ლეონიდ პასეჩნიკი

ლეონიდ პასეჩნიკი: ზელენსკიმ გააკეთა იმაზე ნაკლები, ვიდრე არაფრისმაქნისმა პოროშენკომ

47
(განახლებულია 18:17 28.10.2019)
ბოლო დროს ოფიციალურმა კიევმა ხმამაღალი განცხადებები გააკეთა იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორ უნდა აღადგინოს მშვიდობა დონბასში.

РИА Новости-სთვის მიცემულ ინტერვიუში თვითაღიარებული ლუგანსკის სახალხო რესპუბლიკის ხელმძღვანელმა ლეონიდ პასეჩნიკმა იმაზე ისაუბრა, თუ როგორ აღიქვეს რესპუბლიკაში კიევის დანაპირები, მათ შორის, უკრაინის პრეზიდენტის განცხადებები დონბასში მშვიდობის ერთ წელიწადში აღდგენის შესახებ. ლუგანსკის სახალხო რესპუბლიკის ხელმძღვანელმა განმარტა ასევე, რატომ ვერ მოხერხდა დღემდე ტყვეების გაცვლა და ძალთა დაშორიშორება ზოლოტოეს დასახლებულ პუნქტთან და რესპუბლიკის რამდენმა მცხოვრებმა აიღო უკვე რუსეთის ფედერაციის პასპორტი.

- უკრაინის პრეზიდენტმა ვლადიმირ ზელენსკიმ ერთ-ერთ პრესკონფერენციაზე განაცხადა, რომ გეგმაში აქვს დონბასში კონფლიქტის ერთ წელიწადში მოგვარება. ლეონიდ ივანოვიჩ, თქვენი აზრით, რა გზა უნდა აირჩიოს უკრაინის ლიდერმა ამ მიზნის მისაღწევად?

- ამ გადაწყვეტილების ხორცშესასხმელად ბატონ ზელენსკის მოუწევს დიდი ნებისყოფის გამოჩენა. მიუხედავად იმისა, რომ კონკრეტული ვადა დასახელდა, რესპუბლიკაში ეს განცხადება ენთუზიაზმის გარეშე მიიღეს. ზელენსკისა და მის გუნდს დაპირებები არ დაუშურებიათ, მაგრამ საქმე იმაზე ნაკლები გააკეთეს, ვიდრე პოროშენკომ, რომელსაც არაფერი კარგი არ გაუკეთებია. ამასთან, ჩვენ მუდმივად გვესმის განცხადებები დონბასში მშვიდობის დამყარების რაღაც ახალ გეგმებზე.

ეს თითქოს ახალი პოლიტიკური მოდის ნაწილია – ადრე უკრაინელი პოლიტიკოსები ბევრს საუბრობდნენ დონბასის მოსახლეობის განადგურების მეთოდებზე, შემდეგ – უკრაინის მომავლის თავიანთ ხედვაზე, და, ბოლოს, შემოდგომის დადგომასთან ერთად, მოვიდა დრო, კონფლიქტის დარეგულირების გეგმა შემოგვთავაზონ. თუმცა, ყველა მეტ-ნაკლებად საღად მოაზროვნე ადამიანს ესმის, რომ უკრაინა გვერდს ვერ აუვლის მინსკის ფორმატს. მაგრამ იმის თქმას კი შეძლებს, რომ დაპირების მიცემა მის უპირობო შესრულებას არ ნიშნავს. შემოვლითი მანევრების ძიება, თავის დაძვრენა, „ნორმანდიული ფორმატის“ თემის ხუმრობაში გატარების მცდელობა კი არ გამოუვა. ზომათა კომპლექსი – ეს არის აქსიომა, სავსებით ხელმისაწვდომი წასაკითხადაც და დასამახსოვრებლადაც. მასში ყველაფერი გასაგებად და თანმიმდევრულად წერია. გამოდის, რომ ზელენსკიმ უბრალოდ ნაბიჯ-ნაბიჯ უნდა შეასრულოს ინსტრუქცია, რომელიც მის მაგივრად უკვე მოიფიქრეს და დაწერეს. თუ შეძლებს – იქნება მშვიდობა, ვერ შეძლებს – დარჩება იმედის პრეზიდენტად.

- ოფიციალურმა კიევმა განაცხადა, რომ მიიღო ყველა კანონი ამნისტიის შესახებ, თუმცა დონბასის რესპუბლიკაში დააზუსტეს, რომ ამ განცხადებას არაფერი აქვს საერთო რეალობასთან. მინსკის შეთანხმების ტექსტში პუნქტი ამნისტიის შესახებ უსწრებს არჩევნების ჩატარების შესახებ პუნქტს. გარდა ამისა, ექსპერტთა შეფასებით, დონბასში არჩევნების ჩატარება შეუძლებელია ამნისტიის გარეშე. ამაზე რას იტყოდით?

- ამნისტია მინსკის შეთანხმების ერთ-ერთი პუნქტია. მისი არშესრულებით უკრაინა უგულებელყოფს გარანტორი ქვეყნების რეკომენდაციებს. ზომათა კომპლექსი ვერ შესრულდება შერჩევით, ისე, როგორც კიევს მოეპრიანება, ვინაიდან ჩვენ მოვითხოვთ ყოველი პუნქტის განუხრელად შესრულებას იმისგან დამოუკიდებლად, მოსწონს ეს უკრაინას, თუ არა. არსებობს შეთანხმებული დოკუმენტი, რომლითაც უნდა ვიხელმძღვანელოთ.

- ტყვეების ბოლო მასშტაბური გაცვლა 2017 წელს მოხდა. როგორ მიმდინარეობს მოლაპარაკება ამ მიმართულებით, შეიძლება თუ არა წინასწარ თქმა, როდის შედგება ეს პროცესი?

- სამხედრო ტყვეების გაცვლის სამუშაო ჯგუფი ლუგანსკის სახალხო რესპუბლიკიდან მთელი ამ წლების განმავლობაში ძალას არ იშურებს და ყველა შესაძლო ღონეს ხმარობს იმისათვის, რომ ჩვენი ხალხი სამშობლოში დაბრუნდეს. ჩვენი მხრივ, ჩვენ ვასრულებთ ყველა ვალდებულებას და ყოველთვის მზად ვართ დიალოგისთვის. თუმცა ასეთივე სურვილს ვერ ვხედავთ ჩვენი ოპონენტების მხრიდან, ამიტომ მათ მაგივრად პროგნოზებსაც ვერ გავაკეთებთ.

- უკრაინელი ძალოვანები უარს ამბობენ ლუგანსკის სახალხო რესპუბლიკაში, ზოლოტოეს დასახლებულ პუნქტთან ძალთა დაშორიშორებაზე. თქვენი აზრით, რა არის ამის მიზეზი და იხილავს თუ არა რესპუბლიკა ახალ მონაკვეთებს ძალთა დაშორიშორებისთვის?

- იძულებული ვარ გავიმეორო – არსებობს გასაგები, დამტკიცებული სამოქმედო გეგმა, რომელიც დონბასში მშვიდობას დაამყარებს. ის ან უნდა შეასრულო, ან არა. როდესაც უკრაინის წარმომადგენლები აღებული ვალდებულებების შეუსრულებლობას საერთაშორისო დონეზე ხსნიან იმის მსგავსი ფრაზებით, როგორიცაა „საშინაო დავალება ძაღლმა შთანთქა“, ჩნდება ეჭვი, რომ ისინი ან საღად ვერ აზროვნებენ, ან არა აქვთ რამის გაკეთების სურვილი და უნარი, რაც უფრო თვალსაჩინოა.

გვერდიდან ჩანს, თითქოს ზელენსკი ჯერჯერობით, სულ მცირე, ვერ ახერხებს ნაციონალისტების დაოკებას. ვნახოთ, საერთოდ შეძლებს თუ არა ამას. თუმცა, ისეთი ქვეყნისთვის, როგორიც უკრაინაა, ეს სიგიჟეა. გარკვეული მცირე დაჯგუფება ფაქტობრივად კარნახობს თამაშის წესებს პრეზიდენტს.

ინტერვიუს სრული ვერსია იხილეთ РИА Новости-ის ვებ-გვერდზე

 

47
იუნესკოს შტაბბინა

რუსეთის მუდმივი წარმომადგენელი იუნესკოში: ეს ძირეულად ეწინააღმდეგება იუნესკოს პრინციპებს

19
(განახლებულია 21:37 19.05.2020)
კიევის სანქციები რუსული კულტურული და საგანმანათლებლო ორგანიზაციების წინააღმდეგ უკრაინას მსოფლიო საზოგადოებას უპირისპირებს, რომელიც, განსაკუთრებით პანდემიის პირობებში, მთელი ძალებით ცდილობს, შეუნარჩუნოს ადამიანებს წვდომა  კულტურის ძეგლებსა თუ მუზეუმებზე.

აღნიშნულ თემაზე РИА Новости-სთან ინტერვიუში ისაუბრა რუსეთის მუდმივმა წარმომადგენელმა იუნესკოში ალექსანდრ კუზნეცოვმა.

 

— გასული კვირის ბოლოს უკრაინამ სამწლიანი სანქციები დაუწესა რუსული კულტურისა და მეცნიერების დაწესებულებებს. სანქციების სიაში მოხვდნენ რუსული გეოგრაფიული საზოგადოება, ერმიტაჟი, პუშკინის მუზეუმი, ლომონოსოვის უნივერსიტეტი, არქეოლოგიის ინსტიტუტი და სხვ. როგორ შეაფასებდით კიევის ამ გადაწყვეტილებას?

— ეს, რა თქმა უნდა, რუსოფობიული, გამოქვაბულისდროინდელი აქციაა კიევის ხელისუფლების მხრიდან, რაც დაუშვებელია არა მარტო საერთაშორისო ურთიერთობებში, არამედ წესიერ საზოგადოებაში. ამაზე უკვე მრავალი კომენტარი გაკეთდა რუსეთის წარმომადგენლების მხრიდან და მათი სიტყვები რომ არ გავიმეორო, ვიტყვი, როგორ აღიქმება ეს იუნესკოს პრიზმიდან. 

ახლა, როგორც ცნობილია, ორგანიზაცია აქტიურად მუშაობს იმაზე, რომ კორონავირუსის პანდემიის შედეგებმა საფრთხე არ შეუქმნას მსოფლიო კულტურის ფასეულობებს. კერძოდ, არ უნდა დავუშვათ, რომ მილიონობით ადამიანმა დაკარგოს წვდომა ისტორიულ ძეგლებზე, მუზეუმებზე, თეატრებსა თუ საკონცერტო დარბაზებზე.

ამ ფონზე კი გამოდის, რომ უკრაინა თავისი ნაბიჯებით მსოფლიო კულტურულ საზოგადოებას უპირისპირდება. ეს იმას ჰგავს, ჯოხით შეიარაღებული ველური სიმფონიური მუსიკის კონცერტზე რომ მივიდეს და იქ სკანდალი მოაწყოს. და ეს საწყენია: წარსულში უკრაინას შესამჩნევი წვლილი შეჰქონდა იუნესკოს მოღვაწეობაში, დღეს კი ის მხოლოდ და მხოლოდ რუსეთთან კონფრონტაციის თემასთან ასოცირდება.  

სხვა სფეროებში ის უბრალოდ არ ჩანს. იქმნება შთაბეჭდილება, რომ რუსოფობიული წამოწყებების არსენალი თანდათან იწურება. და დგება კითხვა: რა იქნება შემდეგ? თუ ახლა თავდასხმის ობიექტები არა მარტო რუსეთის, არამედ მსოფლიო კულტურის უმსხვილესი ცენტრებია, როგორიცაა ერმიტაჟი, რა იქნება მერე? ბოლოს რა, მაიდანზე ნაცისტების მსგავსად დაწვავენ რუსი კლასიკოსების წიგნებს?

— რა შედეგები შეიძლება მოუტანოს ამ გადაწყვეტილებამ საერთაშორისო თანამშრომლობას?

— განსაკუთრებულ შედეგებს საერთაშორისო თანამშრომლობისთვის მე ვერ ვხედავ. ცოტა ხნის წინ ორგანიზაციის გენერალურ დირექტორს ოდრი აზულეს ვესაუბრე და მივედით დასკვნამდე, რომ ყველას ერთის საფიქრალი აქვს: როგორ შევინარჩუნოთ კულტურის ობიექტებზე წვდომა მაშინ, როცა ყველაფერი დაკეტილია, შევინარჩუნოთ ცოდნა მსოფლიო კულტურის შესახებ, მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ. სწორედ ამაზე იქნება, ჩემი აზრით, უახლოეს პერიოდში მთელი ჩვენი ძალისხმევა კონცენტრირებული. მათ შორის, რუსეთის აქტიური ჩართულობით.

— იუნესკომ უარი თქვა, გაეკეთებინა კომენტარი უკრაინის ხელისუფლების ნაბიჯებზე და ამის მიზეზად დაასახელა მოთხოვნა, რომელიც წევრი ქვეყნების საკითხებისადმი მიუკერძოებელ მიდგომას მოითხოვს. როგორ ფიქრობთ, უნდა ჩაერიოს თუ არა ორგანიზაცია საქმეში, მით უმეტეს, თუ ის პირდაპირაა დაკავებული კულტურის საკითხებთან?

— ამაში მე იუნესკოს სამდივნოს პოზიციას არ ვიზიარებ, რის თაობაზეც არაერთხელ მითქვამს მათთვის. მიმაჩნია, რომ ეს ორმაგი სტანდარტების გამოვლენაა. რატომაა, რომ როცა ისეთი რამ ხდება, რაც, დავუშვათ, დასავლეთს არ მოსწონს, ამას მოჰყვება ხოლმე იუნესკოს სამდივნოს რეაქცია, ხოლო როცა ჩვენ მათ თავად იუნესკოს ძირითადი ფასეულობებისა და პრინციპების დარღვევის საშინელ მაგალითებზე მივმართავთ, სამდივნო დუმს და არ რეაგირებს? 

საუბარია არა მარტო ისეთ აქციებზე, რომელზეც ახლა ვმსჯელობთ. არანაკლებ სერიოზული რაღაცეები ხდება განათლების სფეროშიც — როცა კიევის ხელისუფლება ცდილობს გააძევოს რუსული ენა ქვეყნის განათლების სფეროდან. ეს ძირეულად ეწინააღმდეგება არა მარტო იუნესკოს პრინციპებს, არამედ იმ კონკრეტულ იურიდიულ დოკუმენტებსაც, რომლებიც ამ ორგანიზაციამ მიიღო, მაგალითად, განათლების სფეროში დისკრიმინაციასთან ბრძოლის კონვენციას. ჩვენ არაერთხელ გავამახვილეთ ყურადღება კიევის მხრიდან ამ კონვენციის წარმოუდგენელ დარღვევებზე, მაგრამ, სამწუხაროდ, რექცია ამას აქამდე არ მოჰყოლია.  

— უკრაინული სანქციები შეეხო სამეცნიერო არქეოლოგიურ ორგანიზაციებსაც, ყირიმის ინსტიტუტებსაც და ყირიმის ფედერალურ უნივეტსიტეტსაც. იმის გამო, რომ ნახევარკუნძული რუსეთს შეუერთდა, იუნესკომ უარი თქვა ყირიმთან მუშაობაზე. ხომ არ აღდგენილა თანამშრომლობა?

— ისეთი შთაბეჭდილება მექმნება, რომ კიევში უბრალოდ არ იციან, რას სჩადიან. ამ ეგრეთ წოდებულ სანქციებში ყირიმის კულტურისა და განათლების ობიექტების ჩართვა მხოლოდ ხაზს უსვამს იმას, თუ რაოდენ დიდია ზიზღი და გულგრილობა იმ ობიექტების მიმართ, რომლებიც თითქოს მათ ტერიტორიაზე მდებარეობს. მაგრამ ვფიქრობ, რომ ამ სანქციებს არანაირი პრაქტიკული მნიშვნელობა არ აქვს. იმიტომ რომ უკვე დიდი ხანია, კიევის ზეწოლითა და მისი დასავლელი მფარველების ყოველგვარი თანამშრომლობა იუნესკოს პარტნიორებთან ყირიმში სრულიად შეწყვეტილია. ეს ეხება მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ისეთ ძეგლსაც, როგორიცაა „ხერსონეს თავრიდული“. აქედან შეიძლება გაკეთდეს დასკვნა, რომ არც დასავლეთის ქვეყნებს, არც უკრაინას მისი ბედი საერთოდ არ აინტერესებთ. მათთვის მთავარია, რომ იუნესკოში გამუდმებით ზედაპირზე ტივტივებდეს ყირიმის ტერიტორიული კუთვნილების საკითხი, უარყოფილი იყოს ისტორიული არჩევანი, რომელიც 2014 წელს გაკეთდა, როდესაც ყირიმის მოსახლეობის უმრავლესობამ ნახევარკუნძულის რუსეთთან მიერთებას დაუჭირა მხარი.

ამ საკითხზე დიდი ხანია ვმუშაობთ და ყოველთვის ერთსა და იმავეს ვხედავთ — ეს წმიდა წყლის პოლიტიკანობაა.

მაგრამ პრობლემა ის კი არაა, რომ ამა თუ იმ ტერიტორიის კუთვნილების საკითხს არანაირი კავშირი არ აქვს იუნესკოს მანდატთან. ეს მხოლოდ წამლავს ორგანიზაციის ატმოსფეროს, ახვევს რა თავს პოლიტიზაციას, რაც მისთვის არა მარტო არადამახასიათებელია, არამედ საერთოდაც დამღუპველია, ვინაიდან ჟანგი მას შიგნიდან ჭამს.

 

19
კოლექტიური უსაფრთხოების შეთანხმების ორგანიზაციის ლიდერები

სტანისლავ ზასი: ნატოსა და CSTO-ს შორის სამხედრო კონფლიქტის საფრთხე არ არსებობს

53
(განახლებულია 20:35 15.05.2020)
კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაცია უკვე 18 წელია მოქმედებს. უმსხვილეს სამხედრო-პოლიტიკურ ბლოკში შედის ექვსი ქვეყანა - რუსეთი, ბელარუსი, სომხეთი, ყირგიზეთი, ყაზახეთი და ტაჯიკეთი.

კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის გენერალური მდივანი სტანისლავ ზასი, რომელიც ამ თანამდებობაზე საქმიანობას წლის დასაწყისიდან შეუდგა, მასმედიისთვის მიცემულ ინტერვიუში „რია ნოვოსტის“ კორესპონდენტს ესაუბრა იმის თაობაზე, არსებობს თუ არა კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციასა და ნატოს შორის სამხედრო კონფლიქტის საფრთხე, როგორია ორგანიზაციის მიღწევები და გაფართოების პერსპექტივები, ასევე როგორ ებრძვის ორგანიზაცია კორონავირუსის პანდემიას და შეიცვლება თუ არა მსოფლიოში სამხედრო-პოლიტიკური ვითარება ეპიდემიის დასრულების შემდეგ.

- კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციას შეიძლება „სრულწლოვანება“ მივულოცოთ - 15 მაისს მას 18 წელი უსრულდება. მაგრამ, როგორც ვიცით, თავად შეთანხმებას ხელი ჯერ კიდევ 1992 წელს მოეწერა, 10 წლის შემდეგ კი ორგანიზაცია შეიქმნა. როგორ აფასებთ დღეს ორგანიზაციის როლს მსოფლიოში საერთაშორისო უსაფრთხოების დაცვის თვალსაზრისით მისი პასუხისმგებლობის ზონაში?

- დღეს კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაცია - ბოლომდე შემდგარი საერთაშორისო ორგანიზაციაა. შექმნილია აუცილებელი ნორმატიულ-სამართლებრივი ბაზა, მძლავრი სამხედრო შემადგენელი - ორმხრივი რეგიონული დაჯგუფებები, ცენტრალური აზიის რეგიონის სწრაფი რეაგირების კოლექტიური ძალები, ოპერატიული რეაგირების კოლექტიური ძალები, სამშვიდობო ძალები, კოლექტიური საავიაციო ძალები. ყოველწლიურად ჩვენ ექვს-რვა სხვადასხვა სამხედრო და სპეციალურ წვრთნას ვატარებთ. კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის ფორმატში გამოწვევებსა და საფრთხეებთან ბრძოლის სფეროში მიმდინარეობს საერთაშორისო ოპერაციები: ანტინარკოტიკული - „არხი“ (Канал), უკანონო მიგრაციასთან ბრძოლა - „არალეგალი“ (Нелегал), ტერორიზმთან ბრძოლა - „დაქირავებული“ (Наемник) და სხვ. საერთო ჯამში, კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის ძალოვანი კომპონენტი საკმარისია დასახული ამოცანების შესასრულებლად. თუმცა პრიორიტეტს, რასაკვირველია, პოლიტიკურ მეთოდებს ვანიჭებთ. ჩვენი ორგანიზაციის წესდებაში ასეთი ნორმაა შეტანილი და მინდა ამაზე ყურადღება გავამახვილო. 

კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციამ თავისი ადგილი დაიკავა საერთაშორისო ორგანიზაციების, სტრუქტურების, კავშირების სისტემაში, რომლებიც უსაფრთხოების უზრუნველყოფის საკითხებით არიან დაკავებული. ჩვენ მჭიდრო თანამშრომლობა გვაკავშირებს გაეროს სტრუქტურებთან, უპირველეს ყოვლისა, ტერორიზმთან, ნარკოტიკებთან ბრძოლის სფეროში, ასევე სამშვიდობო მიზნების მიმართულებით. ვთანამშრომლობთ ასევე ეუთოსთან. პარტნიორული ურთიერთობა გვაქვს დსთ-სთან, შანხაის თანამშრომლობის ორგანიზაციასთან, საერთაშორისო წითელ ჯვართან. კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაცია მოერგო უსაფრთხოების დაცვის საერთაშორისო სისტემას და თავისი ნიშა დაიკავა.

დღესაც და მომავალშიც ორგანიზაცია შეძლებს გარანტირებული პასუხი გასცეს მისი პასუხისმგებლობის ზონაში დესტაბილიზაციის, მშვიდობისა და უსაფრთხოების დარღვევის ნებისმიერ მცდელობას. დღეს ორგანიზაციის პასუხისმგებლობის ზონაში გაცილებით სტაბილური ვითარებაა, ვიდრე მსოფლიოს მრავალ სხვა რეგიონში. ეს თითოეული წევრი სახელმწიფოსა და ზოგადად ორგანიზაციის დამსახურებაა.

- შესაძლებელია, ამ სტაბილურობამ და სიმტკიცემ ორგანიზაციაში ახალი წევრები მოიზიდოს?

რა თქმა უნდა, ეს ორგანიზაციის ერთ-ერთი მიმზიდველი ორიენტირია. ამჟამად ჩვენ ორგანიზაციის პარტნიორებისა და დამკვირვებლების მექანიზმის ამუშავების ეტაპზე ვართ. იმედი გვაქვს, რომ გამოჩნდებიან ორგანიზაციებიც და ქვეყნებიც, რომლებიც უკვე იურიდიულადაც გახდებიან ჩვენი პარტნიორები და დამკვირვებლები. ამისთვის ნიადაგი მომზადებულია. მიმდინარეობს შესაბამისი საკანონმდებლო ცვლილებების პარლამენტში რატიფიკაციის პროცესი. ტაჯიკეთის გარდა, ყველა სახელმწიფომ დაასრულა რატიფიკაცია.

- პირველ რიგში, ვის განიხილავთ პარტნიორი ან დამკვირვებელი ქვეყნების სტატუსში და აქვს თუ არა ვინმეს შემოტანილი განაცხადი? 

 - განაცხადების დრო ჯერ არ დამდგარა, რადგან საკითხი ჯერ არ არის რატიფიცირებული. გეგმები, რა თქმა უნდა, არსებობს. ორგანიზაციის წესდებით გათვალისწინებულია, რომ „ორგანიზაციის წევრი შეიძლება გახდეს ნებისმიერი სახელმწიფო, რომელიც მის მიზნებსა და პრინციპებს იზიარებს და მზადაა იტვირთოს ვალდებულებები, რომელთაც მოქმედი წესდება და ორგანიზაციის ფარგლებში გაფორმებული სხვა საერთაშორისო შეთანხმება და გადაწყვეტილება შეიცავს“. მაგრამ სამხედრო-პოლიტიკური ბლოკის გაფართოებას უფრო ფრთხილად, აკურატულად უნდა მივუდგეთ. ვფიქრობ, ესეც პერსპექტივაა.

- როგორ მიმდინარეობს კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის ქვეყნების თანამშრომლობა კორონავირუსის პანდემიასთან ბრძოლაში? როგორ გადააქვს თავად ორგანიზაციას პანდემია და არიან თუ არა თანამშრომლებს შორის COVID-19-ით ინფიცირებულები?

- პანდემია - ჩვენი ქვეყნებისთვის სერიოზული საფრთხეა. ეს საკითხი ბოლომდე კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის კომპეტენციას არ განეკუთვნება. ჩვენ, როგორც არ უნდა იყოს, სამხედრო-პოლიტიკური ორგანიზაცია გვაქვს. მაგრამ ამის მიუხედავად, ამ საფრთხის მიღმა არ ვრჩებით.

ტელეფონით ვესაუბრე კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის წევრი სახელმწიფოების უსაფრთხოების საბჭოს მდივნებს კორონავირუსის გავრცელებასთან დაკავშირებულ ვითარებაზე. გავცვალეთ მოსაზრებები თითოეულ წევრ სახელმწიფოში პანდემიასთან ბრძოლის ღონისძიებებზე. შევთანხმდით კონსულტაციების გაგრძელებაზე კოლექტიური რეაგირების ზომების შესამუშავებლად ორგანიზაციის პასუხისმგებლობის ზონაში ვითარების მკვეთრად გაუარესების შემთხვევაში.

რა თქმა უნდა, პანდემია - ახალი საფრთხეა. მაგრამ კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის სამართლებრივი ველი ამ ტიპის საფრთხეებზე რეაგირების შესაძლებლობას იძლევა.

- პანდემიამ, როგორც უკვე აღნიშნეთ, კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის საქმიანობაში ცვლილებები შეიტანა. შეეხო თუ არა ეს ცვლილებები ორგანიზაციის წევრების წვრთნების გრაფიკს? 

- პირველ რიგში, კარგად უნდა გვესმოდეს წვრთნების მნიშვნელობა. ესაა შეიარაღებული ძალებისა და ძალოვანი სტრუქტურების ერთობლივი მოქმედებისთვის მომზადების უმაღლესი ფორმა. იმედი გვაქვს, მოვახერხებთ თუ ყველა სწავლების არა, მათი ნაწილის ჩატარებას მაინც. იგეგმებოდა რვა ერთობლივი სწავლების ჩატარება. ყველა სექტემბერ-ოქტომბრისთვის იყო დაგეგმილი. ტრადიციულად, წვრთნები ყოველთვის ამ პერიოდში იმართება. ჯერჯერობით არაფერი გადაგვიდია და გრაფიკს მივყვებით. მომავალში ვითარებიდან გამომდინარე ვიმოქმედებთ. თუ სწავლების მონაწილეთა ჯანმრთელობას ან სიცოცხლეს რეალური საფრთხე შეექმნება, წვრთნების გადადება მოგვიწევს.

- როგორ აფასებთ კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის ფარგლებში შეიარაღებული ძალებისა და ძალოვანი სტრუქტურების თანამშრომლობის დღევანდელ დონეს?

- ვაფასებ, როგორც ძალიან მაღალს. ორგანიზაციის დაარსების დღიდან მოყოლებული, 18 წლის განმავლობაში, უზარმაზარი სამუშაო შესრულდა წევრ სახელმწიფოთა ყველა ძალოვანი სტრუქტურის თანამშრომლობის გასაძლიერებლად. გავიარეთ გზა ცალკეული ამოცანების ერთობლივად, როგორც წესი, ორმხრივ საფუძველზე, გადაჭრის ღონისძიებებიდან უფრო მაღალ დონემდე - შეიარაღებული ძალებისა და სხვა ძალოვანი სტრუქტურების მრავალმხრივ კომპლექსურ თანამშრომლობამდე.

- ახლა ბევრს საუბრობენ იმაზე, რომ სამყარო პანდემიის შემდეგ აღარ იქნება ისეთი, როგორიც ადრე. თქვენ როგორ აფასებთ პერსპექტივას და რა უნდა შეიცვალოს, თქვენი აზრით, ორგანიზაციის მუშაობაში?

- დიახ, დღეს ისმის ასეთი მოსაზრებები. ამაზე ისაუბრეს, მაგალითად, გერმანიის კანცლერმა ანგელა მერკელმა, აშშ-ის ყოფილმა სახელმწიფო მდივანმა ჰენრი კისინჯერმა და არაერთმა სხვა პოლიტიკოსმა. ყველა ამ ავტორიტეტული სახელმწიფო მოღვაწის მიმართ ჩემი ღრმა პატივისცემის მიუხედავად, ასეთი გლობალური დასკვნების საფუძველს ვერ ვხედავ.

ჩვენი ორგანიზაცია - სამხედრო-პოლიტიკური ბლოკია. ჩვენ, უპირველეს ყოვლისა, ორიენტირებული ვართ საერთაშორისო და რეგიონულ სამხედრო-პოლიტიკურ ვითარებაზე. მე ვერ ვხედავ წონიან არგუმენტებს, რომ ის როგორღაც არსებითად და, მით უმეტეს, უფრო კარდინალურად შეიცვლება პანდემიის შემდეგ.

- იხილება თუ არა კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციაში ნატოსთან სამხედრო კონფლიქტის ალბათობა და თუ ემზადებიან ორგანიზაციის წევრი სახელმწიფოები ასეთი რისკისთვის?

- ნატოსთან სამხედრო კონფლიქტის უშუალო რისკი არ არსებობს. უთანხმოების, მსხვილი საერთაშორისო პრობლემებისა და გამოწვევების გადაწყვეტისადმი განსხვავებული მიდგომების შემთხვევაშიც კი - საფუძველი ასეთი კონფლიქტისთვის არ ჩანს. მეტსაც გეტყვით, ჩვენ იმედი გვაქვს, რომ ნატოს სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ელიტასა და საზოგადოებას, ჩვენ მსგავსად, შესანიშნავად ესმის, რამდენად კატასტროფული იქნება ასეთი გლობალური კონფლიქტის შედეგი.

ამასთან, კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციაში კარგად აქვთ გააზრებული ევროპის კონტინენტსა და მთელ მსოფლიოში მიმდინარე სამხედრო-პოლიტიკური მოვლენების მთელი სირთულე. ცვლილებებთან დაკავშირებული ნებისმიერი ვითარება სერიოზული დაკვირვებისა და  ანალიზის ქვეშაა. კოლექტიური უსაფრთხოების შესახებ შეთანხმების ორგანიზაციის საზღვრების მახლობლად ნატოს სამხედრო ძალისა და სამხედრო ინფრასტრუქტურის გაძლიერება და ერთობლივი მანევრების მასშტაბებისა და ინტენსივობის (ყოველწლიურად 40-მდე მსხვილი სამხედრო სწავლება იმართება) ზრდა არ შეიძლება შეშფოთებას არ იწვევდეს.

ეს ყველაფერი ობიექტურად მოითხოვს ორგანიზაციის ადეკვატურ რეაქციას და მუდმივ მზადყოფნას შესაძლო კრიზისულ სიტუაციებზე. ამასთან დაკავშირებით მუშავდება რეაგირების პოლიტიკურ-დიპლომატიური ღონისძიებები, ძლიერდება ორგანიზაციის სამხედრო შემადგენელი, მიმდინარეობს უწყვეტი მუშაობა ჯარების საბრძოლო შესაძლებლობების ამაღლებისა და მართვის სისტემების სრულყოფისათვის.

ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს, რომ ყველა ეს ზომა მიმართულია მხოლოდ ორგანიზაციის წევრ-სახელმწიფოთა კოლექტიური უსაფრთხოების, ტერიტორიული მთლიანობისა და სუვერენიტეტის დასაცავად.

53
თბილისის ინფექციური საავადმყოფო

თავსხმა წვიმამ თბილისის ინფექციური საავადმყოფოს ერთ-ერთი შენობა დატბორა

0
თბილისის ინფექციური საავადმყოფოს ისედაც გაპარტახებული და ამორტიზებული შენობა სტიქიამ კიდევ უფრო დააზიანა

თბილისი, 25 მაისი - Sputnik. თავსხმა წვიმამ თბილისის ინფექციური საავადმყოფოს ადმინისტრაციული შენობა დატბორა, იუწყება ტელეარხი Rustavi2.

წვიმა, სეტყვა, წყალდიდობა – საქართველოში უამინდობა გრძელდება >>

წყალმა შენობაში დაზიანებული სახურავიდან შეაღწია. კლინიკის პერსონალის თქმით, დატბორვა მათ სრულფასოვან მუშაობას უშლის ხელს. მედიკოსების თქმით, მათ აუცილებლად სჭირდებათ სხვა შენობაში გადასვლა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მსგავსი პრობლემების გამო კლინიკა ნორმალურად მუშაობას ვერ გააგრძელებს.

„განა შეიძლება, რამდენჯერაც გაწვიმდება, იმდენჯერ ქვეყნის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი დაწესებულება და მისი სერვერი დაიტბოროს და ჩვენ წყალდიდობის პირობებში მუშაობა გვიწევდეს?!“, - განაცხადა საავადმყოფოს აღმასრულებელმა დირექტორმა შოთა გოგიჩაიშვილმა.

ტერიტორია, რომელზეც კლინიკა მდებარეობს, 2009 წელს გაიყიდა. ის კომპანია „ავერსი-ფარმამ“ შეიძინა. ამის შემდეგ ცენტრის თანამშრომლებს არაერთხელ დაუჩივლიათ, რომ პაციენტების სამკურნალოდ სათანადო ინფრასტრუქტურა არ გააჩნიათ და ვერც შენობას არემონტებენ, ვინაიდან ის კერძო მფლობელობაშია. ობიექტი იმ პირობით გაიყიდა, რომ ინფექციური საავადმყოფო ახალ ფართსა და შენობას მიიღებდა, მაგრამ მას შემდეგ წლები გავიდა, დაპირება კი დაპირებად დარჩა - ცენტრი იძულებულია ძველ ადგილზე უუფლებოდ დარჩეს.

სტიქია რაჭაში: ადიდებულმა მდინარემ გზა დატბორა >>

ინფექციური საავადმყოფოს კოლექტივმა არაერთხელ გამართა საპროტესტო აქცია. 2019 წლის ნოემბერში ისინი „ავერსის“ მიერ ტერიტორიაზე ერთ-ერთი შენობის დემონტაჟის წინააღმდეგ გამოვიდნენ.

ამჟამად ინფექციური საავადმყოფო საყოველთაო ყურადღების ცენტრშია - სწორედ მან დაიწყო კორონავირუსით ინფიცირებულთა მიღება და დღემდე ქვეყანაში COVID-19-ის მკურნალობის ფლაგმანია.

0
თემები:
შემთხვევები საქართველოში