მოიერიშე Су-25

მოსაზრება: გახდება თუ არა სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსი ეკონომიკის „მესამე სპილო“

144
(განახლებულია 21:06 11.06.2020)
იარაღის დამზადების ტრადიციები და სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსის საკონსტრუქტორო სკოლები ათწლეულების განმავლობაში ყალიბდება. არანაკლები დროა საჭირო ამ კომპლექსის მაღალკვალიფიციური ინჟინერ-ტექნიკური კადრების მოსამზადებლად.

ალექსანდ ხროლენკო

ამიტომ ძნელია წინასწარ განსაზღვრა იმისა, შეძლებს თუ არა საქართველო არსებული რეალობის შეცვლას და საქართველოს ეკონომიკის დომინანტი აგრარული და სამთო სპეციალობების თავდაცვის სფეროთი „გაჯერებას“.

საქართველოს თავდაცვის მინისტრმა ირაკლი ღარიბაშვილმა ორშაბათს განაცხადა, რომ ქვეყანაში დაიწყო საბრძოლო თვითმფრინავების — Су-25-ის, ყუმბარმტყორცნების, ხელყუმბარებისა და რაკეტების წარმოებაზე მუშაობა — ნატოს სტანდარტების შესაბამისად. მისი თქმით, საქართველოს აქვს ყველა ტექნიკური, ინტელექტუალური და შრომითი რესურსი იარაღის წარმატებით წარმოებისა და მისი ექსპორტისთვის. კერძოდ, ღარიბაშვილმა ისაუბრა თბილისის საავიაციო ქარხნისა და თავდაცვითი საწარმო „დელტას“ დიდ შესაძლებლობებზე. კიდევ ერთხელ დადო პირობა ვაზნების საწარმოს აშენებაზე და მისი იდეების კალეიდოსკოპში ასევე გაიელვა საქართველოს ყველა სამხედრო ბაზის რეფორმირების საკითხმა აშშ-ის სტანდარტების შესაბამისად. გეგმები გლობალურია. ძნელია შეფასდეს ყველა მათგანის განხორციელების შანსები. თუ ცალკეულ პოზიციებს განვიხილავთ, ინდუსტრიული პოტენციალისა და რესურსების ბაზის გათვალისწინებით (ციფრებითა და ფაქტებით), ეჭვები ჩნდება. 

ქართული მრეწველობის სტრუქტურაში ნედლეულის გადამუშავების სექტორი გამოირჩევა. რესპუბლიკის მთლიანი პროდუქციის ორი მესამედი კვებისა და მსუბუქი მრეწველობის წილად მოდის. ოცი უმსხვილესი ქართული კომპანია მინერალური წყლის მომწოდებლები (ექსპორტიორები მსოფლიოს 30 ქვეყანაში), ცემენტის, სპილენძის მადნის, მინერალური სასუქების მწარმოებლები არიან. შესამჩნევია ოქროს მომპოვებლებისა და რკინა-ბეტონის მწარმოებელთა წარმატებებიც. ტოპ-ოცეულში იკვეთებიან მეღვინეები და ელექტროენერგეტიკოსები. ქვეყანაში მანქანათმშენებლობის რამდენიმე საწარმოა, სადაც ელექტროლოკომოტივებს, სამხედრო ტექნიკას ამზადებენ. მაგრამ მაღალტექნოლოგიური მანქანათმშენებლობის საწარმოები გიგანტებს შორის არ შეინიშნება. ასე რომ, საქართველოს ეკონომიკის „ორი სპილო“ —  ეს კვებისა და სამთო მრეწველობებია. სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსის სექტორში მესამე „სპილოს“ გაზრდა ურთულესი ამოცანაა, ძვირადღირებულიც და არც წარმატების გარანტია არსებობს.

Су-25 რთული მანქანაა

მინისტრის განცხადება სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსის პრიორიტეტულ განვითარებასთან დაკავშირებით არაერთაზროვანია, ვინაიდან 2018 წელს საქართველომ უკვე დააანონსა მოდერნიზებული მოიერიშე თვითმფრინავების Су-25-ის (20 მილიონ დოლარად) აზიისა და აფრიკის ქვეყნებში ექსპორტი. მაშინ ისიც დაზუსტდა, რომ ძრავა ამერიკული ან ევროპული წარმოებისა იქნებოდა. მაგრამ გეგმების რეალიზება არ მომხდარა.

მოიერიშე-ბომბდამშენ თვითმფრინავ Су-25-ს საბჭოთა მემკვიდრეობა აქვს. პრინციპში, ძნელია იმის გაგება, თუ რატომ უნდა მოხდეს ამ თვითმფრინავის ნატოს სტანდარტებში ინკორპორირება, თუ ალიანსს აქვს საკუთარი, საკმაოდ თანამედროვე თვითმფრინავები. დღეისათვის თბილისის ავიაქარხანას შეუძლია Су-25-ის, Су-25T-ს, Су-25BM-ისა და Су-25-ის მოდერნიზებული ვერსია „სკორპიონის“ (ეს ისრაელისა და საქართველოს ინჟინრების ერთობლივი პროექტია) „ინერციით“ წარმოება. ახლავე შევნიშნავთ, რომ ისრაელ-საქართველოს პროგრამა „სკორპიონი“ არაა შეთანხმებული კომპანია Сухой-სთან — Су-25-ის რუს დეველოპერებთან, და მისი მთელი ხაზი თბილისის საავიაციო ქარხანაში არსებითად კონტრაფაქტული პროდუქციაა. როგორც წესი, საერთაშორისო ბაზარზე ასეთ თვითმფრინავებს ცივად ხვდებიან. „სკორპიონების“ გაყიდვა ნახევარ ფასად მხოლოდ და მხოლოდ „ნაცრისფერ ზონაში“, ანუ „მესამე სამყაროს“ ქვეყნებშია შესაძლებელი.

მოდერნიზაციის პროგრამა (2001 წლიდან) მოიცავს მოიერიშე Су-25-ის აღჭურვას ავიონიკის კომპლექსით (glass cocpit), ახალი სანავიგაციო სისტემით, მართვისა და კავშირის ციფრული მოწყობილობებით. და, მაინც, თბილისის საავიაციო ქარხნის ტექნოლოგიური ბაზა, ნაკლებად სარწმუნოა, რომ უზრუნველყოფდეს Сухой-ს პროდუქციის თანამედროვე და ავთენტურ ხარისხს — თუნდაც ისრაელის კომპანია Elbit Systems Ltd-ის მხარდაჭერის პირობებში.

მაღალტექნოლოგიური სამხედრო ტექნიკის წარმოების სფეროში კონკურენცია სუპერკვალიფიკაციას მოითხოვს. საავიაციო ტექნიკის წარმოების სრული ციკლი (სპეციალისტების მომზადების სისტემის ჩათვლით) ევროპის ყველა წამყვან ქვეყანას არ აქვს. სად უნდა მოიძიოს კადრები სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსის განვითარებისთვის, თუ ქვეყანა გასული საუკუნიდან სპეციალიზირებულია სურსათის, ქვანახშირის, თუჯის, ნავთობპროდუქტების, ფოლადის მილებისა და სასუქების წარმოებაზე? დამოუკიდებლობის დრო რესპუბლიკის მრეწველობისთვის რთული პერიოდი აღმოჩნდა. 1998 წელს მისი მოცულობა 1990 წლის დონის 16% იყო. მომდევნო 15 წლის განმავლობაში საქართველოს მთლიან შიდა პროდუქტში მრეწველობის წილი 23%-დან 12%-მდე შემცირდა. დღეს საქართველოს მთავარი საექსპორტო საქონელია არა მანქანები და ელექტრონიკა, არამედ მინერალური წყლები, სპილენძის საბადო და ფეროშენადნობები.

ეკლიანი გზა

ქართული წარმოების იარაღის ექსპორტში გარკვეული მიღწევები არსებობს. ადრე საუდის არაბეთმა შეისყიდა 100-ზე მეტი სამედიცინო ევაკუაციის ჯავშანტექნიკა, რომლის ღირებულებაც დაახლოებით 40 მილიონი დოლარია. მანქანები „დელტაში“ დაპროექტდა და დამზადდა. უფრო ნაკლებადაა ცნობილი ქართული ყუმბარმტყორცნების, ნააღმმტყორცნებისა და ცეცხლსასროლი იარაღის საექსპორტო პოტენციალი.

სამხედრო სიმძლავრეების მსოფლიო რეიტინგში Global Firepower საქართველო 89-ე ადგილზეა ზამბიასა და კატარს შორის. სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსის პრიორიტეტული განვითარების სურვილი გასაგებია — მაღალი ტექნოლოგიები ახალ შესაძლებლობებს აჩენს. 2020 წელს საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო იარაღის შესაძენად 43 მილიონ დოლარამდე დახარჯავს, თავის წილს მიიღებენ სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსის ადგილობრივი საწარმოებიც.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

144
Russia Today

მოსაზრება: დასავლეთი რუსეთის წინააღმდეგ მუშაობას გადაეჩვია

156
(განახლებულია 19:37 10.07.2020)
ლიეტუვამ თავის ტერიტორიაზე RT-ს ხუთი ტელეარხის მაუწყებლობა აკრძალა. ანალოგიური ნაბიჯი ერთი კვირით ადრე ლატვიის ხელისუფლებამ გადადგა. ჯერი ესტონეთზეა, რომლის საგარეო საქმეთა მინისტრი არ გამორიცხავს მსგავსი გადაწყვეტილების მიღებას.

ირინა ალქსნისი

ამ საკითხში ტალინის განსაკუთრებულ პოზიციაზე შანსები არც ისე დიდია: სამი „ბალტიისპირული ვეფხვის“ ტრადიციული ანტირუსული კონსენსუსისა და ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ სწორედ ესტონეთის ხელისუფლებამ გამოიჩინა ყველაზე დიდი აქტიურობა და თანმიმდევრულობა რესპუბლიკაში სააგენტო Sputnik-ის საქმიანობისთვის წინაღობების შექმნაში.

თუმცა ყველაზე საინტერესო მთელ ამ ისტორიაში მაინც ვილნიუსის ოფიციალური საფუძველია – რომ RT-ს დმიტრი კისელიოვი აკონტროლებს, რომელზეც დასავლური სანქციები ვრცელდება, და რომ თითქოს ეს გახდა „მისი“ მედიარესურსის წინააღმდეგ ზომების დაწესების მიზეზი.

საქმე ისიც კი არაა, რომ ეს მტკიცებულება სიმართლეს არ შეესაბამება, მნიშვნელოვანი ისაა, რომ ეს ყველაფერი უკვე იყო: ზუსტად ერთი კვირის წინ, როდესაც ლატვიის ეროვნულმა საბჭომ RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვა იმით ახსნა, რომ ტელეარხები დმიტრი კისელიოვის „ფაქტიური კონტროლისა და ერთპიროვნული მმართველობის ქვეშაა“. მაშინ მარგარიტა სიმონიანმა და რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ ლატვიის ოფიციალური სტრუქტურების გაუგონარი არაპროფესიონალიზმი გააკრიტიკეს, რომლებმაც თავისი გადაწყვეტილება ღია ბოდვით განმარტეს.

იმ მომენტში ჯერ კიდევ შეიძლებოდა მომხდარი კონკრეტული შემსრულებლების შეცდომით ან რაღაც შემთხვევითობით ახსნილიყო: ბოლოს და ბოლოს დილეტანტებისგან არც ერთი სისტემა არ არის დაზღვეული. სახელმწიფოსთვის კი უკან დახევა მსგავს სიტუაციაში კარგი ტონი არ არის, მაშინაც კი, თუ ჩინოვნიკები აშკარად დააღალატებენ.

მაგრამ ლიეტუვაში ვითარების ერთი ერთში გამეორება აშკარად მიუთითებს, რომ არანაირი შემთხვევითობა და შეცდომა არ ყოფილა. ეს ყველაფერი ლატვიისა და ლიეტუვის ხელისუფლებების გაცნობიერებული პოზიციაა.

გასაგებია, რომ RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვა პოლიტიკური გადაწყვეტილებაა, მაგრამ ნუთუ არ შეიძლებოდა ამის იურიდიულად უფრო „წმინდა“ მოტივით ახსნა? რა თქმა უნდა, შეიძლება. მაგრამ ამისთვის პასუხისმგებელ უწყებებს დაძაბვა და დიდი ძალისხმევის გამოჩენა დასჭირდებოდათ, რათა კანონმდებლობაში ხვრელები ეპოვათ.

ოდესღაც სწორედ ეს თავისებურება — იურიდიული დახვეწილობა იყო ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი კოზირი დასავლური დემოკრატიისთვის. ეს მეტად მომგებიანად გამოიყურებოდა სხვა პოლიტიკური სისტემების ფონზე, რომლებსაც არ ახასიათებდათ ფორმალური პროცედურების დაცვაზე ბევრი ფიქრი.

მაგრამ მას შემდეგ ბევრმა წყალმა ჩაიარა. RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვის საკითხში ბალტიისპირეთის რესპუბლიკები იმ გზით წავიდნენ, რომელიც ბოლო წლებში კარგად გათელეს სულ სხვა და თანაც უფრო მძლავრმა დერჟავებმა.

ამერიკელებისთვის უცნობი ფხვნილით სავსე სინჯარის ქნევამ რეალურად არსებული გარემოებების ძებნა ჩაანაცვლა, რითიც შეიძლებოდა აეხსნათ საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ერაყში შეჭრა.  

ბრიტანელებმა გრანდიოზული შოუ მოაწყვეს სკრიპალების მოწამვლის ირგვლივ — და ისინი იოტისოდენ უხერხულობასაც კი არ გრძნობენ ამ სამეში არსებული „ხვრელების“ გამო.

ნიდერლანდები, რომელმაც მართლმსაჯულება ეროვნულ ბრენდად აქცია, ისეთ სამართლებრივ კულბიტებს აწყობს МН17-ის საქმეზე, რომ გაკვირვებაც კი შეუძლებელი ხდება.

ასეთი მაგალითები მრავლადაა არა მარტო რუსეთის, არამედ ჩინეთის, ირანის, ვენესუელისა და სხვა ქვეყნების წინააღმდეგ. იმდენად მრავლად, რომ იშვიათი შემთხვევებიდან უკვე ჩვეულებრივ ამბად გადაიქცა. ამგვარ ფონზე ლიეტუვისა და ლატვიის ხელისუფლებების პოზიცია RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვაზე აბსოლუტურად ორგანულად გამოიყურება: რა საჭიროა დაძაბვა, თუ ამის გაკეთება აშკარა სისულელის ოფიციალურ პოზიციად გასაღებით შეიძლება?

ამაში თავისებური ლოგიკაც კი არის: ანტირუსულად განწყობილი აუდიტორია თავისუფლად მიიღებს განმარტებას „კისელიოვის შესახებ, რომელიც RT-ს აკონტროლებს“.

თავდაპირველად ეს მიდგომა დასავლეთის საინფორმაციო, პოლიტიკურმა, იდეოლოგიურმა და მორალურმა მონოპოლიამ გააჩინა. სწორედ ამის გამო შეწყვიტა მან გამოწვლილვით და მაღალპროფესიულად დაემუშავებინა თავისი პოლიტიკა. შედეგად, თავადაც რომ ვერ შენიშნა, ისე გაუსხლტა ხელიდან ეს მონოპოლია, მათ შორის, კომპეტენციის დაკარგვისა და ასევე მოდუნებული თავდაჯერებულობის გამო.

ახლა კი იგივე ძალები ვერანაირ აზრს ვეღარ ხედავენ ხარისხიანად და კვალიფიციურად მუშაობაში უკვე იმის გამო, რომ მომხრეებს ეს არ სჭირდებათ, ხოლო მოწინააღმდეგებს მაინც ვერ დაარწმუნებ.

გასაოცრად აქ შეიძლება ჩაითვალოს ის, რომ ისინი სეიოზულად ფიქრობენ, თითქოს მსგავსი არაპროფესიონალური მიდგომა მათ იდეოლოგიურ და გეოპოლიტიკურ გამარჯვებას მოუტანს რუსეთზე.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

 

156
გაზეთები

მოსაზრება: რატომ კარგავს დასავლური მედია პოზიციებს

157
(განახლებულია 20:17 08.07.2020)
საერთაშორისო საინფორმაციო საგენტო Россия сегодня-მ წარმოადგინა კვლევა „რვაფეხა 2.0. კორონავირუსი რუსეთში“, რომელიც რუსეთის სახეს ეძღვნება დასავლურ (და არა მარტო) მასმედიაში.

ირინა ალქსნისი

ამჯერად მკვლევართა ყურადღების ცენტრში პანდემია მოხვდა, მაგრამ მოცული აღმოჩნდა არა მარტო „დიდი შვიდეულის“ ტოპ–მასმედია, არამედ ჩინეთისაც, სადაც იფეთქა კიდეც დაავადებამ.

მთლიანობაში „რვაფეხა 2.0“-ს განსაკუთრებული სიურპრიზები არ შემოუთავაზებია: COVID-19 დასავლურ მასმედიას ანტირუსული პროპაგანდის კიდევ ერთ საინფორმაციო საბაბად ჰქონდა გამოყენებული.

ამაში უპირობოდ ლიდერობენ ამერიკელები — ხუთ ყველაზე მნიშვნელოვან ამერიკულ მედიასაშუალებაში პუბლიკაციების 58%-ს ნეგატიური ტონალობა ჰქონდა. მას მოსდევს გერამული მედია, სადაც ამ მაჩვენებელმა 44% შეადგინა, შემდეგ კანადა — 41%-ით და ბრიტანეთი — 38%-ით.

იმავდროულად, „შვიდიანის“ დანარჩენ სამ ქვეყანას რუსეთის მიმართ ნეგატივის შესამჩნევად დაბალი დონე აქვს: იაპონიას – 33%, იტალიას — 28%, ხოლო საფრანგეთს – სულაც 21%.

თუმცა პოზიტივის მხრივ ვითარება არც ისე სახარბიელოა — სულ რაღაც ერთიდან ხუთ პროცენტამდე. გამონაკლისი მხოლოდ იტალიაა, სადაც რუსეთსა და კორონავირუსს მთელი ცხრა პროცენტი დადებითი გამოხმაურება ჰქონდა. იოლი მისახვედრია, რომ ეპიდემიასთან ბრძოლაში რუსეთის მიერ იტალიელებისთვის გაწეული დახმარება იყო სწორედ იმის მიზეზი, რომ მასმედიაში უფრო მეტი რაოდენობის სამადლობელი წერილები იბეჭდებოდა.

მაგრამ ამ ციფრებში საინტერესო მაინც სულ სხვა ასპექტია: ისინი ხილულად წარმოაჩენს მიმდინარე მომენტის ყველაზე აქტუალურ გეოპოლიტიკურ ტრენდებს. ერთი მხრივ, ანგლოსაქსები ანტირუსული შეტევების პიკზე რჩებიან, არიან რა მისი მამოძრავებელი ძალა, მაგრამ, მეორე მხრივ, ისინი აშკარად კარგავენ უახლოესი მოკავშირეების მხარდაჭერასაც კი, რომლებიც ცდილობენ დაიჭირონ უფრო ნეიტრალური მიდგომა და არ გადააჭარბონ რუსოფობიაში, რაც სრულიად ლოგიკურია: დრო შეიცვალა და ახლა უკვე აღარ არის 2014 წელი.

იმავდროულად ციფრები წარმოაჩენს, რამდენად რთულ მდგომარეობაშია გერმანია — უპირველესად, საკუთარი თავისთვის. გერმანული წამყვანი მედიის აქტიური ანტირუსული პოზიცია აშკარად ეწინააღმდეგება სახელმწიფოს პოლიტიკურ ხაზს, სადაც ბერლინი არა მარტო იცავს მოსკოვთან ერთობლივ პროექტებს, არამედ თანმიმდევრულადაც თავისუფლდება აშშ-სგან ნახევრად საოკუპაციო დამოკიდებულებისგან. თუმცა მედიასფეროში ხილულად რჩება საკვანძო გამოცემების მკაცრი დაქვემდებარება და უსიტყვო ლოიალობა არა ეროვნული ინტერესების, არამედ ვაშინგტონელი სიუზერენის მიმართ.

რაც შეეხება კონკრეტულ თემებს, რომლებიც ანტრუსულ–კოვიდურ პროპაგანდაში იყო გამოყენებული, ისინი არ გამოირჩეოდა ორიგინალობით და, ასე თუ ისე, დადის ორ კარგად ცნობილ ლეიტმოტივამდე: რუსეთი იღუპება როგორც არასდროს, მაგრამ ასევე წარმოადგენს დიდ საფრთხეს მსოფლიოსთვის.

კერძოდ ეს გამოჩნდა ქვეყნის ზოგადი ვითარების, ჯანდაცვის ეროვნული სისტემის, რუსეთის ხელისუფლების ქმედების კრიტიკაში COVID-19-თან ბრძოლაში და წინასწარმეტყველებებში, რომ ყველაფერი ბეწვზე ჰკიდია და ნგრევა ყოველ წუთსაა მოსალოდნელი.

რაც შეეხება დანარჩენი პლანეტისთვის საფრთხეს, არც ამაში მოუგონიათ რაიმე ახალი. მთავარი ბრალდება — მოსკოვის მიერ პანდემიასთან დაკავშირებით გატარებული დეზინფორმაციაა.

რა თქმა უნდა, ჩინურ მედიაში პრობლემის გაშუქება ბევრად განსხვავდება და საქმე არც იმ პოზიტიურ 20%-შია და არც ნეგატივის არარსებობაში. მთავარ თავისებურებად კორონავირუსთან ბრძოლაზე დაწერილი პუბლიკაციების რაოდენობაა. მარტიდან ივნისამდე პერიოდში ჩინეთის ტოპ–5 მედიარესურსში 1200-ზე მეტი სტატია გამოქვეყნდა რუსეთის ბრძოლაზე ეპიდემიასთან. შედარებისთვის: ანალოგიურ პერიოდში ტექსტების მინიმალური რაოდენობა ჰქონდა კანადას — 238 ერთეული, ხოლო დანარჩენი ექვსი ქვეყნის მაჩვენებლები 371-დან (იტალია) 470-მდე (იაპონია) მერყეობდა, ამერიკელები კი თავიანთი 428 სტატიით სულაც მეხუთე ადგილზე არიან საერთო სიაში.

გამოდის, რომ სამ თვეში ჩინურმა მედიამ თემაზე „კორონავირუსი რუსეთში“ თითქმის სამჯერ მეტი მასალა გამოაქვეყნა, ვიდრე თითქოსდა პლანეტის ყველაზე მძლავრმა ამერიკულმა მედიამ. ამასთან უნდა შეგახსენოთ, რომ ჩინური პულიკაციების 80%-ს ნეიტრალურ–საინფორმაციო ხასიათი ჰქონდა.

შეცდომა იქნებოდა, რომ მსგავსი კოლოსალური განსხვავება ჩინეთის განსაკუთრებული ყურადღებისა და ინტერესისთვის მიგვეწერა რუსეთის მიმართ. ყველაფერი ბევრად მარტივად და ბანალურადაა: საქმე წამყვანი ჩინური მედიასაშუალებების უფრო დაძაბულ მუშაობასა და უფრო მაღალ ეფექტურობაშია. ფაქტობრივად ამას ადასტურებს დასავლური შიშები ინფორმაციული ლიდერობის დაკარგვის თაობაზე.

ოდესღაც დასავლეთმა შექმნა მასმედიის საშუალებები მათი თანამედროვე გაგებით, და უპირობო ლიდერად და სანიმუშო მაგალითად იქცა დანარჩენებისთვის. სიტყვის თავისუფლება და ინფორმაციის გავრცელება იდეოლოგიური და გეოპოლიტიკური მეტოქეების წინააღმდეგ ბრძოლაში ერთ-ერთ მთავარ კოზირად იქცა — და წარმატებულადაც იყო გამოყენებული. მაგრამ პირდაპირ ახლა ამ აქამდე შეურყეველი სისტემის მზარდ კრიზისს ვხედავთ.

დასავლურ მედიასაშუალებებს სულ უფრო უჭირთ კონკურენციის გაწევა „არათავისუფალი სამყაროს“ მედიისთვის — იქნება ეს ჩინეთი თუ რუსეთი. შეგიძლიათ რამდენიც გსურთ იმდენი იცინოთ ამერიკელი და ევროპელი პოლიტიკოსების მიერ დათესილ პანიკაზე „კრემლის მედიასაცეცების“ შესახებ, მაგრამ RT და Sputnik-ი სულ უფრო ხშირად იღებენ დიდ გამოუხმაურებებს სოციალურ ქსელებში, ვიდრე ევროპის ყველაზე ცნობილი და გავლენიანი საინფორმაციო რესურსები.

დასავლური მედია სულ უფრო ცუდად ართმევს თავს თავის მთავარ ფუნქციას — მაქსიმალურად ფართო და მრავალფეროვანი ახალი ამბების აკუმულირებასა და მიტანას მკითხველამდე. ეს ეხება მასალის შინაარსსაც და მიწოდებასაც.

დიახ, დასავლეთი ჯერ ისევ ინარჩუნებს „ყველაზე თავისუფალი, პატიოსანი და პროფესიული პრესის“ იარლიყს, მაგრამ ერთ დღესაც ეს ასე შეიძლება აღარ იყოს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

157
თბილისი

კუნძული მსოფლიოს Covid-რუკაზე: ავსტრიული გამოცემა საქართველოს ბრძოლაზე წერს

0
საქართველომ დაამტკიცა, რომ სწრაფი რეაგირება, დისციპლინა და მკაცრი ქმედებები ვირუსის წინააღმდეგ ბრძოლაში წარმატების საწინდარია, წერს გამოცემა

თბილისი, 12 ივლისი – Sputnik. ავსტრიული საზოგადოებრივი მაუწყებლის ბეჭდური გამოცემა – ORF Nachrichten სტატიას აქვეყნებს საქართველოს, როგორც კორონავირუსის წინააღმდეგ ბრძოლაში განსაკუთრებულად წარმატებული ქვეყნის შესახებ.

სტატიაში ნათქვამია, რომ საქართველო სამხრეთ კავკასიის პატარა ქვეყანაა, რომელიც „მაღალი ინფიცირების მქონე ქვეყნებით გარშემორტყმული ერთგვარი კუნძულია, რომელმაც ვირუსის წინააღმდეგ შემუშავებული ბრძოლის სტრატეგიით სახელი გაითქვა“.

„ქვეყანა 3,7 მილიონი მოსახლეობით მდებარეობს თურქეთსა და რუსეთის ფედერაციას შორის, ასევე ესაზღვრება სომხეთსა და აზერბაიჯანს. ყოფილ საბჭოთა რესპუბლიკებში, ასევე თურქეთში ინფიცირების შემთხვევების რაოდენობა მოსახლეობაში ზოგჯერ ათჯერ მაღალია“, - აღნიშნულია სტატიაში.

ავტორი აღნიშნავს, რომ ვირუსთან ბრძოლაში წარმატებული მოქმედებების შედეგად საქართველომ ყურადღება მიიპყრო რამდენიმე გავლენიანი საერთაშორისო გამოცემის და ანალიტიკური ცენტრის (BBC, ამერიკული და ბრიტანული ანალიტიკური ცენტრების), რომლებიც ზედმიწევნით სწავლობდნენ საქართველოს მაგალითს.

„საქართველომ ყველას დაუმტკიცა, რომ სწრაფი რეაგირება, დისციპლინა და მკაცრი ქმედებები (ზოგჯერ არცთუ ისე პოპულარული) Covid-ვირუსის წინააღმდეგ ბრძოლაში წარმატების საწინდარია“, – ნათქვამია სტატიაში.

მასალაში აღნიშნულია, რომ საქართველოს მთავრობის მიერ გადადგმული ეფექტური ნაბიჯების გარდა, ე.წ. სამმა მუშკეტერმა – დაავადებათა კონტროლის ცენტრის დირექტორმა ამირან გამყრელიძემ, მისმა მოადგილემ პაატა იმნაძემ და ვირუსოლოგმა, თბილისის ინფექციური საავადმყოფოს დირექტორმა თენგიზ ცერცვაძემ ერთობლივი სტრატეგია შეიმუშავეს.

რაც შეეხება საქართველოს მთავრობის მიერ გადადგმულ კონკრეტულ ნაბიჯებს, სტატიაში ნათქვამია, რომ მკაცრად კონტროლდებოდა შეზღუდვების დაცვა, საჭიროების შემთხვევაში კი ცალკეულ პირებს, ასევე კომპანიებს დიდი ოდენობის ჯარიმები დაეკისრა.

ამავე კონტექსტში აღნიშნულია, რომ მთავრობის მიერ მიღებული გადაწყვეტილებები ყოველთვის მოსაწონი არ იყო მოსახლეობისთვის, თუმცა მისი დიდი ნაწილი მთავრობის მოწოდებას დაემორჩილა და სახლში დარჩა. სტატიაში აგრეთვე ნახსენებია „ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია”, რომელიც აგრძელებდა ღვთისმსახურებას.

საქართველო სომხეთს კორონავირუსთან ბრძოლაში დახმარებას კიდევ ერთხელ სთავაზობს >>

სტატიის დასასრულს ავტორი უამბობს მკითხველს, რომ საქართველო 1 ივლისიდან საერთაშორისო ტურისტებისთვის საჰაერო საზღვრების გახსნას აპირებდა, თუმცა ქვეყანაში ეპიდსიტუაციის სტაბილურობის შესანარჩუნებლად ამ თარიღმა ივლისის ბოლოსთვის გადაიწია.

0
თემები:
COVID-19-ის პანდემია მსოფლიოში