თეთრი ტაქსები

თბილისიდან ქალაქად და სოფლად... ანუ ვიცით თუ არა, რამდენი დაგორავს?

1051
(განახლებულია 18:16 15.11.2019)
თვე-ნახევარი გავიდა. რეფორმამ დედაქალაქის ტაქსების დიდი ნაწილი თეთრად შეღება, თბილისის მერია რეფორმის მომდევნო ეტაპს აანონსებს, ამბობენ, რომ უკვე რეგიონების ჯერიც დადგა... გაითვალისწინებენ თუ არა დედაქალაქის გამოცდილებას?

სამსონ ხონელი

დიდი დრო არც ამჯერად გასულა. სულ რაღაც ხუთი დღის წინ ვწერდი, აკაკი ბელიაშვილის ქუჩიდან დიდი დიღმის მიმართულებით ტაქსით ვიმგზავრე. მრიცხველმა 4 ლარი და 60 თეთრი აითვალა. შესაძლოა, მაშინ მკითხველმა ივარაუდა, ე.წ. ტაქსების რეფორმის შუალედურ შედეგზე ვაპირებდი ყურადღების გამახვილებას. გამოგიტყდებით, მკითხველის ეს მოლოდინი ლოგიკური იყო, მაგრამ, მოგეხსენებათ, რომ ჩვენში ყველაფერი და თანაც ყოველთვის როდი ექვემდებარება ლოგიკას...

ერთი სიტყვით, რამდენიმე დღის წინ უძრავი ქონების ბაზარზე არსებული ვითარება მიმოვიხილეთ. არ დავმალავ, ჯერ კიდევ მაშინ განვიზრახე, რომ ერთ-ერთი მომდევნო სტატიის თემატიკა განხორციელებული რეფორმის პირველი შედეგები და ტაქსით მომსახურების ბაზარზე შექმნილი სიტუაციის ანალიზი ყოფილიყო. დროა, ჩანაფიქრი რეალობად ვაქციო. ვიცი, მაღალი ალბათობით, მკითხველი მიმითითებს, რა დროს ტაქსია, ვერ ხედავ, რა ხდება? პოლიტიკოსები მალე ერთმანეთს ცოცხლად დაჭამენ! საპასუხოდ ვიტყვი – არახალია. პოლიტიკური ჭაობიდან ვინ რისთვის იბრძვის, მარტივი მისახვედრია. ამ საკითხზე ბევრჯერ დამიწერია და ახლაც გპირდებით, მას შემდეგ, რაც საბოლოოდ გაირკვევა, მომავალ წელს როგორ მოგვიწევს მიცემა, პოლიტიკური აღებ-მიცემობის საკითხს უსათუოდ დავუბრუნდები. მანამდე კი „პირველ ჩვენებას მივაწვები“...

საკამათო არ არის, ვიზუალური ეფექტი თვალსაჩინოა, ფასებიც მეტ-ნაკლებად დარეგულირდა და თანდათან მიუახლოვდა რეფორმისწინა პერიოდის ნიშნულს. ყოველ შემთხვევაში, პრაქტიკულად აღარავინ საუბრობს რეფორმის შედეგად გამოწვეულ ფასნამატზე. არის თუ არა ეს საკმარისი? რაღა თქმა უნდა, არა! პატივცემულ მკითხველს შევახსენებ, რომ რეფორმის ერთ-ერთი მთავარი მიზანი დედაქალაქში მოძრავი ტაქსების აღრიცხვა იყო. 

ლოგიკური და დროული იქნება, დავინტერესდეთ შედეგით. თბილისის მერიის სატრანსპორტო სამსახურში აცხადებენ, რომ ლიცენზირებული და, შესაბამისად, უკვე აღრიცხულია დაახლოებით 11 ათასი ტაქსი. არის თუ არა ეს მონაცემი რეალური, ანუ შეესაბამება თუ არა მაჩვენებელი თბილისში მოძრავი ტაქსების რეალურ რაოდენობას? დარგის სპეციალისტების შეფასებით, რამდენი ტაქსია დედაქალაქში უცნობია. რატომ? პასუხი ამ მარტივ კითხვაზე ასევე მარტივია − მგზავრთა ტაქსით მომსახურების კომპანიების საკუთრებაში არსებული ავტომობილების რაოდენობა მკაცრად არის გასაიდუმლოებული. კომპანიათა მესვეურები აცხადებენ, რომ ინფორმაცია კონფიდენციალურია.

სატრანსპორტო ბიზნესისა და ბიზნეს-სამართლის სპეციალისტები ყურადღებას რეფორმის მიღმა დარჩენილ პრობლემებზე ამახვილებენ. მათი შეფასებით, ავტომობილების თეთრად გადაღებვისა და ახალი მანათობლების დამონტაჟების მიღმა დარჩა ყველა ის პრობლემა, რომელიც არსებობდა და ამ ბიზნესის განვითარებას აფერხებდა. როგორც ექსპერტი აკაკი ჩარგეიშვილი აცხადებს, დღეს ქვეყანაში არ არსებობს ტაქსების ის კომპანია, რომელსაც მგზავრთა მომსახურებისთვის საკუთარი ავტოპარკი ჰყავს. ეს კი ბაზარზე არსებული არათანაბარი პირობების შედეგია. მისივე თქმით, დღეს ვითარდებიან მხოლოდ ის კომპანიები, რომელთაც საკუთარ მფლობელობაში ავტომობილი არ ჰყავთ, მაგრამ მარტივი, სატელეფონო აპლიკაციის საშუალებით ახერხებენ მოქალაქის ან თუნდაც ინდმეწარმის საკუთრებაში არსებული ავტომობილის მომხმარებლამდე გადამისამართებას.

„დღეს საქართველში ტაქსების კომპანია არ გაგვაჩნია, არსებობს მხოლოდ ის სერვისი, რომელიც მომხმარებელს თავისუფალ ტაქსის სთავაზობს. შესაბამისად, ეს მძღოლები არც აღრიცხულები არიან და არც გადასახადს იხდიან“, − აცხადებს აკაკი ჩარგეიშვილი.

ერთი სიტყვით, იკვეთება, რომ დედაქალაქში განხორციელებული რეფორმით თბილისში მოძრავი ტაქსების სრულად აღრიცხვისა  და ტაქსებით მგზავრთა მომსახურების ბიზნესში საგადასახადო წესრიგის დამყარება ვერ მოხერხდა. რატომ? სავარაუდოდ, კანონმდებლობაში არსებული მრავალი ე.წ. შავი ხვრელის გამო. და, რაც მთავარია, ნებისმიერი რეფორმა მაშინ არის წარმატებული, თუ რეფორმის განხორციელებით დაინტერესებულია და მოტივირებულია როგორც მისი ავტორი, ისე საზოგადოების ის ჯგუფი, რომელსაც ეს რეფორმა უშუალოდ ეხება.

არ დავივიწყოთ, რომ რეფორმა შედეგზე უნდა იყოს ორიენტირებული, ხოლო ეს შედეგი სახელმწიფოს და მოქალაქის ინტერესებს თანაბრად უნდა მოიაზრებდეს. სახელმწიფოს მეტი გადასახადის მიღება სურს, ხოლო მოქალაქეს – მეტი შემოსავალი. სწორედ ამ ბალანსის დაცვაზეა დამოკიდებული მრავალი მიმართულებით ჩატარებული რეფორმის წარმატება და წარუმატებლობაც. დაცულია თუ არა ეს ბალანსი ამჯერად? პასუხი ამ კითხვაზე თქვენთვის მომინდია, განსაკუთრებით მათთვის, ვინც ტაქსით მგზავრობთ ან ტაქსის საჭეს ატრიალებთ. თქვენი პასუხის მოლოდინში თქვენვე შეგახსენებთ, რომ დედაქალაქის მერიამ ტაქსების რეფორმის შემდეგი ეტაპი დააანონსა. მეტი კონკრეტიკა ჯერჯერობით უცნობია, თუმცა საუბარია, რომ თბილისის შემდეგ ტაქსისა და საზოგადოებრივი ტრანსპორტის რეფორმა, შესაძლოა, ქვეყნის რეგიონებშიც ამოქმედდეს.      

მკითხველს შევახსენებ, რომ ქვეყნის დიდ ქალაქში პარკირების საბარათე სისტემა დედაქალაქის მოდელზე გაიმართა. სავარაუდოდ, საზოგადოებრივი ტრანსპორტისა და ტაქსის ლიცენზირების საკითხსაც თბილისის მაგალითი დაედება საფუძვლად. არახალია, რომ რეგიონებში მოსახლეობის ტრანსპორტით მომსახურება სერიოზული პრობლემაა. ქალაქებში მუნიციპალური ავტობუსებისა და სამარშრუტო ტაქსების მძღოლები მუშაობას 18:00 საათზე ასრულებენ. გაცილებით უფრო მძიმე ვითარებაა სოფლებში. რაიონული ცენტრიდან სოფლების მიმართულებით დღის მეორე ნახევარში მუნიციპალური ტრანსპორტი საერთოდ არ მოძრაობს. სიტუაციის აღწერა შორს წაგვიყვანს. ერთი უნდა ითქვას, კერძო სატრანსპორტო საშუალებებისგან გასხვავებით, მუნიციპალური ავტობუსები ადგილობრივ თვითმმართველობებს ექვემდებარება და გაუგებარია, მრავალი წლის განმავლობაში რატომ ვერ ხერხდება პრობლემის მოგვარება. გამგეობების ნაწილი საკანონმდებლო ხარვეზზე საუბრობს. საინტერესოა, რა არის ეს ხავეზი, რომელიც მგზავრთა მომსახურების გაუმჯობესებით დაინტერესებულ მოხელეს, ქალაქის თავსა თუ გამგებელს ხელ-ფეხს უბორკავს? ცალკე საკითხია, რატომ ვერ ხერხდება ასეთი „საკანონმდებლო ხარვეზის“ აღმოფხვრა ქვეყანაში? იმედია, ადრე თუ გვიან ამ კითხვებზე მივიღებთ პასუხს. მანამდე კი ტრანსპორტის სპეციალისტები აღნიშნავენ, რომ რეგიონებში დედაქალაქის გამოცდილების გაზიარება გაუმართლებელია და შედეგს არ მოიტანს.

ტრანსპორტისა და გზების ასოციაციის თავმჯდომარის დათო მესხიშვილის თქმით, თბილისში განხორციელებული რეფორმა შედეგზე ორიენტირებული არ არის. „რეფორმა არ და ვერ იქნება ის, რის შესახებაც არც კვლევაა ჩატარებული და არც ის ვიცით, რა შედეგზე უნდათ გასვლა. მეტიც, ეტაპებიც კი არ არის გამოცხადებული. დღეს თვითდასაქმებულმა მძღოლმა რა კრიტერიუმები უნდა დააკმაყოფილოს მომავალ წელს. სრულიად უპასუხისმგებლოდ მიმდინარეობს პროცესი. ასე რომ, თბილისის მაგალითი ვერ გამოდგება რეგიონებისთვის, რადგან ერთადერთი, რაც საბოლოოდ მოხდება, არის ტაქსის ბიზნესის გამსხვილება და თვითდასამქებულთა გაქრობა ამ ბაზრიდან. რაც შეეხება მუნიციპალურ ტრანსპორტს, სანამ არ გვეცოდინება თითოეულ ქალაქს რა გეგმა აქვს და ასევე სანამ ქვეყანას საერთო სატრანსპორტო სტრატეგია არ ექნება, რთულია რეფორმის დადებით შედეგებზე საუბარი. ფაქტია, ეს არ უნდა იყოს ისე, როგორც კომუნისტური მანკიერი პრაქტიკით დღემდე გრძელდება, როცა ყველაფერი სახელმწიფოსია“, − აცხადებს დათო მესხიშვილი.

ვიდრე სატრანსპორტო სფეროს სპეციალისტები თბილისში გატარებულ და ქვეყნის რეგიონებში დაგეგმილ რეფორმაზე მსჯელობენ, მიმდინარე წლის მსოფლიო რეიტინგი გამოქვეყნდა. გაირკვა, რომ მსოფლიოში ყველაზე იაფი საზოგადოებრივი ტრანსპორტი საქართველოშია! ჩვენი ქვეყანა საზოგადოებრივი ტრანსპორტის სიიაფის მაჩვენებლით რამდენიმე წელია ლიდერის პოზიციას ინარჩუნებს. შესაძლოა ბრძანოთ, რომ ფასი ხარისხის დარია, არ დაგიმალავთ, მეც ასე ვფიქრობ...

 

1051
აშშ-სა და ჩინეთის  დროშები

გადაწყდა: ჩინეთს ათნი მოახრჩობენ დაუძახებენ თუ არა რუსეთს?

113
(განახლებულია 18:35 05.08.2020)
ჩინეთთან ცივი ომის გარდაუვალობის ფონზე, რომელიც, დიდი ალბათობით, სანქციებსაც გაითვალისწინებს, ეკონომიკური კავშირების შეზღუდვასაც, ორმხრივ შპიონაჟსაც და, შესაძლოა, კონფრონტაციის ძალისმიერ ფორმასაც, დასავლელი ექსპერტები პეკინზე გამარჯვების ჯადოსნური მეთოდის ძებნას იწყებენ

ივან დანილოვი

„ჩინური დრაკონის მოხრჩობის“ ყველა ვარიანტი, რომლებსაც ამა თუ იმ ფორმით განიხილავენ ვაშინგტონში, ლონდონსა თუ ბრიუსელში, რაღაც ფართო ანტიჩინური კოალიციის შექმნას მოიაზრებს იმ მიზნით, რომ კოლექტიური ძალისხმევით მოხდეს ჩინეთის იზოლირება, გაუვნებელყოფა და დაჩოქება დაახლოებით ისეთივე სქემით, როგორიც სსრკ-ის წინააღმდეგ წარმატებული ბრძოლისთვის გამოიყენებოდა.

მაგრამ თუ რაღაც მიმართულების მიმცემი პრინციპების დონეზე არანაირი მრავალფეროვნება არ შეინიშნება, ამ პრინციპების განხორციელების დონეზე სერიოზული პრობლემა ჩნდება, რომლის გადაჭრის დროსაც პრეზიდენტებს, პრემიერებს, დიპლომატებსა თუ ანალიტიკოსებს „შუბები ემსხვრევათ“.

საქმე ისაა, რომ ზოგ ევროპულ დედაქალაქში და აშშ-ის ანალიტიკურ ცენტრებში უკვე იქმნება საფუძვლიანი შთაბეჭდილება, რომ ევროკავშირისა და (განსაკუთრებით, გერმანია, საფრანგეთი და იტალია) ასევე აზიის ზოგი ქვეყანა რატომღაც არ იწვიან სურვილით, მონაწილეობა მიიღონ ახალ ცივ ომში ჩინეთის წინააღმდეგ — აშშ-ის პაიკების რანგში. უფრო მეტიც, მათ არ სურთ ფული იხადონ ამერიკის გამარჯვებისთვის ამ ომში (რაც იმ მუდმივ სკანდალებში გამოიხატება, რომ გერმანია და საფრანგეთი უარს ამბობენ თავიანთი შიდა პროდუქტის მთლიანი მოცულობის ორი პროცენტის გადახდაზე „ამერიკულ სამხედრო საფარველში“) და ისინი მზად არც კი არიან, მაშინვე დაეთანხმონ, მაგალითად, ევროკავშირში ჩინური კომპანია „ჰუავეის“ აღჭურვილობის სრულ აკრძალვას, რაც 5G ქსელებისთვისაა საჭირო. ეს კი წარმოუდგენლად აბრაზებს „ანტიჩინურ ქორებს“ ვაშინგტონსა და ლონდონში.

საკუთარი არმიის ფაქტობრივი შექმნის შესახებ ევროპული განცხადებებისა და მაკრონის დეკლარაციის ფონზე, რომელიც დამოუკიდებელი (ანუ, არც პროჩინური და არც პროამერიკული) საგარეო პოლიტიკის წარმოების სურვილს შეეხება, ჩნდება ეჭვები, რომ ფართო ანტიჩინური ალიანსის „შეკოწიწება“ ძალიან რთული და ძვირი იქნება. და ეს ეჭვები მხოლოდ ძლიერდება, მასთან ერთად კი ძლიერდება ამ პრობლემის გადაჭრის გზების ძიება.

ავტორიტეტული ჟურნალი Foreign Affairs, რომელიც გავლენიანი „გონებრივი ცენტრის“ Council on Foreign Relations-ის ეგიდით გამოიცემა, ამ პრობლემისადმი მიდგომის ორ ვარიანტს განიხილავს. მათგან ერთს შეიძლება პირობითად „დონალდ ტრამპის მიდგომა“ ეწოდოს, ხოლო მეორეს — „ბორის ჯონსონის მიდგომა“. იმ კოლოსალური გავლენის გათვალისწინებით, რომელსაც Council on Foreign Relations-ი ახდენს ამერიკული და ასევე ევროპის პროამერიკული ელიტების აზროვნებაზე (თავად „გონებრივი ცენტრი“ რამდენიმე პოპულარული შეთქმულების თეორიის გმირია, რომელთა თანახმადაც, ის ლამის „აშშ-ის ჩრდილოვან მმართველად“ მიიჩნევა), ღირს განვიხილოთ ის მეთოდები, რომლებსაც ამერიკოცენტრული სამყაროს მოწყობის კრიზისისა და „ჩინური პრობლემის“ წარმატებით გადაჭრისთვის გვთავაზობენ — მით უმეტეს, რომ ამას პირდაპირი კავშირი აქვს რუსეთთან.

მიუხედავად იმისა, რომ Foreign Affairs-ის ახალი სტატია დაიბეჭდა სათაურით „დემოკრატიის საბჭოს მრავალმხრივობის გადარჩენა შეუძლია“, შემოთავაზებული მეთოდები მაინც ვაშინგტონის ფაქტობრივ დომინირებაზეა (მინიმუმ, დასავლურ სამყაროში მაინც) ორიენტირებული, განსხვავება მხოლოდ ამერიკული ჰეგემონიის შენარჩუნების მეთოდებშია.

ავტორიტეტული გამოცემის ავტორები სტატიას იმის კონსტატაციით იწყებენ, რომ არსებული მსოფლიო წესრიგი აშკარად სულს ღაფავს, ხოლო მთავარი საფრთე ამ დროისათვის არის არა კორონავირუსი, არამედ ჩინეთი და რუსეთი.

„მაგრამ კორონავირუსის პანდემიამდეც კი მრავალმხრივი სისტემა, რომელიც შეერთებული შტატების დახმარებით აიგო მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, ძლივს უმკლავდებოდა ყველაზე სასიცოცხლო პრობლემებს მსოფლიოში. COVID-19-მა აჩვენა, რომ მეფე შიშველია, მაგრამ რეალურად მეფე მანამდე ძუნწად იყო ჩაცმული რაღაც დროის განმავლობაში.

რამდენადაც მსოფლიო ეკონომიკის სიმძიმის ცენტრმა ინდო–წყნარი ოკეანის რეგიონისკენ გადაინაცვლა, გლობალური ამბიციების მქონე სტრუქტურებს აღარ შეუძლიათ პრეტენზია გამოთქვან ამ რეგიონში დამაჯერებელ ლიდერობაზე მნიშვნელოვანი წარმომადგენლობის გარეშე. მაგრამ G7-ში, რომელიც 1973 წლის სანავთობე შოკის შემდეგ ჩამოყალიბდა, ჯერ კიდევ შედის ევრო-ატლანტიკური რეგიონისმიღმა ერთი წევრი — იაპონია. ხოლო „დიდი ოცეული“, რომელიც აზიური ფინანსური კრიზისის შემდეგ შეიქმნა 1997 წელს და თავისი ღირებულება წარმოაჩინა 2008 წლის ფინანსური კრიზისის დროს, ძალიან შეუთავსებელი აღმოჩნდა პოლიტიკური თვალსაზრისით. ასევე საერთაშორისო პრობლემების საიმედოდ გადაჭრის უნარის თვალსაზრისითაც. ამასობაში გაეროს უშიშროების საბჭოს ზიანი მიადგა ჩინეთსა და რუსეთში აგრესიული ავტორიტარიზმის აღორძინებით“.

ეს ძალიან მძიმე დიაგნოზია, რომელიც შეიძლება დავიყვანოთ თეზისამდე: „ყველაფერი დაიღუპა და არაფერი მუშაობს!“

შესაბამისად, შემოთავაზებულია გადაჭრის ორი გზა — ერთი ტრამპის, მეორე — ჯონსონისა.

„ჯონსონი პირველი იყო, ვინც ახალი სტრუქტურის იდეა წამოაყენა. მაისში მან ათი წამყვანი დემოკრატიის ალიანსის შექმნის წინადადება დააყენა, რომელშიც G7-ის ქვეყნები და ავსტრალია, ინდოეთი და სამხრეთ კორეა შევიდოდნენ, ხოლო გაერთიანებას D10 დაერქმეოდა — იმისათვის, რომ ტელეკომუნიკაციების სფეროში პოლიტიკის კოორდინაცია მომხდარიყო და ჩინური ბაზრის ლიდერის „ჰუავეის“ ალტერნატივა დამუშავებულიყო, რომლის დომინანტმა მდგომარეობამ 5G-ს ტექნოლოგიაში უსაფრთხოებას ყველგან შეუქმნა საშიშროება. ამის შემდეგ მალევე ტრამპმა გადადო G7-ის შეხვედრა, რომელიც ივნისში უნდა გამართულიყო, და მის ნაცვლად G11-ის ფორმატი შემოგვთავაზა შემოდგომის სამიტზე. ჯონსონის წინადადებისგან განსხვავებით, ტრამპის ახალ ჯგუფში, D10-ის ქვეყნებთან ერთად, რუსეთიც უნდა შედიოდეს“.

Foreign Affairs-ის ექსპერტების რეკომენდაციით, ამ კლუბში რუსეთის შეყვანა არ ღირს და ისინი D10-ის ვარიანტს, ანუ ჯონსონის სქემას არჩევენ. თუმცა, ეს არ არის ყველაზე მნიშვნელოვანი. უფრო საინტერესოა თავად ამ რეკომენდაციის მოტივაცია, რომელიც შემდეგში მდგომარეობს: იმ შემთხვევაშიც კი, თუ რუსეთს რამენაირად დაარწმუნებენ, რომ ანტიჩინურ ბრძოლაში მონაწილეობა მიიღოს, ტრამპის სქემა მაინც ცუდი იქნება და გრძელვადიან პერსპექტივაში — უპერსპექტივოც, იმის გამო, რომ ის უპირველესად ანტიჩინურ დღის წესრიგზე იქნება აგებული. აი ჯონსონის სქემიდან კი თითქოს რაღაც პოზიტიური დღის წესრიგის ამოღება შეიძლება, ანუ რაღაც გამაერთიანებელი იდეისა, რომელიც „ჩინეთის საწინააღმდეგო ალიანსის“ შექმნას კი არა, არამედ „ყველაფერი კარგისთვის ალიანსის“ შექმნის საშუალებას გააჩენს.

პოზიტიურ დღის წესრიგში, რა თქმა უნდა, ცარიელი ლოზუნგების ნაკრები მოიაზრება — „დემოკრატია“, „თავისუფლება“ და „ადამიანის უფლებები“. განსაკუთრებით სახალისოა ის, რომ ასეთი პოზიტიური დღის წესრიგის გაჩენა ვაშინგტონის ამჟამინდელ საგარეო პოლიტიკას საპირწონედ უდგება: „შეერთებულ შტატებს შეუძლია გამოვიდეს აზიური ბანკის (რომელსაც ჩინეთი მეთაურობს) ინფრასტრუქტურული ინვესტიციების წინააღმდეგ, ინიციატივებისა „ერთი სარტყელი — ერთი გზა“ და რუსული „ჩრდილოეთის ნაკადი-2“. მაგრამ თუ დამაჯერებელ ალტერნატივას არ შესთავაზებენ სხვა ქვეყნებს, მათი დარწმუნება, რომ ისინიც იგივენაირად მოიქცნენ, ძალიან რთული იქნება. ვაშინგტონი ვერ დაამარცხებს რამეს, თუ არაფერს გამოიყენებს“.

ამ მიდგომის პრობლემა ისაა, რომ „დემოკრატია“ და „თავისუფლება“ იარლიყით „დამზადებულია აშშ-ში“ ვერ შეუცვლის გერმანიას რუსულ გაზს, ხოლო იტალიას — ჩინურ ინვესტიციებს. აქ შეიძლებოდა ამერიკულ ფულს ემუშავა, მაგრამ ვაშინგტონს ასეთი ურთიერთობები არ სჭირდება, თანაც, კონკრეტული მომავალი პრეზიდენტის გვარის მიუხედავად — ბაიდენსაც და ტრამპსაც სჭირდებათ კოლონიები, მაგრამ ევროკავშირის დაბრუნება ამ პოზიციაზე, დიდი ალბათობით, აღარ გამოვა, თანაც მნიშვნელობა არა აქვს, D10-ის თუ G11-ის ფორმატში. რუსეთზე ხომ ლაპარაკიც აღარაა.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

113
პრაქტიკოსი ფსიქოლოგი, ფსიქოთერაპევტი და ტრენერი ნანა ფაცაცია

იდეალური ოჯახები არ არსებობს, ანუ რატომ დაინგრა ქორწინებები პანდემიის დროს

474
(განახლებულია 19:46 04.08.2020)
კრიზისული პერიოდის ეტაპები ურთიერთობაში – ამ თემაზე რუბრიკა „ფასილიტატორის“ სტუმარი, პრაქტიკოსი ფსიქოლოგი, ფსიქოთერაპევტი და ტრენერი ნანა ფაცაცია საუბრობს.

წყვილები, რომლებიც გამოირჩევიან ურთიერთშეცნობის მაღალი უნარით, ქმნიან მყარ ოჯახებს. ურთიერთშეცნობა არ გულისხმობს მხოლოდ დადებითი კუთხით ერთმანეთის ხედვას. მსგავს წყვილებს კარგად ესმით ერთმანეთის როგორც დადებითი, ასევე უარყოფითი მახასიათებლების, იღებენ და უყვართ პარტნიორი ისეთი, როგორიც ის არის.  

„გაიდეალურება“ და ერთანეთის მიმართ არაჯანსაღი, გაზვიადებული მოლოდინები ხშირ შემთხვევაში ხდება მიზეზი ურთიერთგაუგებრობის და ერთმანეთისგან გაუცხოების, ვინაიდან მცირედი იმედგაცრუების განცდაც ასეთ დროს კატასტროფად, გამოუვალ მდგომარეობად აღიქმება, რაც უქმნის საფრთხეს მათ მომავალ პარტნიორობას.

წყვილთა შორის უთანხმოების მიზეზები მრავალფეროვანია, მათ შორის არის განსხავვებული შეხედულებები, გადამეტებული სწრაფვა საკუთარი მოთხოვნილებების დაკმაყოფილების, თავისუფალი დროის გატარების განსხვავებული მოთხოვნები, ერთმანეთის პიროვნული გრძნობების, შეხედულებების და ღირსების უპატივცემულობა, ერთმანეთის გაგების, მზრუნველობის და ყურადღების ნაკლებობა, ასევე სოციალურ ეკონომიკური ფაქტორები, ფსიქო-სექსუალური შეუთავსებლობა.

წყვილები კარგად უნდა აცნობიერებდნენ, რომ ნებისმიერ პიროვნულ ურთიერთობებს თან ახლავს გარკვეული კრიზისული პერიოდები, რაც კრიზისულ ფსიქოლოგიაში ყოველთვის უარყოფით კონტექსტში არ განიხილება, ვინაიდან კრიზისული პერიოდების წარმატებით გადალახვა უფრო ძლიერს და მყარს ხდის ურთიერთობებს.

პირველ კრიზისული პერიოდს წარმოადგენს ურთიერთობის პირველი წელიწადი, როცა ხდება ერთმანეთის უკეთ შეცნობა, „ჩვენ“ კონცეფციის გაცნობიერება. ეს არის პარტნიორთა ურთიერთდაპირისპირების პერიოდი.

მეორე კრიზისული პერიოდი ბავშვის დაბადებას, მშობლების პასუხისმგებლობას, მათი უფლებების და მოვალეობების  შესრულებას ეხება, რომელმაც შეიძლება გავლენა მოახდინოს წყვილის ურთერთობაზე.

მესამე კრიზისულ პერიოდს წარმოადგენს ერთფეროვნების პრობლემა, როცა მნიშვნელოვანი ხდება სიახლის და გარკვეული ცვლილებების განხორციელება ურთიერთობაში.

მეოთხე კრიზისული პერიოდი ხშირად ემთხვევა ხანდაზმულობის პერიოდის დაწყებას, როცა შვილების დამოუკიდებელი ცხოვრებით გამოწვეული მარტოობის განცდა ჩნდება.

პარტნიორები, რომლებიც მეტად აცნობიერებენ ურთიერთობებში კრიზისული პერიოდების არსებობას, როცა ხდება ერთმანეთის უარყოფითი და დადებითი თვისებების შეცნობა, ურთიერთპატივისცემა, უპირობო სიყვარული და მიმღებლობა, ეს ყოველივე მყარი ურთიერთობის საფუძველია.

სტატისტიკური მონაცემებით გამოიკვეთა, რომ პანდემიით გამოწვეულ თვითიზოლაციის პირობებში ხშირი იყო განქორწინების შემთხვევები. გარეთ გამოსულმა ბევრმა ქართველმა, პირველი, რაც გააკეთა, საჯარო რეესტრს მიაკითხა და ქორწინების გაუქმება მოითხოვა. სწორედ იზოლაციის დროს ერთმანეთის შეცნობისა და უარყოფითი მხარეების წარმოჩინების, ურთიერთგაუგებრობის და კრიზისული პერიოდის არაჯანსაღად მართვის შედეგად მრავალი წყვილი განქორწინდა.

მნიშვნელოვანია წყვილს ესმოდეს ერთმანეთის წუხილი, აუცილებელია გააცნობიერონ ერთმანეთის უარყოფითი და დადებითი თვისებები, პატივი სცენ ერთმანეთის განსხვავებულ შეხედულებებს. მნიშვნელოვანია წყენის არდაგროვება,  ერთმანეთის მოსმენა, გულახდილი საუბარი და მიმდინარე პრობლემის ერთობლივი დაძლევა.

ხშირად გვსმენია ურთიერთობების შენარჩუნების მიზნით რჩევები ბავშვის ყოლის შესახებ – რომ შვილი უფრო მყარს გახდის მათ პარტნიორობას, რაც ყოვლად მიუღებელია. უპირველესად უნდა მოხდეს ერთმანეთის შეცნობა, ურთიერთმიმღებლობა, სიყვარული და ურთიერთპატივისცემა, ვინაიდან შვილის ჯანსაღი ფსიქო-ემოციური განვითარებისთვის მნიშვნელოვანია ის იზრდებოდეს მოსიყვარულე, თბილ, მზრუნველ და უსაფრთხო გარემოში.

იდეალური ოჯახები არ არსებობს, ჩვენ შეგვიძია ვისაუბროთ წარმატებულ ურთიერთობებზე, რომლებიც სწორედ წყვილის უნარებზეა დამოკიდებული. ეს კი სირთულეების გადალახვის, განსხვავებული აზრის პატივისცემის, ერთმანეთის პირადი სივრცის დაცვის, უპირობო მიმღებლობისა და სიყვარულის შედეგია.

474
გიორგი გახარია

გახარია: შემდგომი ორი წელიც ეკონომიკურად საკმაოდ რთული იქნება 

0
(განახლებულია 14:16 06.08.2020)
საქართველოს პრემიერ-მინისტრი გიორგი გახარია საუბრობს კორონავირუსის კრიზისის პერიოდში მოსახლეობისთვის კომუნალურ მომსახურებაზე შეღავათების გაგრძელებაზე.
გახარია: შემდგომი ორი წელიც ეკონომიკურად საკმაოდ რთული იქნება
„საქართველოს მთავრობამ მიიღო გადაწყვეტილება კომუნალური მომსახურებაზე შეღავათები გაგრძელდეს ოთხი თვის განმავლობაში –  ნოემბერი, დეკემბერი, იანვარი და თებერვალი. სუბსიდირება  მოხდება იმავე პრინციპით – 200 კილოვატსაათი ელექტროენერგია და 200 კუბური მეტრი გაზის მოხმარება მთავრობის მიერ იქნება კომპენსირებული. რა თქმა უნდა,  შეძლებულ მოქალაქეებს ექნებათ შესაძლებლობა, ასეთ დახმარებაზე თქვან უარი“, – განაცხადა გიორგი გახარიამ.

როგორც მთავრობის მეთაურმა აღნიშნა, კორონავირუსის პანდემიის გამო ბევრ ადამიანს ფინანსური ზარალი მიადგა, ამიტომაც ხელისუფლებამ მოსახლეობისთვის რთულ პერიოდში მხარდაჭერის გადაწყვეტილება მიიღო.

0