ამერიკელი სამხედროები ავღანეთში

მოსაზრება: ვინ არის ამერიკელების სკალპებზე რეალური მონადირე?

219
(განახლებულია 20:46 29.06.2020)
ამერიკული არჩევნების წინ მორიგი ანტირუსული ისტერიის გააქტიურება ყველაზე გავლენიანი გამოცემა The New York Times-ის წიაღში დაიწყო.

ივან დანილოვი

სწორედ ამ მედიასაშუალებით განხორციელდა რუსეთის წინააღმდეგ მორიგი შეტევა იმ მიზნით, რომ დონალდ ტრამპის დისკრედიტაცია მოეხდინა და რუსეთის წინააღმდეგ ახალი სანქციების დაწესებისთვის მიეღწია. საბაბი ამჯერად მაქსიმალურად ეგზოტიკური შეირჩა. ამერიკულ დაზვერვაში არსებულ საკუთარ წყაროებზე დაყრდნობით გამოცემა ამტკიცებს, რომ: „რუსეთმა ფარულად დაუნიშნა ჯილდოები ავღანელ ბოევიკებს ამერიკელი სამხედროების განადგურებისთვის. ტრამპის ადმინისტრაცია თვეების განმავლობაში ფიქრობდა იმაზე, რა მოეხერხებინათ დაზვერვის შოკისმომგვრელი დასკვნებისთვის“.

ამერიკელი ობივატელის თვალსაზრისით, თუ ის The New York Times-ს დაუჯერებს, ვითარება საშინელია და უკიდურესად დამამცირებლად გამოიყურება: მსოფლიოს ამგვარ სურათში რუსეთი ავღანეთში მყოფი ამერიკელი ჯარისკაცების სკალპებისა და ცხედრების ერთგვარი კოლექციონერის როლში გამოდის, ხოლო ავღანელი ბოევიკები — მოკლული ამერიკელების „სისხლიან რუბლებზე“ გადამცვლელებად, თანაც ეს ყველაფერი თითქოს ტრამპის ადმინისტრაციის სრული უმოქმედობის ფონზე ხდება.

საშინელებაა იმის წარმოდგენა, რა ემოციებს განიცდიან იმ ქვეყნის მოქალაქეები, რომელიც თავს მსოფლიო ჰეგემონად მიიჩნევს, როდესაც ამერიკის ყველაზე ავტორიტეტულ გაზეთში შემდეგ პასაჟებს კითხულობენ:

„ჩინოვნიკებმა განაცხადეს, რომ დაზვერვის სამსახურების ცნობები პრეზიდენტ ტრამპს მოახსენეს და ეროვნული უშიშროების საბჭომ იმსჯელა ამ პრობლემაზე მარტის ბოლოს გამართულ თათბირზე. ჩინოვნიკებმა შეიმუშავეს შესაძლო ვარიანტების სია — დაწყებული დიპლომატიური საჩივრის წარდგენით მოსკოვში და დასრულებული სანქციების მზარდი სერიითა და სხვა შესაძლო პასუხებით. მაგრამ, ჩინოვნიკების თქმით, თეთრ სახლს ჯერჯერობით არც ერთი ნაბიჯი არ მოუწონებია. ამერიკელი და ნატოს სხვა ჯარისკაცების მკვლელობების სტიმულირების ოპერაცია მნიშვნელოვანი და პროვოკაციული ესკალაცია იქნებოდა იმისა, რასაც ამერიკელი და ავღანელი ოფიციალური პირები რუსეთის მხრიდან „თალიბანის“ მხარდაჭერას უწოდებენ, და ეს იქნებოდა პირველი შემთხვევა, როცა ცნობილი გახდებოდა, რომ რუსეთის შპიონური ქვედანაყოფები დასავლეთის ჯარებზე შეტევებს უკეთებენ ორგანიზებას“.

რუსეთის მიმართ ამ მედიურ „საბრალდებო აქტზე“, რომელიც The New York Times-მა შეადგინა ანონიმ ამერიკელ ძალოვნებზე დაყრდნობით, რამდენიმე შენიშვნა უნდა გაკეთდეს.

პირველი: აშკარა მედიური, ლოგისტიკური, დიპლომატიური და საინფორმაციო მხარდაჭერის შემდეგ, რომელსაც აშშ (ამერიკული მედიის ჩათვლით) უწევდა 1990-2000-იან წლებში რუსეთის ათასობით მოქალაქის მკვლელ ტერორისტებს, აშშ-ს ჩივილის არანაირი მორალური უფლება არ ექნებოდა იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მათი სამხედროების მიმართ „მოსასხამისა და ხანჯლის“ მეთოდი იქნებოდა გამოყენებული.

მით უმეტეს, რომ რუსეთისთვის წაყენებულ ბრალდებათა დადასტურების რაოდენობა უკვე ტრადიციულად ნულის ტოლია.

მეორე: ამერიკული ისტებლიშმენტი, განსაკუთრებით მისი ის ნაწილი, რომლის მიმართაც ნიუ-იორკელი ჟურნალისტები აშკარა სიმპათიას განიცდიან მათი „იმპერიულობისა“ და რუსოფობიულობის გამო, ასი პროცენტით თავადაა დღევანდელი ავღანეთის, როგორც გადაუჭრელი ტერორისტული პრობლემის შემქმნელი. ის ფაქტი, რომ ავღანური ტერორისტული (და არა მარტო ავღანური) მოძრაობები ამერიკელმა სპეციალისტებმა შექმნეს ამერიკული ფულითა და ამერიკული იარაღით, მშვენივრადაა დადგენილი. შეგახსენებთ, რომ 2001 წლის ცნობილ მოვლენებამდე ბატონი ბენ ლადენი წლების განმავლობაში იყო ამერიკული მედიასაშუალებებისა და პოლიტიკოსების საყვარელი პერსონაჟი. გამოდის, რომ აშშ ჯერ ქმნის პირობებს სამოქალაქო ომების, მასობრივი მკვლელობებისა და ტერორის ასაყვავებლად სხვადასხვა ქვეყნებში, ხოლო როდესაც ამ ქმედებების გაუთვალისწინებელ შედეგებს ამერიკელი სამხედროების სიკვდილი და თავად შეერთებული შტატების სირცხვილი მოჰყვება საერთაშორისო არენაზე, ამერიკული მედია-სამხედრო კომპლექსის წიაღიდან მაშინვე იწყება ბღავილი, რომ ეს რუსეთია ყველაფერში დამნაშავე და მის წინააღმდეგ სასწრაფოდ სანქციების დაწესებაა საჭირო.

მაგრამ არის კარგი ამბებიც.

თუ ადრე საზოგადოების ნდობა NYT-სა თუ The Washington Post-ში გამოქვეყნებული პუბლიკაციების მიმართ, რომლებშიც ამერიკული ძალოვანი სტრუქტურები იყო „ჩარეცხილი“, იმდენად მაღალი იყო, რომ თავად პუბლიკაციის ფაქტიც კი პრაქტიკულად დაუყოვნებლად აიძულებდა ტრამპის ადმინისტრაციას, „გადაეხადა და მოენანიებინა“, ასევე სასწრაფოდ შემოეღო მორიგი სანქციები რუსეთის წინააღმდეგ, რათა რამენაირად მაინც გაემართლებინა თავი საზოგადოების თვალში, ახლა ვითარება აბსოლუტურად სხვაგვარად გამოიყურება.

როგორც ჩანს, „რაშაგეიტისა“ და აბსოლუტურად ფეიკური ბრალდებებისა თუ დოსიეების წლებმა თავისი საქმე გააკეთა: ამერიკული საზოგადოების მნიშვნელოვან სეგმენტს უკვე აღარ სჯერა საკუთარი მედიასაშუალებებისა და საკუთარი ძალოვანი სტრუქტურებისა, ხოლო პოლიტიკოსებს შეუძლიათ თავს უფლება მისცენ, უბრალოდ პირდაპირ კი არ დაადანაშაულონ მედია და მათი წყაროები სიცრუეში, არამედ იმოქმედონ კიდეც ამ შეფასებების შესაბამისად.

პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა ბრალდებებს „ტვიტერში“ უპასუხა: „The New York Times-მა ფეიკური ინფორმაციის „ანონიმური“ წყარო უნდა გაამხილოს. ნაძლევს ჩამოვდივარ, რომ ისინი ამის გაკეთებას ვერ შეძლებენ — ამგვარი ადამიანი, დიდი ალბათობით, არც არსებობს!“

აშშ-ის ეროვნული დაზვერვის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელმა რიჩარდ გრენელმა კამათიც კი წამოიწყო სოციალურ ქსელში დემოკრატ კონგრესმენთან ამ თემაზე და დაზვერვის მონაცემების პოლიტიკური მიზნებით გამოყენებაში დაადანაშაულა:

„არასდროს მსმენია ამის შესახებ. და ამაზრზენია, რომ დაზვერვის პოლიტიზირებას განაგრძობთ. აშკარად არ გესმით, როგორ მოწმდება დაუმუშავებელი სადაზვერვო ინფორმაცია. ანონიმური წყაროებიდან ჟურნალისტებში კერძო ინფორმაციის გაჟონვა სახიფათოა, ვინაიდან თქვენნაირი ადამიანები მათით მანიპულირებენ პოლიტიკური სარგებლის მისაღებად“.

The New York Times-ის პუბლიკაციის იმ ნაწილის უარყოფა, რომელიც პრეზიდენტის ქმედებას ეხებოდა, უკვე გამოქვეყნდა, მათ შორის ამერიკული დაზვერვის მიერაც. გასაგებია, რომ თეორიულად ყველაფერი სწორედ ასე უნდა მუშაობდეს, მაგრამ ასეთი მოჩვენებითი ნორმალურობაც კი უკვე ნამდვილი სასწაულია თანამედროვე ამერიკის საზომებით.

სხვათა შორის, თუ ამერიკელ ჟურნალისტებს ამერიკელი ძალოვნების მკვლელობის წამქეზებლების დანახვა სურთ, სარკეში უნდა ჩაიხედონ. ჯილდოები ცხედრებისთვის ყოველთვის მატერიალური არ არის: პრაქტიკა აჩვენებს, რომ მომკილი დიდება და საზოგადოებრივი აღტაცება ხშირად ბევრად ეფექტური სტიმულატორია ტერორიზმისთვის, ვიდრე ძალიან დიდი ფულიც კი. The New York Times-ი და სხვა ამერიკული მედიასაშუალებები, რომლებიც ამერიკელი პოლიციელებისა და ასევე ტრამპისტებისა და კონსერვატიული ფასეულობების დემონიზებას ახდენენ, ფაქტობრივად „ემოციურ ჯილდოს“ ჰპირდებიან მათ, ვინც ემოციურ, ფსიქოლოგიურ და, შესაძლოა, ფიზიკურ ძალადობასაც მიმართავს მათ წინააღმდეგ. ამასწინანდელი მასობრივი არეულობების დროს მოკლული ამერიკელ პოლიციელთა სისხლი, რის აპოლოგეტებად და წამქეზებლად ლამის მთელი ამერიკული მედია გამოდიოდა, აშკარად ლიბერალი და პროგრესული ამერიკელი ჟურნალისტების ხელებზეა.

მაგრამ ამერიკელი პოლიციელების სიცოცხლეს ასეთი ჟურნალისტებისთვის მნიშვნელობა არ აქვს, აი, ამერიკელი ჯარისკაცების ცხედრებზე კი საჯაროდ ცრემლის ღვრა მხოლოდ მაშინ სურთ, როდესაც ამ ცრემლებით ანტირუსული სანქციების ან დემოკრატიული პარტიის ინტერესების „გაქაჩვაა“ საჭირო.  

გასაკვირი არ არის, რომ ამ მედიასტრუქტურებს სიტყვაზე სულ უფრო ცოტა უჯერებს აშშ-შიც და მსოფლიოშიც. ამერიკული გავლენისა და დიდების წინააღმდეგ მთავარი შეთქმულება სწორედ The New York Times-ის რედაქციის მიერაა მოწყობილი. შეიძლებოდა მათთვის პრემიის გამოწერაც კი გვევარაუდა, მაგრამ ისინი ყველა სამუშაოს უფასოდაც გააკეთებენ.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

219
რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრო

მოსაზრება: ეს არის ნაბიჯი სამყაროს აღსასრულისკენ

113
(განახლებულია 18:58 14.07.2020)
თეთრ სახლში, როგორც ყველაფრიდან ჩანს, საბოლოოდ გადაწყვიტეს აღარ განაგრძონ შეთანხმება მცირე და საშუალო სიშორის სტრატეგიული შეიარაღების შემცირების შესახებ (СНВ-3), განაცხადა რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა სერგეი ლავროვმა.

ანდრეი კოცი

ეს ბოლო დოკუმენტია, რომელიც ორი ბირთვული ზესახელმწიფოს სამხედრო ძლიერებას ზღუდავს. რით ემუქრება საერთაშორისო უშიშროების სისტემის რღვევა მსოფლიოს?

ჩინეთის ჩართვა

სერგეი ლავროვმა ჟურნალისტებთან საუბრისას ხაზი გაუსვა, რომ პანიკის აყოლა СНВ-3-ის შეწყვეტასთან დაკავშირებით საჭირო არ არის — რუსეთს აქვს უნარი, გარანტირებულად უზრუნველყოს საკუთარი უსაფრთხოება ამ შეთანხმების გარეშეც. და მაინც, ეს შეთანხმება ძალიან მნიშვნელოვანი იყო. СНВ-3-ს ხელი რუსეთის პრეზიდენტმა ვლადიმირ პუტინმა და აშშ-ის პრეზიდენტმა ბარაკ ობამამ ხელი 2010 წლის 8 აპრილს მოაწერეს. დოკუმენტის მოქმედების ვადა, რომელიც ძალაში 2011 წლის თებერვალში შევიდა, 2021 წელს იწურება.  

შეთანხმება ითვალისწინებდა რუსეთისა და აშშ-ის არსენალებში ბირთვული მუხტების შემცირებას 1550 ერთეულამდე და საკონტინენტთაშორისო ბალისტიკური რაკეტების, წყალქვეშა ნავებისა და მძიმე ბომბდამშენების ბალისტიკური რაკეტების შემცირებას 700 ერთეულამდე. СНВ-3 შეთანხმების გაგრძელებაში ეჭვი თითქმის არავის ეპარებოდა მანამ, სანამ თეთრ სახლში დონალდ ტრამპი არ მოვიდა — ამის შემდეგ სიტუაცია მკვეთრად შეიცვალა.

ამერიკის ლიდერმა СНВ-3-ის შემდგომი არსებობის ერთ-ერთ ძირითად პირობად მასში ჩინეთის მონაწილეობა დაასახელა. ჩინეთის შეიარაღების კონტროლის დეპარტამენტის დირექტორმა ფუ ცუნმა განმარტა, რომ ეს მხოლოდ ორ შემთხვევაშია შესაძლებელი: თუ ჩინეთი აშშ-ის დონემდე გაზრდის ბირთვულ არსენალს, ან თუ ვაშინგტონი შეამცირებს თავის არსენალს. პეკინისთვის სხვა ვარიანტები მიუღებელია, ვინაიდან არ ითვალისწინებენ კოლოსალურ სხვაობას სტრატეგიულ პოტენციალებში.  

კიდევ ერთი პირობა, რომელიც ვაშინგტონმა წამოაყენა, არ აწყობს მოსკოვს. ივლისის დასაწყისში აშშ-ის პრეზიდენტის სპეცწარმომადგენელმა შეიარაღებაზე კონტროლის საკითხებში, მარშალმა ბილინგსლიმ „საშინელი“ უწოდა რაკეტა „ბურევესტნიკებისა“ და დრონ „პოსეიდონების“ პროექტს, და მათი შეჩერება მოითხოვა, ვინაიდან СНВ-3-ის შეზღუდვები ამ იარაღზე არ ვრცელდებოდა. ამერიკელები მანამდეც მოითხოვდნენ უახლესი რუსული შეიარაღების შეზღუდვას, მათ შორის, არაბირთვული ჰიპერბგერითი ხომალდსაწინააღმდეგო რაკეტა „ცირკონებისა“.

„ეს იმაზე მეტყველებს, რომ აშშ-ს აღარ რჩება ბერკეტები მსოფლიო ლიდერობის შესანარჩუნებლად, გარდა ბირთვული შანტაჟისა. ეკონომიკურად ისინი უკვე ჩამორჩებიან ჩინეთს გარკვეული მიმართულებებით, ხოლო სამხედრო ტექნოლოგიების მხრივ — რუსეთს. ამიტომაც ცდილობენ უარი გვათქმევინონ მოწინავე პროექტებზე. ჩვენ არ უნდა წამოვეგოთ ამ ანკესს“, — განაცხადა სამხედრო მეცნიერებათა დოქტორმა კონსტანტინ სივკოვმა.

უკომპრომისო პოზიცია

სერგეი ლავროვმა ხაზი გაუსვა, რომ რუსეთი არ დაუწყებს ხვეწნას აშშ-ს, რომ СНВ-3 განაგრძოს, მიუხედავად იმისა, რომ მოსკოვი ყოველთვის მზად იყო გარკვეულ დათმობებზე წასასვლელად. მინისტრმა აღნიშნა, რომ ამერიკელებთან ერთად იმსჯელეს ორი უახლესი რუსული სტრატეგიული სისტემის რაოდენობის შემცირებაზე СНВ-3-ის ფარგლებში, როდესაც ისინი სრულად იქნება განთავსებული. საუბარია ჰიპერბგერით საბრძოლო ბლოკებზე „ავანგარდი“ და მძიმე საკონტინენტთაშორისო ბალისტიკურ რაკეტა „სარმატებზე“.

„რაც შეეხება სამ სხვა სისტემას, ისინი ახლებია და არ შედის იმ კატეგორიაში, რომლებზეც СНВ-3 ვრცელდება. მაგრამ ჩვენ მზად ვართ დავიწყოთ საუბარი იმაზე, რომ ის შეიარაღებაც გახდეს დისკუსიის საგანი, რომლებიც არ არის კლასიკური მოქმედი შეთანხმების თვალსაზრისით“, — აღნიშნა ლავროვმა.

მაგრამ ნაკლებად მოსალოდნელია, რომ შტატები საპასუხო დათმობაზე წავიდეს. ვაშინგტონმა არაერთხელ განაცხადა უკომპრომისოდ – ან უსიტყვოდ დაეთანხმეთ ჩვენს პირობებს, ან შეთანხმებიდან გავალთო. აშკარაა, არც რუსეთი და არც ჩინეთი არ აპირებენ დაეთანხმონ ამერიკელების პრეტენზიებს საკუთარი ეროვნული ინტერესების გაუთვალისწინებლად. სპეციალისტების აზრით, СНВ-3-ს გაგრძელების მცირე შანსები აქვს. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ უშიშროების საერთაშორისო სისტემა სრულად შეიცვლება.

ხარისხი რაოდენობის ნაცვლად

„თუ კონკრეტულად საერთაშორისო უშიშროების სისტემაზე ვისაუბრებთ სამხედრო სფეროში, მაშინ უნდა ვაღიაროთ, რომ ის ფაქტობრივად აღარ არსებობს. ეს სისტემა ჯერ აშშ-სა და სსრკ-ს შორის, ხოლო შემდეგ აშშ-სა და რუსეთს შორის შეთანხმებას ეყრდნობოდა... მთელი სისტემა, რომელიც საგულდაგულოდ იგებოდა ცივი ომის მწვავე კონფლიქტურ სიტუაციებში, ვაშინგტონის ინიციატივითაა დარღვეული“, — ამბობს ექსპერტი ვიქტორ მურახოვსკი.

ექსპერტმა ხაზი გაუსვა, რომ ჯერ ისევ მოქმედი СНВ-3-ის გარდა დარჩა მხოლოდ სარაკეტო ტექნოლოგიებზე კონტროლის რეჟიმის შეთანხმება, მაგრამ ამერიკელები ამ დოკუმენტის საკუთარ თავზე მორგებასაც ცდილობენ. სააგენტო „როიტერმა“ ივნისში გაავრცელა ინფორმაცია, რომ თეთრი სახლი შეთანხმების ნორმების გადახედვას აპირებს, რათა მეტი დრონი მიჰყიდოს სხვადასხვა ქვეყნებს. დიდი ალბათობით, ეს შეთანხმების სხვა მონაწილეებს ხელს არ მისცემს.

ექსპერტის აზრით, ახალი „რაოდენობრივი“ გამალებული შეიარაღება შუძლებელია, თუმცა ტექნოლოგიური უპირატესობისთვის ბრძოლა სტრატეგიული შეიარაღების სფეროში, სავარაუდოდ, მწვავე იქნება.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

113
აშშ-ის კონკრესი

მოსაზრება: ვაშინგტონმა ევროპის მართლა დასჯა გადაწყვიტა

133
(განახლებულია 21:09 13.07.2020)
საფრანგეთის დასასჯელად ტრამპის ადმინისტრაციის გეგმას მხარი დაუჭირეს როგორც აშშ-ის რესპუბლიკური პარტიის, ისე დემოკრატიული პარტიის წარმომადგენლებმაც.

ივან დანილოვი

დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციასა და ამერიკელ IT-გიგანტებს შორის (როგორებიც არიან Facebook, Google და Amazon) დაძაბული ურთიერთობის მიუხედავად, აშშ-ის პრეზიდენტი მზად აღმოჩნდა, გაეწირა შტატებსა და ევროკავშირს შორის დღემდე შემორჩენილი ტრანსატლანტიკური სოლიდარობისა და კეთილი ნების ნარჩენები, რათა დაეცვა ამერიკული კორპორაციების შემოსავლები ევროპელი საგადასახადო ორგანოებისგან. 

ძველმა კონფლიქტმა, რომელიც მრავალი წელი მწიფდებოდა, მიაღწია დონეს, როდესაც ევროკავშირი და აშშ უკვე შეუფარავად აყენებენ ერთმანეთს მილიარდობით დოლარის მტკივნეულ ფინანსურ დარტყმებს. ევროკავშირი ცდილობს „კუთხეში მიიმწყვდიოს“ ამერიკული კორპორაციები, რომლებიც ათწლეულები მუშაობდნენ ევროკავშირში დაუბეგრავად, აშშ კი გეგმავს ევროკავშირის დასჯას მინიმალური ფისკალური სუვერენიტეტის მოპოვების მცდელობისთვის. ტრამპის ადმინისტრაციამ ნამდვილად მიზანში გაარტყა – შურისძიება ზუსტი გამოუვიდა იმ გაგებით, რომ სწორად გამოიცნო თავისუფლებისკენ ევროპული ნახტომის კონკრეტული ავტორი და „თავხედი“, რომელმაც გაბედა და თქვა, რომ „აშშ-ის ევროპულ კოლონიებში“ მომუშავე ამერიკული IT-ბიზნესი უნდა იხდიდეს გადასახადებს. ამ იდენტიფიკაციას კი აშშ-ის საპასუხო ზომები მოჰყვა.

„Google-ის, Facebook-ისა და Amazon-ის დაბეგვრის“ ავტორი და სულისჩამდგმელი აღმოჩნდა საფრანგეთის პრეზიდენტი ემანუელ მაკრონი, რომელიც ხშირად საუბრობს ევროპის, როგორც მსოფლიო ძალის პოლუსის აღდგენაზე და, შესაბამისად, თეთრი სახლის სამიზნე კომპანიების სია იმგვარად ჩამოყალიბდა, რომ ელისეს სასახლეს მაქსიმალური დისკომფორტი ეგრძნო.

ამერიკული ფინანსური ტელეარხი CNBC იუწყება:

„ფრანგული ლუქს კომპანიების (სეგმენტში მომუშავე - ავტ.) აქციები მას შემდეგ დაეცა, რაც შეერთებულმა შტატებმა განაცხადა, რომ შეუძლია მაღალი ტარიფების დაწესება ამ კატეგორიის ზოგიერთ საქონელზე.

ახალი ტარიფების შესაბამისად, რომლებიც იანვრის ბოლოდან ამოქმედდება, აშშ-ის სავაჭრო წარმომადგენლობა შეძლებს მოსაკრებლის 100%-ის ამოღებას საფრანგეთიდან ასეთი საქონლის იმპორტზე. სავარაუდო თანხა შეადგენს 2,4 მილიარდ დოლარს. ფრანგული აქციების ვარდნა შეეხო კომპანიებს, რომლებიც ფლობენ Louis Vuitton-ს, Hennessy-ს, Hermes-ს, Christian Dior-ს, Gucci-ს, Yves Saint Laurent-სა და Balenciaga-ს".

„ასი პროცენტი – საკმაოდ ბევრია“, – განუცხადა ამერიკულ The Wall Street Journal-ს ბრუნო პავლოვსკიმ, Chanel-ის სახლის პრეზიდენტმა. „ეს ტარიფი არაა. ასი – ჯარიმაა“, – დასძინა მან.

უნდა აღინიშნოს, რომ ამერიკელი ჩინოვნიკები ამ გადაწყვეტილების საკუთარ ვერსიაზე საუბრობენ და ამტკიცებენ, რომ სინამდვილეში ყველაფერში დამნაშავე მაკრონია, რომელსაც თითქოს ძალიან უნდა ევროკავშირის ტერიტორიაზე ამერიკული კომპანიების დისკრიმინაცია. ეს ბრალდება გარკვეულ სკეპტიციზმს იწვევს ტრადიციულად პატრიოტულად განწყობილ ამერიკულ მასმედიაშიც კი.

„შეერთებული შტატები მიიჩნევს, რომ ფრანგული გადასახადის სტრუქტურა უსამართლოდაა მიმართული მსხვილი ამერიკული ინტერნეტ-კომპანიებისკენ – Facebook-ის, Google-ისა და Amazon-ისკენ. ამის მიუხედავად, სხვა ქვეყნები სულ უფრო მეტად ცდილობენ გამონახონ შემოსავლების მიღების მეთოდები ისეთი ფირმებისგან, რომლებიც თავიანთ ბაზრებზე მილიარდობით დოლარს გამოიმუშავებენ“, – იუწყება გამოცემა Politico.

ტრამპის მხრიდან შურისძიების ინსტრუმენტის არჩევა ალბათ იმას უკავშირდება, რომ „ფრანგული ლუქსი“ ითვლებოდა იმედის კუნძულად და მშვიდ ნავსაყუდელად ინვესტორებისთვის, რომლებიც ფიქრობდნენ, რომ მხოლოდ ყველაზე შეძლებულ მომხმარებლებთან მომუშავე ფრანგული კომპანიები იდეალურად იყვნენ დაცული როგორც კორონავირუსული ეპიდემიის ზემოქმედებისგან, ისე სავაჭრო ომების რისკებისგან.

ღრმა ეკონომიკური კრიზისის შავ ფონზე ასეთი კომპანიები აღვივებდნენ იმედის ნაპერწკალს და წარმოადგენდნენ იმის სიმბოლოს, რომ ქვეყანას, რომელიც კონკურენციას ვერ უწევს გერმანიას ან ჩინეთს ტრადიციულ მრეწველობაში, მაინც აქვს რაღაც კონკურენტული უპირატესობები საერთაშორისო ასპარეზზე. ამ სიმბოლოს გათელვა – კომპანიებისთვის ფაქტობრივად ამერიკული ბაზრის ჩაკეტვის გზით – კარგი იდეაა, თუ ამოცანას საფრანგეთის პრეზიდენტის ადმინისტრაციის დაშინება და ევროპულ საგადასახადო პოლიტიკაზე ზეგავლენა წარმოადგენს.

ფრანგებს სამაგიეროდ შეუძლიათ გადასახადების დაწესება ამერიკული კომპანიებისთვის (თუნდაც ნაციონალურ დონეზე), მაგრამ მოინდომებენ თუ არა, მაგალითად, გერმანელი ჩინოვნიკები (თუნდაც გერმანული ავტომობილების ექსპორტზე 100%-იანი ტარიფის მიღების რისკის ქვეშ დაყენების გზით) საერთო ევროპული გადასახადის შემოღებას – ეს სათუოა.

მეორე მხრივ, საუბარი არ არის მხოლოდ ეკონომიკურ კონფლიქტზე. ესაა დავა თავად ევროპელი პოლიტიკოსების სტატუსზე. გადამწყვეტი ფაქტორი, რომელიც უთითებს ამა თუ იმ ტერიტორიის ფაქტობრივ კუთვნილებაზე, არის საკითხი – ვის უხდიან ადგილობრივი ბიზნესმენები გადასახადებს. ვისაც აქვს ამ გადასახადების დაწესებისა და ამოღების უფლება, სწორედ მის ხელშია ძალაუფლება კონკრეტულ ტერიტორიაზე. ისტორია იცნობს შემთხვევებს, როდესაც უცხოელი ვაჭრები და მეწარმეები კონკრეტულ ქვეყანაში დაუბეგრავად ვაჭრობდნენ, მაგრამ ეს ხდებოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ქვეყანა მანამდე აგებდა ომს ან უბრალოდ ხელს აწერდა კაპიტულაციის კაბალურ პირობებს სამხედრო ძალის გამოყენების თავიდან არიდების მიზნით.

შესაბამისად, როდესაც ამერიკული კომპანიები, პირობითად, საფრანგეთის ონლაინ-რეკლამისა და ინტერნეტ-ვაჭრობის ბაზარზე დომინანტ მოთამაშეებად ყალიბდებიან, იღებენ მილიარდებს ფრანგული კომპანიებისგან, თანაც საფრანგეთის ბიუჯეტმა ამ ვითარებაში შესაძლოა ერთი გროშიც ვერ მიიღოს. ეს ნიშნავს, რომ საფრანგეთი – აშშ-ის კოლონიაა ან, სულ მცირე, არ ფლობს სრულ ეკონომიკურ სუვერენიტეტს. და მოკრძალებული, სამპროცენტიანი საურავის დაწესების გადწყვეტილება – არა იმდენად ბიუჯეტის შევსების, არამედ დამოუკიდებლობის აღდგენის მცდელობაა.

საფრანგეთის დასასჯელად ტრამპის ადმინისტრაციის გეგმას მხარი დაუჭირეს როგორც აშშ-ის რესპუბლიკური პარტიის, ისე დემოკრატიული პარტიის წარმომადგენლებმაც – და ეს ძალიან კარგი ახალი ამბავია რუსეთისთვის, განსაკუთრებით, თუ ფრანგი პოლიტიკოსები უცებ საკუთარი ღირსების დაცვას გადაწყვეტენ.

სხვა თუ არაფერი, ამასწინანდელი მუქარის საპასუხოდ საფრანგეთისა და გერმანიის მთავრობათა წარმომადგენლებმა გამოხატეს მზადყოფნა, გაეგრძელებინათ დასახული გზით სიარული და დაეცვათ დამოუკიდებელი ეკონომიკური პოლიტიკის გატარების უფლება.

თუ სიტუაცია მომავალშიც ამ სცენარით განვითარდება, იმისგან დამოუკიდებლად, ვინ გაიმარჯვებს აშშ-ის საშემოდგომო არჩევნებზე, ურთიერთობები ვაშინგტონსა და პარიზს, ვაშინგტონსა და ბერლინს შორის კვლავაც გაუარესდება. სასაცილო იქნება, თუ ახლო მომავალში Chanel-ის სუნამოს და Hermes-ის ჩანთის შეძენას ამერიკელი მომხმარებელი მხოლოდ კონტრაბანდის დახმარებით შეძლებს, ევროპელებს კი ამერიკული სოციალური ქსელების ალტერნატივის მოძებნა მოუწევთ. ეკონომიკური დეგლობალიზაციის ჩანასახი საერთაშორისო კავშირების მყარ ბარიერს არღვევს.

იმ ქვეყნებისთვის, რომლებსაც გლობალიზებული ეკონომიკის დღევანდელი სისტემა არ აძლევს ხელს, ეს ბოლო და სერიოზული შანსია, გამოასწორონ წარსულის შეცდომები და უფრო მოსახერხებელი პოზიცია გამონახონ დეგლობალიზებულ მომავალში.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

133
ქუთაისი

რატომ აღარ მოსწონთ მერებსა და მოადგილეებს თანამდებობები? ვინ შეელია სავარძელს

0
(განახლებულია 13:47 15.07.2020)
საპარლამენტო არჩევნების წინ ადგილობრივ თვითმმართველობებში საკადრო ცვლილებებია - ჩინოვნიკები თანამდებობებს ტოვებენ

თბილისი, 15 ივლისი — Sputnik. ქუთაისის მერის ერთ-ერთმა მოადგილე ნინო თვალთვაძემ ყველასთვის მოულოდნელად თანამდებობის დატოვების გადაწყვეტილება მიიღო.

თვალთვაძის გადადგომა ბოლო თვეებში ჩინოვნიკების მიერ თანამდებობის დატოვების რიგით მეექვსე შემთხვევაა. მარტსა და აპრილში საკუთარი სურვილით თანამდებობიდან გადადგომის შესახებ განცხადებები დაწერეს კასპის, თერჯოლის, ონის, ქუთაისისა და ხარაგაულის მუნიციპალიტეტების მერებმა.

„ვტოვებ მერის მოადგილის თანამდებობას. ამიტომაც, სადაც არ უნდა ვიყო, ყოველთვის ვიქნები ქუთაისის სამსახურში. მხოლოდ მცირედით შევძელი ქუთაისისთვის ჩემი წილი ვალის დაბრუნება. ამ 2 წლისა და 7 თვის მანძილზე იყო რთული დღეებიც და დიდი სიხარულიც, იყო წარმატებაც და წარუმატებლობაც. უბრალოდ, ძალიან დიდი მადლობა ყველას", - დაწერა თვალთვაძემ საკუთარ Facebook-გვერდზე.

ამ დროისთვის უცნობია თვალთვაძის გადადგომის მიზეზი და მისი სამომავლო გეგმები. მან ქუთაისის მერის მოადგილის თანამდებობა 2017 წლის მაისში დაიკავა.

ორი დღით ადრე თანამდებობის დატოვების შესახებ განცხადება დაწერა ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის მერმა ნიკოლოზ თოფურიძემ, რომელმაც განაცხადა, რომ რჩება მმართველი პარტია „ქართული ოცნების" გუნდში.

გარდა ამისა, ბოლო პერიოდში მასმედიაში გავრცელდა ინფორმაცია ბათუმის მერის, ლაშა კომახიძის თანამდებობიდან გადადგომის შესახებ. თუმცა, ბათუმის მერიაში აღნიშნულ ინფორმაციას არ ადასტურებენ.

ადრე, მერების გადადგომის ტალღასთან დაკავშირებით კომენტარი გააკეთა არასამთავრობო ორგანიზაცია „სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოებამ" (ISFED), რომელმაც განაცხადა, რომ მოკლე პერიოდში არჩეული ჩინოვნიკების თანამდებობებიდან გადადგომა იწვევს ეჭვს და შეიძლება იგი „არაჯანსაღი პროცესის" შედეგი იყოს.

არასამთავრობო ორგანიზაციამ ყოფილ ჩინოვნიკებს მოუწოდა საზოგადოებას საჯაროდ და ნათლად განუმარტონ გადადგომის მიზეზები.

0
თემები:
საქართველოს პოლიტიკური ცხოვრება