გამარჯვების დროშა რაიხსტაგზე, 1945 წელი

მოსაზრება: Facebook-ის არაშემთხვევითი შეცდომა

147
(განახლებულია 18:47 11.05.2020)
კომპანია Facebook-მა ბოდიში მოიხადა რაიხსტაგზე საბჭოთა დროშის აღმართვის ამსახველი ფოტოს მასობრივი წაშლის გამო და მომხდარი „დარღვევების გამოვლენის ავტომატიზებული ინსტრუმენტების“ მუშაობაში შეცდომას დააბრალა.

ირინა ალქსნისი

ძალიან დიდია ცდუნება, მომხდარი ბოროტი განზრახვით აიხსნას. მით უმეტეს, რომ ეს ვერსია მეტად დამაჯერებლად გამოიყურება იმ ფონზე, როდესაც დასავლეთში ისტორიის გადაწერის მცდელობა შეინიშნება, რათა ისტორიიდან და ადამიანების მეხსიერებიდან ამოიშალოს საბჭოთა კავშირის როლი ნაციმზე გამარჯვებაში.

მაგრამ ამ შემთხვევაში კულისებსმიღმა პოლიტიკური თამაშების სიჭარბე შეინიშნება. ევგენი ხალდეის ცნობილი ფოტოს ბლოკირების „სახიფათო ადამიანებისა და ორგანიზაციების მიმართ ორგანიზაციის ნორმების დარღვევით“ ახსნა ვითარების აბსურდულობაზე მეტყველებს. ხოლო შემდგომი თავის მართლებები მხოლოდ ადასტურებს, რომ სოციალურ ქსელს სკანდალში გახვევის არანაირი განზრახვა არ ჰქონია.

თუმცა ყველაფრის შემთხვევითობისთვის გადაბრალებაც არ იქნებოდა მთლად სწორი: უბრალოდ ამჯერად საქმე არა Facebook-ის ანტირუსულ კამპანიაშია, არამედ ხაფანგში, რომელშიც თავად შერგო თავი სოციალურმა ქსელმა.

სოციალური ქსელების, როგორც თავისუფალი თვითგამოხატვისა და ურთიერთობის სივრცის „ოქროს ხანა“ დღემოკლე აღმოჩნდა. კონტენტის შეზღუდვები და კონტროლი კიბოს აგრესიული ფორმასავით იზრდებოდა და ახლა უკვე სრულფასოვან სასტიკ ცენზურად ჩამოყალიბდა, რომელმაც აბსულუტურად ყველა სფერო და მიმართულება მოიცვა. კერძოდ, Facebook-ის ერთ-ერთი ყველაზე სადავო წესი — შიშველი ნატურის აკრძალვა, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ საქმე ხელოვნების აღიარებულ შედევრებს ეხება.

ორი წლის წინ ატეხილი მსოფლიო აჟიოტაჟის წყალობით შესაძლებელი გახდა, განებლოკათ ის მომხმარებლები, რომლებიც ქვის ხანის ეპოქის მცირე ქანდაკების, „ვენერა ვილენდორფელის“ გამოსახულების პუბლიკაციის გამო იყვნენ დაბლოკილები. სამაგიეროდ ერთი წლის წინ ჟენევის ხელოვნების მუზეუმის ყველა ძალისხმევა, გამოეყენებინა ანტიკური ქანდაკებების ფოტოები გამოფენის რეკლამირებისთვის, სრულიად უშედეგო გამოდგა.

​პოლიტიკაზე საუბარიც აღარაა. შეზღუდვები შესაძლოა დაწესდეს როგორც ფორმალური (მაგალითად, აკრძალული სიტყვების), ისე საერთო იდეოლოგიური ნიშნების მხრივ. ზუსტად ერთი კვირის წინ Facebook-მა წაშალა „პროკრემლური“ საინფორმაციო სააგენტო News Front-ის აკაუნტები რამდენიმე ენაზე.

სხვათა შორის, ამგვარ ცენზურაში მხოლოდ და მხოლოდ კომპანიის შეგნებული ნების დანახვა შეცდომა იქნებოდა, ვინაიდან ამ ინსტრუმენტით სარგებლობა ბევრმა ისწავლა.

კარგა ხანია გაირკვა, რომ სოციალურ ქსელებში კონტენტის ავტომატური კონტროლის ალგორითმის ნაწილი — ეს მასობრივი საჩივრებია. ასე რომ, თუ რომელიმე აბსოლუტურად უვნებელი პოსტის გამო დაგსაჯეს, დიდი ალბათობით, არაკეთილისმსურველების თავდასხმის მსხვერპლი ხართ. Facebook-ი ასეთ შემთხვევებში ავტომატურად იღებს ზომებს და სპეციალისტი მხოლოდ მერეღა — თუ ხელი მიგიწვდათ — განიხილავს საქმეს მიუკერძოებლად. ხელი კი შესაძლოა ვერ მიგიწვდეთ, ვინაიდან სოციალურ ქსელებს შესამოწმებელი კონტენტების სულ უფრო დიდი ტალღა აწვება ყოველდღიურად. ამიტომ არაფერია გასაკვირი იმაში, რომ უსაფუძვლოდ დასჯილი მომხმარებლების რაოდენობა მრავალ ათასს აღწევს.

დიდი ალბათობით, რაღაც მსგავსი მოხდა რაიხსტაგზე დროშის აღმართვის საკულტო ფოტოსთან დაკავშირებითაც: ვიღაც ანტირუსულად განწყობილმა აქტივისტებმა კოლექტიური შეტევა განახორციელეს ამ სურათის შემცველ პოსტებზე საჩივრების სახით, რის შედეგადაც ავტომატური კონტროლის ალგორითმმა მათი წაშლა დაიწყო.

მაგრამ ამ ჯერზე თემა იმდენად მწვავე და საზოგადოებრივად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა, რომ Facebook-ს სასწრაფოდ მოუხდა შეურაცხყოფილი ადამიანების წინაშე თავის მართლება.

და ეს ერთადერთი შემთხვევა არ არის. 

ერთი თვის წინ Google-მა YouTube-დან წაშალა კომუნარკის საავადმყოფოს ექიმის დენის პროცენკოს ინტერვიუ და რუსეთის მოსახლეობის მიმართ ვლადიმირ პუტინის მიმართვა. კომპანიის შემდგომი რეაქციიდან, შეცდომის შესახებ განცხადებებიდან და ასევე ვიდეოების აღდგენიდან გამოჩნდა, რომ ეს ასევე არ ყოფილა შეგნებული გადაწყვეტილება — უბრალოდ, „რაღაც ისე არ წავიდა“.

ამგვარად, გამოდის, რომ ყველა ამ შემთხვევაში ვიღაც მოქალაქეებმა (რა თქმა უნდა, რუსოფობიული შეხედულებების მქონეებმა) გადაწყვიტეს მსუბუქად დაეტროლათ რუსეთი და ამისთვის წარმატებით გამოიყენეს მრავალმილიარდიანი კორპორაციები, რომლებსაც შედეგად რეპუტაციული ზიანი მიადგათ.

როდესაც Facebook-ი და Google-ი ის-ის იყო, იპყრობდნენ მსოფლიოს, ძალიან პოპულარული იყო წარმოდგენა, რომ სოციალური ქსელები კაცობრიობას ხისტ კონტროლში მოაქცევდა. მაგრამ გაირკვა, რომ სახელმწიფოებს საკმარისი შესაძლებლობები აქვთ იმისთვის, რომ აიძულონ IT-კორპორაციები, შეასრულონ მათი მოთხოვნები. მარკ ცუკერბერგი ვერ აუდის ერთმანეთის გამომრიცხავი ბრალდებების მოგერიებას კრემლის, ჩინეთის, დაზვერვის ცენტრალური ბიუროს, ტრამპისა თუ მისი მოწინააღმდეგის, ქალთმოძულეობისა და თეთრკანიანი მამაკაცების დისკრიმინაციის, გარყვნილობისა თუ თვალთმაქცობის თაობაზე. ახლახან კი კორონავირუსული პანიკის აგორება და იმავდროულად კოვიდ-დისიდენტობაც დააბრალეს.

პუბლიკაციების შეცდომით წაშლასთან დაკავშირებულმა სკანდალებმა პრობლემის კიდევ ერთი მხარე წარმოაჩინა, ვინაიდან გაირკვა, რომ ცალკეულ რიგით მომხმარებლებსაც კი აქვთ გიგანტური კომპანიების მიმართ მანიპულირებისა და მათთვის საჯარო უსიამოვნებების შექმნის რეალური შესაძლებლობა — საკუთარი ინტერესებიდან გამომდინარე. ეს კი მათი კომპეტენტურობისა და არაეფექტურობის საშინელ დონეზე მეტყველებს ამ საკითხში.

სულ რაღაც 15 წელიწადში სოციალურმა ქსელებმა განვლეს გზა სრული თავისუფლებიდან სასტიკ ავტორიტარულ სისტემამდე და ახლა აღმოჩნდნენ სტადიაზე, როცა საყოველთაო კონტროლის კონსტრუქცია შემქმნელებს თავზე ჩამოქცევით ემუქრება.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

 

147
ნატოს სწავლებები შავ ზღვაზე

მოსაზრება: ნატო შავ ზღვაზე გადის შეავიწროებს თუ არა ალიანსი რუსეთს ყირიმში

8
(განახლებულია 20:20 03.12.2020)
ჩრდილოატლანტიკურმა ალიანსმა რეფორმები წამოიწყო, სანამ ჯო ბაიდენი თეთრ სახლში შევა. სამიტზე, რომელიც გუშინ დამთავრდა, საგარეო საქმეთა მინისტრებმა ორგანიზაციის ფუნდამენტურ პრინციპებს გადახედეს და გადააკეთეს მისი მუშაობა.

გალია იბრაგიმოვა

უწინდებური მხოლოდ მთავარი პრობლემები დარჩა — რუსეთი და ჩინეთი. როგორ აპირებს ნატო „რუსული საფრთხის“ შეკავებას?

კრიზისებზე ნატოს ადაპტირება

იენს სტოლტენბერგი საგარეო უწყებების ხელმძღვანელებთან ვიდეოშეხვედრისთვის განსაკუთრებით გულმოდგინედ ემზადებოდა. ეს მინისტრების დონეზე ბოლო შეხვედრაა ყოველწლიური სამიტის წინ, რომელიც წლის დასაწყისისთვის იგეგმება. დღის წესრიგის წინასწარ შემუშავება და დაგროვილ საკითხებზე მსჯელობა ორგანიზაციის წევრების მოულოდნელი ნაბიჯებისგან თავის დაზღვევას ნიშნავს. მით უმეტეს, რომ ამის პრეცედენტები ყოფილა.

მაგალითად, გასული წლის შეხვედრის წინ ემანუელ მაკრონმა განაცხადა, რომ „ნატოს ტვინი მოკვდა“. ამან მისცა კიდეც ტონი დისკუსიებს და მთელი გეგმები არია. ალიანსის წევრები გაცხარებით უმტკიცებდნენ საფრანგეთის ლიდერსა თუ ერთმანეთს, რომ ბლოკში ყველაფერი წესრიგში იყო.

ტრანსატლანტიკური სოლიდარობის მთავარ სკეპტიკოსად დონალდ ტრამპი რჩებოდა. ალიანსის დასკვნის საპასუხოდ, თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია რუსეთის, ჩინეთისა და ირანის შეკავება, აშშ-ის პრეზიდენტმა თავდაცვაზე შენატანების გაზრდა მოითხოვა. საგარეო გამოწვევებთან ძირითადად ამერიკის სამხედრო პოტენციალის ხარჯზე ბრძოლა მას არარაციონალურად მიაჩნდა.

მომავალ სამიტზე აშშ ჯო ბაიდენმა უნდა წარმოადგინოს და ალიანსის გენმდივანს იმედი აქვს, რომ „ნორმალურობას“ დაუბრუნდებიან. ამაში სტოლტენბერგი იმას გულისხმობს, რომ ამერიკელები ბლოკის წევრებთან სამხედრო-პოლიტიკური მოკავშირეობის მნიშვნელობას დაადასტურებენ.

მეტი დამაჯერებლობისთვის გენერალურმა მდივანმა ანალიტიკოსებს მიმართა, რათა მათ ორგანიზაციის შიგნით არსებული პრობლემები განეხილათ, მათი გადაჭრის გზები წარმოედგინათ და უახლოესი 10 წლის ამოცანები მოენიშნათ. ეს შრომა გაფორმდა მოხსენებაში მეტყველი სათაურით „ნატო 2030“.

ექსპერტთა პროექტების შესწავლითა და მათი კორექტირებით საგარეო საქმეთა მინისტრებიც დაკავდნენ. შეხვედრის ყველა მონაწილემ, საფრანგეთის ჩათვლით, აღიარა, რომ „ტვინის სიკვდილი“ ალიანსს არ ემუქრება, მაგრამ რეფორმები არ აწყენდა.

„მნიშვნელოვანია თავდაცვითი კავშირის ადაპტირება საერთაშორისო მდგომარეობასთან. კრიზისულ სიტუაციებში ნატო უნდა მოქმედებდეს ოპერატიულად და შეკრულად, მაშინაც კი, თუ ამას ფუნდამენტური პრინციპების დარღვევა მოჰყვება“, — ნათქვამია დოკუმენტში.

მთავარი, რის გადახედვასაც სთავაზობენ ექსპერტები, ეს ვეტოს უფლებაა: ამით ახლა თანაბრად სარგებლობს ნატოს ყველა წევრი. „თუ ერთხმიანი კენჭისყრა შეიზღუდება, მაშინ დაძაბულობა ალიანსის შიგნით შემცირდება“, — ვარაუდობენ მკვლევარები.

მაგრამ მათ დასკვნებს ყველა მინისტრი არ დაეთანხმა — თუმცა იდეები ნოვატორულად მიიჩნიეს.

და კვლავ „მოსკოვის ხელი“

სამაგიეროდ საგარეო საფრთხეებზე ყველა წევრი ერთი აზრისაა: ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოებისთვის მთავარ გამოწვევად კვლავ რუსეთი და ჩინეთი რჩებიან.

„მოსკოვი ბირთვული იარაღის მოდერნიზებას ახდენს და ახალ რაკეტებს განალაგებს უკიდურესი ჩრდილოეთიდან სირიასა და ლიბიამდე. რუსეთის ყოფნა ბელორუსიაში და მთიან ყარაბაღში კრიზისების შედეგადაც გაძლიერდა“, — განაცხადა სტოლტენბერგმა.

„კრემლი ყოფილ საბჭოთა რესპუბლიკებზე ჰეგემონიისკენ მიისწრაფვის და არღვევს მათ სუვერენიტეტს. ნატოსთვის მნიშვნელოვანია, ადაპტირდეს ახალ გარემოებასთან, რომელშიც კვლავ დაბრუნდა მუდმივად აგრესიულ რუსეთთან მეტოქეობა“, — იმეორებენ გენმდივნის კვალდაკვალ მოხსენების ავტორები.

მუშაობა „რუსული საფრთხის გასანეიტრალებლად“ უკვე მიმდინარეობს. ამის მაგალითად სტოლტენბერგმა ნატოს საქართველოსთან და უკრაინასთან თანამშრომლობა დაასახელა. ახლა ორივე სახელმწიფო ალიანსის პარტნიორები არიან ფართო შესაძლებლობებით. ეს დასავლურ ტექნოლოგიებსა და სადაზვერვო ინფორმაციაზე წვდომას მოიაზრებს, თუმცა ბლოკის სრულფასოვან წევრობას არ ნიშნავს.

რუსეთის შესაკავებლად ალიანსი აპირებს გააფართოოს თავისი სამხედრო ყოფნა შავ ზღვაზე — რუსეთის „ყირიმში გაძლიერებული ყოფნის“ პასუხად. დეტალები ჯერჯერობით არ საჯაროვდება.

შავი ზღვის პრიორიტეტები

„ნატოს მთავარი ამოცანაა, მოემზადოს აშშ-ის პრეზიდენტის შეცვლისთვის. ბლოკში იმედი აქვთ, რომ ბაიდენი ხელს შეუწყობს კონსოლიდაციას და ტრამპის დროს გაჩენილი პრობლემები გაქრება. მაგრამ ნაკლებ სავარაუდოა, რომ ახალმა ლიდერმა წინამორბედის ყველა მემკვიდრეობაზე უარი თქვას. ის ნამდვილად მოითხოვს, რომ ყველა წევრმა თავისი მთლიანი შიდა პროდუქტის 2% შეიტანოს ბლოკის თავდაცვის ყულაბაში“, — მიაჩნია რუსეთის საერთაშორისო საქმეთა საბჭოს გენერალურ დირექტორს ანდრეი კორტუნოვს.

პოლიტოლოგს მიაჩნია, რომ ბაიდენის მოსვლა არ შეცვლის დაძაბულობას ნატო–რუსეთის ურთიერთობებში. თუმცა, მოსკოვის საერთაშორისო პრობლემების ფართო წრეში გარევის გათვალისწინებით, ალიანსი ვერ შეძლებს დიალოგის იგნორირებას — თუნდაც სამხედროების დონეზე.

შავი ზღვის პრობლემატიკას ნატოს დღის წესრიგში კორტუნოვი იმით ხსნის, რომ რუსეთის გავლენა კავკასიაზე ძლიერდება: „ომი მთიან ყარაბაღში და რუსი სამშვიდობოების შესვლა ალიანსის ყურადღების მიღმა არ დარჩენილა. ეს ტერიტორიები შავი ზღიდან შორს არაა, რომელსაც ნატოელები თავისი ინტერესების ზონად მიიჩნევენ. იქ მოსკოვის გაძლიერება პოტენციურ გამოწვევად ფასდება. აქედანაა განცხადებები შავი ზღვის რეგიონის პრიორიტეტულობაზე“.

თუმცა ექსპერტი დარწმუნებულია, რომ რუსეთი ნატოსთვის რისკის ერთადერთი ფაქტორი არ არის შავი ზღვის აკვატორიაში. „მათი გეგმები, განმტკიცდნენ შავი ზღვის რეგიონში, იმდენად მოსკოვის წინააღმდეგ არ არის მიმართული, რამდენადაც ანკარისა, — ფიქრობს ის. — მიუხედავად ბლოკის წევრობისა, თურქეთის პოზიცია მთელ რიგ საკითხებში განსხვავდება საერთო აზრისგან. ერდოღანს უთანხმოება აქვს საბერძნეთთან, საფრანგეთთან, გერმანიასთან და აშშ-თანაც კი. მაგრამ ნატოს თურქეთის ალიანსში დაბრუნება სურს. კიდევ ერთი მიზანი — ეს თურქეთის რუსეთთან შემდგომი დაახლოების შეკვეცაა“.

ნატოს შავი ზღვის დღის წესრიგით უკრაინაც პედალირებს. ამასთან ალიანსთან ურთიერთობის მთავარ თემად რუსეთის ყირიმში სამხედრო ყოფნის გაძლიერება იქნება, მიაჩნია ექსპერტს.

„ნახევარკუნძულზე ახალი ობიექტების მშენებლობას კიევი ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოებისთვის მორიგ საფრთხეებად წარმოაჩენს. უკრაინის ხელისუფლება კვლავ განაგრძობს მტკიცებას, რომ ყირიმში რუსული საბრძოლო სისტემების განთავსება ის პრობლემაა, რომელიც გაძლიერებულ ყურადღებას მოითხოვს“, — არ გამორიცხავს კორტუნოვი.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

8
სომხური მხარის მიერ მიტოვებული ტანკი

მოსაზრება: რატომ დაკარგა სომხეთმა დიდი რაოდენობით სამხედრო ტექნიკა?

53
(განახლებულია 19:26 03.12.2020)
მთიან ყარაბაღში საომარი მოქმედებების დროს ექსპერტულ და მედიასივრცეში დისკუსია დაიწყო იმ რუსული წარმოების იარაღის ეფექტურობის შესახებ, რომელიც სომხურ მხარეს ჰქონდა.

მაგრამ იარაღშია საქმე თუ პირადი შემადგენლობის მომზადებასა და თავდაცვის ორგანიზებაში?

დღეისათვის შეინიშნება ცალკეული მცდელობები იმისა, რომ სომხური მხარის მარცხი რუსული წარმოების „უსარგებლო“ გამანადგურებელ Су-30-СМ-ს, „ბრმა“ საზენიტო კომპლექს С-300-ებს, რადიოელექტრონული ბრძოლის „არაეფექტურ“ კომპლექსებსა და „მდარე სისტემის“ ტანკებს დაბრალდეს. თითქოს სომხეთს არასდროს შეეძინოს მესამე ქვეყნების იარაღი (მაგალითად, ინდოეთისგან Swathi-ს რადარები), ხოლო აზერბაიჯანული არმია მხოლოდ ისრაელის ან თურქული წარმოების იარაღით სარგებლობდა, რამაც განაპირობა კიდეც „დიდი გარდატეხა“.  

საერთო დისკურსი: ყარაბაღი კორექტივებს შეიტანს რუსული იარაღის მოკავშირეებისა და პარტნიორებისთვის მიწოდებებში. მსგავსი მსჯელობების ოჩოფეხა სქემები სამხედრო–პოლიტიკური ხელმძღვანელობის სტრატეგიულ შეცდომებსა და მსოფლიო იარაღის ბაზარზე დაუნდობელ კონკურენციას ნიღბავს. მიზანშეწონილია რეალობას დავუბრუნდეთ.

მოსკოვმა სომხეთს რამდენიმე სამხედრო კრედიტი გამოუყო. შემდგომი სამხედრო აღმშენებლობა — სომხური მხარის საქმეა. თუ რუსული წარმოების საზენიტო–სარაკეტო სისტემა С-300-ები ყარაბაღში საომარ მოქმედებებში მონაწილეობდა და ისინი ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის საიმედო სისტემების არქონის გამო დაზიანდა, მაშინ ზემოთ ნახსენებ 40 მილიონ დოლარიან ინდურ Swathi-ს აქტივობის არანაირი კვალი არც კი დაუტოვებია. არადა, შეეძლო კი სარეკლამო ანოტაციაში ჩამოთვლილი მახასიათებლების თანახმად. შესაძლოა ჯარმა ახალი რადარების ათვისება ვერ მოასწრო. სომეხი სპეციალისტების სწავლება შეიძლება გადამწყვეტ (სუსტ) რგოლად წარმოჩინდეს რუსული წარმოების სამხედრო ტექნიკის ექსპლუატაციაშიც (იარაღი თავისით არ ისვრის). და, რაღა თქმა უნდა, სამხედრო საქმეში სრულიად მიუღებელია არაორგანიზებულობა და თვითკმაყოფილება.

დანაკარგები და ნადავლი

აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა 1 დეკემბერს დაწვრილებით ისაუბრა სომხური მხარის სამხედრო ტექნიკის დანაკარგებზე მთიან ყარაბაღში. გრძელ ჩამონათვალში ასობით ერთეული სხვადასხვა სახის იარაღი მოხვდა — განადგურებული თუ ნადავლის სახით ხელში ჩაგდებული. აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა სარაკეტო კომპლექსებიც ახსენა, ზალპური ცეცხლის რეაქტიული სისტემებიც, ტანკებიცა და რადიოელექტრონული ბრძოლის საშუალებებიც.

ამ ციფრებისა თუ აზერბაიჯანის მხარის დანაკარგების განზრახ „მიჩქმალვის“ მიმართ სხვადასხვაგვარი დამოკიდებულება შეიძლება არსებობდეს, მაგრამ შექმნილ ვითარებაში (შვიდი რაიონის დაბრუნება) პრეზიდენტს არ ჰქონდა მიზეზი, რადიკალურად გაეზვიადებინა მოწინააღმდეგის დანაკარგების შესახებ მონაცემები. კანოზომიერად ჩნდება კითხვა სომხური დაჯგუფებების სამხედრო ორგანიზაციის თაბაზე მთიან ყარაბაღში 44-დღიანი ბრძოლებისას.

განადგურებული სომხური ტექნიკის დიდი რაოდენობა შეიძლება სასტიკი ბრძოლებით აიხსნას, მაგრამ ამასთან განცვიფრებას იწვევს მიტოვებული 79 ტანკი 47 ქვეითთა საბრძოლო მანქანა, 104 საარტილერიო დანადგარი (ზარბაზნები და ნაღმმტყორცნები), 5 საზენიტო დანადგარი „შილკა“, 93 სპეცავტომობილი, 270 სატვირთო ავტომობილი (შესალოა ეს ნადავლი კიდეც გამოფინონ პრეზიდენტის სიტყვების დასტურად).

სომხური მხარის ესოდენ წარმოუდგენელ „გულუხვობას“ მხოლოდ ორი ახსნა შეიძლება ჰქონდეს: საბრძოლო ტექნიკა არაორგანიზებული (სტიქიური) უკანდახევის დროს მიატოვეს, ან საწვავი დროულად არ მიაწოდეს (ზურგის უზრუნველყოფის პრობლემები) და მანქანები უბრალოდ ვერ წაიყვანეს.

ნებისმიერ შემთხვევაში, აქ საორგანიზაციო დასკვნებია გამოსატანი, მაგრამ ეს სომხეთის სამხედრო–პოლიტიკური ხელმძღვანელობისა და გენერალური შტაბის გასაკეთებელია.

53
თბილისი

პირველად ისტორიაში: კონკურენტუნარიანობის ინდექსში საქართველო 40 საუკეთესო ქვეყანას შორისაა

0
(განახლებულია 10:57 04.12.2020)
საქართველო ამ  რეიტინგში 37 -ე ადგილზეა. ამ მაჩვენებლით ქვეყანა რეიტინგის შვიდწლიანი გაუმჯობესების მიხედვით მსოფლიოში პირველ ადგილზეა. 2013 წლამდე  საქართველო მსოფლიოში ერთ-ერთ ჩამორჩენილ ქვეყნად მიიჩნეოდა  – იყო 95-ე ადგილზე

თბილისი, 4 დეკემბერი - Sputnik. საქართველომ გლობალური მდგრადი კონკურენტუნარიანობის ინდექსის მიხედვით ქულათა ისტორიული მაქსიმუმი აიღო და 40 საუკეთესო ქვეყანას შორის აღმოჩნდა, იუწყება საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო.

გლობალური მდგრადი კონკურენტუნარიანობის 2020 წლის ინდექსი (GSC index 2020) ტრანსეროვნულმა ორგანიზაციამ SolAbility გამოაქვეყნა. ანგარიში მსოფლიოს 180 ეკონომიკის მდგრად კონკურენტუნარიანობას აფასებს.

GSC index 2020-ის რეიტინგში საქართველო 37-ე ადგილზე გავიდა,  შეფასების ქულა წინა წელთან შედარებით გაიუმჯობესა და 51.2 ქულით საუკეთესო ისტორიული შედეგი დააფიქსირა.

საქართველო რეიტინგში უსწრებს ისეთ მოწინავე ეკონომიკებს, როგორიცაა  ჩინეთი, სინგაპური, ავსტრალია, ისრაელი, საბერძნეთი, მალტა, ჩილე, კვიპროსი და ა.შ.

რეიტინგში საქართველო ყველა მეზობელ ქვეყანას უსწრებს, პოსტსაბჭოთა სივრცეში კი მხოლოდ ბალტიის ქვეყნებს ჩამორჩება.

2012 წელთან შედარებით საქართველო სარეიტინგო პოზიციის გაუმჯობესების მიხედვით მსოფლიოში პირველ ადგილზეა. GSC index 2013-ის მიხედვით, რომელიც 2013 წლამდე პერიოდს ასახავს, საქართველო მსოფლიოში ერთ-ერთი ჩამორჩენილი ქვეყანა იყო, განთავსებული 95-ე ადგილზე პაპუა ახალ გვინეასა (94-ე) და ნეპალს (96-ე) შორის, დღეისთვის კი სარეიტინგო პოზიცია 58 ადგილით აქვს გაუმჯობესებული.

მდგრადი კონკურენტუნარიანობის ინდექსი აერთიანებს 5 აგრეგატში გაერთიანებულ 127 ინდიკატორს და ეფუძნება გაეროს, მსოფლიო ბანკის, სავალუტო ფონდის, OECD-ის და მსოფლიოს სხვადასხვა კვლევითი ცენტრების პროფილურ გამოკვლევებს.

უწყების ინფორმაცით, შეფასების ხუთი აგრეგატიდან ყველაზე მაღალი შედეგი საქართველომ მთავრობის ეფექტიანობის მიმართულებით აჩვენა.  კერძოდ, მთავრობის ეფექტიანობის ინდექსის მიხედვით საქართველომ ახალი ისტორული მაქსიმუმი – 59.3 ქულა მოიპოვა,  მსოფლიოს 30 საუკეთესო ქვეყანას შორის 29-ე პოზიციაზე დასახელდა  და გაუსწრო ისეთ მოწინავე ქვეყნებს, როგორიცაა ესპანეთი, იტალია, სინგაპური საფრანგეთი, საბერძნეთი, სამხრეთ კორეა, ნორვეგია, უნგრეთი, კვიპროსი, იაპონია, შვედეთი, აშშ, კანადა, ავსტრალია და ა.შ. 

0