ნავთობსაქაჩი OPEC-ის ლოგოტიპის ფონზე

მოსაზრება: არის თუ არა OPEC+-ის ახალი შეთანხმება ყველასთვის სარგებლიანი

163
(განახლებულია 19:07 09.06.2020)
OPEC+-ის შეთანხმებაში მონაწილე ქვეყნების 6 ივნისის შეხვედრაზე ნავთობპროდუქტების მოპოვების პირველი პერიოდის შედეგები შეჯამდა და შემდგომი მოქმედებების შესახებ გადაწყვეტილება მიიღეს.

იგორ იუშკოვი

ამჟამინდელი შეთანხმება, რომელსაც ასევე OPEC+2.0-ს უწოდებენ, გაფორმდა აპრილის შუა რიცხვებში G20-სა და OPEC+-ის წევრ ქვეყნებს შორის მოლაპარაკების შემდეგ. სწორედ მაშინ გადაწყდა ნავთობმოპოვების დღე-ღამეში 9,7 მილიონი ბარელით შემცირება. ეს გადაწყვეტილება კორონავირუსის გამო ნავთობზე მოთხოვნის უპრეცედენტო ვარდნის ფონზე მიიღეს. თითქმის ყველა ქვეყანამ ერთნაირი ზომები გამოიყენა ინფექციის გავრცელების წინააღმდეგ: დაწესდა შეზღუდვები ადამიანთა გადაადგილებაზე ერთმანეთის ინფიცირების თავიდან აცილების მიზნით. შედეგად – მსოფლიოს ყველა ნაწილში თვითმფრინავებმა შეაჩერეს ფრენა, მანქანებმა — მოძრაობა, მუშაობა შეაჩერა სამრეწველო საწარმოებმაც. შესაბამისად, შემცირდა საწვავზე მოთხოვნაც. ნავთობმოპოვება კი კვლავ ისე გრძელდებოდა, როგორც კარანტინამდე.

უფრო მეტიც, ნავთობმოპოვების დამატებითი შემცირების საკითხთან დაკავშირებით რუსეთისა და საუდის არაბეთის განსხვავებული აზრის გამო OPEC+-ის ქვეყნების გარიგება 2020 წლის მეორე კვარტალში ფაქტობრივად ჩაიშალა. მიმდინარე წლის 4-6 მარტს OPEC+-ის შეთანხმების მხარეების შეხვედრაზე სამეფომ მათ შესთავაზა, რომ  ნავთობმოპოვება კიდევ 1,5 მილიონი ბარელით შეემცირებინათ ყველა მონაწილესთვის იმ კვოტებში, რომელიც უკვე მოქმედებდა. ამგვარი ქმედების მიზეზად ჩინეთში მოთხოვნის შემცირება დასახელდა (მარტის დასაწყისში სერიოზული საკარანტინო ზომები ძირითადად ჩინეთში მოქმედებდა, ევროპაში კი ეს პროცესი მოგვიანებით დაიწყო). იმ მომენტში რუსეთმა მხარი დაუჭირა იმას, რომ მოპოვება არ შეემცირებინათ, დაეცადათ და სიტუაციის შემდგომი განვითარებისთვის თვალი ედევნებინათ, რადგან გაუგებარი იყო, თუ რამდენ ხანს გაგრძელდებოდა კარანტინი ჩინეთში და გავრცელდებოდა თუ არა ვირუსი სხვა ქვეყნებშიც.

მარტში OPEC+-ის წევრი ქვეყნების წარუმატებელი შეხვედრის შემდეგ საუდის არაბეთმა „ფასების ომი“ წამოიწყო: სამეფომ დაიწყო საკუთარი ნავთობის მყიდველთათვის მნიშვნელოვანი ფასდაკლებით მიცემა და გამოაცხადა ნავთობმოპოვების გაზრდა 1 აპრილიდან (როდესაც დასრულდა წინა შეთანხმების ვადა) დღე-ღამეში 2 მილიონი ბარელით. შეთანხმების დანარჩენმა მონაწილეებმაც მიიღეს მოქმედების თავისუფლება და დაიწყეს მზადება ნავთობმოპოვების გასაზრდელად. შედეგად, ორმა ტენდენციამ – ნავთობზე მოთხოვნის სწრაფმა ვარდნამ და მისი მოპოვების გაზრდამ ბაზარზე „იდეალური შტორმი“ და ფასების ვარდნა გამოიწვია. სწორედ ამ ფონზე დაიდო OPEC+ 2.0-ის ამჟამინდელი გარიგება.

ეს კონტექსტი მნიშვნელოვანია შეთანხმების ნამდვილი მიზეზების გასაგებად პირველი პერიოდისთვის, მინიმუმ მაისში. მარტსა და აპრილში ნავთობის უზარმაზარმა მარაგმა მთელ მსოფლიოში ნავთობის საცავთა გადავსების საკითხი წამოჭრა. რადგან „ჭარბი“ ნავთობი სწორედ იქ მიედინება. მოთხოვნაზე მიწოდების ჭარბი რაოდენობა დღე-ღამეში 20-დან 30 მილიონ ბარელამდე შეფასდა. ამიტომ OPEC+-ის ახალმა შეთანხმებამ პრიორიტეტულ ამოცანად დაისახა, რომ არ დაეშვა ნავთობის საცავთა გადავსება. ყველაზე ნეგატიური სცენარის რეალიზაციის შემთხვევაში მწარმოებლებს მოუწევდათ ნავთობმოპოვების გაცილებით უფრო მეტად შემცირება, ვიდრე OPEC+-ის შეთანხმების პირობებში, ხოლო ნავთობზე ფასები ნულამდე დაეცემოდა.

ამით ნავთობმომპოვებელი ქვეყნების ამჟამინდელი შეთანხმება OPEC+-ის 2016 წლის პირველი მოლაპარაკებისგან განსხვავდება. მაშინ საქმე ეხებოდა წარმოების მოცულობის რეგულირებას ნავთობზე ფასის გასაზრდელად, რადგან გაფართოებული კარტელის არც ერთი წევრი ქვეყანა, მათ შორის, რუსეთიც არ იყო ამით კმაყოფილი.  

რესურსების ხარჯვა და ფასები აღდგა  

ივნისის დასაწყისში ნავთობსაცავების გადავსების რისკი არსებითად შემცირდა. ამჟამად ამგვარ სცენარს არავინ განიხილავს. ამიტომ შეიძლება ითქვას, რომ ახლანდელ ფორმატში OPEC+-ის გარიგებამ პირველი დავალება შეასრულა, თანაც ვადაზე ადრე. ვარაუდობდნენ, რომ მაის-ივნისში მონაწილე ქვეყნები მაქსიმალურად შეამცირებდნენ ნავთობმოპოვების მოცულობას, 1 ივლისიდან კი შეძლებდნენ მისი მცირედით გაზრდას. დაგეგმილი იყო დღე-ღამეში 9,7 მილიონი ბარელით შემცირება მაის-ივნისში, ივლის-დეკემბერში — 7,7 მილიონი ბარელით, 2021 წლის აპრილამდე კი — 5,8 მილიონი ბარელით.

ამასთან, OPEC+-ის წევრი ქვეყნების გარიგება ყოველთვის სიტუაციური იყო. მონაწილეები რეგულარულად იკრიბებიან და ადრე მიღებულ გადაწყვეტილებებს აკორექტირებენ. ახლაც ასე მოხდა. OPEC+ დათანხმდა, რომ ნავთობმოპოვების მაქსიმალური შემცირების პერიოდი ივლისამდე გაგრძელდება. თუმცა, ამის მიზეზი საცავების გადავსების თავიდან აცილების სურვილი აღარ არის. რესურსების ხარჯვა ამჟამად კარგი ტემპით აღდგა. ახლა OPEC+-ის მონაწილენი ფასების ზრდის ძველ სტრატეგიას უბრუნდებიან.

სავარაუდოდ, საუდის არაბეთი დაჟინებით მოითხოვდა ივლისში ნავთობმოპოვების მაქსიმალურად შემცირების გაგრძელებას. ბოლო თვეებმა აჩვენა, რომ მიუხედავად სამეფოს ყველა განცხადებისა, რომ მათ არ აღელვებთ ნავთობზე ფასები, რომ ისინი ყველაზე ეფექტური მწარმოებლები არიან, სინამდვილეში მათ ძვირადღირებული ნავთობი იმაზე მეტად სჭირდებათ, ვიდრე რუსეთსა და სხვა ქვეყნებს. რადგან საუდელებს ბიუჯეტი დეფიციტის გარეშე აქვთ გათვლილი, სსფ-ის (საერთაშორისო სავალუტო ფონდის) შეფასებით, ბარელზე 80 დოლარზე მეტი ფასით.

ამას გარდა, საუდის არაბეთზე ზეწოლას აშშ ახდენს, რომლისთვისაც ნავთობზე ფასების გაზრდა მისი ფიქალური ნავთობმომპოვებლების გადასარჩენად არის აუცილებელი. ბარელზე დაახლოებით 30 დოლარის ფასით თითქმის ყველა ეს პროექტი არარენტაბელური ხდება. ამჟამად შეერთებულ შტატებში ნავთობმოპოვების მოცულობის სწრაფი ვარდნაა, მოპოვება შემცირდა დღე-ღამეში 2 მილიონი ბარელით. თანაც, ეკონომიკური მიზეზების და არა ხელისუფლების ბრძანების გამო.

რუსეთი, რამდენიმე მიზეზის გამო, დათანხმდა მაქსიმალური შემცირების პერიოდის გახანგრძლივებაზე. პირველ რიგში, ფასების ზრდა სასარგებლოა ბიუჯეტისთვის, რადგან მსოფლიო ფასებიდან გამოითვლება საექსპორტო ბაჟი და სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვებაზე გადასახადი. რაც უფრო ძვირია ნავთობი, მით მეტს იღებს ბიუჯეტი. თუმცა, ნავთობკომპანიებს, ალბათ, უფრო მეტის ამოღება სურთ, მაგრამ ფასების მომატებით სახელმწიფო უფრო მეტად „ჩამოაჭრის“ მათ ბაჟისა და გადასახადების სახით.

მეორეც, რუსეთმა საუდის არაბეთთან არ შექმნა კონფლიქტი, რომ არ დაბრუნებოდა მარტის სიტუაციას, როდესაც OPEC+-ის შეთანხმების დარღვევის გამო ფასების ვარდნა მოხდა. კორონავირუსის შემდეგ ეკონომიკის აღდგენა დიდ  თანხას მოითხოვს, ამიტომ რუსეთის ხელისუფლებას არ სურს გარისკოს ბიუჯეტის შემოსავლებით.

პოსტსაბჭოთა სივრცის ქვეყნები მთლიანობაში OPEC+-ის ამჟამინდელი გადაწყვეტილებით ისარგებლებენ. ყაზახეთისა და აზერბაიჯანისთვის ნავთობზე ფასის ზრდა უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე მისი მოპოვების მოცულობის რაც შეიძლება სწრაფად გაზრდის შესაძლებლობა. ბელარუსსაც ძვირადღირებული ნავთობი სჭირდება. ქვეყანა რუსული ნავთობის მასშტაბურ შესყიდვებს დაუბრუნდა, რაც მას საშუალებას აძლევს, რომ სრულად დატვირთოს თავისი ქარხნები. ნავთობის გაძვირება კი, ბუნებრივია, ევროპაში ნავთობპროდუქტების ფასთა ზრდასაც ნიშნავს, რაც ბელარუსის ნავთობპროდუქტების სხვა ქვეყნებში მიწოდებით გაზრდის ექსპორტის შემოსავალს. 

ამიტომ ყველა სახელმწიფოსთვის OPEC+-ის შეთანხმების არსებობა და მაღალი ფასების შესანარჩუნებლად ნავთობმოპოვების მაქსიმალურად შემცირების პროლონგირების გადაწყვეტილება ხელსაყრელია. ნავთობკომპანიები კი, რომლებიც ამ გადაწყვეტილების წინააღმდეგი იყვნენ, არ განიცდიან მნიშვნელოვან ნეგატიურ შედეგებს, რადგან მათ ფინანსური რესურსები აქვთ.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

163
Russia Today

მოსაზრება: დასავლეთი რუსეთის წინააღმდეგ მუშაობას გადაეჩვია

153
(განახლებულია 19:37 10.07.2020)
ლიეტუვამ თავის ტერიტორიაზე RT-ს ხუთი ტელეარხის მაუწყებლობა აკრძალა. ანალოგიური ნაბიჯი ერთი კვირით ადრე ლატვიის ხელისუფლებამ გადადგა. ჯერი ესტონეთზეა, რომლის საგარეო საქმეთა მინისტრი არ გამორიცხავს მსგავსი გადაწყვეტილების მიღებას.

ირინა ალქსნისი

ამ საკითხში ტალინის განსაკუთრებულ პოზიციაზე შანსები არც ისე დიდია: სამი „ბალტიისპირული ვეფხვის“ ტრადიციული ანტირუსული კონსენსუსისა და ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ სწორედ ესტონეთის ხელისუფლებამ გამოიჩინა ყველაზე დიდი აქტიურობა და თანმიმდევრულობა რესპუბლიკაში სააგენტო Sputnik-ის საქმიანობისთვის წინაღობების შექმნაში.

თუმცა ყველაზე საინტერესო მთელ ამ ისტორიაში მაინც ვილნიუსის ოფიციალური საფუძველია – რომ RT-ს დმიტრი კისელიოვი აკონტროლებს, რომელზეც დასავლური სანქციები ვრცელდება, და რომ თითქოს ეს გახდა „მისი“ მედიარესურსის წინააღმდეგ ზომების დაწესების მიზეზი.

საქმე ისიც კი არაა, რომ ეს მტკიცებულება სიმართლეს არ შეესაბამება, მნიშვნელოვანი ისაა, რომ ეს ყველაფერი უკვე იყო: ზუსტად ერთი კვირის წინ, როდესაც ლატვიის ეროვნულმა საბჭომ RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვა იმით ახსნა, რომ ტელეარხები დმიტრი კისელიოვის „ფაქტიური კონტროლისა და ერთპიროვნული მმართველობის ქვეშაა“. მაშინ მარგარიტა სიმონიანმა და რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ ლატვიის ოფიციალური სტრუქტურების გაუგონარი არაპროფესიონალიზმი გააკრიტიკეს, რომლებმაც თავისი გადაწყვეტილება ღია ბოდვით განმარტეს.

იმ მომენტში ჯერ კიდევ შეიძლებოდა მომხდარი კონკრეტული შემსრულებლების შეცდომით ან რაღაც შემთხვევითობით ახსნილიყო: ბოლოს და ბოლოს დილეტანტებისგან არც ერთი სისტემა არ არის დაზღვეული. სახელმწიფოსთვის კი უკან დახევა მსგავს სიტუაციაში კარგი ტონი არ არის, მაშინაც კი, თუ ჩინოვნიკები აშკარად დააღალატებენ.

მაგრამ ლიეტუვაში ვითარების ერთი ერთში გამეორება აშკარად მიუთითებს, რომ არანაირი შემთხვევითობა და შეცდომა არ ყოფილა. ეს ყველაფერი ლატვიისა და ლიეტუვის ხელისუფლებების გაცნობიერებული პოზიციაა.

გასაგებია, რომ RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვა პოლიტიკური გადაწყვეტილებაა, მაგრამ ნუთუ არ შეიძლებოდა ამის იურიდიულად უფრო „წმინდა“ მოტივით ახსნა? რა თქმა უნდა, შეიძლება. მაგრამ ამისთვის პასუხისმგებელ უწყებებს დაძაბვა და დიდი ძალისხმევის გამოჩენა დასჭირდებოდათ, რათა კანონმდებლობაში ხვრელები ეპოვათ.

ოდესღაც სწორედ ეს თავისებურება — იურიდიული დახვეწილობა იყო ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი კოზირი დასავლური დემოკრატიისთვის. ეს მეტად მომგებიანად გამოიყურებოდა სხვა პოლიტიკური სისტემების ფონზე, რომლებსაც არ ახასიათებდათ ფორმალური პროცედურების დაცვაზე ბევრი ფიქრი.

მაგრამ მას შემდეგ ბევრმა წყალმა ჩაიარა. RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვის საკითხში ბალტიისპირეთის რესპუბლიკები იმ გზით წავიდნენ, რომელიც ბოლო წლებში კარგად გათელეს სულ სხვა და თანაც უფრო მძლავრმა დერჟავებმა.

ამერიკელებისთვის უცნობი ფხვნილით სავსე სინჯარის ქნევამ რეალურად არსებული გარემოებების ძებნა ჩაანაცვლა, რითიც შეიძლებოდა აეხსნათ საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ერაყში შეჭრა.  

ბრიტანელებმა გრანდიოზული შოუ მოაწყვეს სკრიპალების მოწამვლის ირგვლივ — და ისინი იოტისოდენ უხერხულობასაც კი არ გრძნობენ ამ სამეში არსებული „ხვრელების“ გამო.

ნიდერლანდები, რომელმაც მართლმსაჯულება ეროვნულ ბრენდად აქცია, ისეთ სამართლებრივ კულბიტებს აწყობს МН17-ის საქმეზე, რომ გაკვირვებაც კი შეუძლებელი ხდება.

ასეთი მაგალითები მრავლადაა არა მარტო რუსეთის, არამედ ჩინეთის, ირანის, ვენესუელისა და სხვა ქვეყნების წინააღმდეგ. იმდენად მრავლად, რომ იშვიათი შემთხვევებიდან უკვე ჩვეულებრივ ამბად გადაიქცა. ამგვარ ფონზე ლიეტუვისა და ლატვიის ხელისუფლებების პოზიცია RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვაზე აბსოლუტურად ორგანულად გამოიყურება: რა საჭიროა დაძაბვა, თუ ამის გაკეთება აშკარა სისულელის ოფიციალურ პოზიციად გასაღებით შეიძლება?

ამაში თავისებური ლოგიკაც კი არის: ანტირუსულად განწყობილი აუდიტორია თავისუფლად მიიღებს განმარტებას „კისელიოვის შესახებ, რომელიც RT-ს აკონტროლებს“.

თავდაპირველად ეს მიდგომა დასავლეთის საინფორმაციო, პოლიტიკურმა, იდეოლოგიურმა და მორალურმა მონოპოლიამ გააჩინა. სწორედ ამის გამო შეწყვიტა მან გამოწვლილვით და მაღალპროფესიულად დაემუშავებინა თავისი პოლიტიკა. შედეგად, თავადაც რომ ვერ შენიშნა, ისე გაუსხლტა ხელიდან ეს მონოპოლია, მათ შორის, კომპეტენციის დაკარგვისა და ასევე მოდუნებული თავდაჯერებულობის გამო.

ახლა კი იგივე ძალები ვერანაირ აზრს ვეღარ ხედავენ ხარისხიანად და კვალიფიციურად მუშაობაში უკვე იმის გამო, რომ მომხრეებს ეს არ სჭირდებათ, ხოლო მოწინააღმდეგებს მაინც ვერ დაარწმუნებ.

გასაოცრად აქ შეიძლება ჩაითვალოს ის, რომ ისინი სეიოზულად ფიქრობენ, თითქოს მსგავსი არაპროფესიონალური მიდგომა მათ იდეოლოგიურ და გეოპოლიტიკურ გამარჯვებას მოუტანს რუსეთზე.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

 

153
გაზეთები

მოსაზრება: რატომ კარგავს დასავლური მედია პოზიციებს

157
(განახლებულია 20:17 08.07.2020)
საერთაშორისო საინფორმაციო საგენტო Россия сегодня-მ წარმოადგინა კვლევა „რვაფეხა 2.0. კორონავირუსი რუსეთში“, რომელიც რუსეთის სახეს ეძღვნება დასავლურ (და არა მარტო) მასმედიაში.

ირინა ალქსნისი

ამჯერად მკვლევართა ყურადღების ცენტრში პანდემია მოხვდა, მაგრამ მოცული აღმოჩნდა არა მარტო „დიდი შვიდეულის“ ტოპ–მასმედია, არამედ ჩინეთისაც, სადაც იფეთქა კიდეც დაავადებამ.

მთლიანობაში „რვაფეხა 2.0“-ს განსაკუთრებული სიურპრიზები არ შემოუთავაზებია: COVID-19 დასავლურ მასმედიას ანტირუსული პროპაგანდის კიდევ ერთ საინფორმაციო საბაბად ჰქონდა გამოყენებული.

ამაში უპირობოდ ლიდერობენ ამერიკელები — ხუთ ყველაზე მნიშვნელოვან ამერიკულ მედიასაშუალებაში პუბლიკაციების 58%-ს ნეგატიური ტონალობა ჰქონდა. მას მოსდევს გერამული მედია, სადაც ამ მაჩვენებელმა 44% შეადგინა, შემდეგ კანადა — 41%-ით და ბრიტანეთი — 38%-ით.

იმავდროულად, „შვიდიანის“ დანარჩენ სამ ქვეყანას რუსეთის მიმართ ნეგატივის შესამჩნევად დაბალი დონე აქვს: იაპონიას – 33%, იტალიას — 28%, ხოლო საფრანგეთს – სულაც 21%.

თუმცა პოზიტივის მხრივ ვითარება არც ისე სახარბიელოა — სულ რაღაც ერთიდან ხუთ პროცენტამდე. გამონაკლისი მხოლოდ იტალიაა, სადაც რუსეთსა და კორონავირუსს მთელი ცხრა პროცენტი დადებითი გამოხმაურება ჰქონდა. იოლი მისახვედრია, რომ ეპიდემიასთან ბრძოლაში რუსეთის მიერ იტალიელებისთვის გაწეული დახმარება იყო სწორედ იმის მიზეზი, რომ მასმედიაში უფრო მეტი რაოდენობის სამადლობელი წერილები იბეჭდებოდა.

მაგრამ ამ ციფრებში საინტერესო მაინც სულ სხვა ასპექტია: ისინი ხილულად წარმოაჩენს მიმდინარე მომენტის ყველაზე აქტუალურ გეოპოლიტიკურ ტრენდებს. ერთი მხრივ, ანგლოსაქსები ანტირუსული შეტევების პიკზე რჩებიან, არიან რა მისი მამოძრავებელი ძალა, მაგრამ, მეორე მხრივ, ისინი აშკარად კარგავენ უახლოესი მოკავშირეების მხარდაჭერასაც კი, რომლებიც ცდილობენ დაიჭირონ უფრო ნეიტრალური მიდგომა და არ გადააჭარბონ რუსოფობიაში, რაც სრულიად ლოგიკურია: დრო შეიცვალა და ახლა უკვე აღარ არის 2014 წელი.

იმავდროულად ციფრები წარმოაჩენს, რამდენად რთულ მდგომარეობაშია გერმანია — უპირველესად, საკუთარი თავისთვის. გერმანული წამყვანი მედიის აქტიური ანტირუსული პოზიცია აშკარად ეწინააღმდეგება სახელმწიფოს პოლიტიკურ ხაზს, სადაც ბერლინი არა მარტო იცავს მოსკოვთან ერთობლივ პროექტებს, არამედ თანმიმდევრულადაც თავისუფლდება აშშ-სგან ნახევრად საოკუპაციო დამოკიდებულებისგან. თუმცა მედიასფეროში ხილულად რჩება საკვანძო გამოცემების მკაცრი დაქვემდებარება და უსიტყვო ლოიალობა არა ეროვნული ინტერესების, არამედ ვაშინგტონელი სიუზერენის მიმართ.

რაც შეეხება კონკრეტულ თემებს, რომლებიც ანტრუსულ–კოვიდურ პროპაგანდაში იყო გამოყენებული, ისინი არ გამოირჩეოდა ორიგინალობით და, ასე თუ ისე, დადის ორ კარგად ცნობილ ლეიტმოტივამდე: რუსეთი იღუპება როგორც არასდროს, მაგრამ ასევე წარმოადგენს დიდ საფრთხეს მსოფლიოსთვის.

კერძოდ ეს გამოჩნდა ქვეყნის ზოგადი ვითარების, ჯანდაცვის ეროვნული სისტემის, რუსეთის ხელისუფლების ქმედების კრიტიკაში COVID-19-თან ბრძოლაში და წინასწარმეტყველებებში, რომ ყველაფერი ბეწვზე ჰკიდია და ნგრევა ყოველ წუთსაა მოსალოდნელი.

რაც შეეხება დანარჩენი პლანეტისთვის საფრთხეს, არც ამაში მოუგონიათ რაიმე ახალი. მთავარი ბრალდება — მოსკოვის მიერ პანდემიასთან დაკავშირებით გატარებული დეზინფორმაციაა.

რა თქმა უნდა, ჩინურ მედიაში პრობლემის გაშუქება ბევრად განსხვავდება და საქმე არც იმ პოზიტიურ 20%-შია და არც ნეგატივის არარსებობაში. მთავარ თავისებურებად კორონავირუსთან ბრძოლაზე დაწერილი პუბლიკაციების რაოდენობაა. მარტიდან ივნისამდე პერიოდში ჩინეთის ტოპ–5 მედიარესურსში 1200-ზე მეტი სტატია გამოქვეყნდა რუსეთის ბრძოლაზე ეპიდემიასთან. შედარებისთვის: ანალოგიურ პერიოდში ტექსტების მინიმალური რაოდენობა ჰქონდა კანადას — 238 ერთეული, ხოლო დანარჩენი ექვსი ქვეყნის მაჩვენებლები 371-დან (იტალია) 470-მდე (იაპონია) მერყეობდა, ამერიკელები კი თავიანთი 428 სტატიით სულაც მეხუთე ადგილზე არიან საერთო სიაში.

გამოდის, რომ სამ თვეში ჩინურმა მედიამ თემაზე „კორონავირუსი რუსეთში“ თითქმის სამჯერ მეტი მასალა გამოაქვეყნა, ვიდრე თითქოსდა პლანეტის ყველაზე მძლავრმა ამერიკულმა მედიამ. ამასთან უნდა შეგახსენოთ, რომ ჩინური პულიკაციების 80%-ს ნეიტრალურ–საინფორმაციო ხასიათი ჰქონდა.

შეცდომა იქნებოდა, რომ მსგავსი კოლოსალური განსხვავება ჩინეთის განსაკუთრებული ყურადღებისა და ინტერესისთვის მიგვეწერა რუსეთის მიმართ. ყველაფერი ბევრად მარტივად და ბანალურადაა: საქმე წამყვანი ჩინური მედიასაშუალებების უფრო დაძაბულ მუშაობასა და უფრო მაღალ ეფექტურობაშია. ფაქტობრივად ამას ადასტურებს დასავლური შიშები ინფორმაციული ლიდერობის დაკარგვის თაობაზე.

ოდესღაც დასავლეთმა შექმნა მასმედიის საშუალებები მათი თანამედროვე გაგებით, და უპირობო ლიდერად და სანიმუშო მაგალითად იქცა დანარჩენებისთვის. სიტყვის თავისუფლება და ინფორმაციის გავრცელება იდეოლოგიური და გეოპოლიტიკური მეტოქეების წინააღმდეგ ბრძოლაში ერთ-ერთ მთავარ კოზირად იქცა — და წარმატებულადაც იყო გამოყენებული. მაგრამ პირდაპირ ახლა ამ აქამდე შეურყეველი სისტემის მზარდ კრიზისს ვხედავთ.

დასავლურ მედიასაშუალებებს სულ უფრო უჭირთ კონკურენციის გაწევა „არათავისუფალი სამყაროს“ მედიისთვის — იქნება ეს ჩინეთი თუ რუსეთი. შეგიძლიათ რამდენიც გსურთ იმდენი იცინოთ ამერიკელი და ევროპელი პოლიტიკოსების მიერ დათესილ პანიკაზე „კრემლის მედიასაცეცების“ შესახებ, მაგრამ RT და Sputnik-ი სულ უფრო ხშირად იღებენ დიდ გამოუხმაურებებს სოციალურ ქსელებში, ვიდრე ევროპის ყველაზე ცნობილი და გავლენიანი საინფორმაციო რესურსები.

დასავლური მედია სულ უფრო ცუდად ართმევს თავს თავის მთავარ ფუნქციას — მაქსიმალურად ფართო და მრავალფეროვანი ახალი ამბების აკუმულირებასა და მიტანას მკითხველამდე. ეს ეხება მასალის შინაარსსაც და მიწოდებასაც.

დიახ, დასავლეთი ჯერ ისევ ინარჩუნებს „ყველაზე თავისუფალი, პატიოსანი და პროფესიული პრესის“ იარლიყს, მაგრამ ერთ დღესაც ეს ასე შეიძლება აღარ იყოს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

157
დაკავება

ზუგდიდში „ტყის ძმების“ ლიდერის შვილი ნარკოდანაშაულზე დააკავეს

0
დაკავებულის პირადი, ავტომანქანის და საცხოვრებელი სახლის ჩხრეკისას ამოღებულია ნარკოტიკული საშუალებები - „მეტადონი” და „ლირიკა”. ასევე ამოღებულია დაკავებულის პირადი ავტომანქანა, 6785 აშშ დოლარი და 500 ევრო.

თბილისი, 12 ივლისი – Sputnik. „ტყის ძმების“ ყოფილი ლიდერის დათო შენგელიას შვილის, 38 წლის დადუ შენგელიას დაკავებასთან დაკავშირებით შსს განცხადებას ავრცელებს.

სპეცოპერაცია ზუგდიდში დღეს რამდენიმე საათს მიმდინარეობდა.

სამართალდამცველებმა მოსამართლის განჩინების საფუძველზე ჩატარებული საგამოძიებო მოქმედებების შედეგად შენგელია ნარკოტიკული საშუალების უკანონო შეძენა-შენახვის ბრალდებით დააკავეს.

სამართალდამცველებმა, დაკავებულის პირადი, ავტომანქანის და საცხოვრებელი სახლის ჩხრეკისას, ნარკოტიკული საშუალებები - „მეტადონი” და „ლირიკა” ამოიღეს.

ასევე, ნივთმტკიცების სახით ამოღებულია დაკავებულის პირადი ავტომანქანა, 6785 აშშ დოლარი და 500 ევრო.

ნარკოტიკული საშუალების უკანონო შეძენა-შენახვის ფაქტზე გამოძიება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 260-ე მუხლით მიმდინარეობს.

0
თემები:
კრიმინალი საქართველოში