თბილისის ქუჩებში

IRI-ს კვლევები თვალის ერთი გადავლებით რაზე მიუთითებს სოციოლოგია

193
(განახლებულია 16:43 19.11.2019)
რა არის რეალური პრობლემა საქართველოს მოსახლეობისთვის და როგორ პოლიტიკურ ძალას გაჰყვება ხალხი? რატომ შემცირდა 5 პროცენტით ეკლესიის რეიტინგი სინოდის სკანდალურ სხდომამდე და რატომ ჩავარდა პროპორციული სისტემა?

მართალია, ხელისუფლების წარმომადგენლები ხშირად ეჭვქვეშ აყენებენ, და სამართლიანადაც, საერთაშორისო ორგანიზაციების კვლევებს, მაგრამ ისინი მიახლოებით მაინც ასახავენ ხოლმე ხალხის რეალურ განწყობას. დღეს გამოქვეყნებული საერთაშორისო რესპუბლიკური ინსტიტუტის (IRI) კვლევებით კი ხელისუფლების რეიტინგი სერიოზულადაა შემცირებული 20 ივნისის შემდეგ.

კვლევის მიხედვით, გამოკითხულთა 70% ნეგატიურადაა განწყობილი პრეზიდენტის, ხოლო 49% – პრემიერ გახარიას მიმართ, პარლამენტის თავმჯდომარე 25% მოსწონს, ხოლო 50%-ს არ მოსწონს.

უფრო საინტერესო კი პარტიების რეიტინგებია. რა თქმა უნდა, პირველ ადგილზე მმართველი პარტიაა.

23% მას უპირობოდ უცხადებს ნდობას. თუმცა თუ ადმინისტრაციულ რესურსს გავითვალისწინებთ, ეს რიცხვი მინიმუმ 30% უნდა იყოს, მაგრამ, როგორც ჩანს, მმართველ გუნდს არც საჯარო სივრცეში ემხრობა ყველა. რაც შეეხება ოპოზიციას, აქ პოზიციები ძალიან საინტერესოდ გადანაწილდა.

„ნაციონალურ მოძრაობას“ ისევ თავისი სტაბილური ამომრჩეველი ჰყავს 15%-ის სახით. „ევროპულ საქართველოს“ მოსახლეობის 5% უჭერს მხარს, ისევე, როგორც ლეიბორისტულ პარტიას. 4% მხარს „პატრიოტთა ალიანსს“ უჭერს, 3% – ბურჯანაძეს, 2% – „ლელოს“, „გირჩს“ და „შენების მოძრაობას“ – 1-1%, 3% – ალეკო ელისაშვილის „სამოქალაქო მოძრაობას“. მოსახლეობის 32%-მა არ იცის ან არ ამჟღავნებს, ვის უჭერს მხარს.

ამ პროცენტებიდან გამომდინარე ადვილი მისახვედრია, რომ მომავალ პარლამენტში რეალურად კოალიციურ მთავრობას ვიღებდით პროპორციული სისტემით. ისიც საკითხავია, ვინ ვის აჯობებდა ვაჭრობაში. რომ არა პროპორციული სისტემა, ოპოზიცია ასე ერთსულოვნად ვერ გაერთიანდებოდა. ახლა კი მათი ჯამური რეიტინგი 41% გამოდის, ხოლო „ოცნების“ – 23%.

სოციოლოგია პირდაპირ ყვირის, რომ ოპოზიციაც უძლური და დისკრედიტირებული გვყავს. ამბობს ეს ბრძენი ქართველი ხალხი, ეკონომიკურ ხედვებს და პროგრამას ვინც წარმოგვიდგენს, იმას გავყვებითო და ეს ოპოზიცია აქციების, პიკეტებისა და ბოქლომების მეტს ვერაფერს გვთავაზობს და 90-იანებში გვაბრუნებს. თუ ბიჭები ხართ, შეიკრიბეთ, დადეთ საქართველოს განვითარების რეალისტური გეგმა და პროგრამა, მერე მოიარეთ ფეხდაფეხ მთელი საქართველო, ჩამოართვით 3 მილიონ ადამიანს ხელი და ნახავთ, რომ არჩევნების მოგება ყველა საარჩევნო კოდექსითაა შესაძლებელი, მაგრამ, როგორც ჩანს, ტელეეთერებიდან ღაღადი უფრო იოლია.

IRI-ს კვლევებში კიდევ არის ერთი სასიხარულო ინფორმაცია. გამოკითხვით, ნდობის მიხედვით პირველ ადგილზე ქართული არმიაა 86 პროცენტით, მეორე ადგილზეა ეკლესია 85 პროცენტით, ხოლო მესამეზე – ქართული მასმედია 72 პროცენტით. სხვათა შორის, დიდი ხანია, მასმედიას ასეთი რეიტინგი აღარ ჰქონია.

მოკლედ, ხალხი გაბრაზებულია და არჩევნებამდე დარჩენილი ერთი წელი ხელისუფლებამაც და ოპოზიციამაც რუსთაველზე ჭიდაობის ნაცვლად შიმშილის, სიღარიბის, ტერიტორიული მთლიანობის რღვევის წინააღმდეგ ბრძოლაში უნდა გამოიყენოს, თორემ საზოგადოება ყველა მხარეს ერთ მშვენიერ დღეს მოსთხოვს პასუხს – რაში უხდიან ფულს გადასახადის გადამხდელები.

 

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებას

193
G20-ის სამიტი

მოსაზრება: G20-ის სამიტი და კორონავირუსი დასავლეთი რუსულ ვაქცინას ვერ აიტანს

24
(განახლებულია 19:19 23.11.2020)
„დიდი ოცეულის“ ვირტუალურ სამიტზე ხაზგასმით ითქვა, რომ პოსტკოვიდურ მსოფლიოში დეგლობალიზაცია უკვე შედგა.

ივან დანილოვ

საქმე აქ „ამერიკული ერთპოლარული მსოფლიოს“ წინააღმდეგ რაიმე შეთქმულებაში (Pax Americana-ს სახით) ან კიდევ XX საუკუნის მეორე ნახევრის მსგავსი „ბლოკური დაპირისპირების“ აღდგენის მცდელობაში არ არის. დეგლობალიზაცია და მრავალპოლარულობა უკვე რეალობაა იმისგან დამოუკიდებლად, თუ რას ფიქრობენ ამის შესახებ ვაშინგტონისა თუ ბრიუსელის „გონებრივ ცენტრებში“.

პრობლემა ისაა, რომ არ არსებობს ერთიანი მსოფლიო დღის წესრიგი, ისევე, როგორც არ არსებობს ერთიანი პოლიტიკური ენა მის განსახილველად. მით უმეტეს არ არსებობს არანაირი „გეოპოლიტიკური კამერტონი“ (ან კამერტონები), რომლებზეც იქნებოდა ორიენტირებული მსოფლიო თანამეგობრობა.

საერთო პრობლემები, დაწყებული კორონავირუსის პანდემიით, დასრულებული გლობალური ეკონომიკური კრიზისით, გვაქვს, ხოლო მათი გადაჭრის საერთო გზები არც გვაქვს და პრინციპულად არც გვექნება. უბრალოდ იმიტომ, რომ გლობალურ დონეზე ქვეყნებს შორის ურთიერთქმედების სქემა ნულოვანი ანგარიშით თამაშის რეჟიმში გადავიდა. ანუ კონკრეტული ქვეყნის ნებისმიერი წარმატება კონკურენტის მარცხად აღიქმება. ამასთან ჩანს საერთო ინტერესების გაწირვისთვის სრული მზადყოფნა მხოლოდ იმისთვის, რომ გეოპოლიტიკური კონკურენტებიდან რომელიმემ აქტივში საიმიჯო, პოლიტიკური თუ ეკონომიკური გამარჯვების ჩაწერა ვერ შეძლოს.

რამდენიმე ხილულ მაგალითს მოვიტანთ. „ოცეულის“ სამიტზე ჩინეთის ლიდერმა ერთგვარი ციფრული მექანიზმის შექმნის წინადადება წამოაყენა, რომელიც ქვეყნებს შორის გადაადგილების განბლოკვას გახდიდა შესაძლებელს. ეს დიდად შეუწყობდა ხელს მსოფლიო ეკონომიკას, საერთაშორისო ვაჭრობასა და ტურიზმის აღდგენას (რომელიც ძალიან მნიშვნელოვანია ბევრი, მათ შორის, ძალინ ღარიბი ქვეყნისთვისაც).

ობიექტურად ერთგვარი საერთაშორისო და საყოველთაოდ აღიარებული „ციფრული დასტური“ იმისა, რომ კონკრეტული ტურისტი, დიპლომატი თუ ბიზნესმენი ჯანმრთელია და შეუძლია ქვეყნების საზღვრები კარანტინის გარეშე გადაკვეთოს, კარგი იდეაა. მაგრამ მისი რეალიზების შანსი გლობალურ დონეზე უახლოეს ხანებში სრულიად უმნიშვნელოა, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ზომა ახლაა საჭირო და შედარებით იოლად შეიძლება ხორცი შეესხას. მაგრამ ის რეალიზებული არ იქნება იმის გამო, რომ იდეა ჩინეთის ლიდერმა წამოაყენა, ხოლო დასავლელი ლიდერების თვალსაზრისით, ოფიციალური პეკინის წინადადებაზე დათანხმება არ შეიძლება — თანაც, პრინციპულ დონეზე.

მომდევნო მაგალითი მსოფლიოს ღარიბი ქვეყნების მხრიდან კორონავირუსის ვაქცინაზე მიუწვდომლობის პრობლემას შეეხება, რომლებიც, ვაქცინაციის ჩაუტარებლობის შემთხვევაში, სრულიად შესაძლებელია, რომ „კორონავირუსის კერებად“ დარჩნენ პლანეტაზე — აქედან გამომდინარე ყველა შედეგით.

ვლადიმირ პუტინმა თავის გამოსვლაში ხაზი გაუსვა, რომ აუცილებელია ვაქცინირებაზე გლობალური წვდომის უზრუნველყოფა:

„რუსეთი მხარს უჭერს მიმდინარე სამიტის საკვანძო გადაწყვეტილების პროექტს, რომლის მიზანიცაა – ყველასთვის ხელმისაწვდომი გახადოს ეფექტური და უსაფრთხო ვაქცინები. იმუნიზაციისთვის საჭირო პრეპარატები არის და უნდა იყოს საყოველთაო მონაპოვარი. და რუსეთი მზად არის მიაწოდოს საჭიროების მქონე ქვეყნებს ჩვენი მეცნიერების მიერ შექმნილი ვაქცინები: ეს არის მსოფლიოში პირველი დარეგისტრირებული ვაქცინა „სპუტნიკ V“ — შექმნილი ადამიანის ადენოვირუსული ვექტორების საფუძველზე, და მეორე რუსული ვაქცინა „ეპივაკკორონა“, რომელიც ნოვოსიბირსკის სამეცნიერო ცენტრში შეიქმნა. მალე მზად იქნება მესამე ვაქცინაც.

პანდემიის მასშტაბი გვავალდებულებს ავამოქმედოთ ყველა არსებული რესურსი და გამოგონება. ჩვენი საერთო მიზანი — სავაქცინო პრეპარატების პორტფელის ფორმირება და პლანეტის მთელი მოსახლეობის საიმედო დაცვით უზრუნველყოფაა. ეს იმას ნიშნავს, რომ პატივცემულო კოლეგებო, სამუშაო ყველასთვის იქნება და ეს ის შემთხვევაა, როდესაც კონკურენცია, შესაძლოა, გარდაუვალია, მაგრამ ჩვენ ვალდებული ვართ, უპირველესად ჰუმანიტარული მოსაზრებებიდან ამოვიდეთ და სწორედ ეს ვაღიაროთ უმთავრესად“.

დეკლარაციულ დონეზე ყველაფერი კარგად იქნება, მაგრამ „ოცეული“ არ დათანხმდება კონკრეტულ ნაბიჯებს, რომლებიც ღარიბი ქვეყნების მოსახლეობის უფრო მეტად ხელმისაწვდომი და ეფექტური პრეპარატებით ვაქცინაციის მიზნით დაფინანსების საერთო ფონდის შექმნას მოიაზრებდა. ეს ბუნებრივად მოითხოვდა სწორედ რუსული ვაქცინა Sputnik V-ს გამოყენებას, რომელიც ამერიკულ და ევროპულ ანალოგებზე იაფია და რომელიც, Pfizer-ის ვაქცინისგან განსხვავებით, არ მოითხოვს მინუს 70 გრადუსზე შენახვას. ეს უკანასკნელი უსერიოზულესი პრობლემაა ამერიკული სამედიცინო ინფრასტრუქტურის პირობებშიც კი, რომ აღარაფერი ვთქვათ სამხრეთ ამერიკის, აფრიკისა თუ აღმოსავლეთ ევროპის ინფრასტრუქტურებზე.

პრობლემა, თუ მას ვაშინგტონის ან ბრიუსელის თვალსაზრისით შევხედავთ, კვლავ ისაა, რომ ვაქცინა რუსულია (თუმცა მათ აშკარად არც ჩინური აწყობთ).

რუსეთის პრეზიდენტმა სამიტს „გარდაუვალი კონკურენციის“ გვერდზე გადადებისა და ჰუმანიზმის გამოჩენისკენ მოუწოდა, მაგრამ შანსები იმისა, რომ მისი მოწოდება გაგონილი იქნება, უკიდურესად მცირეა. მით უმეტეს, დასავლურ მედიასაშუალებებში მიმდინარე საინფორმაციო–პროპაგანდისტული კამპანიის პირობებში, რომლის მიზანიც რუსული და ჩინური ვაქცინების დისკრედიტაციაა.

იმ თემების ჩამონათვალი, რომლებზეც G20-ის სამიტზე არანაირი სუბსტანციური დიალოგი არ გამართულა (იყო მხოლოდ მსოფლიო ლიდერების მონოლოგების სერია), შეიძლება კიდევ განივრცოს: აქ არის მსოფლიოს სავაჭრო ორგანიზაციის რეფორმაც, განვითარებადი ქვეყნების სავალუტო ვალების პრობლემებიცა და პროტექციონიზმზე გლობალური ტრენდიც. დასავლელ ლიდერებს ძალიან მკაფიო პოზიცია აქვთ: ისინი ბევრს ლაპარაკობენ, არავის უსმენენ და მათი შეთავაზებები მარტივ ფორმულად ყალიბდება: „ყველა ისე უნდა მოიქცეს, როგორც ჩვენ ვამბობთ, და მაშინ ყველაფერი კარგად იქნება“. და ამ თვალსაზრისით ვაშინგტონის პოზიცია არც პრეზიდენტის შეცვლის შემდეგ იქნება სხვანაირი.

G20-ის სამიტზე სუბსტანციურობის არარსებობა აშკარა დასტურია იმისა, რომ მსოფლიო მოძრაობს არა „გეოპოლიტიკური ბლოკების“ კონკურენციის ან „ამერიკული მსოფლიოს“ აღდგენისკენ (რისი იმედიც აქვთ ვაშინგტონში), არამედ ისეთი მსოფლიოსკენ, რომელშიც რაიმეზე შეთანხმება მხოლოდ კონკრეტულ ქვეყნებს შორის ორმხრივ მოლაპარაკებებზე იქნება დამყარებული. „ოცეულის“ ფორმალური მსოფლიო ჯერ ისევ არსებობს, მაგრამ პრაქტიკაში ჩვენ უკვე ვუახლოვდებით იმას, რასაც ცნობილი ამერიკელი პოლიტტექნოლოგი იან ბრემერი „მსოფლიო G-ნულს“ უწოდებდა: მსოფლიოს, რომელშიც ყველა თავისთვისაა და ამ ტრანსფორმაციის დაჩქარება, დიდი ალბათობით, იქნება კიდეც კორონავირუსის მთავარი ისტორიული მემკვიდრეობა.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

24
ევროკავშირის დროშა გასაწევ კარზე

მოსაზრება: დემოკრატია ანადგურებს ევროპას, თუ ევროპა გაანადგურებს პირველი დემოკრატიას?

31
(განახლებულია 20:19 20.11.2020)
გუშინ ევროკავშირის მორიგი ონლაინ–სამიტი გაიმართა. თავდაპირველად მასზე მხოლოდ COVID-19-თან დაკავშირებული ვითარების განხილვა იგეგმებოდა.

ირინა ალქსნისი

ეპიდემიოლოგიური სიტუაცია ევროპის პრაქტიკულად ყველა ქვეყანაში მკვეთრად უარესდება, რაც ხელისუფლებებისგან სულ უფრო მკაცრი ზომების მიღებას მოითხოვს. მაგრამ ეს საზოგადოებრივ წინააღმდეგობას აწყდება ― მოქალაქეები კატეგორიულად აპროტესტებენ არა მარტო სრულმასშტაბიან ლოკდაუნებს, არამედ შედარებით რბილი შემზღუდავი ზომებითაც უკმაყოფილონი არიან.

შემზღუდავი ზომების დაწესების წინააღმდეგ ბერლინში ორი დღის წინ გამართული მანიფესტაცია იმ ცუგცვანგის ილუსტრაციაა, რომელშიც ევროპის ქვეყნების ხელისუფლებები არიან მოქცეული ― ერთი მხრივ, ჯანდაცვის სისტემის კოლაფსის არდაშვებასა და მეორე მხრივ ეკონომიკისთვის მიყენებული ზიანის შერბილებასა და მოსახლეობის უკმაყოფილებას შორის.    

მაგრამ რეალობამ თავისი კორექტივები შეიტანა სამიტის გეგმებში და დღის წესრიგში კიდევ ერთი უკიდურესად მწვავე საკითხი დადგა: ევროკავშირის ორმა Enfant Terrible-მ (ფრანგ: „აუტანელი ბავშვი“) ― პოლონეთმა და უნგრეთმა ბრიუსელს ახალი კვანტი დაუდო, დაბლოკეს რა კავშირის 2021-2027 წლების ბიუჯეტი (1,074 ტრილიონი ევრო) და ევროპული ეკონომიკის აღდგენის პროგრამა (750 მლრდ ევრო).

ევროპას ამ საბიუჯეტო გეგმებით ვარშავისა და ბუდაპეშტის დასჯის იმედი ჰქონდა, ვინაიდან მათ მაღალი დემოკრატიული სტანდარტებიდან გადაუხვიეს. თუმცა საბოლოოდ თავად აღმოჩნდა ამოთხრილ ორმოში.

დასჯა ხილული და ყველაზე მტკივნეული მეთოდით იგეგმებოდა ― ფინანსურით. პოლონეთი და უნგრეთი, როგორც ევროკავშირის სუბსიდიების რეციპიენტები, საკმაოდ პრივილეგირებულ მდგომარეობაში არიან, რაც, მათ შორის, გეოპოლიტიკური ფაქტორებითაც არის განპირობებული.

პრობლემა ისაა, რომ მათთვის სუბსიდიის ჩამორთმევა არც ისე მარტივია. ბოლო დრომდე ერთიან ევროპაში ასეთი ტიპის მექანიზმები არ არსებობდა. თანაც ევროკავშირში უმნიშვნელოვანესი გადაწყვეტილებების მიღებას საფუძვლად კონსენსუსი უდევს, ანუ კავშირის ყველა წევრის საერთო პოზიცია. ვითარება, როდესაც ორივე ქვეყანა ხმას მისცემდა ევროპული ბიუჯეტიდან მოზრდილი თანხების არმიღებას, ფანტასტიკად გამოიყურება.

შედეგად – ბრიუსელმა ბოლო თვეებში რთულად თანწყობილი კომბინაცია განახორციელა. ივლისის სამიტზე წარმოდგენილი იყო გადაწყვეტილება, რომელიც მომავალ გადახდებს სამართლებრივი სახელმწიფოს სტანდარტებისა და ძირითადი ევროპული ღირებულებების დაცვას უკავშირებს. ხოლო სექტემბრის ბოლოს ევროკომისიამ გამოუშვა შესაბამისი მოხსენება, რომლის მთავარი გმირები, უფრო სწორად, ბოროტმოქმედები, ვარშავა და ბუდაპეშტი იყვნენ. და მაშინ, როცა ჩანაფიქრის განხორციელებამდე ერთი ნაბიჯი იყო დარჩენილი, ორმა სკანდალურმა დედაქალაქმა პროცესი დაბლოკა, მიანიშნეს რა, რომ მშვენივრად აცნობიერებენ მომხდარს და არ დაუშვებენ ევროპული ფონდებიდან სახსრების „პოლიტიკურად მოტივირებულ“ განაწილებას.

ასე რომ, ახლა ბრიუსელი იძულებულია, კვლავ ეძებოს სამართალი პოლონელებისა და უნგრელების მიმართ, რომლებმაც ევროკავშირის წინააღმდეგ მისივე წესები გამოიყენეს. სწორედ ამაშია მომხდარის ყველაზე ფასეული გაკვეთილი.

დასავლეთი ათობით წლის განმავლობაში ცარიელ ადგილზე როდი იყო მისაბაძი მაგალითი და მორალური ავტორიტეტი დანარჩენი პლანეტისთვის. დემოკრატიული ინსტიტუტები და პროცედურები, მოქალაქეთა უფლებები და თავისუფლებები იქ ნამდვილად მუშაობდა. ხოლო ევროპის კავშირის პოლიტიკურ-მმართველობითი მექანიზმი დასავლური დემოკრატიის აპოთეოზად იქცა.  

სკეპტიკოსების ეჭვებზე კი, რომ მსგავსი სისტემა ხანგრძლივ პერპექტივაში არასიცოცხლისუნარიანია, ენთუზიასტები დაცინვით პასუხობდნენ: ხომ ხედავთ უკვე რამდენი წელია მუშაობსო. თანაც არა მარტო მუშაობს, არამედ ყვავის, მაგნიტია ათობით ქვეყნისა და მილიონობით ადამიანისთვის. და ეს იმიტომ, რომ ეს ნამდვილი დემოკრატიაა ― ისეთი, როგორიც უნდა იყოს!

ევროკავშირული სისტემის ნაკლებად მიმზიდველი უკუპირი ბოლო წლებში სულ უფრო ხშირად იჩენდა თავს. აშკარა ხდებოდა ისეთი ხმამაღალი პოლიტიკური ინსტიტუტების სრულფასოვანი უფლებამოსილების არარსებობა, როგორიცაა ევროპარლამენტი, და რეალური ხელისუფლების კონცენტრაცია ანონიმური ბრიუსელელი ბიუროკრატების ხელში.

გაჩნდა ეჭვი, რომელიც შემდეგ მყარ რწმენაში გადაიზარდა, რომ ყბადაღებული კონსენსუსის პრინციპის უხარვეზო ფუნქციონირებისთვის კავშირის უფრო გავლენიანი წევრები იატაკქვეშა იძულების, ზეწოლისა და შანტაჟის მეთოდებს მიმართავენ „უმცროსი პარტნიორების“ მიმართ. საკმარისია გავიხსენოთ, როგორ იყო ეს ანტირუსული სანქციების შემთხვევაში: მათ დაწესებას ერთდროულად რამდენიმე ევროპული ქვეყანა ღიად ეწინააღმდეგებოდა, ვინაიდან ეს გარანტირებულად დაარტყამდა მათ ეკონომიკებს. მაგრამ როცა საქმე გადაწყვეტილების მიღებაზე მიდგა, მათ უდრტვინველად მისცეს ხმა „ყველას მსგავსად“.

და, აი, ორი ქვეყანა ― თანაც არც ისე დიდი და მდიდარი ― ახლა მარტივად ამსხვრევენ მოცემულ სისტემას არა უბრალოდ იმიტომ, რომ ჯიუტები აღმოჩნდნენ და არ ეშინიათ დინების საწინააღმდეგოდ ცურვისა.   

სხვათა შორის, არსებობს ევროპული დემოკრატიის კიდევ ერთი უკუპირი, რომელიც ახლა ხილული გახდა ― ეს „ხელით“ მართვის მაღალი მნიშვნელობაა. მაგრამ ის სულ უფრო ხშირად მუშაობს ხარვეზებით.

ექსპერტების აზრით, პოლონეთისა და უნგრეთის ევროკავშირიდან გასვლას მაღალი ალბათობა აქვს. მათ უკვე მიიღეს მაქსიმუმი კავშირში ყოფნით და ნაკლებად არიან დაინტერესებული სტატუს-კვოს შენარჩუნებით. თავის მხრივ, ბრიუსელისა და დასავლურევროპული დედაქალაქებისთვის უწვრთნელი „მეამბოხეების“ ევროკავშირიდან გასვლა შესაძლოა ასევე ხელსაყრელი იყოს შექმნილი სიტუაციიდან გამოსასვლელად. მაგრამ ყველაზე მძიმე დარტყმა დასავლურ დემოკრატიას მიადგება ― როგორც რეალურად, ისე მთელი მსოფლიოს ადამიანების წარმოდგენაში. უკვე ძალიან ხშირად ასვამენ მას შტამპს „არ მუშაობს“.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

31
ტკივილი მუცლის არეში

თუ მუცლის შებერილობა გაწუხებთ: დიეტოლოგი ასახელებს „მოსარიდებელ“ საკვებს

0
(განახლებულია 13:11 24.11.2020)
ექიმი-დიეტოლოგი ასახელებს მუცლის შებერილობის მიზეზებს და განმარტავს, რომელი საკვები უნდა გამორიცხოთ მენიუდან ან შეამციროთ მაქსიმალურად

თბილისი, 24 ნოემბერი — Sputnik. არსებობს საკვები, რომლებიც მუცლის შებერილობას იწვევს და რომლებიც აუცილებლად უნდა გამორიცხოთ რაციონიდან, თუ ასეთი პრობლემა გაქვთ, აცხადებს დიეტოლოგი ელენა კალენი და „დამნაშავე“ პროდუქტებს ასახელებს.

მისი თქმით, პროდუქციის არჩევისას ყურადღება აუცილებლად უნდა მიაქციოთ მის შემადგენლობას. თუ პროდუქტში ხელოვნური დამატკბობლები (ასპარტამი, სუკრალოზა და სორბიტოლი, რომელთა მონელებაც ძალზე რთულია) შედის, მაშინ მუცლის არეში უსიამოვნო შეგრძნებები ნამდვილად აღმოცენდება. შესაბამისად, ასეთი საკვები აუცილებლად უნდა გამორიცხოთ მენიუდან, ან მაქსიმალურად შეამციროთ.

გარდა ამისა, ექიმის თქმით, მუცლის შებერილობა შეიძლება გამოიწვიოს რძის პროდუქტებმა, ლაქტოზამ, მთელმარცვლოვანმა პროდუქტებით (რადგან უჯრედისი ხელს უწყობს გაზების წარმოქმნას), ასევე პარკოსნებმა და ოსპმა, რომლებიც ოლიგოსაქარიდებს შეიცავს.

„ზოგი ხილისა და ბოსტნეულის შემადგენლობაში შემავალი სახამებლისა და შაქრისგან ნაწლავებში გაზები გროვდება. ასეთია კომბოსტო (თეთრთავიანი, ბრიუსელის, ყვავილოვანი), სტაფილო, გარგარი, შავი ქლიავი. არ შეგიძლიათ დაემშვიდობოთ თქვენ საყვარელ პროდუქტს? მაშინ შეეცადეთ, ორთქლზე მოამზადოთ ისინი“, — წერს საკუთარ ინსტაგრამ-გვერდზე ელენა კალენი.

ექიმი გირჩევთ, რომ ფრუქტოზით მდიდარი საკვების ნაცვლად, როგორიცაა ნესვი, მიირთვათ კივი, რომელიც შეიცავს აქტინიდინს, ბუნებრივ ენზიმს, რომელიც ხელს უწყობს ცილების დაშლას და ხელს უშლის შებერილობის განვითარებას.

გერმანელმა მეცნიერებმა კორონავირუსის მკვლელი ნატურალური პროდუქტები დაასახელეს>>

მუცლის შებერილობის არანაკლებ პოპულარული მიზეზებია კონსერვანტები, მარილი და ნატრიუმის გლუტამატი.  

„ჩიფსები, კრეკერები, მზა საუზმეები ნამდვილი ბომბია, რომელიც მზადაა აფეთქდეს თქვენს საჭმლის მომნელებელ ტრაქტში. არსებობს მხოლოდ ერთი რეცეპტი: გადადით ჯანსაღ კვებაზე. ფასტფუდების ნაცვლად მიირთვით ხორცი, გაზიანი სასმელების ნაცვლად დალიეთ სუფთა წყალი ლიმნით, პიტნით ან კიტრით“, — ამბობს ექიმი–დიეტოლოგი.

 

0
თემები:
სასარგებლო რჩევები