ჰუმანიტარული ტვირთი ჰაინანიდან

მოსაზრება: ჰუმანიტარული დახმარება მსოფლიოს პოლიტიკურ წესრიგს არღვევს

62
(განახლებულია 19:59 20.04.2020)
რუსეთმა მადლიერებით მიიღო ჰუმანიტარული დახმარება უზბეკეთისგან, საერთო ჯამში რუსეთს ხუთი მილიონი სამედიცინო ნიღაბი გადაეცემა.

ირინა ალქსნისი

ამ სიახლეს მრავალრიცხოვანი გესლიანი და დამცინავი კომენტარი მოჰყვა: ძლევამოსილი სახელმწიფო ვერ უზრუნველყოფს საკმარისი საბაზო სამედიცინო მასალებით ქვეყნის მომარაგებას და იძულებულია მეზობლების მოწყალებით ისარგებლოსო.

ამასობაში, ამ გესლისა და დაცინვის მიღმა, როგორც ეს ხშირად ხდება ხოლმე, შეუმჩნეველი დარჩა მომხდარის მთავარი არსი. მის გასაგებად რამდენიმე ფაქტს შეგახსენებთ.

მარტის პირველ ნახევარში რუსეთმა უსასყიდლოდ გადასცა უზბეკეთს რამდენიმე ათასი ტესტ-სისტემა კორონავირუსის დიაგნოსტიკისთვის. თუმცა შუააზიური რესპუბლიკა ერთადერთი არ ყოფილა. თებერვლის დასაწყისიდან მოსკოვი სხვა მეზობელ სახელმწიფოებსაც ამარაგებს ტესტებით.

უზბეკეთი კი, თავის მხრივ, მხოლოდ რუსეთს არ დახმარებია. ორი თვის წინ ტაშკენტმა ჰუმანიტარული დახმარება გაუგზავნა ჩინეთს, სადაც მაშინ ეპიდემია მძვინვარებდა. პეკინმა უანგარო დახმარებისთვის უზბეკეთს დიდი მადლობა გადაუხადა. თვე-ნახევარში ვითარება გამეორდა, ოღონდ საპირისპიროდ — მარტის ბოლოს დახმარება ჩინეთმა გაუგზავნა უზბეკეთს.

მსგავსი ვითარებაა რუსეთსა და ჩინეთს შორისაც: თებერვალში რუსეთმა ჩინეთს გადასცა ორი მილიონი ნიღაბი, რამდენიმე კვირაში კი თავად მიიღო მისგან დახმარება. თუმცა საქმე ტვირთის გაცვლით არ შემოფარგლულა. რუსეთმა მეზობელთან ეპიდემიასთან ბრძოლის სპეციალისტებიც გაგზავნა, მოგვიანებით კი ჩინელი მედიკოსები ეწვივნენ რუსეთს.

ასეთი გაცვლა-გამოცვლა შეიძლება უცნაურად გამოიყურებოდეს, მაგრამ მის უკან იმალება ჩვეული ჰუმანიტარული მექანიზმის გადახედვისა და შეცვლის მცდელობა.

თანამედროვე სამყაროში ჰუმანიტარული დახმარების კონცეფციამ საკმაოდ უცნაური, ზოგჯერ კი თვალთმაქცური და დამახინჯებული ფორმა შეიძინა.

ჯერ ერთი, ამგვარი დახმარების მთავარი „სცენარი“ გახდა პრობლემის ტერიტორიულად შემოსაზღვრული, წერტილოვანი ხასიათი: თუ რომელიმე ქვეყანა კატასტროფის წინაშე აღმოჩნდება, დანარჩენებს, რომელთაც მსგავსი სირთულეები არ აქვთ, შეუძლიათ მისთვის დახმარების აღმოჩენა. 

COVID-19-ის პანდემიამ მსოფლიო დააფიქრა კრიზისებზე, რომელთა ალბათობაც ყველამ დაივიწყა: როდესაც ერთი და იგივე პრობლემა ყველას ერთდროულად უჩნდება.

„საველე პირობებში გამოცდის“ შედეგი არასაიმედო აღმოჩნდა, განსაკუთრებით, დასავლეთში. ზოგმა სახელმწიფომ, რომლებიც მიჩვეული არიან თავის წარმოჩენას უბიწო მორალის მქონე ქვეყნად, შეიძლება ითქვას, სკანდალური საქციელი გამოავლინა: სხვისთვის განკუთვნილი ჰუმანიტარული სამედიცინო დახმარება მიითვისა ყოველგვარი ყოყმანისა და სინდისის ქენჯნის გარეშე.

მეორეც, ჰუმანიტარული დახმარების იდეა, როგორც გაირკვა, დატვირთულია მრავალრიცხოვანი პირობითობითა და შეზღუდვით.

ერთნი შიშობენ, არ გამოავლინონ სისუსტისა და საკუთარი ძალებით სირთულეების მოგვარების უუნარობა, რაც ყველაზე ხშირად ძლიერი „დერჟავული“ ამბიციების მქონე სახელმწიფოების შემთხვევაშია აქტუალური; მეორენი დახმარების მიღებას მხოლოდ მოკავშირეებისგან თანხმდებიან. მაგალითად, 2016 წელს რუსეთის სახანძრო თვითმფრინავები მონაწილეობდნენ ხანძრების ჩაქრობაში პორტუგალიაში, მაგრამ საბერძნეთმა 2018 წელს, როდესაც მსგავს პრობლემას გადააწყდა, მოსკოვის ინიციატივის იგნორირება ამჯობინა.

ამ ვითარებაში რუსეთი ცდილობს არა სიტყვით, არამედ საქმით დაამტკიცოს, რომ სრულიად განსხვავებული მიდგომაა შესაძლებელი და აუცილებელი.

დავიწყოთ იმით, რომ საერთო მსოფლიო კრიზისიც კი არ არის სახელმწიფოებისთვის ღირსების დაკარგვის საფუძველი. არავინ ამბობს, რომ ნაციონალური ინტერესების უგულებელყოფაა საჭირო სხვა ქვეყნების დასახმარებლად. მაგრამ თუ რეზერვები ამის საშუალებას იძლევა, სწორი და გონივრულია იმათი დახმარება, ვისაც უფრო მეტად უჭირს, და იმის ცოდნა, რომ შენც შეიძლება გქონდეს სხვისი დახმარების იმედი გაჭირვების დროს. 

ისეთი გამოწვევები, როგორიცაა პანდემია — როდესაც ყველას ერთდროულად სჭირდება დახმარება — საერთაშორისო დონეზე ჰუმანიტარული საქმიანობის ეფექტიანობის გაზრდის საფუძველს ქმნის. მიმდინარე მოვლენები კი ცხადყოფს, რომ ეს რეალურია. ჩინეთმა, მიუხედავად თავისი ეკონომიკური სიძლიერისა და წარმოების მოქნილობისა, დაუფიქრებლად მიიღო დახმარება თებერვალში, როდესაც იქ ეპიდემიის ყველაზე მწვავე ფაზა იყო. სამაგიეროდ, როდესაც ვითარება გაუმჯობესდა, პეკინმა თავად დაიწყო დახმარების გაცემა.

პრაქტიკულად ხორცშესხმული ჰუმანიტარული ურთიერთდახმარების იდეა ხვეწს მსოფლიო პოლიტიკური სისტემის საფუძვლებს. შემთხვევითი არ არის, რომ ზოგი სახელმწიფო არასასურველი ქვეყნებისგან დახმარების მიღებას სერიოზულ დანაკარგს ამჯობინებს. ამით ისინი ინარჩუნებენ აშშ-ის ჰეგემონიასთან მკაცრ იერარქიას, სადაც ყოველი ქვეყანა ვალდებულია, ეკავოს მკაფიოდ გამოყოფილი ადგილი და ფიქრადაც კი არ გაივლოს მისი შეცვლა.

სწორედ ამიტომაა აშშ-სთვის წარმოუდგენელი, მიიღოს კუბისგან დახმარება, მიუხედავად იმისა, რომ კუბის საგანგებო მდგომარეობისა და ჯანდაცვის სისტემებმა უკვე არაერთხელ დაამტკიცეს უპირატესობა ამერიკულ სისტემებთან შედარებით. სწორედ ამიტომ ისმის ქილიკი რუსეთისთვის გაწეული უზბეკური დახმარების მისამართითაც: უკვე წყალშემდგარ, მაგრამ ჯერ კიდევ არსებულ მსოფლიო მოწყობაში მსგავსი საქციელი ძლიერი სახელმწიფოს სისუსტედ და დამცირებად აღიქმება.

თუმცა რუსეთი და ჩინეთი ასე არ ფიქრობენ.

პირიქით, მათთვის COVID-19-თან ერთობლივი ბრძოლა ახალი სისტემის აგებისკენ გადადგმული მორიგი ნაბიჯია — აბსურდული იერარქიული თამაშების გარეშე, სამაგიეროდ პარტნიორების პატივისცემითა და ყველასთვის ერთნაირი წესებით.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

62
თემები:
რუსეთის დახმარება მსოფლიოს: ბრძოლა COVID-19-თან (28)
ტრამპისა და ბაიდენის ტელედებატები

მოსაზრება: ბაიდენის არჩევნებში დამარცხებას რუსეთს ვერ დააბრალებენ

2
(განახლებულია 15:56 22.10.2020)
წინასაარჩევნო კამპანია ამერიკაში ფინიშს უახლოვდება — დღეს დონალდ ტრამპი და ჯო ბაიდენი ბოლოჯერ შეხვდებიან ტელედებატებში

პიოტრ აკოპოვი

ამასთან ეს შეხვედრა, პრინციპში, შეიძლება უკანასკნელიც იყოს მათ ცხოვრებაში. აშშ–ში ახლა ვნებათაღელვა იმდენად მძაფრია, რომ ამ ორი ადამიანის კიდევ ოდესმე ერთად წარმოდგენა ძალიან ძნელია. საოცრებაც რომ მოხდეს და ბაიდენმა არჩევნები მოიგოს, ტრამპმა შეიძლება არც კი აღიაროს შედეგები, ან უბრალოდ, სულ ცოტა, ინაუგურაციაზე არ მივიდეს — ყველა ტრადიციის დარღვევთ. აი ბაიდენი კი არაფრის ფასად არ დაესწრება ტრამპის ინაუგურაციას. ასე რომ ხუთშაბათს მათ ბოლო შესაძლებლობა ექნებათ, უთხრან ერთმანეთს ის, რაც სურთ. და ისინი ამ შესაძლებლობას სრულად გამოიყენებენ.

ტრამპი ბაიდენს მთავარი დანაშაულებრივი ჯგუფის ხელმძღვალეს უწოდებს და ჯოს ჩასმას მოითხოვს ციხეში (ვაჟთან, ჰანტერთან ერთად). ჯო ციხეში არ ჩაჯდება, მაგრამ როცა არჩევნებს წააგებს, მედიასაშუალებები იტყვიან, რომ ის „ოქტომბრის სიურპრიზმა“ მოცელა — ჰანტერის კომპიუტერში ნაპოვნმა და ამ დღეებში გამოქვეყნებულმა კომპრომატმა, რომელიც ყოფილ ვიცე–პრეზიდენტს სიცრუესა და კორუფციაში ამხელს. მაგრამ ბაიდენი ამ მასალების გარეშეც წააგებდა არჩევნებს, უბრალოდ იმიტომ რომ ტრამპი გამარჯვებისთვისაა განწირული. მაგრამ ეს როგორ, როცა ყველა გამოკითხვა ბაიდენის უპირატესობაზე მეტყველებს? ხომ არ  შეიძლება, რომ შედეგები გამოგონილი იყოს?

შეიძლება. იმიტომ რომ ფსონები ისე მაღალი, როგორც არასდროს. და არ არსებობს ისეთი ტყუილი, რომელსაც ტრამპის წინააღმდეგ მოთამაშეები არ წავლენ.

„მე კენჭს ვიყრი არა მარტო მემარცხენე მედიასაშუალებების, არამედ დიდი ტექნოლოგიური კომპანია–გიგანტებისა („ფეისბუქი“, „ტვიტერი“, „გუგლი“) და „ვაშინგტონური ჭაობის“ წინააღმდეგ“, — განაცხადა ტრამპმა ცოტა ხნის წინ. და ამის საუკეთესო დასტურად იქცა ამ სამთავიანი მონსტრის რეაქცია ბაიდენის ოჯახის შესახებ გამოჩენილ კომპრომატზე. „ნიუ–იორკ პოსტის“ პუბლიკაცია უბრალოდ დაბლოკეს — ის არ ცანდა „გუგლის“ საძიებელში, ხოლო „ფეისბუქმა“ და „ტვიტერმა“ მისი გადაზიარების საშუალება მოსპო. რაღა თქმა უნდა, მედიასაშუალებებიც ცდილობდნენ, უბრალოდ არ შეემჩნიათ სკანდალური პუბლიკაცია, ხოლო პოლიტიკოსების უმეტესობა ისეთ სახეს იღებდა, თითქოს არაფერი სერიზული არ მომხდარა. ანუ სამივე ძალა სინქრონულად მოქმედებდა, რითაც ტრამპის აიმართლეს ამტკიცებდა. ამასთან მაშინვე გაჟღერდა ბრალდებებიც რუსეთის წინააღდეგ — ხომ გასაგები, რომ მოსკოვი ისევ ჩაერია ამერიკულ არჩევნებში და ბაიდენზე კომპრომატი შემოაგდოო.

ამაზე საუბრობდნენ არა მარტო კომენტატორები და კონგრესმენები, არამედ სპეცსამსახურების თანამშრომლებიც. ყოფილი თანამშრომლები — ვინაიდან აშშ–ის ეროვნული დაზვერვის დირექტორმა ჯონ რეტკლიფმა განაცხადა, რომ ბაიდენის ნოუთბუქში ნაპოვნი ინფორმაცია „რუსეთის რაიმე დეზინფორმაციული კამპანიის ნაწილი არ არის“. მაგრამ ორმოცდაათამდე ყოფილმა მზვერავმა (რეტკლიფის წინამორბედ ჯიმ კლეპერის ჩათვლით, რომელიც სიცრუეში ამხილეს) ღია წერილი დაწერეს, გამოცდილება „გვაიძულებს, სერიოზულად დავეჭვდეთ, რომ ამ საქმეში მნიშვნელოვანი როლი რუსეთის მთავრობამ ითამაშაო“:

„აშშ–ში პოლიტიკურ არენაზე გამოჩენილი ელექტრონული წერლები, რომლებიც სავარაუდოდ ვიცე–პრეზიდენტ ბაიდენის ვაჟს ეკუთვნის და რომელთა დიდი ნაწილი იმ პერიოდს განეკუთვნება, როდესაც ის უკრაინულ გაზის კომპანია Burisma–ს ხელმძღვანელობაში მუშაობდა, რუსეტის ინფორმაციული კამპანიის ყველა ნიშანს ატარებს“.

ანუ რუსეთს იმაში კი არ ადანაშუალებენ, რომ მან ბაიდენზე კომპრომატები გააყალბა, არამედ იმაში, რომ მან ისინი გაავრცელა. მაგრა როგორ, როცა რუდი ჯულიანის (ტრამპის ყოფილი ადვოკატი) თქმით, ჰანტერ ბაიდენის კომპიუტერის მყარი დისკის შემადგენლობა უკვე შვიდი თვის წინ გადაეცა გამოძიების ფედერალურ ბიუროს? ანუ მოსკოვს ეს მასალები „ოქტომბრის სიურპრიზის“ სამზადისში დამალული ჰქონდა? თუ თავად ტრამპის შტაბმა და მისმა მრჩევლებმა გააკეთეს, იგივე ჯულიანის ჩათვლით? უი, არა, ჯულიანი ხომ პუტინზე მუშაობს... და ეს ხუმრობა არ არის: როგორც სენატორმა კრის მერფიმ განაცხადა, „ამჯერად რუსებმა ამერიკელების თავის აგენტებად დამუშავება გადაწყვიტეს. ისინი ცდილობენ განავრცონ თავიანთი პროპაგანდა მეინსტრიმულ მედიაში... და მათ წარმატებას მიაღწიეს. იცოდეთ, რუდი ჯულიანი ახლა არსებითად რუსეტის აგენტია“.

დიახ, რა თქმა უნდა. თუკი თავად ტრამპი მუშაობს კრემლზე, მის თანამშრომლებსა და დაახლოებულ პირებზე რაღა ითქმის. სიცილი სიცილად, მაგრამ ვითარების სწორედ ასეთი არაადეკვატური შეფასება და ამერიკელებისთვის „რუსეთის ჩარევის“ მიყიდვის მცდელობა, ბაიდენების ოჯახზე კომპრომატების ისტორიაშიც კი, საუკეთესო დასტურია იმისა, რომ ტრამპმა უკვე გაიმარჯვა. იმიტომ რომ მისი მოწინააღმდეგეები სრულად გამოგონილ სამყაროში ცხოვრობენ, რომელშიც რუსები გავლენას ახდენენ აშშ–ის არჩევნების შედეგებზე, ხოლო ბაიდენისა და ტრამპის რეიტინგებს შორის სხვაობა ორნიშნა რიცხვებით გამისაზღვრება. თანაც ეს ყველაფერი  ერთდროულად ხდება და ერთმანეთს არანაირად არ ეწინააღმდეგება.

მაგრამ რეალურ სამყაროში ჩვენ სულ სხვა რამეს ვხედავთ: ტრამპის მომხრეთა უზარმაზარ რაოდენობას მის დაუსრულებელ მიტინგებზე მთელი ქვეყნის მასშტაბით, და ენთუზიაზმის არარსებობას ბაიდენის იშვიათ შეხვედრებზე მცირე რაოდენობის მომხრეებით; ტრამპის  მხარდაჭერის ზრდას უმცირესობის (მაგალითად, ფერადკანიანებისა და მუსლიმების) წარმომადგენლებს შორის, რომლებიც საერთოდაც არ შეადგენენ ელექტორატს, ტრამპის რუსეთთან კავშირის დაუსაბუთებლობასა და ბაიდენის ოჯახის სიცრუისა და კორუფციონერობის სულ ახალ მტკიცებულებებს. და რაც ყველაზე მთავარია: რეალურ სამყაროში ამერიკელები დიდი ხნის წინ განიხიბლნენ პოლიტიკური ელიტისა და ზეპარტიული „ვაშინგტონური ჭაობისგან“ და სწორედ ამიტომ ტრამპის ერთადერთ სერიოზულ ალტერნატივად არასისტემური სენატორი სანდერსი შეიძლებოდა ყოფილიყო. მაგრამ სწორედ თავისი არასისტემურობის გამო არ დაუშვა ის არჩევნებზე „კოლექტიურმა ბაიდენმა“.

რიგითი ამერიკელები რეალურ სამაროში ცხოვრობენ და არა პროპაგანდისა, ამიტომ 3 ნოემბრის არჩევნების შედეგი ბედისწერითაა განსაზღვრული. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ საჭირო „მერყევ შტატებში“ ხმებს წაიმატებენ პასიური დემოკრატიული ელექტორატის ფოსტით ხმის მიცემაზე მობილიზაციის გზით — ეს იმიტომ რომ იმ შტატებშიც შეინიშნება იმათი რაოდენობის ზრდა, ვინც რესპუბლიკელებს წინასწარ მისცა ხმა.

გამოგონილი სამყარო 3 ნოემბერს დამარცხდება, თუნდაც ქაოსი მოაწყოს და არ აღიაროს რეალობა. სამთავიან ჰიდრას რევანშის იმედი ექნება და ამაზე იმუშავებს როგორც ამერიკის, ისე გლობალური მასშტაბით. და აი იქ უკვე ექნება მას სრული უფლება, დაადანაშაულოს რუსები თავის წარუმატებლობაში.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

2
თემები:
რუსეთი დღეს
დიდი ბრიტანეთისა და აშშ-ს დროშები მასაუსეტში, საელჩოს წინ

მოსაზრება: აშშ და ბრიტანეთი ყველაზე ღირებულის გადარჩენას ცდილობენ

20
(განახლებულია 20:10 21.10.2020)
აშშ-ისა და დიდი ბრიტანეთის მიერ სამხრეთ კორეისა და იაპონიის ოლიმპიადებზე კიბერშეტევაში რუსეთის დადანაშაულებამ ქვეყანაში რამდენადმე დაბნეული რეაქციები გამოიწვია.

ირინა ალქსნისი

დაბნეულობის მიზეზი მარტივია: მორიგი დაუსაბუთებელი ინსინუაციები მოსკოვის აბსურდული დანაშაულის შესახებ მსოფლიოსა და სპორტის წინააღმდეგ უაზრობად გამოიყურება როგორც ანტირუსული განწყობის გაძლიერების, ისე რუსეთის „დასასჯელად“ ზომების მიღების თვალსაზრისით.   

ერთი მხრივ, რუსოფობიული კამპანიის კუთხით დასავლეთს ყველაფერი კარგად აქვს. ალექსეი ნავალნის ინციდენტი ჯერ კიდევ არ არის ბოლომდე გამოყენებული და თითქოს ახალი სიცრუის ამუშავება აუცილებელი არ იყო, თანაც ასეთ მაღალ, საგარეო უწყებებისა და საკვანძო სპეცსამსახურების ხელმძღვანელთა დონეზე. მეორე მხრივ კი, წინა გამოცდილებამ, რუსი ბლოგერის ისტორიის ჩათვლით, აჩვენა, რომ მოსკოვის მიმართ რაიმე სერიოზული და მტკივნეული ზომების მიღებას შეიძლება არც ველოდოთ.

ამავდროულად ვაშინგტონისა და ლონდონის სინქრონული გამოსვლა საერთო მიზნების არსებობაზე მეტყველებს.

მაგრამ რაზე შეიძლება იყოს კონკრეტულად საუბარი?

ამოცანის პასუხი ალბათ უფრო ტოკიოსა და სეულის რეაქციებში უნდა ვეძებოთ. იაპონიის მთავრობამ უარი თქვა კომენტარზე და ტაიმ-აუტი აიღო „შესაბამისი ინფორმაციის“ შესაგროვებლად. სამხრეთ კორეის მთავრობამ ასევე დუმილი არჩია.

როგორც ყველაფრიდან ჩანს, ორივე ქვეყნის ოფიციალური პირები და სპეცსამსახურები არ იყვნენ წინასწარ ინფორმირებული ამერიკულ–ბრიტანული ოპერაციის თაობაზე და ახლა იძულებული არიან, სასწრაფოდ გაერკვნენ ვითარებაში და საბოლოოდ მაქსიმალურად ფრთხილი პოზიცია დაიკავონ, როგორც ეს იაპონიის ოლიმპიურმა კომიტეტმა გააკეთა, განაცხადა რა, რომ კიბერშეტევა არ უგრძვნია.

ასე რომ, დიდი ალბათობით, ახალი ანტირუსული კამპანიის მთავარი მიზანი, როგორი უცნაურიც არ უნდა იყოს, რუსეთი კი არა, დანარჩენი მსოფლიოა — პირველ რიგში კი თავად დასავლეთი. რუსოფობიული დღის წესრიგი კი აქ უბრალოდ მოხერხებული ჩვეული ინსტრუმენტის სახით გამოიყენება.

ინფორმაციულ–პროპაგანდისტული დომინირება აშშ-ის ჰეგემონიის უმნიშვნელოვანესი ნაწილია. დიდი ბრიტანეთი კი ტრადიციულად მისი მეწყვილეა ამ საკითხში, ვინაიდან, როგორც მიღებულია, სწორედ ატლანტიკის ორივე მხარეს ყველაზე გავლენიანი ინგლისურენოვანი მედიასაშუალებების ერთობლიობას ეწოდება გლობალური მედიამეინსტრიმი. ორი ქვეყნის განსაკუთრებული სიახლოვე კი პოლიტიკურ–სპეცსამსახურულ სფეროში კარგა ხანია ცნობილია.

შეერთებული შტატების ზედერჟავული ძლიერების ეტაპობრივი დეგრადაცია და გაერთიანებული სამეფოს კულისებსმიღმა გავლენის მკაფიო შესუსტება საერთაშორისო არენაზე ბოლო წლებში ყოველდღიურ რეალობად იქცა. მაგრამ ეს პროცესები უმთავრესად ეკონომიკურ, ბიუროკრატიულ და ზოგ პოლიტიკურ მექანიზმს შეეხება.

იმავდროულად არსებობს სფეროები, რომლებშიც ორი „დერჟავის“ ბატონობა აქამდე უდავოა. როგორც ნატოში ამერიკული არმიის პირველობაა ეჭვმიუტანელი, ისე კონტინენტური ევროპის არც ერთ მედიასაშუალებას არ შეუძლია გაეჯიბროს გავლენაში ბრიტანულ Times-სა თუ ამერიკულ CNN-ს. რომ აღარაფერი ვთქვათ იმაზე, რომ სწორედ ოკეანის გაღმა მდებარეობს საზოგადოებრივი აზრის მანიპულირების ინსტრუმენტების ისეთი მძლავრი ცენტრები, როგორებიცაა Twitter-ი და Facebook-ი.

ვაშინგტონის ხისტი პოლიტიკა RT-სა თუ წარმოშობით ჩინური TikTok-ის წინააღმდეგ ადასტურებს, რომ იქ შესანიშნავად აცნობიერებენ ამგვარი სტურქტურების მნიშვნელობას. თუმცა იმას, რომ გეოპოლიტიკურ ოპონენტებს მედიაგავლენის საკუთარი ძალიან სერიოზული რესურსები აქვთ, შტატები მაინც შეეგუა და უბრალოდ ზომებს იღებს მათი მუშაობის შესაკავებლად თავის ტერიტორიაზე.

ამერიკულ–ბრიტანული სპეცსამსახურული და პროპაგანდისტული ტანდემისთვის უფრო მგრძნობიარე თავად დასავლეთის შიგნით კონკურენტის გამოჩენა იქნებოდა. არადა, სწორედ ეს ხდება — და ნავალნის საქმე მათთვის უკიდურესად უსიამოვნო და არასასურველი პროცესების დასტურია.

ბლოგერის გარშემო ატეხილი სკანდალი რუსეთიდან შეიძლება მოყირჭებულ თემად ჩანდეს, მაგრამ რეალურად ის თავისებურად უნიკალურია, ვინაიდან მთლიანად ბერლინის შემოქმედებაა.

გერმანიამ ისარგებლა სტანდარტული რუსოფობიული დღის წესრიგით, რომელიც მან „უფროს პარტნიორებს“ აართვა და დამოუკიდებელ თამაშში გამოიყენა. გერმანელები აკონტროლებენ ნავალნის. ის ამბობს იმას, რაც მათ სჭირდებათ: დაწყებული „ჩრდილოეთის ნაკადი 2“-ის დაცვით და დასრულებული ამერიკელების „ჩხვლეტით“, რომლებმაც განსაკუთრებული მხარდაჭერა არ აღმოუჩინეს. მსოფლიოსთვის ახალი ამბების მთავარი წყარო რამდენიმე დღის განმავლობაში გერმანული გამოცემები იყო, ხოლო ინგლისურენოვანი მედია იძულებული იყო ციტირება მოეხდინა იქიდან.

ამ კონტექსტში რუსეთის სახელმწიფო სადაზვერვო სამსახურის ჰაკერების ისტორია, რომლებიც ოლიმპიადებს უტევდნენ, სრულიად განსაკუთრებულ აზრს იძენს. ამერიკელები და ბრიტანელები ფაქტობრივად ამის დახმარებით ცდილობენ საბოლოოდ გადარეცხონ ახალი ამბებიდან ნავალნის თემა, ვინაიდან ეს არსებითად მათი კონკურენტების პროექტია. გარდა ამისა, ვაშინგტონისა და ლონდონისთვის მნიშვნელოვანია კონტროლის დაბრუნება გლობალურ მედიაპოლიტიკურ სივრცეზე, რომელიც გარკვეული დროით ევროპამ დაიქვემდებარა გერმანიის მეთაურობით. საამისოდ კი იმაზე უკეთესი მეთოდის მოფიქრება, ვიდრე ერთი რუსული თემის მეორით ჩანაცვლებაა, უბრალოდ ვერ მოიფიქრეს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

20
თემები:
რუსეთი დღეს