პროცესი ჯერ კიდევ 70-იანებში დაიწყო, როდესაც ცივ ომში მოწინააღმდეგეებმა პირველი ხელშეკრულება გააფორმეს სტრატეგიული შეიარაღების შეზღუდვის შესახებ. მას შემდეგ ამ სფეროში შვიდი ორმხრივი შეთანხმებაა მიღებული.   

აშშ-ს არასდროს დაუყენებია ისინი ეჭვქვეშ, მაგრამ დონალდ ტრამპის პრეზიდენტობამ ყველაფერი შეცვალა. თეთრი სახლის მეთაური ცდილობს, შეთანხმება თანამედროვე რეალობებს მოარგოს და ახალი გამალებული შეიარაღება მას არ აშინებს.

INF Treaty-დან გასვლის გადაწყვეტილება 2019 წლის აგვისტოში შეერთებულმა შტატებმა რუსეთისადმი პრეტენზიებით ახსნა. მთავარი — რომ თითქოს მოსკოვმა დოკუმენტით აკრძალული რაკეტა SSC-8 (რუსული კლასიფიკაციით — 9M729) გამოსცადა. გასაგები მტკიცებულებები ამერიკელებს არ წარმოუდგენიათ.

თუმცა არაფორმალურ საუბრებში ისინი აღიარებდნენ, რომ პრობლემა მოსკოვის ქმედებებში არ იყო. პენტაგონმა იეჭვა, რომ ჩინეთი მცირე და საშუალო სიშორის რაკეტებს ქმნიდა და მოითხოვა, რომ ჩინეთის ხელისუფლება სტრატეგიული შეიარაღების შესახებ ხელშეკრულებას შეერთებოდა. პეკინმა ეს მოთხოვნა უყურადღებოდ დატოვა.

2020 წლის მაისში აშშ „ღია ცის ხელშეკრულებიდან“ გავიდა და კვლავ მოსკოვი დაადანაშაულა, აქაოდა რუსები ფრენების ინსპექტირებას ეწინააღმდეგებიანო. რუსეთის თავდაცვის სამინისტრომ ეს ბრალდება უარყო. უწყებაში ვარაუდობენ, რომ ამერიკელები აპირებენ აქტიურად აითვისონ კოსმოსი და „ღია ცის ხელშეკრულება“ ამაში ხელს უშლიდა.

ბირთვული პარიტეტი

„აშშ-სა და ნატოს აშფოთებთ, რომ ჩინეთის ბირთვული პროგრამა სწრაფად ვითარდება. როგორც ჩანს, ჩინელები ამ საკითხში ვაშინგტონთან და მოსკოვთან პარიტეტის მიღწევას ცდილობენ“, — განმარტა აშშ-ის სპეცწარმომადგენელმა შეიარაღებაზე კონტროლის კუთხით მარშალმა ბილინგსლიმ.

ვაშინგტონის უკმაყოფილებას იწვევს ისიც, რომ CHB-III არ ზღუდავს რუსეთის ტაქტიკური ბირთვული პოტენციალის ზრდას. ბილინგსლიმ სტრატეგიული შეიარაღების ვერიფიკაციის ამჟამინდელი მექანიზმიც გააკრიტიკა.

დისკუსიები მაინც დაიწყო, მაგრამ ამერიკელებმა მორიგი პირობა წამოაყენეს: აშშ მოითხოვს, შეთანხმებაში ასევე შევიდეს უახლესი რუსული შეიარაღება, რაც ღია კარზე კაკუნს ნიშნავს“, — განაცხადა რუსმა მინისტრმა.

„კარგი წინადადება“

შეხვედრების მეორე რაუნდი სექტემბერში დამთავრდა — გარღვევების გარეშე. აშშ-ს ახალი მოთხოვნა აქვს — მიიღონ დამატებითი ჩარჩო–ხელშეკრულებები.

მასში ამერიკელები ითხოვენ არა მარტო სტრატეგიული, არამედ ტაქტიკური ბირთვული არსენალების ჩართვასაც. ერთადერთი დათმობა ისაა, რომ ვაშინგტონი თანახმაა, დროებით გადაიდოს მოლაპარაკებათა პროცესში ჩინეთის ჩართვა.

„ჩვენ რუსეთს კარგი წინადადება მივეცით“, — განაცხადა ბილინგსლიმ.

რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროში განაცხადეს, რომ მოსკოვი მხოლოდ ამჟამინდელი სახით გაახანგრძლივებს შეთანხმებას. მისი მოქმედების ვადა რამდენიმე თვეში იწურება და რამის შესაცვლელად დრო არ რჩება. უწყებაში აღნიშნეს, რომ შეთანხმების პროცესი თავად ამერიკელებმა გაწელეს.

„თუ ამერიკელები მზად არიან, შეიმუშაონ რაღაც ახალი ინტერესთა ბალანსის საფუძველზე, მაშინ გარიგება შესაძლებელი იქნება. მაგრამ ამას დრო დასჭირდება“, — განაცხადა საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ სერგეი რიაბკოვმა.

„აშშ პრეფერენციების დევნაში“

„ალტერნატივები ცოტაა: CHB-III ან უცვლელად უნდა გახანგრძლივდეს, ან საბოლოოს უნდა ითქვას მასზე უარი“, — მიაჩნია შეიარაღებაზე კონტროლის პრობლემების სპეციალისტს ევგენი მიასნიკოვს.

შეთანხმების მთავარ ფასეულობად მას სტრატეგიული შეიარაღების ვერიფიკაციის სისტემა მიაჩნია.

„წარსულში ძნელი იყო ერთმანეთის ნაბიჯების კონტროლი. მხარეები ყველაზე ცუდი სცენარიდან ამოდიოდნენ, რაც დაძაბულობას ზრდიდა. თუ სისტემა ჩამოიშლება, წარსულის გამეორების რისკი გაიზრდება“, — აცხადებს ექსპერტი.

ახალი ტექნოლოგიებისა და საერთაშორისო უსაფრთხოების სპეციალისტს ვადიმ კოზიულინს ეჭვი არ ეპარება, რომ შეთანხმება გაგრძელდება. აშშ-ის მოთხოვნებს ის ფსონების გაზრდისთვის თამაშად აფასებს.

„ტრამპი თავის ამპლუაშია: გარიგების დადების წინ მეტი პრეფერენციის მიღებაზე ვაჭრობს. მაგრამ დრო პრაქტიკულად არ დარჩა და ამერიკელებიც გაგრძელებაზე წავლენ. ახალი პირობები შემდგომი მსჯელობის თემაა. მით უმეტეს, რომ რუსეთსაც აქვს წინადადებები ტაქტიკური ბირთვული არსენალისა და ევროპაში ამერიკული იარაღის თაობაზე“, — ვარაუდობს ექსპერტი.

მისი თქმით, CHB-III-ში არ შედის უპილოტო სისტემები, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი შეიძლება ბირთვული იარაღის მატარებლებად განიხილებოდეს.

„უპილოტო აპარატები რუსეთს ბევრ შეკითხვას უჩენს. არსებითად ეს იგივე ფრთოსანი რაკეტაა — მრავალჯერადი გამოყენებიდან გამომდინარე, ის სერიოზულ საშიშროებას წარმოადგენს. მაგრამ CHB-III-ზე შეხვედრების ფარგლებში მოსკოვი ამ თემას ჯერჯერობით არ აჩქარებს“, — შენიშნავს კოზიულინი.

მისი თქმით, კონტროლის სისტემის შენარჩუნება ახლა ძირითადად აშშ-ზეა დამოკიდებული. თუ ვაშინგტონი დიალოგს დათანხმდება, პერსპექტივაში მას შეიძლება ჩინეთიც შეუერთდეს, საფრანგეთიც, დიდი ბრიტანეთიც, ინდოეთიცა და პაკისტანიც — ის სახელმწიფოები, რომლებიც ბირთვულ იარაღს ფლობენ.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

47
ხობის მონასტერში ივერიისა და აწყურის ღვთისმშობლის ხატები დააბრძანეს

საეკლესიო კალენდარი : 25 სექტემბერი

0
(განახლებულია 08:52 25.09.2020)
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია 25 სექტემბერს მღვდელმთავრ გიორგი ჭყონდიდელის, მღვდელმოწამე დოსითეოზ თბილელის, მღვდელმოწამე ავტონომეს, მოწამეთა იულიანეს და მისთანა 40 მოწამეთა, მოწამე თეოდორე ალექსანდრიელის, მღვდელმოწამე კორნუტის ხსენების დღეს აღნიშნავს.

Sputnik- საქართველო გიამბობთ ვინ იყვნენ ეს ადამიანები და რატომ არიან მოხსენიებულნი საეკლესიო კალენდარში.

ღირსი გიორგი ჭყონდიდელი

გიორგი ჭყონდიდელ-მწიგნობართუხუცესი დაიბადა მეთერთმეტე საუკუნის პირველ ნახევარში. როგორც ვარაუდობენ, გიორგი, სამეგრელოს მთავართა გვარიდან იყო.
მეუფე გიორგი ჭყონდიდელი იყო დავით აღმაშენებლის აღმზრდელი. გიორგი ჭყონდიდელის ხელმძღვანელობითა და გამჭრიახი მოქმედებებით ქართველებმა დაიბრუნეს თურქების მიერ დაპყრობილი ქალაქი სამშვილდე, ხოლო 1115 წელს გაათავისუფლეს ქალაქი რუსთავი, რასაცა უდიდესი სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობა ჰქონდა.

გიორგი ჭყონდიდელი 1118 წელს მეფე დავით აღმაშენებელთან ერთად გაემგზავრა ყივჩაღი მეომრების საქართველოში ჩამოსაყვანად. სამწუხაროდ, ეს მისი ბოლო ამქვეყნიური ღვაწლი აღმოჩნდა,ოსეთში მყოფი მეუფე გიორგი მოულოდნელად გარდაიცვალა.

დამწუხრებულმა მეფე დავით აღმაშნებელმა წმიდა გიორგი ჭყონდიდელი დასავლეთ საქართველოში გადაასვენა და დიდი პატივით დაკრძალა გელათის მონასტერში.

წმიდა დოსითეოზ თბილელი

წმიდა დოსითეოზ თბილელი მოწამეობრივად აღესრულა 1795 წლის 12 (25) სექტემბერს.

1795 წელს აღა-მაჰმად-ხანის შემოსევისას  ქალაქის დარბევისა მტრებმა შეიპყრეს თბილელი მიტროპოლიტი წმიდა დოსითეოსი, უამრავი ჭრილობა მიაყენეს ხმლებით და მტკვრის პირას მიიყვანეს სხვა დატყვევებულ მღვდელმსახურებთან ერთად.  წამებისაგან ისედაც სიკვდილის პირას მისული მღვდელმთავარი ხელ-ფეხშეუკვრელი გადააგდეს მტკვარში.

მღვდელმოწამე ავტონომე იტალიელი ეპისკოპოსი

მღვდელმოწამე ავტონომე იტალიელი ეპისკოპოსი იყო. იმპერატორ დიოკლეტიანეს (284-305) მიერ ქრისტიანთა დევნისას მან დატოვა თავისი ქვეყანა, ბითვინიაში, სორეად წოდებულ ადგილას დამკვიდრდა უცხოთშეწყნარებით ცნობილ კორნილიუსთან და იქ განაგრძო ღვთის სიტყვის ქადაგება. მალე ნეტარმა მიქაელ მთავარანგელოზის სახელობის ტაძარი ააგო, სადაც კორნილიუსი ჯერ დიაკვნად დაადგინა, შემდეგ კი - მღვდლად აკურთხა.
ნიკომიდიაში ჩასულმა დიოკლეტიანემ ბრძანა, შეეპყროთ წმიდა მღვდელმთავარი, ის კი ისევ განერიდა უღვთო ხელისუფლის რისხვას და შავიზღვისპირეთში, ქალაქ კლავდიოპოლში გაიხიზნა. სორეაში დაბრუნების შემდეგ კერპთმსახურებმა გადაწყვიტეს, შური ეძიათ ქრისტიანებზე: შეარჩიეს დრო, როცა მღვდელმთავარი ავტონომე უსისხლო მსხვერპლშეწირვას აღასრულებდა, ხმლებითა და არგნებით აღჭურვილები შეცვივდნენ ეკლესიაში, მრევლი დაფანტეს, წმიდა მამა კი წამების შემდეგ მახვილით დაკლეს საკურთხეველში.

წმიდა მღვდელმოწამე იულიანე

წმიდა მღვდელმოწამე იულიანე IV საუკუნეში ცხოვრობდა ქალაქ ანკვირიის მახლობლად. დიოკლეტიანეს (284-305) მიერ ქრისტიანთა დევნის დროს მან თავის ორმოც თანამოაზრესთან ერთად ერთ-ერთ გამოქვაბულს შეაფარა თავი და ფარულად აღასრულებდა ღვთისმსახურებას. როცა ამის შესახებ გალატიის ოლქის მმართველმა შეიტყო, შეაპყრობინა ნეტარი და უბრძანა, გაეცა მასთან მყოფი სხვა ქრისტიანების ადგილსამყოფელიც, რომელთაც მოესწროთ გადამალვა. როცა პასუხად მტკიცე უარი მიიღეს, გააფთრებულებმა, გააშიშვლეს იგი და გახურებულ რკინის ცხაურზე დააყენეს, მაგრამ როცა წმიდანმა პირჯვარი გადაისახა, ანგელოზმა ცეცხლის მხურვალება განაქარვა და მოწამე უვნებელი დარჩა. ჯალათებმა მოიყვანეს იულიანეს მხცოვანი დედა და დაემუქრნენ, რომ თუ ძეს მსხვერპლშეწირვაზე ვერ დაითანხმებდა, ძალას იხმარდნენ მასზე. ქრისტეს ახოვანმა მხევალმა მიუგო, თუ ჩემი ნების წინააღმდეგ შებილწავთ ჩემს სხეულს, ეს უფლის წინაშე ცოდვად კი არ შემერაცხება, პირიქით, მოწამეობრივ ღვაწლად ჩამეთვლებაო. უსჯულოებმა გაათავისუფლეს ნეტარი დედა, იულიანეს კი სიკვდილით დასჯა გადაუწყვიტეს. წმიდანმა  მახვილს მორჩილად მოუდრიკა ქედი. ამ დროს ზეგარდმო გაისმა ხმა, რომელიც უფლის რჩეულს სასუფევლისკენ მოუწოდებდა. ეს ხმა გამოქვაბულში გახიზნულმა ქრისტიანებმაც გაიგონეს, ნებით გამოცხადდნენ წმიდა იულიანეს წამების ადგილას და თვითონაც ახოვნად აღიარეს ქრისტე. წმიდანები მმართველს მიჰგვარეს, მან კი მარტვილებისთვის თავების მოკვეთა ბრძანა (წმიდა მღვდელმოწამე იულიანე 13 სექტემბერსაც იხსენიება).

წმიდა მოწამე თეოდორე ალექსანდრიელი

წმიდა მოწამე თეოდორე ალექსანდრიელის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ ზუსტი ცნობები არ შემონახულა. ცნობილია, რომ იგი დაიბადა ალექსანდრიაში. მხურვალე ქადაგებებითა და წმიდა ცხოვრებით ცნობილი მამა საშინლად სძულდათ ალექსანდრიელ წარმართებს. ერთ-ერთი ქადაგების დროს ისინი გარს შემოერტყნენ ნეტარს და შეიპყრეს. წმიდა მღვდელმთავარს წინააღმდეგობა არ გაუწევია. წარმართებმა მარტვილი ჯერ აწამეს, ხიოლო შემდეგ თავი მოჰკვეთეს.

მღვდელმოწამე კორნუტი, ნიკომიდიელი

მღვდელმოწამე კორნუტი, ნიკომიდიელი (სხვა ცნობით - იკონიელი) ეპისკოპოსი იმპერატორების, დეკიუსისა (249-251) და ვალერიანეს (253-260) ზეობაში ეწამა ქრისტესთვის.

 

მასალა მომზადებულია ღია წყაროებზე დაყრდნობით.

0
თემები:
საეკლესიო კალენდარი