მთაწმინდა

ვინ გახდება მთაწმინდის მაჟორიტარი

279
შუალედური არჩევნები საქართველოს პარლამენტში, რომელიც 2019 წლის მაისში ჩატარდება, საქართველოს ამჟამინდელი პოლიტიკური სპექტრის ძალთა ბალანსის ლაკმუსის ქაღალდი გახდება.

სალომე ზურაბიშვილის პრეზიდენტობამ კიდევ ერთი პოლიტიკური ინტრიგა წარმოშვა საქართველოში. ძალიან მალე გაირკვევა, ვინ წარმოადგენს მთაწმინდის რაიონის ინტერესებს საქართველოს პარლამენტში.

საზოგადოებამ პირველი კოალიცია უკვე იხილა. ესაა თავისუფალი დემოკრატებისა და ევროპელების გაერთიანება, რომელიც მხარს ამ არჩევნებში იურისტსა და ყოფილ დეპუტატს, შალვა შავგულიძეს დაუჭერს. შავგულიძის მიმართ პირველი პრეტენზიები უკვე გამოთქვეს სახელისუფლებო წრეებში. სიმბოლურია, რომ ახლა ოპოზიციის მხრიდან ხელისუფლებას წინააღმდეგობას სანდრო გირგვლიანის ყოფილი ადვოკატი გაუწევს. ოცნების წარმომადგენლები თვლიან, რომ ეს გირგვლიანის თემის მიმართ ღალატია და ყოფილ ნაციონალებთან გაერთიანებით შავგულიძემ პრინციპებს უღალატა.

თუ შალვა შავგულიძეს საინტერესო გზა აქვს გავლილი ადვოკატურაში, არანაკლებ საინტერესოა სახელისუფლებო კანდიდატის ვინაობაც. გავრცელდა ხმები, თითქოს ამ პოსტზე ხელისუფლება ირაკლი ღარიბაშვილს მოიზარებდა, რომელიც შემდეგ ირაკლი კობახიძეს შეცვლიდა პარლამენტის თავმჯდომარის პოსტზე, მაგრამ საქმეში ჩახედულმა ადამიანებმა ეს ხმები დაუყოვნებლივ უარყვეს. ყოფილი პრემიერ-მინისტრისათვის მაჟორიტარობა არც თუ ისე დიდი წინსვლაა, გარდა ამისა, ხელისუფლებისათვის ამ არჩევნების მოგებას უფრო იმიტომ აქვს მნიშვნელობა, რომ საკუთარი პოზიციების სიმყარე აჩვენოს თბილისში და არა იმიტომ, რომ პარლამენტში კიდევ ერთი ხმა სჭირდება. უმრავლესობა თავს შესანიშნავად გრძნობს დეპუტატების გამოკლების მიუხედავად და ჯერჯერობით ვერც ეკა ბესელიამ შექმნა ფრაქცია, რასაც დიდი ხანია, აანონსებენ.

მთაწმინდაზე სახელისუფლებო კანდიდატი სავარაუდოდ კარგი ექიმი და კარგი თამადა, ლადო კახაძე გახდება. მას თბილისში კარგად იცნობენ, დიდი სამსახური გაუწია პარტიას საპრეზიდენტო არჩევნების დროს. ერთადერთი „კომპრომატი" ისაა, რომ თბილისის საკრებულოში ჯერ კიდევ შევარდნაძის დროს ლეიბორისტული პარტიიდან შესული, „მოქალაქეთა კავშირს“ შეუერთდა და საკრებულოს თავმჯდომარეც გახდა, თუმცა ეს საკითხი ფართო საზოგადოებას, სავარაუდოდ, ნაკლებად აღელვებს და უფრო ლეიბორისტები შეიძლება ჰყავდეს განაწყენებული. კახაძეს დიდი სანაცნობო წრე და სამეგობრო ჰყავს, ამიტომ მისი გამარჯვება სახელისუფლებო პარტიას ნამდვილად უფრო იოლად შეეძლება, ვიდრე, მაგალითად, საზოგადოებისათვის უცნობი კობახიძე-მდინარაძე-თალაკვაძის რომელიმე მეგობრისა.

მთაწმინდის რაიონში კენჭისყრის სურვილი გამოთქვა ასევე სახალხო დამცველის ყოფილმა მოადგილემ, სოფო ხორგუანმა.

ხორგუანი ძირითადად სახელისუფლებო პოზიციებს იცავს ეთერებში და სოზარ სუბართან დაახლოებულ პირად ითვლება, ამიტომ ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ხელისუფლებას მწვავედ დაუპირისპირდეს, მაგრამ დამოუკიდებელ კანდიდატად კენჭისყრის შემთხვევაში გარკვეულ ხმებს მოგროვებს და შესაძლოა, მთაწმინდაზე მეორე ტურიც გახდეს საჭირო.

მეორე ტურის ალბათობა უფრო გაიზრდება, თუკი კენჭისყრას ორი საკმაოდ ცნობილი სახე - ანა დოლიძე და ალეკო ელისაშვილი გადაწყვეტენ. თავისუფალი დემოკრატების კულტურული პოლიტიკური ოპონირების ფონზე, ანა დოლიძე საკმაოდ რადიკალურად გამოიყურება. მას ხელისუფლებაშიც ჰყავს გულშემატკივრები სოციალ -დემოკრატების სახით. იგი ასევე ისარგებლებს რესპუბლიკელებისა და „შენების მოძრაობის“ მხარდაჭერით, სადაც დოლიძეს ბევრი მეგობარი ჰყავს.

რაც შეეხება საკრებულოს წინა მოწვევის დეპუტატს, ალეკო ელისაშვილს, სავარაუდოდ, ის შალვა შავგულიძეს დაუჭერს მხარს, თუმცა მთაწმინდაზე გამარჯვების უფრო მეტი შანსი, წესით მას უნდა ჰქონოდა.

მიუხედავად ფინანსური რესურსის სიმწირისა, მას პოლიტიკური გულშემატკივრებიც ჰყავს და თბილისის მერის არჩევნებში ღირსეული წინააღმდეგობა გაუწია სახელისუფლებო ფავორიტს, კახი კალაძეს. ასე რომ, ლადო კახაძესთან ბრძოლა უფრო გაუადვილდებოდა, მოზღვავებული სოციალური და ეკონომიკური პრობლემების და არც თუ ისე სახარბიელო დასკვნების ფონზე.

საერთაშორისო დამკვირვებლების მხრიდან, ოპოზიციას, გონივრული ნაბიჯების გადადგმის შემთხვევაში ნამდვილად აქვს შანსი, მოიგოს მთაწმინდის არჩევნები. სულ მცირე, აქ მეორე ტურის გამართვაა მოსალოდნელი გამარჯვებულის გამოსავლენად.

თუმცა, ვისაც არ უნდა დარჩეს მთაწმინდა, საქართველოს პარლამენტში ამით ძალთა ბალანსი არ შეიცვლება. მთავარი ბრძოლა 2020 წლისთვის გველის, როცა საარჩევნო კოდექსიც და პირობებიც მეტად საინტერესო და ერთჯერადი მოქმედებისა იქნება. 3 პროცენტიანი საარჩევნო ბარიერი და მრავალი პარტიის მოხვედრის შანსი საკანონმდებლო ორგანოში იმის წინაპირობებს ბადებს, რომ შესაძლოა, კოალიციური მთავრობის ფორმირება გახდეს საჭირო.

ექსპერტები არც რადიკალური ცვლილებებს გამორიცხავენ. მით უმეტეს იმ ფონზე, რომ პარლამენტს გარეთ ლამისაა, მთელი ოპოზიცია ერთიანდება. სააკაშვილი ქართული პოლიტიკიდან როგორც იქნა, მიხვდა და მიდის და ყველა ძალა, საშინაო და საგარეო ძალებს 2020 წლის შემოდგომისათვის იკრეფს. მომავალ სტატიაში სწორედ 2020 წლის არჩევნებისა და პოლიტიკური პარტიების სტრატეგიების შესახებ გიამბობთ.

 

279
თემები:
შუალედური და რიგგარეშე არჩევნები საქართველოში (105)
Russia Today

მოსაზრება: დასავლეთი რუსეთის წინააღმდეგ მუშაობას გადაეჩვია

120
(განახლებულია 19:37 10.07.2020)
ლიეტუვამ თავის ტერიტორიაზე RT-ს ხუთი ტელეარხის მაუწყებლობა აკრძალა. ანალოგიური ნაბიჯი ერთი კვირით ადრე ლატვიის ხელისუფლებამ გადადგა. ჯერი ესტონეთზეა, რომლის საგარეო საქმეთა მინისტრი არ გამორიცხავს მსგავსი გადაწყვეტილების მიღებას.

ირინა ალქსნისი

ამ საკითხში ტალინის განსაკუთრებულ პოზიციაზე შანსები არც ისე დიდია: სამი „ბალტიისპირული ვეფხვის“ ტრადიციული ანტირუსული კონსენსუსისა და ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ სწორედ ესტონეთის ხელისუფლებამ გამოიჩინა ყველაზე დიდი აქტიურობა და თანმიმდევრულობა რესპუბლიკაში სააგენტო Sputnik-ის საქმიანობისთვის წინაღობების შექმნაში.

თუმცა ყველაზე საინტერესო მთელ ამ ისტორიაში მაინც ვილნიუსის ოფიციალური საფუძველია – რომ RT-ს დმიტრი კისელიოვი აკონტროლებს, რომელზეც დასავლური სანქციები ვრცელდება, და რომ თითქოს ეს გახდა „მისი“ მედიარესურსის წინააღმდეგ ზომების დაწესების მიზეზი.

საქმე ისიც კი არაა, რომ ეს მტკიცებულება სიმართლეს არ შეესაბამება, მნიშვნელოვანი ისაა, რომ ეს ყველაფერი უკვე იყო: ზუსტად ერთი კვირის წინ, როდესაც ლატვიის ეროვნულმა საბჭომ RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვა იმით ახსნა, რომ ტელეარხები დმიტრი კისელიოვის „ფაქტიური კონტროლისა და ერთპიროვნული მმართველობის ქვეშაა“. მაშინ მარგარიტა სიმონიანმა და რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ ლატვიის ოფიციალური სტრუქტურების გაუგონარი არაპროფესიონალიზმი გააკრიტიკეს, რომლებმაც თავისი გადაწყვეტილება ღია ბოდვით განმარტეს.

იმ მომენტში ჯერ კიდევ შეიძლებოდა მომხდარი კონკრეტული შემსრულებლების შეცდომით ან რაღაც შემთხვევითობით ახსნილიყო: ბოლოს და ბოლოს დილეტანტებისგან არც ერთი სისტემა არ არის დაზღვეული. სახელმწიფოსთვის კი უკან დახევა მსგავს სიტუაციაში კარგი ტონი არ არის, მაშინაც კი, თუ ჩინოვნიკები აშკარად დააღალატებენ.

მაგრამ ლიეტუვაში ვითარების ერთი ერთში გამეორება აშკარად მიუთითებს, რომ არანაირი შემთხვევითობა და შეცდომა არ ყოფილა. ეს ყველაფერი ლატვიისა და ლიეტუვის ხელისუფლებების გაცნობიერებული პოზიციაა.

გასაგებია, რომ RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვა პოლიტიკური გადაწყვეტილებაა, მაგრამ ნუთუ არ შეიძლებოდა ამის იურიდიულად უფრო „წმინდა“ მოტივით ახსნა? რა თქმა უნდა, შეიძლება. მაგრამ ამისთვის პასუხისმგებელ უწყებებს დაძაბვა და დიდი ძალისხმევის გამოჩენა დასჭირდებოდათ, რათა კანონმდებლობაში ხვრელები ეპოვათ.

ოდესღაც სწორედ ეს თავისებურება — იურიდიული დახვეწილობა იყო ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი კოზირი დასავლური დემოკრატიისთვის. ეს მეტად მომგებიანად გამოიყურებოდა სხვა პოლიტიკური სისტემების ფონზე, რომლებსაც არ ახასიათებდათ ფორმალური პროცედურების დაცვაზე ბევრი ფიქრი.

მაგრამ მას შემდეგ ბევრმა წყალმა ჩაიარა. RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვის საკითხში ბალტიისპირეთის რესპუბლიკები იმ გზით წავიდნენ, რომელიც ბოლო წლებში კარგად გათელეს სულ სხვა და თანაც უფრო მძლავრმა დერჟავებმა.

ამერიკელებისთვის უცნობი ფხვნილით სავსე სინჯარის ქნევამ რეალურად არსებული გარემოებების ძებნა ჩაანაცვლა, რითიც შეიძლებოდა აეხსნათ საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ერაყში შეჭრა.  

ბრიტანელებმა გრანდიოზული შოუ მოაწყვეს სკრიპალების მოწამვლის ირგვლივ — და ისინი იოტისოდენ უხერხულობასაც კი არ გრძნობენ ამ სამეში არსებული „ხვრელების“ გამო.

ნიდერლანდები, რომელმაც მართლმსაჯულება ეროვნულ ბრენდად აქცია, ისეთ სამართლებრივ კულბიტებს აწყობს МН17-ის საქმეზე, რომ გაკვირვებაც კი შეუძლებელი ხდება.

ასეთი მაგალითები მრავლადაა არა მარტო რუსეთის, არამედ ჩინეთის, ირანის, ვენესუელისა და სხვა ქვეყნების წინააღმდეგ. იმდენად მრავლად, რომ იშვიათი შემთხვევებიდან უკვე ჩვეულებრივ ამბად გადაიქცა. ამგვარ ფონზე ლიეტუვისა და ლატვიის ხელისუფლებების პოზიცია RT-ს მაუწყებლობის აკრძალვაზე აბსოლუტურად ორგანულად გამოიყურება: რა საჭიროა დაძაბვა, თუ ამის გაკეთება აშკარა სისულელის ოფიციალურ პოზიციად გასაღებით შეიძლება?

ამაში თავისებური ლოგიკაც კი არის: ანტირუსულად განწყობილი აუდიტორია თავისუფლად მიიღებს განმარტებას „კისელიოვის შესახებ, რომელიც RT-ს აკონტროლებს“.

თავდაპირველად ეს მიდგომა დასავლეთის საინფორმაციო, პოლიტიკურმა, იდეოლოგიურმა და მორალურმა მონოპოლიამ გააჩინა. სწორედ ამის გამო შეწყვიტა მან გამოწვლილვით და მაღალპროფესიულად დაემუშავებინა თავისი პოლიტიკა. შედეგად, თავადაც რომ ვერ შენიშნა, ისე გაუსხლტა ხელიდან ეს მონოპოლია, მათ შორის, კომპეტენციის დაკარგვისა და ასევე მოდუნებული თავდაჯერებულობის გამო.

ახლა კი იგივე ძალები ვერანაირ აზრს ვეღარ ხედავენ ხარისხიანად და კვალიფიციურად მუშაობაში უკვე იმის გამო, რომ მომხრეებს ეს არ სჭირდებათ, ხოლო მოწინააღმდეგებს მაინც ვერ დაარწმუნებ.

გასაოცრად აქ შეიძლება ჩაითვალოს ის, რომ ისინი სეიოზულად ფიქრობენ, თითქოს მსგავსი არაპროფესიონალური მიდგომა მათ იდეოლოგიურ და გეოპოლიტიკურ გამარჯვებას მოუტანს რუსეთზე.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

 

120
გაზეთები

მოსაზრება: რატომ კარგავს დასავლური მედია პოზიციებს

157
(განახლებულია 20:17 08.07.2020)
საერთაშორისო საინფორმაციო საგენტო Россия сегодня-მ წარმოადგინა კვლევა „რვაფეხა 2.0. კორონავირუსი რუსეთში“, რომელიც რუსეთის სახეს ეძღვნება დასავლურ (და არა მარტო) მასმედიაში.

ირინა ალქსნისი

ამჯერად მკვლევართა ყურადღების ცენტრში პანდემია მოხვდა, მაგრამ მოცული აღმოჩნდა არა მარტო „დიდი შვიდეულის“ ტოპ–მასმედია, არამედ ჩინეთისაც, სადაც იფეთქა კიდეც დაავადებამ.

მთლიანობაში „რვაფეხა 2.0“-ს განსაკუთრებული სიურპრიზები არ შემოუთავაზებია: COVID-19 დასავლურ მასმედიას ანტირუსული პროპაგანდის კიდევ ერთ საინფორმაციო საბაბად ჰქონდა გამოყენებული.

ამაში უპირობოდ ლიდერობენ ამერიკელები — ხუთ ყველაზე მნიშვნელოვან ამერიკულ მედიასაშუალებაში პუბლიკაციების 58%-ს ნეგატიური ტონალობა ჰქონდა. მას მოსდევს გერამული მედია, სადაც ამ მაჩვენებელმა 44% შეადგინა, შემდეგ კანადა — 41%-ით და ბრიტანეთი — 38%-ით.

იმავდროულად, „შვიდიანის“ დანარჩენ სამ ქვეყანას რუსეთის მიმართ ნეგატივის შესამჩნევად დაბალი დონე აქვს: იაპონიას – 33%, იტალიას — 28%, ხოლო საფრანგეთს – სულაც 21%.

თუმცა პოზიტივის მხრივ ვითარება არც ისე სახარბიელოა — სულ რაღაც ერთიდან ხუთ პროცენტამდე. გამონაკლისი მხოლოდ იტალიაა, სადაც რუსეთსა და კორონავირუსს მთელი ცხრა პროცენტი დადებითი გამოხმაურება ჰქონდა. იოლი მისახვედრია, რომ ეპიდემიასთან ბრძოლაში რუსეთის მიერ იტალიელებისთვის გაწეული დახმარება იყო სწორედ იმის მიზეზი, რომ მასმედიაში უფრო მეტი რაოდენობის სამადლობელი წერილები იბეჭდებოდა.

მაგრამ ამ ციფრებში საინტერესო მაინც სულ სხვა ასპექტია: ისინი ხილულად წარმოაჩენს მიმდინარე მომენტის ყველაზე აქტუალურ გეოპოლიტიკურ ტრენდებს. ერთი მხრივ, ანგლოსაქსები ანტირუსული შეტევების პიკზე რჩებიან, არიან რა მისი მამოძრავებელი ძალა, მაგრამ, მეორე მხრივ, ისინი აშკარად კარგავენ უახლოესი მოკავშირეების მხარდაჭერასაც კი, რომლებიც ცდილობენ დაიჭირონ უფრო ნეიტრალური მიდგომა და არ გადააჭარბონ რუსოფობიაში, რაც სრულიად ლოგიკურია: დრო შეიცვალა და ახლა უკვე აღარ არის 2014 წელი.

იმავდროულად ციფრები წარმოაჩენს, რამდენად რთულ მდგომარეობაშია გერმანია — უპირველესად, საკუთარი თავისთვის. გერმანული წამყვანი მედიის აქტიური ანტირუსული პოზიცია აშკარად ეწინააღმდეგება სახელმწიფოს პოლიტიკურ ხაზს, სადაც ბერლინი არა მარტო იცავს მოსკოვთან ერთობლივ პროექტებს, არამედ თანმიმდევრულადაც თავისუფლდება აშშ-სგან ნახევრად საოკუპაციო დამოკიდებულებისგან. თუმცა მედიასფეროში ხილულად რჩება საკვანძო გამოცემების მკაცრი დაქვემდებარება და უსიტყვო ლოიალობა არა ეროვნული ინტერესების, არამედ ვაშინგტონელი სიუზერენის მიმართ.

რაც შეეხება კონკრეტულ თემებს, რომლებიც ანტრუსულ–კოვიდურ პროპაგანდაში იყო გამოყენებული, ისინი არ გამოირჩეოდა ორიგინალობით და, ასე თუ ისე, დადის ორ კარგად ცნობილ ლეიტმოტივამდე: რუსეთი იღუპება როგორც არასდროს, მაგრამ ასევე წარმოადგენს დიდ საფრთხეს მსოფლიოსთვის.

კერძოდ ეს გამოჩნდა ქვეყნის ზოგადი ვითარების, ჯანდაცვის ეროვნული სისტემის, რუსეთის ხელისუფლების ქმედების კრიტიკაში COVID-19-თან ბრძოლაში და წინასწარმეტყველებებში, რომ ყველაფერი ბეწვზე ჰკიდია და ნგრევა ყოველ წუთსაა მოსალოდნელი.

რაც შეეხება დანარჩენი პლანეტისთვის საფრთხეს, არც ამაში მოუგონიათ რაიმე ახალი. მთავარი ბრალდება — მოსკოვის მიერ პანდემიასთან დაკავშირებით გატარებული დეზინფორმაციაა.

რა თქმა უნდა, ჩინურ მედიაში პრობლემის გაშუქება ბევრად განსხვავდება და საქმე არც იმ პოზიტიურ 20%-შია და არც ნეგატივის არარსებობაში. მთავარ თავისებურებად კორონავირუსთან ბრძოლაზე დაწერილი პუბლიკაციების რაოდენობაა. მარტიდან ივნისამდე პერიოდში ჩინეთის ტოპ–5 მედიარესურსში 1200-ზე მეტი სტატია გამოქვეყნდა რუსეთის ბრძოლაზე ეპიდემიასთან. შედარებისთვის: ანალოგიურ პერიოდში ტექსტების მინიმალური რაოდენობა ჰქონდა კანადას — 238 ერთეული, ხოლო დანარჩენი ექვსი ქვეყნის მაჩვენებლები 371-დან (იტალია) 470-მდე (იაპონია) მერყეობდა, ამერიკელები კი თავიანთი 428 სტატიით სულაც მეხუთე ადგილზე არიან საერთო სიაში.

გამოდის, რომ სამ თვეში ჩინურმა მედიამ თემაზე „კორონავირუსი რუსეთში“ თითქმის სამჯერ მეტი მასალა გამოაქვეყნა, ვიდრე თითქოსდა პლანეტის ყველაზე მძლავრმა ამერიკულმა მედიამ. ამასთან უნდა შეგახსენოთ, რომ ჩინური პულიკაციების 80%-ს ნეიტრალურ–საინფორმაციო ხასიათი ჰქონდა.

შეცდომა იქნებოდა, რომ მსგავსი კოლოსალური განსხვავება ჩინეთის განსაკუთრებული ყურადღებისა და ინტერესისთვის მიგვეწერა რუსეთის მიმართ. ყველაფერი ბევრად მარტივად და ბანალურადაა: საქმე წამყვანი ჩინური მედიასაშუალებების უფრო დაძაბულ მუშაობასა და უფრო მაღალ ეფექტურობაშია. ფაქტობრივად ამას ადასტურებს დასავლური შიშები ინფორმაციული ლიდერობის დაკარგვის თაობაზე.

ოდესღაც დასავლეთმა შექმნა მასმედიის საშუალებები მათი თანამედროვე გაგებით, და უპირობო ლიდერად და სანიმუშო მაგალითად იქცა დანარჩენებისთვის. სიტყვის თავისუფლება და ინფორმაციის გავრცელება იდეოლოგიური და გეოპოლიტიკური მეტოქეების წინააღმდეგ ბრძოლაში ერთ-ერთ მთავარ კოზირად იქცა — და წარმატებულადაც იყო გამოყენებული. მაგრამ პირდაპირ ახლა ამ აქამდე შეურყეველი სისტემის მზარდ კრიზისს ვხედავთ.

დასავლურ მედიასაშუალებებს სულ უფრო უჭირთ კონკურენციის გაწევა „არათავისუფალი სამყაროს“ მედიისთვის — იქნება ეს ჩინეთი თუ რუსეთი. შეგიძლიათ რამდენიც გსურთ იმდენი იცინოთ ამერიკელი და ევროპელი პოლიტიკოსების მიერ დათესილ პანიკაზე „კრემლის მედიასაცეცების“ შესახებ, მაგრამ RT და Sputnik-ი სულ უფრო ხშირად იღებენ დიდ გამოუხმაურებებს სოციალურ ქსელებში, ვიდრე ევროპის ყველაზე ცნობილი და გავლენიანი საინფორმაციო რესურსები.

დასავლური მედია სულ უფრო ცუდად ართმევს თავს თავის მთავარ ფუნქციას — მაქსიმალურად ფართო და მრავალფეროვანი ახალი ამბების აკუმულირებასა და მიტანას მკითხველამდე. ეს ეხება მასალის შინაარსსაც და მიწოდებასაც.

დიახ, დასავლეთი ჯერ ისევ ინარჩუნებს „ყველაზე თავისუფალი, პატიოსანი და პროფესიული პრესის“ იარლიყს, მაგრამ ერთ დღესაც ეს ასე შეიძლება აღარ იყოს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

157
პოლიციის ლენტი

მუხიანში აფეთქება მოხდა: ერთი ადამიანი დაიღუპა

0
(განახლებულია 09:24 12.07.2020)
ადგილზე მისულ სამართალდამცველებს ერთსართულიან შენობაში მამაკაცის ცხედარი დახვდათ. რა გახდა აფეთქების მიზეზი, ჯერჯერობით უცნობია

თბილისი, 12 ივლისი – Sputnik. თბილისში, მუხიანის დასახლებაში აფეთქების შედეგად 50 წლამდე ასაკის მამაკაცი დაიღუპა, იუწყება პირველი არხი შსს-ს საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურზე დაყრდნობით.

ინციდენტი გვიან ღამით მოხდა.

ადგილზე მისულ სამართალდამცველებს ერთსართულიან შენობაში მამაკაცის ცხედარი დახვდათ. შემთხვევის შედეგად ხანძარი არ გაჩენილა.

საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურის ცნობით, თუ რა გახდა შემთხვევის მიზეზი, გამოძიება დაადგენს.

0
თემები:
შემთხვევები საქართველოში