ქეთი ღიბრაძე

როცა შთაგონების წყარო წყლის მილები ხდება, ანუ „შემო–ქმედებაში“

532
(განახლებულია 20:45 27.04.2021)
ხელოვნება რომ ყოველთვის განახლებას ითხოვს, ეს მისთვის ლიტონი სიტყვები არ არის, რადგან თავის ნიჭს სხვადასხვა მიმართულებით და მუდმივად ავითარებს. რაც მთავარია, საკუთარ მაგალითზე  გვიჩვენებს, რომ შენს ქვეყანაშიც შეგიძლია შესაძლებლობების რეალიზება და წარმატების მიღწევა.

ერთდროულად ქმნის: სამკაულებს, ფერწერულ ტილოებს, ინტერიერისთვის განსხვავებული დიზაინის ნივთებს... მოსწონს სხვადასხვა მასალისა და ტექნიკის სინთეზი, მუშაობს ხეზე, ლითონზე, მინანქარზე, ათვისებული აქვს ჭედური და ფილიგრანის ტექნიკა.

არის მხატვართა კავშირის წევრი, სწავლობს და ამავე დროს თავადაც ასწავლის, ორჯერ გახდა მერიის სტიპენდიანტი. ყველაზე დამაიმედებელი ამ ამბავში ისაა, რომ დიზაინერი და მხატვარი ქეთი ღიბრაძე სულ რამდენიმე დღეა, რაც 24 წლის გახდა...

ქეთი ღიბრაძე
ქეთი ღიბრაძე

- ქეთი, ხელოვნებასთან ურთიერთობა როდის დაიწყეთ?

- ხელოვნების, ხელსაქმის ინტერესი ბავშვობიდანვე მქონდა, ხშირად ვაწყობდი სამკაულებს, ვქარგავდი, თოჯინებს კაბებს ვუკერავდი. ხატვა კი მეექსვე-მეშვიდე კლასში დავიწყე. ოჯახში მარტო მე ვარ ხელოვანი, ოჯახის წევრები სრულიად განსხვავებული პროფესიის არიან. მამა ფარმაცევტია, თუმცა ახლა არ მუშაობს პროფესიით, დედა ეკონომისტია, ძმა ბიზნესის მიმართულებით წავიდა. მოკლედ, ხელოვნებასთან შეხება არც ერთს არ აქვს, მაგრამ ხელოვნების მოყვარულები ნამდვილად არიან.

ქეთი ღიბრაძე
ქეთი ღიბრაძე

- საკუთარ თავში ხელოვნებისადმი ინტერესი რომ აღმოაჩინეთ, დედის დამსახურება ყოფილა...

- დიახ, ხელოვნების გიმნაზიაში დედამ შემიყვანა და იქ აღმოვაჩინე, რომ ხელოვნება იყო ის, რაც ყველაზე მეტად მაინტერესებდა. შემდეგ გადავწყვიტე, რომ სამკაულისა და ლითონის დეკორატიული პლასტიკის მიმართულებაზე სამხატვრო აკადემიაში ჩამებარებინა. ეს მიმართულება დამოუკიდებლად ავირჩიე. დღეს დავრწმუნდი, რომ ეს ყველაზე სწორი გადაწყვეტილება იყო ჩემს ცხოვრებაში.

მუშაობის დროს
მუშაობის დროს

- კონკრეტულად რას გულისხმობთ?

- საქმე ისაა, ეს მიმართულება საშუალებას იძლევა, რომ ვისწავლოთ ხეზე მუშაობა, ლითონის დამუშავება, ჭედურობა, ქანდაკება, მინანქრის ტექნოლოგია. ეს ყველაფერი ჩემს სადიპლომო ნამუშევარში გამოვიყენე. ეს იყო მასიური ხისგან დამზადებული სკამი, რომელიც ყველას მოსწონს.

ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი
ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი

- დღეს თქვენ სწავლობთ, მაგრამ ამავე დროს ასწავლით კიდეც...

- დიახ, ახლა ვსწავლობ სამხატვრო აკადემიაში დიზაინის ფაკულტეტზე მაგისტრის დამამთავრებელ საფეხურზე. ამავე დროს პედაგოგად ვმუშაობ ხელოვნების გიმნაზიაში, სადაც კომპოზიციას და ტიხრული მინანქრის ტექნოლოგიას ნებისმიერი ასაკის მსურველს ვასწავლი. პარალელურად ჩემს შემოქმედებაზე ვმუშაობ. როცა რაღაც ახალ ტექნიკას აღმოვაჩენ ხოლმე, პარალელურად მასაც ვსწავლობ. ყოველთვის ახლის ძიებაში ვარ.

ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი
ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი

- ბოლო დროს ძირითადად სანათების დამზადებაზე გადახვედით, რატომ?

- დასაწყისში არ მქონია მიზანი, რომ ნამუშევარი, რასაც შევქმნიდი, აუცილებლად სანათი უნდა ყოფილიყო. ზოგადად, სხვადასხვა მიმართულებით და განსხვავებულ მასალაში ვმუშაობ. ეს ნამუშევრები რომ უბრალოდ დეკორი არ ყოფილიყო, ამისთვის მას ფუნქციაც შევმატე. ეს კი რაღაც განსხვავებული და ახალია ჩემს შემოქმედებაში.

ქეთი ღიბრაძის ნახატი
ქეთი ღიბრაძის ნახატი

- საკმაოდ განსხვავებული ხედვა გაქვთ, იდეებისთვის შთაგონებას უცდით ხოლმე თუ?..

- ინსპირაცია ხშირად მოულოდნელად მოდის. შესაძლოა, ერთი შეხედვით საინტერესო იდეა სრულიად შეუფერებელ დროსა და ადგილზე გაგიჩნდეს. ყველაზე კარგ ინსპირაციას თავად მუშაობის დროს ვიღებ. როდესაც ვხედავ რაღაც მასალას, ნივთს და იქიდან გამომდინარე საინტერესო იდეა მიჩნდება.

ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი
ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი

- რომელი შემთხვევა გახსენდებათ, როცა უჩვეულო იდეა ჩვეულებრივ, ყოფით სიტუაციაში გაგიჩნდათ?  

- ერთხელ ასეთი რამ პლასტმასის ჩვეულებრივი მილების ყურების დროს მოხდა. სოფელში ვიყავით და მამა მილებით წყლის გაყვანილობას აკეთებდა. მე ვუყურებდი და მილების სხვადასხვა დეტალები უცებ ადამიანის სხეულის ნაწილებს მივამსგავსე. მაგალითად, მუხლისა და მხრის ფორმას. მივხვდი, რომ ადამიანის ფიგურის ასაგებად ეს იდეალური მასალა იყო. ამიტომ გადავწყვიტე, რომ ამ მილებისგან შემექმნა რაიმე ნივთი და ესკიზების ხატვა დავიწყე.

ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი
ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი

- პირველი ნამუშევარი როგორი გამოვიდა?

- ამ გზით დამზადებულ ჩემს პირველ ნამუშევარს ძალიან მარტივი დეკორატიული ფორმა ჰქონდა. საჭირო იყო, რომ კარგად გავცნობოდი მასალას, იმას, თუ ტექნიკურად როგორ შევძლებდი მის გამოყენებას. შეიძლება ესკიზი დახატო, მოგეწონოს, მაგრამ რეალურად ამის გაკეთება ვერ მოხერხდეს. რადგან ამ მიმართულებით მუშაობა სულ რაღაც ორი-სამი თვეა რაც დავიწყე, ჯერ კიდევ კარგად არ მაქვს შესწავლილი. თუმცა რასაც ვაკეთებ, აშკარად მოსწონთ.

ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი
ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი

- მასიურ ნივთებსაც ქმნით, თანაც გოგოსთვის საკმაოდ რთულ მასალებზე მუშაობთ...

- მე ვირჩევ ხოლმე ისეთ მასალებსაც, რაზე მუშაობაც გოგოსთვის ტექნიკურად შედარებით რთული პროცესია. თუმცა მიმაჩნია, რომ თუ შენი საქმე გიყვარს, ეს სირთულე მეორეხარისხოვანი ხდება. ამიტომ შემოქმედებითი მუშაობის დროს სირთულეს არ ვაქცევ ყურადღებას. პირიქით, რთულად დასამუშავებელ მასალასთან შეხება ჩემთვის სასიამოვნო პროცესია.

ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი  საქართველოს მხატვართა კავშირის გალერეაში „ოპიზარი“
ქეთი ღიბრაძის ნამუშევარი საქართველოს მხატვართა კავშირის გალერეაში „ოპიზარი“

- სოციალურ ქსელებში თქვენს გვერდს შეურჩიეთ ორიგინალური სახელწოდება, რომელიც ამავე დროს სლოგანადაც შეიძლება განვიხილოთ: „შემო-ქმედებაში“...

- შემოქმედება პროცესია, რომლის დროსაც ადამიანი საკუთარი შესაძლებლობებისა და უნარ-ჩვევების გარემოსთან შეთავსებით ეძებს და ქმნის სრულიად ახალ პროდუქტს. აქედან გამომდინარეობს გვერდის სახელწოდებაც. „შემო-ქმედებაში•in creativity“. ეს გვერდი სულ რამდენიმე თვეა რაც შევქმენი იმ მიზნით, რომ საზოგადოებას ჩემი შემოქმედება ვაჩვენო. ამ ეტაპზე მასზე იხილავთ აქსესუარებს და დეკორატიულ ნივთებს ინტერიერისათვის. სამომავლოდ მინდა ჩემი ხელოვნების რამდენიმე მიმართულება ერთ სივრცეში გავაერთიანო...

 

532
ირინა გაბრიჩიძე

„გადავწყვიტე მათი სიცოცხლის უკვდავსაყოფად დამეხატა ისინი“ ექიმის თავშესაფარი პანდემიისას

964
(განახლებულია 19:39 06.05.2021)
ირინა გაბრიჩიძე „ევექსის“ მთაწმინდის პოლიკლინიკის ექიმია. პანდემიის დროს, კოლეგების მსგავსად, მასაც დაძაბულ რეჟიმში მოუწია საქმიანობა.

სწორედ ამ დროს გაიხსენა ბავშვობის დროინელი გატაცება. და ხატვა მისთვისაც სულიერ შვებად იქცა...

- ქალბატონო ირინა, ვიცი, რომ სხვადასხვა დროს განსხვავებული პროფესიული ინტერესები გქონდათ...

- ადრეულ ასაკში კოსმონავტობა მინდოდა, რაც მაშინვე გადავიფიქრე, როცა გავიგე, რომ კოსმონავტ ქალებს არ ჰყავთ შვილები. ექიმობის სურვილი თინეიჯერობის ასაკში გამიჩნდა, მანამდე ჟურნალისტობა მინდოდა და რომ არ გადამეფიქრებინა, ახლა რესპონდენტის ადგილზე ვერ მოვხვდებოდი. ექიმობა ზოგადად და კონკრეტულად პედიატრობა ბავშვებისადმი განსაკუთრებულმა სიყვარულმა გადამაწყვეტინა. პედიატრად შვიდწლიანი მუშაობის შემდეგ ოჯახის ექიმად გადავემზადე. ახლა უკვე 14 წელია ბავშვებთან ერთად მათ მშობლებსა და ოჯახის სხვა წევრებზე ზრუნვაა ჩემი მოვალეობა.

ირინა გაბრიჩიძე
ირინა გაბრიჩიძე

- პრაქტიკული პროფესიული გამოცდილება სად შეიძინეთ?

- ჩემი 21-წლიანი მუშაობის ყველა პერიოდს თავისი ხიბლი ჰქონდა. კარიერის დასაწყისში მქონდა იმის ბედნიერება, რომ ჭკვიანი ექიმების გვერდით მემუშავა. შემდეგ იყო ნდობის მოპოვება და პაციენტებზე ზრუნვა. ამის მერე კი დაიწყო შემოდგომასავით ყველაზე საინტერესო და წარმატებული პერიოდი სახელად „რასაც დასთეს, იმას მოიმკი“, როცა პაციენტებისგან უდიდეს სიყვარულს და პატივისცემას იღებ. რამდენიმე თვეა „ევექსის“ წარმატებულ გუნდს შემოვუერთდი და, ვფიქრობ, ამ გუნდთან გატარებული დრო კიდევ უფრო წარმატებული იქნება. ასე რომ, ყველაფერი ჯერ კიდევ წინაა...

ირინა გაბრიჩიძე კოლეგებთან ერთად
ირინა გაბრიჩიძე კოლეგებთან ერთად

- პაციენტებთან ურთიერთობის დროს თქვენთვის რა არის მნიშვნელოვანი?

- პაციენტთან ურთიერთობისას ჩემთვის მთავარი მისი ჩემდამი ნდობა და სიყვარულია. ბედნიერი ვარ, რომ ამას ყოველდღიურად შევიგრძნობ. როცა პაციენტს ექიმის სჯერა, მკურნალობის შედეგიც არ აყოვნებს. ვფიქრობ, წამალზე არანაკლები სამკურნალო მნიშვნელობა ექიმის სიტყვას აქვს.

ირინა გაბრიჩიძე
ირინა გაბრიჩიძე

- ერთ რიგით, პანდემიურ დღეს ხატვა დაიწყეთ - ეს უცებ მოხდა თუ ამას უძღოდა რაიმე ამბავი?

- შარშან პირველი კოვიდ-პაციენტის მიღების შემდეგ ორკვირიან იძულებით თვითიზოლაციაში მომიწია ყოფნა სახლიდან მოშორებით, დაქირავებულ პატარა ბინაში, სამსახურთან ახლოს. ხატვა მხოლოდ განტვირთვა და სიამოვნება არ იყო, გადარჩენასავით იყო. შემდეგი პერიოდიც განსაკუთრებულ რეჟიმში მომიწია მუშაობა. რაკი სახლში ასაკოვანი მშობლები და პატარა შვილი მყავდა, გადავწყვიტე, ორკვირიან იძულებით მარტოხელობას სამი თვეც მივუმატო, ოჯახის წევრებს საფრთხე რომ არ შევუქმნა, მათგან მოშორებით ვიცხოვრო.

ირინა გაბრიჩიძე
ირინა გაბრიჩიძე

- რა თემები და ფერები ჩნდებოდა თქვენს ნახატებზე?

- ამ პერიოდში შექმნილი ნამუშევრები, მიუხედავად დაძაბული ემოციური და ფიზიკური მდგომარეობისა, ფერადი და ხალისიანი გამოვიდა. მათ სწრაფადვე იპოვეს თავისი მფლობელები. ხატვა დავიწყე ნატურმორტებით და პეიზაჟებით, შემდეგ აბსტრაქცია და გრატაჟი მოვსინჯე. მახსოვს, როგორ მოუთმენლად ველოდი კურიერს, რომელსაც ჩემთვის სახატავი ტილოები და საღებავები უნდა მოეტანა.

ირინა გაბრიჩიძის შემოქმედება
ირინა გაბრიჩიძის შემოქმედება

- ისიც უნდა ითქვას, რომ ხელოვნებისადმი ინტერესი თქვენში ბავშვობაშივე იყო ჩადებული...

- გავიხსენებ ჩემ პირველ შეხებას მხატვრობასთან. ამაზე ფიქრისას გონებაში საბავშვო ბაღის კადრები ამომიტივტივდება ხოლმე: 4-5 წლის პატარა გოგონა ბაღის გამგის ოთახში ზის და უზარმაზარ თეთრ ფურცელზე საბავშვო ბაღის ეზოს ხატავს. შემდეგ იყო თვითმაძიებელი თინეიჯერის გატაცება - „ეტიუდნიკი“ და საღებავები, რამაც 2-3 წელი გასტანა. მიუხედავად მოკლე პერიოდისა, მახსოვს, ყველა მეგობარს სახლში ჩემი ნახატი ჰქონდა.

ირინა გაბრიჩიძის შემოქმედება
ირინა გაბრიჩიძის შემოქმედება

- რომელი ნახატის შექმნას უძღვის რაიმე საინტერესო ამბავი?

- არ ვიცი რამდენად საინტერესოა, მაგრამ გეტყვით, რომ ეზოში, სადაც პანდემიის დასაწყისში ვცხოვრობდი, ულამაზესი ტიტები ყვაოდა. ყოველი მათი დანახვისას დარდად გამიელვებდა ხოლმე - რა ხანმოკლეა მათი ცხოვრება... გადავწყვიტე მათი სიცოცხლის უკვდავსაყოფად დამეხატა ისინი.

ირინა გაბრიჩიძის შემოქმედება
ირინა გაბრიჩიძის შემოქმედება

- ხელოვნება თქვენს ძირითად საქმიანობაში როგორ გეხმარებათ?

- ხატვა დაძაბული სამუშაო დღის შემდეგ დასვენების საუკეთესო საშუალებაა. შეიძლება ბანალურად ჟღერს, მაგრამ ჩემთვის ხატვისას დრო ჩერდება და ამ დროის სასიამოვნოდ გატარებას მეორე დღის პროდუქტიულობაში უდიდესი როლი შეაქვს.

ირინა გაბრიჩიძის შემოქმედება
ირინა გაბრიჩიძის შემოქმედება

- აღდგომის დღეებია და ყველას ვთხოვ, რომ მათთვის გამორჩეული აღდგომა გაიხსენოს...

- აღდგომა - თავიდან დაბადებაა, სიცოცხლის იმედი და ზეიმია! ყველაზე ბედნიერად აღდგომის ის დღე მახსენდება, როცა ჩვენი ოჯახის ყველაზე პატარა წევრი მოინათლა. აღდგომის სიხარულს მაშინ მისი გაქრისტიანებით გამოწვეული სიხარულიც დაემატა. გილოცავთ ყველას, აღდგომის სიხარული არ მოგკლებოდეთ!..

ირინა გაბრიჩიძის შემოქმედება
ირინა გაბრიჩიძის შემოქმედება

 

964
თამარ ჯაბადარი

„ჩემი ქუჩის მტვერიც კი მიყვარს“ სახლი, რომელიც „სულის სავანეა“

407
(განახლებულია 18:54 05.05.2021)
„ეს სახლი მოსასვენებელი ადგილია, სადაც საინტერესო ადამიანებს ხვდები, სადაც თაობათა გზები იკვეთება და ქვეყნის მომავალი ,,იჩორკნება“ – ასე ფიქრობს კულტურის მუშაკი, საგარეჯოს რაიონის მოსწავლე ახალგაზრდობის სახლის დირექტორი თამარ ჯაბადარი.

ის წლების მანძილზე მუშაობს ამ თანამდებობაზე და მის ხელში არაერთი, მომავალში წარმატებული ადამიანი დაფრთიანებულა. ამ სახლის მნიშვნელობა დღეს რაიონში მცხოვრებ ყველა პროფესიის ადამიანს აქვს გაცნობიერებული.

თამარ ჯაბადარი
თამარ ჯაბადარი

- ქალბატონო თამარ, რადგან აღდგომის დღეებია, თავდაპირველად მინდა ბავშვობა გაიხსენოთ. ბავშვობის დროინდელი აღდგომა როგორ გახსენდებათ?

- ბავშვობასთანაა ასოცირებული მთელი ჩვენი ცხოვრება. მახსოვს, ბავშვებს აღდგომის ღამეს არ გვათევინებდნენ - ძილი დააკლდებათო, გაიზრდებიან, გაიგებენ და თავად ისწავლიანო. მაგრამ დღისით ყველას გამოგვპრანჭავდნენ - ახალ კაბას და ფეხსაცმელს გვაცმევდნენ, გოგონებს ახალ ბაფთებს გვიკეთებდნენ. მერე კი წინაპრების საფლავებზე მივყავდით და იქ ყვავილებს, წითელ კვერცხებს და პასკებს ვაწყობდით...  

თამარ ჯაბადარი
თამარ ჯაბადარი

- საგარეჯოში, თქვენს უბანში რა ხდებოდა?

- ჩვენი უბანი საგარეჯოში დიდი და ახალი ნაშენი იყო, ყველა ოჯახი კი თვითმყოფადი, რადგან თავისი ტრადიციები გააჩნდა და მათ ერთმანეთს ვუზიარებდით. უბნის მშობლები ბავშვებისთვის ცალკე ღებავდნენ კვერცხს და სუფრას ცალკე გვიშლიდნენ. გვასწავლიდნენ როგორ მოვქცეოდით ერთმანეთს, იმას, რომ პატივი გვეცა ერთმანეთის აზრისთვის. ეს იყო ძალიან ლამაზი, მხიარული და ლაღი დღეები. ასე დავფრთიანდით და გავედით ცხოვრების გზაზე.

თამარ ჯაბადარი
თამარ ჯაბადარი

- პროფესიის არჩევას თქვენ შემთხვევაში რა ფაქტორებმა შეუწყო ხელი?

- პროფესია ავირჩიე საკუთარი სურვილით. სახლში სულ მასწავლებლობანას ვთამაშობდით, რადგან მასწავლებლების ოჯახში ვიზრდებოდი და სხვანაირი ვერ ვიქნებოდი. ჩემი კუთხის ისტორიით და კულტურით დაინტერესება მისმა ძველმა ისტორიამ და ამ ადგილებმა განაპირობა. მიყვარდა ჩვენი ისტორია და გეოგრაფია. ვერ წარმომედგინა, როგორ შეიძლება ქვეყანაში ცხოვრობდე და იმ ქვეყნის ისტორია, გეოგრაფია, ლიტერატურა, კულტურა არ იცოდე. საკუთარი თავის მიმართ ყოველთვის მომთხოვნი ვიყავი და დღესაც ვარ. ადამიანს თუ თავისი წილი პასუხისმგებლობა არ აკისრია საკუთარი პიროვნების, ქვეყნის და ქალაქის წინაშე, მაშინ ვინ არის ის?! 

უცხოელ სტუმართან ერთად
უცხოელ სტუმართან ერთად

- როგორია საგარეჯოს მოსწავლე ახალგაზრდობის სახლის ისტორია, ორი სიტყვით რას გაიხსენებთ?

- თავიდან მას საგარეჯოს პიონერთა და მოსწავლეთა სახლი ერქვა და ის დაარსდა 1953 წელს, როცა დაბადებულიც არ ვიყავი. იმდროინდელ პიონერთა და მოსწავლეთა სახლს დიდი ტრადიციები ჰქონია. აქ იმართებოდა სპორტული და კულტურული ღონისძიებები, შეხვედრები გიორგი ლეონიძესთან, თეიმურაზ ჯანგულაშვილთან, ლევან თედიაშვილთან, გარი კასპაროვთანაც კი... ეს სასახლე ყველა დროში სისხლსავსე, სრულფასოვანი ცხოვრებით გამოირჩეოდა. აქ მუშაობდნენ ისეთი ადამიანები, ვინც თავისი „კვალი ნათელი“ დატოვა. ვთვლი, რომ ისინი თავიანთი ცხოვრების წესით სამაგალითონი არიან ახალგაზრდებისთვის.

თამარ ჯაბადარი რაიონის ახალგაზრდებთან ერთად
თამარ ჯაბადარი რაიონის ახალგაზრდებთან ერთად

- დღეს რამდენად ინარჩუნებს ეს სახლი იმ ძველ, კეთილ ტრადიციებს?

- შეიძლება ითქვას, რომ მოსწავლე ახალგაზრდობის სახლი სულის სავანეა, მოსასვენებელი ადგილი, სადაც საინტერესო ადამიანებს, ახალგაზრდებს ხვდები, სადაც თაობათა გზები იკვეთება და ქვეყნის მომავალი „იჩორკნება“. წლების გასვლის მერეც, ცხოვრების გზაზე ბევრჯერ შემხვედრია ახალგაზრდები, რომლებსაც უთქვამთ, თქვენ ჩემი მომავლის განსაზღვრაში დიდი როლი შეასრულეთო. დიახ, ამ ერთი შეხედვით უხილავი სფეროს მუშაკებს დიდი როლი გვენიჭება.

თამარ ჯაბადარი ერთ-ერთ ღონისძიებაზე
თამარ ჯაბადარი ერთ-ერთ ღონისძიებაზე

- ვიცი, რომ თქვენი სახლის არსებობის მანძილზე უცხოელებთანაც გქონდათ საქმიანი კონტაქტები...

- მოსწავლე ახალგაზრდობის სახლი 2004 წლიდან თანამშრომლობს ამერიკის მშვიდობის კორპუსთან. 2013 წელს სტუმრად გვყავდა მშვიდობის კორპუსის მოკლევადიანი მხარდაჭერის პროგრამის მოხალისე ემილი ნიუ, რომელიც ძალიან კრეატიული, საქმიანი და ნიჭიერი გოგო იყო. ქართულს არაჩვეულებრივად ფლობს. ემილიმ აქ დააარსა ლიდერთა კლუბი. მაშინ შევქმენით დღის თემატური ბანაკი, სადაც ემილიმ ადგილობრივი გოგონების წახალისების მიზნით მოაწყო სამდღიანი ბანაკი თავისი ტრენინგ-კურსით.

თამარ ჯაბადარი თანამშრომლებთან ერთად და საპატიო სტუმრები, ამერიკის ელჩი რიჩარდ ნორლანდი მეუღლესთან ერთად
თამარ ჯაბადარი თანამშრომლებთან ერთად და საპატიო სტუმრები, ამერიკის ელჩი რიჩარდ ნორლანდი მეუღლესთან ერთად

- საგარეჯოში ამერიკის ყოფილი ელჩის მოწვევაც მისი ინიციატივა იყო?

- დიახ, მანვე მოიწვია ამერიკის მაშინდელი ელჩის რიჩარდ ნორლანდის მეუღლე მერი ჰარტნეტი. მაშინ მხარდაჭერის მიზნით თავად ელჩიც გვეწვია ვიზიტით, რომელიც, ნაცვლად წინასწარ დაგეგმილი ერთი საათისა, ორსაათ-ნახევარი გაგრძელდა. ძალიან ლამაზი დღე იყო. ელჩის მეუღლემ მერი ჰარტნეტმა წიგნები უსახსოვრა ჩვენს გოგონებს. სხვათა შორის, ის გოგონები დღეს უკვე ბაკალავრები და მაგისტრები არიან. ჩვენ ლიდერთა კლუბის არსებობით ვამაყობთ. მასში 14-18 წლის ახალგაზრდები არიან, იქ ჩვენ ვატარებთ ევროპარლამენტის და გაეროს მოდელირებებს, ვასწავლით საჯარო გამოსვლისა და დებატების ხელოვნებას. 1 ივნისის შემდეგ ევროპარლამენტის ორდღიანი მოდელირების ღონისძიება გვექნება.

თამარ ჯაბადარი
თამარ ჯაბადარი

- საგარეჯოს მოსწავლე ახალგაზრდობის სცენიდან ალბათ არაერთ ახალგაზრდას დაულოცეთ გზა, რომელია რჩევა, რომელსაც მათ დიდ გზაზე აყოლებთ?

- პირადად ჩემი და მთელი კოლექტივის მიერ ახალგაზრდების მიმართ გამოთქმული რჩევა-მოწოდება შეიძლება ამ ფრაზით გამოვხატოთ: ჩვენ გაძლევთ წარმატების ფორმულას, გინდათ? ისარგებლეთ ამით და გააგრძელეთ გზა მომავალი წარმატებებისკენ, ჩვენ ყოველთვის ვიამაყებთ თქვენი არჩევანით და ქართული საქმეებით! საგარეჯოში ბევრი პროფესიის ადამიანი დაფრთიანებულა. ისინი მისაბაძი ხდებიან თავიანთი ცხოვრებით და საქმიანობით. ბედნიერი ვიქნები, თუ მათთვის ცხოვრების ამოსავალი გახდება პრინციპი – „აბა, მე დღეს ვის რა ვარგე?“

თამარ ჯაბადარი ერთ-ერთ ღონისძიებაზე
თამარ ჯაბადარი ერთ-ერთ ღონისძიებაზე

- სამშობლოს ცნება საკუთარი კუთხის სიყვარულით იწყება ხოლმე...

- საგარეჯო ჩემთვის დიდი კულტურისა და ისტორიის ადგილია. არასოდეს შემრცხვენია და შემრცხვება იმისი, რომ საგარეჯოელი ვარ! ყოველთვის ვამაყობდი და ვიამაყებ ბებერი დავით-გარეჯით, ჩემი ქუჩის მტვერიც კი მიყვარს. როგორ შეიძლება არ გიყვარდეს უჯარმის ციხე, მანავის ციხე - კახეთის მეფეთა საზაფხულო რეზიდენცია, ან „ნინოწმინდა - პალატები მეფეთა“? შეიძლება, ღამით ნინოწმინდის საეპარქიო ტაძრის ეზოში იყო და სამრეკლოდან არ ჩაგესმას გიორგი ლეონიძის ხმა?!. სამშობლოც ყველაფერ ამით შეიმეცნება და მისი სიყვარულიც აქედან მოდის... 

 

407
ახალგაზრდა პირბადით

როდისაა მოსალოდნელი კორონავირუსის მეოთხე ტალღა საქართველოში ექსპერტის მოსაზრება

0
(განახლებულია 13:36 18.05.2021)
გიორგი ფხაკაძის აზრით, ზაფხულში ცოტა ამოსუნთქვის საშუალება მოგვეცემა. მაისის ბოლოს მესამე ტალღა უკან დაიხევს, ხოლო სექტემბერში პანდემიის მეოთხე შემოტევას უნდა დაველოდოთ.

თბილისი, 18 მაისი – Sputnik. კორონავირუსის მეოთხე ტალღას საქართველოში უკვე სექტემბრიდან უნდა ველოდოთ, მიიჩნევს საერთაშორისო ექსპერტი საზოგადოებრივი ჯანდაცვის საკითხებში გიორგი ფხაკაძე.

გამყრელიძე: საქართველოში პირველი აცრის შემდეგ დაინფიცირების 300-მდე შემთხვევა დაფიქსირდა>>

ის ვარაუდობს, რომ მაისის ბოლოს მესამე ტალღის პიკი შენელდება და ეს ძალიან კარგია.

ფხაკაძის თქმით, ზაფხულში დავისვენებთ და ენერგიას მოვიმარაგებთ, მაგრამ ვირუსი არსად წავა. უნდა მოვემზადოთ სექტემბრისთვის. სექტემბრის ბოლოს მეოთხე ტალღა იქნება, აღნიშნა მან.

ექსპერტი მიიჩნევს, რომ მეოთხე ტალღას იმ შემთხვევაში ავარიდებთ თავს, თუ მოსახლეობის 70% იქნება აცრილი.

საქართველოში გასულ დღე–ღამეში ინფიცირების 1.562 ახალი შემთხვევა გამოვლინდა. პანდემიის დაწყებიდან დღემდე ინფიცირებულთა საერთო რიცხვმა 332.441-ს მიაღწია; სულ გამოჯანმრთელდა 312.349ადამიანი, გარდაიცვალა – 4.499.

ინფიცირების ყველაზე მეტი შემთხვევა დაფიქსირდა თბილისში. მას მოსდევს აჭარა და იმერეთი.

ბოლო მონაცემებით, საქართველოში აიცრა 93.305 ადამიანი, ხოლო სრული ვაქცინაცია ჩაუტარდა 15.077 მოქალაქეს.

0
თემები:
კორონავირუსი საქართველოში: ბოლო ცნობები