აპოლონ კუბლაშვილი

როგორ დაიპყრო ფილმ „დამცველების“ ქართველმა მსახიობმა რუსეთი

145
(განახლებულია 13:38 16.04.2020)
ამას წინათ რუსეთის პირველ არხზე გაიმართა მრავალსერიანი ფილმის „დამცველები“ პრემიერა. ერთ-ერთი მთავარი როლი ქართველმა მსახიობმა, თბილისის გრიბოედოვის დრამატული თეატრისა და თავისუფალი თეატრის წამყვანმა მსახიობმა აპოლონ კუბლაშვილმა შეასრულა.

იურიდიულ დრამაში, რომლის მთავარი გმირი მოხერხებულად იძიებს ყველაზე ჩახლართულ საქმეებს, კუბლაშვილი მოგვევლინა ახალგაზრდა ქართველის გურამის როლში, რომელსაც უსამართლოდ აბრალებენ მძიმე დანაშაულის ჩადენას.

აპოლონის შესანიშნავმა სამსახიობო ოსტატობამ რუსი ტელემაყურებელი გულგრილი არ დატოვა. სოციალურ ქსელებში მისმა თაყვანისმცემლებმა ეპითეტები არ დაიშურეს.

იმის შესახებ, თუ როგორ მოახერხა მსახიობმა მაყურებლების გულის დაპყრობა, როგორ მიმდინარეობდა გადაღებები და რატომ არ თანხმდება კუბლაშვილი ნებისმიერ როლს, მსახიობი „Sputnik-საქართველოს“ ესაუბრა.

Грузинский актер театра и кино Аполлон Кублашвили
photoL: courtesy of Apolon Kublashvili
აპოლონ კუბლაშვილი

- აპოლონ, ვის პატივსაცემად დაგარქვეს ეს სახელი?

- პაპის პატივსაცემად. მაგრამ მე ის არ მახსოვს: ის 1971 წელს გარდაიცვალა, მე კი 1981-ში დავიბადე. საქართველოში ეს უჩვეულო სახელია. ბნელ 90-იანებში ჩემს სახელზე ზოგჯერ მასწავლებლებსაც ეცინებოდათ.

იშვიათი სახელია. ზოგიერთ ჩემს კლასელს საერთოდ არც ჰქონდა გაგონილი, იცინოდნენ, მაგრამ ეს ბავშვობაში. შემდეგ კი ძალები მოვიკრიბე და სიტყვას ვუბრუნებდი ხოლმე. ისე პოლიკას, პოლის მეძახიან.

- საკუთარი თავი ეკრანზე უფრო მოგწონთ თუ სცენაზე?

- არც ეკრანზე და არც სცენაზე.

- რატომ?

- ჩემს ნამუშევრებს ეკრანზე საერთოდ არ ვუყურებ, რადგან როცა საკუთარ თავს უყურებ, სულ ფიქრობ - აი აქ შეიძლებოდა უკეთ მეთამაშა. თავიდან ვუყურებდი და ვბრაზობდი ხოლმე. მაგალითად, ნანა ჯანელიძის ფილმში „მშრალი ხიდის სიზმრები“ თავადის როლს ვასრულებ. როდესაც პირველად ვნახე ჩემი თავი ამ ფილმში, მივხვდი, რომ რომელიღაც მომენტები არც ისე კარგად შევასრულე, როგორც ვისურვებდი. ამიტომ გადავწყვიტე, აღარ ვუყურო და ზედმეტად არ ავიშალო ნერვები.

რეჟისორ მიშელ ხაზანოვიჩუსის ფილმშიც შევასრულე ეპიზოდური როლი (ხაზანოვიჩუსს ერთ-ერთი ფილმისთვის „არტისტისთვის“ „ოსკარიც“ აქვს აღებული). ესაა 2014 წელს გადაღებული ფრანგულ-ქართული ფილმი „ძიება“, რომელიც ჩეჩნეთის მეორე ომის მოვლენებს აღწერს. სხვათა შორის, ოქროს პალმის რტოზე იყო ნომინირებული კანის კინოფესტივალზე. სწორედ კანის ფესტივალს ესწრებოდა ჩვენი კულტურის მინისტრი, რომელმაც აღნიშნა, რომ ფილმი ჩემი კადრებით იწყება და სასიამოვნოდ იყო გაოცებული.

- როგორ მოხვდით სერიალ „დამცველებში“?

- შემთხვევით. ერთი კარგი გოგონაა თამარ გოგიჩაიშვილი. ის დამიკავშირდა და სინჯებში მონაწილეობის მიღება შემომთავაზა. ჩემი მომავალი როლის ნაწყვეტი, ერთი სცენა გამომიგზავნეს. ვიდეო ჩავწერე და გავუგზავნე. მოეწონათ.

- ხომ არ გაგიჭირდათ რამდენიმე ქვეყანაში გადაღებებზე სიარული? როგორც ჩემთვის ცნობილია, ფილმს იღებდნენ ბელარუსში, რუსეთსა და საქართველოში.

- დიახ, ექვსი თვე გრძელდებოდა, თბილისში სპექტაკლების შემდეგ მივფრინავდი ხან მინსკში, ხან მოსკოვში. თბილისში მხოლოდ ერთი დღე მიღებდნენ. მინდა ვთქვა, რომ მართლაც არაჩვეულებრივი გუნდი იყო. როგორი ფილმი გამოვიდა, არ ვიცი, მხოლოდ ტრეილერს ვუყურე. მაგრამ კარგი შეფასება დაიმსახურა.

- შემიძლია გითხრათ, რომ ბევრს, მათ შორის მეც, ფილმი ძალიან მოეწონა, განსაკუთრებით, თქვენი შესრულებული როლი. ქსელში უამრავი საქებარი სიტყვა დაიწერა.

- თამარმა გამომიგზავნა რამდენიმე შეფასება, წავიკითხე. მართალია, სასიხარულო და სასიამოვნოა, მაგრამ მაინც როგორღაც უხერხულად ვგრძნობ თავს. სიმართლე გითხრათ, სპექტაკლის შემდეგ სცენაზე გამოსვლა და ქების მოსმენა მაინცდამაინც არ მიყვარს. ვფიქრობ, ჯერ კიდევ ბევრი და ბევრი უნდა ვიმუშაო.

- გურამის როლი არის რამით ახლოს თქვენთან?

- არა, მასთან საერთო არაფერი მაქვს.

- გადაღებების დროს კურიოზებს ხომ არ გაიხსენებდით?

- ფილმში მოვლენები გაზაფხულზე ვითარდება. ჩვენ კი ზამთარში ვიღებდით. პერანგსა და პიჯაკში მოსკოვში ძალიან ციოდა. მე ხომ ქართველი ვარ, სითბოს მიჩვეული. ყინვებს ვერ ვიტან. არანორმალური სიცივე იყო.

- მინსკშიც?

- მინსკში საშინელება - მინუს 25 გრადუსი ყინვა. თან ოპერატორები გვთხოვდნენ, ისე გველაპარაკა, რომ პირიდან ორთქლი არ გამოსულიყო. ვეუბნებოდი, ილუზიონისტი ხომ არ ვარ-მეთქი. ვიწვალეთ ერთი-ორი საათი და ბოლოს და ბოლოს დავასრულეთ. და ამ დროს, მოულოდნელად, იმ სახლის მეორე სართულიდან, სადაც სცენას ვიღებდით, გამოდის 70 წლის ბებო. გაუგია, რომ ქართველი ვიყავი, კარს ფეხი ჰკრა, ოთახიდან ისმის ვისოცკის სიმღერები... გამოდის და ამბობს: „ამ ქართველ მსახიობს ვეპატიჟები ბელარუსულ ქოხში!“ ყველაფრის ხელახლა გადაღება მოგვიწია.

- არ ესტუმრეთ?

- არა, არ გაგვიშვეს... არადა, ცოდო იყო ბებო.

Спектакль Шинель в театре Грибоедова
© Sputnik / Alex Shlamov
სპექტაკლი „შინელი" გრიბოედოვის თეატრში

- აპოლონ, ესე იგი, რუს კინემატოგრაფისტებთან მუშაობა მოგწონთ?

- დიახ, რა თქმა უნდა. ჯერ ერთი, ისინი პროფესიონალები არიან, მეორეც, ეს დიდი კინობაზარია, და ბოლოს - კარგი კულტურული კავშირებია.

- თბილისში გრიბოედოვის სახელობის რუსულ დრამატულ თეატრში და თავისუფალ თეატრში თამაშობთ. რამდენად განსხვავებულია ამ ორ სცენაზე მუშაობა?

- პირველ რიგში, განსხვავებულია რეპერტუარი. თუ გრიბოედოვის თეატრში ძირითადად კლასიკას ვდგამთ, თავისუფალში იდგმება ქართველი და უცხოელი დრამატურგების პიესები.

Сцена из спектакля Шинель
სპექტაკლი „შინელი" გრიბოედოვის თეატრში

შემდეგ - ენები: ქართული და რუსული, რომელიც ჩემთვის მშობლიური ენა არ არის. ასე რომ, როდესაც გრიბოედოვის თეატრის სცენაზე ვდგავარ, ორმაგი სამუშაოს შესრულება მიწევს: პერსონაჟის განსახიერება, თანაც არამშობლიურ ენაზე. მაგრამ ეს დიდი სიამოვნებაცაა.

- კარანტინს როგორ ეგუებით?

- საშინელებაა, რა თქმა უნდა. ბუნებით მშვიდი ადამიანი არ ვარ, სახლში ჯდომა დიდად არ მიყვარს. ამასთან, მყავს პატარა შვილი, რომელსაც ასევე უჭირს დიდხანს სახლში ჯდომა. ერთი სიტყვით, ვცდილობ, მაგრამ მაინცდამაინც არ გამომდის. ხშირად მიწევს სახლიდან გასვლა.

Грузинский актер театра и кино Аполлон Кублашвили с сыном
photoL: courtesy of Apolon Kublashvili
აპოლონ კუბლაშვილი ვაჟთან ერთად

ახლაც მივდივარ. დამირეკეს, საჭიროა რაღაც მასალის გახმოვანება. საერთოდ, რომ შეიძლებოდეს დისტანციურად სპექტაკლების ჩატარება ან რამის გადაღება, სიამოვნებით გავაკეთებდი. მაგრამ არ გამოდის.

- ქართულ ფილმებში იშვიათად თამაშობთ, რატომ?

- საქართველოში ავთანდილ ვარსიმაშვილის რამდენიმე ფილმში ვითამაშე. დანარჩენი ჩვენს ქვეყანაში რატომღაც დაბალბიუჯეტიანი ფილმებია. სიმართლე გითხრათ, აქ იშვიათად ვთამაშობ, იმიტომ არა, რომ ცოტას იხდიან. უბრალოდ სერიოზული პროექტები არ შემხვედრია. მაგალითად, ბევრჯერ დაურეკავთ სერიალიდან „ჩემი ცოლის დაქალები“ და ყოველთვის უარს ვამბობ. ჩემი არ არის.

- ესე იგი, ყველანაირ როლს არ თანხმდებით?

- დიახ, თეატრშიც ასე ვარ. რამე კარგად რომ შეასრულო, უნდა ითამაშო მთელი გულით. და როდესაც ეს როლი შენი არ არის, ამის გაკეთება რთულია. იცით, არ მაქვს მხოლოდ მთავარი როლების შესრულების ამბიცია. შეიძლება მეორეხარისხოვანი და ეპიზოდური, მაგრამ საინტერესო როლების შესრულებაც. თუნდაც ყრუ-მუნჯისა, მაგრამ გულით. ამიტომ ჩემთვის მნიშვნელოვანი არ არის, ტარანტინოსთან ვითამაშებ თუ კოღუაშვილთან, მთავარია - ასი პროცენტით მივიტანო მაყურებელთან ის, რასაც განვიცდი და ეს იდეალურად გავაკეთო.

145
თემები:
საქართველო და კულტურა (828)
იუნესკოს შტაბბინა

რუსეთის მუდმივი წარმომადგენელი იუნესკოში: ეს ძირეულად ეწინააღმდეგება იუნესკოს პრინციპებს

31
(განახლებულია 21:37 19.05.2020)
კიევის სანქციები რუსული კულტურული და საგანმანათლებლო ორგანიზაციების წინააღმდეგ უკრაინას მსოფლიო საზოგადოებას უპირისპირებს, რომელიც, განსაკუთრებით პანდემიის პირობებში, მთელი ძალებით ცდილობს, შეუნარჩუნოს ადამიანებს წვდომა  კულტურის ძეგლებსა თუ მუზეუმებზე.

აღნიშნულ თემაზე РИА Новости-სთან ინტერვიუში ისაუბრა რუსეთის მუდმივმა წარმომადგენელმა იუნესკოში ალექსანდრ კუზნეცოვმა.

 

— გასული კვირის ბოლოს უკრაინამ სამწლიანი სანქციები დაუწესა რუსული კულტურისა და მეცნიერების დაწესებულებებს. სანქციების სიაში მოხვდნენ რუსული გეოგრაფიული საზოგადოება, ერმიტაჟი, პუშკინის მუზეუმი, ლომონოსოვის უნივერსიტეტი, არქეოლოგიის ინსტიტუტი და სხვ. როგორ შეაფასებდით კიევის ამ გადაწყვეტილებას?

— ეს, რა თქმა უნდა, რუსოფობიული, გამოქვაბულისდროინდელი აქციაა კიევის ხელისუფლების მხრიდან, რაც დაუშვებელია არა მარტო საერთაშორისო ურთიერთობებში, არამედ წესიერ საზოგადოებაში. ამაზე უკვე მრავალი კომენტარი გაკეთდა რუსეთის წარმომადგენლების მხრიდან და მათი სიტყვები რომ არ გავიმეორო, ვიტყვი, როგორ აღიქმება ეს იუნესკოს პრიზმიდან. 

ახლა, როგორც ცნობილია, ორგანიზაცია აქტიურად მუშაობს იმაზე, რომ კორონავირუსის პანდემიის შედეგებმა საფრთხე არ შეუქმნას მსოფლიო კულტურის ფასეულობებს. კერძოდ, არ უნდა დავუშვათ, რომ მილიონობით ადამიანმა დაკარგოს წვდომა ისტორიულ ძეგლებზე, მუზეუმებზე, თეატრებსა თუ საკონცერტო დარბაზებზე.

ამ ფონზე კი გამოდის, რომ უკრაინა თავისი ნაბიჯებით მსოფლიო კულტურულ საზოგადოებას უპირისპირდება. ეს იმას ჰგავს, ჯოხით შეიარაღებული ველური სიმფონიური მუსიკის კონცერტზე რომ მივიდეს და იქ სკანდალი მოაწყოს. და ეს საწყენია: წარსულში უკრაინას შესამჩნევი წვლილი შეჰქონდა იუნესკოს მოღვაწეობაში, დღეს კი ის მხოლოდ და მხოლოდ რუსეთთან კონფრონტაციის თემასთან ასოცირდება.  

სხვა სფეროებში ის უბრალოდ არ ჩანს. იქმნება შთაბეჭდილება, რომ რუსოფობიული წამოწყებების არსენალი თანდათან იწურება. და დგება კითხვა: რა იქნება შემდეგ? თუ ახლა თავდასხმის ობიექტები არა მარტო რუსეთის, არამედ მსოფლიო კულტურის უმსხვილესი ცენტრებია, როგორიცაა ერმიტაჟი, რა იქნება მერე? ბოლოს რა, მაიდანზე ნაცისტების მსგავსად დაწვავენ რუსი კლასიკოსების წიგნებს?

— რა შედეგები შეიძლება მოუტანოს ამ გადაწყვეტილებამ საერთაშორისო თანამშრომლობას?

— განსაკუთრებულ შედეგებს საერთაშორისო თანამშრომლობისთვის მე ვერ ვხედავ. ცოტა ხნის წინ ორგანიზაციის გენერალურ დირექტორს ოდრი აზულეს ვესაუბრე და მივედით დასკვნამდე, რომ ყველას ერთის საფიქრალი აქვს: როგორ შევინარჩუნოთ კულტურის ობიექტებზე წვდომა მაშინ, როცა ყველაფერი დაკეტილია, შევინარჩუნოთ ცოდნა მსოფლიო კულტურის შესახებ, მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ. სწორედ ამაზე იქნება, ჩემი აზრით, უახლოეს პერიოდში მთელი ჩვენი ძალისხმევა კონცენტრირებული. მათ შორის, რუსეთის აქტიური ჩართულობით.

— იუნესკომ უარი თქვა, გაეკეთებინა კომენტარი უკრაინის ხელისუფლების ნაბიჯებზე და ამის მიზეზად დაასახელა მოთხოვნა, რომელიც წევრი ქვეყნების საკითხებისადმი მიუკერძოებელ მიდგომას მოითხოვს. როგორ ფიქრობთ, უნდა ჩაერიოს თუ არა ორგანიზაცია საქმეში, მით უმეტეს, თუ ის პირდაპირაა დაკავებული კულტურის საკითხებთან?

— ამაში მე იუნესკოს სამდივნოს პოზიციას არ ვიზიარებ, რის თაობაზეც არაერთხელ მითქვამს მათთვის. მიმაჩნია, რომ ეს ორმაგი სტანდარტების გამოვლენაა. რატომაა, რომ როცა ისეთი რამ ხდება, რაც, დავუშვათ, დასავლეთს არ მოსწონს, ამას მოჰყვება ხოლმე იუნესკოს სამდივნოს რეაქცია, ხოლო როცა ჩვენ მათ თავად იუნესკოს ძირითადი ფასეულობებისა და პრინციპების დარღვევის საშინელ მაგალითებზე მივმართავთ, სამდივნო დუმს და არ რეაგირებს? 

საუბარია არა მარტო ისეთ აქციებზე, რომელზეც ახლა ვმსჯელობთ. არანაკლებ სერიოზული რაღაცეები ხდება განათლების სფეროშიც — როცა კიევის ხელისუფლება ცდილობს გააძევოს რუსული ენა ქვეყნის განათლების სფეროდან. ეს ძირეულად ეწინააღმდეგება არა მარტო იუნესკოს პრინციპებს, არამედ იმ კონკრეტულ იურიდიულ დოკუმენტებსაც, რომლებიც ამ ორგანიზაციამ მიიღო, მაგალითად, განათლების სფეროში დისკრიმინაციასთან ბრძოლის კონვენციას. ჩვენ არაერთხელ გავამახვილეთ ყურადღება კიევის მხრიდან ამ კონვენციის წარმოუდგენელ დარღვევებზე, მაგრამ, სამწუხაროდ, რექცია ამას აქამდე არ მოჰყოლია.  

— უკრაინული სანქციები შეეხო სამეცნიერო არქეოლოგიურ ორგანიზაციებსაც, ყირიმის ინსტიტუტებსაც და ყირიმის ფედერალურ უნივეტსიტეტსაც. იმის გამო, რომ ნახევარკუნძული რუსეთს შეუერთდა, იუნესკომ უარი თქვა ყირიმთან მუშაობაზე. ხომ არ აღდგენილა თანამშრომლობა?

— ისეთი შთაბეჭდილება მექმნება, რომ კიევში უბრალოდ არ იციან, რას სჩადიან. ამ ეგრეთ წოდებულ სანქციებში ყირიმის კულტურისა და განათლების ობიექტების ჩართვა მხოლოდ ხაზს უსვამს იმას, თუ რაოდენ დიდია ზიზღი და გულგრილობა იმ ობიექტების მიმართ, რომლებიც თითქოს მათ ტერიტორიაზე მდებარეობს. მაგრამ ვფიქრობ, რომ ამ სანქციებს არანაირი პრაქტიკული მნიშვნელობა არ აქვს. იმიტომ რომ უკვე დიდი ხანია, კიევის ზეწოლითა და მისი დასავლელი მფარველების ყოველგვარი თანამშრომლობა იუნესკოს პარტნიორებთან ყირიმში სრულიად შეწყვეტილია. ეს ეხება მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ისეთ ძეგლსაც, როგორიცაა „ხერსონეს თავრიდული“. აქედან შეიძლება გაკეთდეს დასკვნა, რომ არც დასავლეთის ქვეყნებს, არც უკრაინას მისი ბედი საერთოდ არ აინტერესებთ. მათთვის მთავარია, რომ იუნესკოში გამუდმებით ზედაპირზე ტივტივებდეს ყირიმის ტერიტორიული კუთვნილების საკითხი, უარყოფილი იყოს ისტორიული არჩევანი, რომელიც 2014 წელს გაკეთდა, როდესაც ყირიმის მოსახლეობის უმრავლესობამ ნახევარკუნძულის რუსეთთან მიერთებას დაუჭირა მხარი.

ამ საკითხზე დიდი ხანია ვმუშაობთ და ყოველთვის ერთსა და იმავეს ვხედავთ — ეს წმიდა წყლის პოლიტიკანობაა.

მაგრამ პრობლემა ის კი არაა, რომ ამა თუ იმ ტერიტორიის კუთვნილების საკითხს არანაირი კავშირი არ აქვს იუნესკოს მანდატთან. ეს მხოლოდ წამლავს ორგანიზაციის ატმოსფეროს, ახვევს რა თავს პოლიტიზაციას, რაც მისთვის არა მარტო არადამახასიათებელია, არამედ საერთოდაც დამღუპველია, ვინაიდან ჟანგი მას შიგნიდან ჭამს.

 

31
კოლექტიური უსაფრთხოების შეთანხმების ორგანიზაციის ლიდერები

სტანისლავ ზასი: ნატოსა და CSTO-ს შორის სამხედრო კონფლიქტის საფრთხე არ არსებობს

54
(განახლებულია 20:35 15.05.2020)
კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაცია უკვე 18 წელია მოქმედებს. უმსხვილეს სამხედრო-პოლიტიკურ ბლოკში შედის ექვსი ქვეყანა - რუსეთი, ბელარუსი, სომხეთი, ყირგიზეთი, ყაზახეთი და ტაჯიკეთი.

კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის გენერალური მდივანი სტანისლავ ზასი, რომელიც ამ თანამდებობაზე საქმიანობას წლის დასაწყისიდან შეუდგა, მასმედიისთვის მიცემულ ინტერვიუში „რია ნოვოსტის“ კორესპონდენტს ესაუბრა იმის თაობაზე, არსებობს თუ არა კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციასა და ნატოს შორის სამხედრო კონფლიქტის საფრთხე, როგორია ორგანიზაციის მიღწევები და გაფართოების პერსპექტივები, ასევე როგორ ებრძვის ორგანიზაცია კორონავირუსის პანდემიას და შეიცვლება თუ არა მსოფლიოში სამხედრო-პოლიტიკური ვითარება ეპიდემიის დასრულების შემდეგ.

- კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციას შეიძლება „სრულწლოვანება“ მივულოცოთ - 15 მაისს მას 18 წელი უსრულდება. მაგრამ, როგორც ვიცით, თავად შეთანხმებას ხელი ჯერ კიდევ 1992 წელს მოეწერა, 10 წლის შემდეგ კი ორგანიზაცია შეიქმნა. როგორ აფასებთ დღეს ორგანიზაციის როლს მსოფლიოში საერთაშორისო უსაფრთხოების დაცვის თვალსაზრისით მისი პასუხისმგებლობის ზონაში?

- დღეს კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაცია - ბოლომდე შემდგარი საერთაშორისო ორგანიზაციაა. შექმნილია აუცილებელი ნორმატიულ-სამართლებრივი ბაზა, მძლავრი სამხედრო შემადგენელი - ორმხრივი რეგიონული დაჯგუფებები, ცენტრალური აზიის რეგიონის სწრაფი რეაგირების კოლექტიური ძალები, ოპერატიული რეაგირების კოლექტიური ძალები, სამშვიდობო ძალები, კოლექტიური საავიაციო ძალები. ყოველწლიურად ჩვენ ექვს-რვა სხვადასხვა სამხედრო და სპეციალურ წვრთნას ვატარებთ. კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის ფორმატში გამოწვევებსა და საფრთხეებთან ბრძოლის სფეროში მიმდინარეობს საერთაშორისო ოპერაციები: ანტინარკოტიკული - „არხი“ (Канал), უკანონო მიგრაციასთან ბრძოლა - „არალეგალი“ (Нелегал), ტერორიზმთან ბრძოლა - „დაქირავებული“ (Наемник) და სხვ. საერთო ჯამში, კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის ძალოვანი კომპონენტი საკმარისია დასახული ამოცანების შესასრულებლად. თუმცა პრიორიტეტს, რასაკვირველია, პოლიტიკურ მეთოდებს ვანიჭებთ. ჩვენი ორგანიზაციის წესდებაში ასეთი ნორმაა შეტანილი და მინდა ამაზე ყურადღება გავამახვილო. 

კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციამ თავისი ადგილი დაიკავა საერთაშორისო ორგანიზაციების, სტრუქტურების, კავშირების სისტემაში, რომლებიც უსაფრთხოების უზრუნველყოფის საკითხებით არიან დაკავებული. ჩვენ მჭიდრო თანამშრომლობა გვაკავშირებს გაეროს სტრუქტურებთან, უპირველეს ყოვლისა, ტერორიზმთან, ნარკოტიკებთან ბრძოლის სფეროში, ასევე სამშვიდობო მიზნების მიმართულებით. ვთანამშრომლობთ ასევე ეუთოსთან. პარტნიორული ურთიერთობა გვაქვს დსთ-სთან, შანხაის თანამშრომლობის ორგანიზაციასთან, საერთაშორისო წითელ ჯვართან. კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაცია მოერგო უსაფრთხოების დაცვის საერთაშორისო სისტემას და თავისი ნიშა დაიკავა.

დღესაც და მომავალშიც ორგანიზაცია შეძლებს გარანტირებული პასუხი გასცეს მისი პასუხისმგებლობის ზონაში დესტაბილიზაციის, მშვიდობისა და უსაფრთხოების დარღვევის ნებისმიერ მცდელობას. დღეს ორგანიზაციის პასუხისმგებლობის ზონაში გაცილებით სტაბილური ვითარებაა, ვიდრე მსოფლიოს მრავალ სხვა რეგიონში. ეს თითოეული წევრი სახელმწიფოსა და ზოგადად ორგანიზაციის დამსახურებაა.

- შესაძლებელია, ამ სტაბილურობამ და სიმტკიცემ ორგანიზაციაში ახალი წევრები მოიზიდოს?

რა თქმა უნდა, ეს ორგანიზაციის ერთ-ერთი მიმზიდველი ორიენტირია. ამჟამად ჩვენ ორგანიზაციის პარტნიორებისა და დამკვირვებლების მექანიზმის ამუშავების ეტაპზე ვართ. იმედი გვაქვს, რომ გამოჩნდებიან ორგანიზაციებიც და ქვეყნებიც, რომლებიც უკვე იურიდიულადაც გახდებიან ჩვენი პარტნიორები და დამკვირვებლები. ამისთვის ნიადაგი მომზადებულია. მიმდინარეობს შესაბამისი საკანონმდებლო ცვლილებების პარლამენტში რატიფიკაციის პროცესი. ტაჯიკეთის გარდა, ყველა სახელმწიფომ დაასრულა რატიფიკაცია.

- პირველ რიგში, ვის განიხილავთ პარტნიორი ან დამკვირვებელი ქვეყნების სტატუსში და აქვს თუ არა ვინმეს შემოტანილი განაცხადი? 

 - განაცხადების დრო ჯერ არ დამდგარა, რადგან საკითხი ჯერ არ არის რატიფიცირებული. გეგმები, რა თქმა უნდა, არსებობს. ორგანიზაციის წესდებით გათვალისწინებულია, რომ „ორგანიზაციის წევრი შეიძლება გახდეს ნებისმიერი სახელმწიფო, რომელიც მის მიზნებსა და პრინციპებს იზიარებს და მზადაა იტვირთოს ვალდებულებები, რომელთაც მოქმედი წესდება და ორგანიზაციის ფარგლებში გაფორმებული სხვა საერთაშორისო შეთანხმება და გადაწყვეტილება შეიცავს“. მაგრამ სამხედრო-პოლიტიკური ბლოკის გაფართოებას უფრო ფრთხილად, აკურატულად უნდა მივუდგეთ. ვფიქრობ, ესეც პერსპექტივაა.

- როგორ მიმდინარეობს კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის ქვეყნების თანამშრომლობა კორონავირუსის პანდემიასთან ბრძოლაში? როგორ გადააქვს თავად ორგანიზაციას პანდემია და არიან თუ არა თანამშრომლებს შორის COVID-19-ით ინფიცირებულები?

- პანდემია - ჩვენი ქვეყნებისთვის სერიოზული საფრთხეა. ეს საკითხი ბოლომდე კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის კომპეტენციას არ განეკუთვნება. ჩვენ, როგორც არ უნდა იყოს, სამხედრო-პოლიტიკური ორგანიზაცია გვაქვს. მაგრამ ამის მიუხედავად, ამ საფრთხის მიღმა არ ვრჩებით.

ტელეფონით ვესაუბრე კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის წევრი სახელმწიფოების უსაფრთხოების საბჭოს მდივნებს კორონავირუსის გავრცელებასთან დაკავშირებულ ვითარებაზე. გავცვალეთ მოსაზრებები თითოეულ წევრ სახელმწიფოში პანდემიასთან ბრძოლის ღონისძიებებზე. შევთანხმდით კონსულტაციების გაგრძელებაზე კოლექტიური რეაგირების ზომების შესამუშავებლად ორგანიზაციის პასუხისმგებლობის ზონაში ვითარების მკვეთრად გაუარესების შემთხვევაში.

რა თქმა უნდა, პანდემია - ახალი საფრთხეა. მაგრამ კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის სამართლებრივი ველი ამ ტიპის საფრთხეებზე რეაგირების შესაძლებლობას იძლევა.

- პანდემიამ, როგორც უკვე აღნიშნეთ, კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის საქმიანობაში ცვლილებები შეიტანა. შეეხო თუ არა ეს ცვლილებები ორგანიზაციის წევრების წვრთნების გრაფიკს? 

- პირველ რიგში, კარგად უნდა გვესმოდეს წვრთნების მნიშვნელობა. ესაა შეიარაღებული ძალებისა და ძალოვანი სტრუქტურების ერთობლივი მოქმედებისთვის მომზადების უმაღლესი ფორმა. იმედი გვაქვს, მოვახერხებთ თუ ყველა სწავლების არა, მათი ნაწილის ჩატარებას მაინც. იგეგმებოდა რვა ერთობლივი სწავლების ჩატარება. ყველა სექტემბერ-ოქტომბრისთვის იყო დაგეგმილი. ტრადიციულად, წვრთნები ყოველთვის ამ პერიოდში იმართება. ჯერჯერობით არაფერი გადაგვიდია და გრაფიკს მივყვებით. მომავალში ვითარებიდან გამომდინარე ვიმოქმედებთ. თუ სწავლების მონაწილეთა ჯანმრთელობას ან სიცოცხლეს რეალური საფრთხე შეექმნება, წვრთნების გადადება მოგვიწევს.

- როგორ აფასებთ კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის ფარგლებში შეიარაღებული ძალებისა და ძალოვანი სტრუქტურების თანამშრომლობის დღევანდელ დონეს?

- ვაფასებ, როგორც ძალიან მაღალს. ორგანიზაციის დაარსების დღიდან მოყოლებული, 18 წლის განმავლობაში, უზარმაზარი სამუშაო შესრულდა წევრ სახელმწიფოთა ყველა ძალოვანი სტრუქტურის თანამშრომლობის გასაძლიერებლად. გავიარეთ გზა ცალკეული ამოცანების ერთობლივად, როგორც წესი, ორმხრივ საფუძველზე, გადაჭრის ღონისძიებებიდან უფრო მაღალ დონემდე - შეიარაღებული ძალებისა და სხვა ძალოვანი სტრუქტურების მრავალმხრივ კომპლექსურ თანამშრომლობამდე.

- ახლა ბევრს საუბრობენ იმაზე, რომ სამყარო პანდემიის შემდეგ აღარ იქნება ისეთი, როგორიც ადრე. თქვენ როგორ აფასებთ პერსპექტივას და რა უნდა შეიცვალოს, თქვენი აზრით, ორგანიზაციის მუშაობაში?

- დიახ, დღეს ისმის ასეთი მოსაზრებები. ამაზე ისაუბრეს, მაგალითად, გერმანიის კანცლერმა ანგელა მერკელმა, აშშ-ის ყოფილმა სახელმწიფო მდივანმა ჰენრი კისინჯერმა და არაერთმა სხვა პოლიტიკოსმა. ყველა ამ ავტორიტეტული სახელმწიფო მოღვაწის მიმართ ჩემი ღრმა პატივისცემის მიუხედავად, ასეთი გლობალური დასკვნების საფუძველს ვერ ვხედავ.

ჩვენი ორგანიზაცია - სამხედრო-პოლიტიკური ბლოკია. ჩვენ, უპირველეს ყოვლისა, ორიენტირებული ვართ საერთაშორისო და რეგიონულ სამხედრო-პოლიტიკურ ვითარებაზე. მე ვერ ვხედავ წონიან არგუმენტებს, რომ ის როგორღაც არსებითად და, მით უმეტეს, უფრო კარდინალურად შეიცვლება პანდემიის შემდეგ.

- იხილება თუ არა კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციაში ნატოსთან სამხედრო კონფლიქტის ალბათობა და თუ ემზადებიან ორგანიზაციის წევრი სახელმწიფოები ასეთი რისკისთვის?

- ნატოსთან სამხედრო კონფლიქტის უშუალო რისკი არ არსებობს. უთანხმოების, მსხვილი საერთაშორისო პრობლემებისა და გამოწვევების გადაწყვეტისადმი განსხვავებული მიდგომების შემთხვევაშიც კი - საფუძველი ასეთი კონფლიქტისთვის არ ჩანს. მეტსაც გეტყვით, ჩვენ იმედი გვაქვს, რომ ნატოს სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ელიტასა და საზოგადოებას, ჩვენ მსგავსად, შესანიშნავად ესმის, რამდენად კატასტროფული იქნება ასეთი გლობალური კონფლიქტის შედეგი.

ამასთან, კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციაში კარგად აქვთ გააზრებული ევროპის კონტინენტსა და მთელ მსოფლიოში მიმდინარე სამხედრო-პოლიტიკური მოვლენების მთელი სირთულე. ცვლილებებთან დაკავშირებული ნებისმიერი ვითარება სერიოზული დაკვირვებისა და  ანალიზის ქვეშაა. კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის საზღვრების მახლობლად ნატოს სამხედრო ძალისა და სამხედრო ინფრასტრუქტურის გაძლიერება და ერთობლივი მანევრების მასშტაბებისა და ინტენსივობის (ყოველწლიურად 40-მდე მსხვილი სამხედრო სწავლება იმართება) ზრდა არ შეიძლება შეშფოთებას არ იწვევდეს.

ეს ყველაფერი ობიექტურად მოითხოვს ორგანიზაციის ადეკვატურ რეაქციას და მუდმივ მზადყოფნას შესაძლო კრიზისულ სიტუაციებზე. ამასთან დაკავშირებით მუშავდება რეაგირების პოლიტიკურ-დიპლომატიური ღონისძიებები, ძლიერდება ორგანიზაციის სამხედრო შემადგენელი, მიმდინარეობს უწყვეტი მუშაობა ჯარების საბრძოლო შესაძლებლობების ამაღლებისა და მართვის სისტემების სრულყოფისათვის.

ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს, რომ ყველა ეს ზომა მიმართულია მხოლოდ ორგანიზაციის წევრ-სახელმწიფოთა კოლექტიური უსაფრთხოების, ტერიტორიული მთლიანობისა და სუვერენიტეტის დასაცავად.

54
ნოდიკო ტატიშვილი

„თითქოს კორპუსი გა­და­ყი­რავ­და, დღეს გადავრჩით, მაგრამ...“ - ნოდიკო ტატიშვილი შემთხვევაზე

0
(განახლებულია 10:43 02.06.2020)
პოპულარული ქართველი მომღერალი გაზგასამართი სადგურის აფეთქებას შეესწრო. ნახეთ რას ყვება ნოდიკო ტატიშვილი

თბილისი, 2 ივნისი – Sputnik. მომღერალი ნოდიკო ტატიშვილი იმ გაზგასამართ სადგურთან ცხოვრობს, სადაც 1 ივნისს, საღამოს საათებში ძლიერი აფეთქება მოხდა. „რუსთავი 2“-თან საუბარში მომღერალმა აღნიშნა, რომ ისეთ ადგილას, სადაც ამდენი საცხოვრებელი შენობა დგას, გაზგასამართი სადგურის არსებობა დაუშვებელია.

„შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ აფეთქების შემდეგ ჩემი კორპუსი გადაყირავდა. სასწაული აფეთქების ხმა იყო. მე მგონია, რომ დღეს გადავრჩით, მაგრამ ხვალ რა იქნება, არ ვიცი, ეს თუ ასე დარჩება", - აღნიშნა ნოდიკო ტატიშვილმა.

ნუცუბიძის პლატოზე, ელგუაჯა ამაშუკელის ქუჩაზე გაზგასამართი სადგური 1 ივნისს აფეთქდა. საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურის ინფორმაციით, აფეთქებას მსხვერპლი არ მოჰყოლია, დაშავდა ერთი ადამიანი, რომელიც გაზგასამართ სადგურზე მუშაობდა. დაშავებული საავადმყოფოშია გადაიყვანილი.

ტელევიზიების მიერ გავრცელებულ კადრებში ჩანს, რომ გაზგასამართი სადგურის გვერდით მდებარე საცხოვრებელ კორპუსში მინები ჩაიმსხვრა, ასევე, დაზიანდა ავტომობილი.

აფეთქების გამომწვევი მიზეზი ჯერ-ჯერობით უცნობია. ადგილზე პოლიცია და საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახური მუშაობდა.

0
თემები:
სელებრითების ცხოვრება