ლერი ხაბელოვი

ლერი ხაბელოვი: მე ამ დიდი მსოფლიოს ჩემპიონი ვარ!

403
(განახლებულია 16:14 15.07.2016)
იმაზე, რამდენად რთულია ოლიმპიური ჩემპიონის გზა, რა თვისებების მატარებელი უნდა იყოს სპორტსმენი ოლიმპიურ მწვერვალზე მოსახვედრად, თამაშების ემოციური დატვირთვის შესახებ ჩვენ ვესაუბრეთ ადამიანს, რომელმაც ამ ყველაფრის გადალახვა შეძლო.

რიო–დე–ჟანეიროს ოლიმპიური თამაშების დაწყებამდე ხუთ თვეზე ცოტა მეტი დარჩა. ჩვეულებრივი ობივატელისთვის სრულიად საკმარისი დროა საიმისოდ, რომ გათვალოს შვებულების დრო, დაგეგმოს სააგარაკე ნაკვეთზე წასვლა ან, უბრალოდ, დაელოდოს ბრაზილიაში თამაშებს, რათა გულიანად უქომაგოს თავისიანებს. მაგრამ იმ სპორტსმენებისთვის, რომლებმაც ბრაზილიაში „საქომაგო“ ემოციური ფონი უნდა შექმნან, კატასტროფულად მცირე დრო რჩება.

თუმცა, ზოგიერთ ათლეტს ნამდვილად შეუძლია მცირედ მოდუნდეს და მორალურად განეწყოს სამხრეთ ამერიკისთვის. საუბარია იმ სპორტსმენებზე, რომლებმაც უკვე მოიპოვეს ოლიმპიური ლიცენზია და ბრაზილიაში ადგილი დაიჯავშნეს.

უმეტესობა კი კვლავაც განაგრძობს ოთხწლეულის უმთავრეს თამაშებზე საგზურის მოსაპოვებლად ბრძოლას.

იმის შესახებ, თუ რამდენად რთულია და ეკლიანი ოლიმპიური ჩემპიონის გზა, რა თვისებებია აუცილებელი სპორტსმენისთვის, რათა უმაღლეს მიზანს მიაღწიოს და ასევე თამაშების ემოციურ შემადგენელზე, ამ საქმეში კარგად გარკვეულ ადამიანს გავესაუბრებით.

ლერი ხაბელოვი — თავისუფალი სტილით მოჭიდავე, ბარსელონის 1992 წლის ოლიმპიადის ჩემპიონი, სეულის 1988 წლის ოლიმპიადის ვერცხლის პრიზიორი, მსოფლიოს ხუთგზისა და ევროპის სამგზის ჩემპიონი. ამჟამად საქართველოს ოლიმპიური კომიტეტის თავმჯდომარე.

საქართველოს ოლიმპიური კომიტეტი
Natia Tsirekidze
საქართველოს ოლიმპიური კომიტეტი

 — თქვენ მოგებული გაქვთ ყველაფერი, რისი მოგებაც კი შეიძლებოდა — დაწყებული სსრკ–ის  სპარტაკიადიდან, დამთავრებული ოლიმპიური თამაშების ოქროთი. რა არის ამისთვის აუცილებელი — ფოლადის გული, გამარჯვებულის ფსიქოლოგია, ნიჭი?

— ადამიანი სპორტზე ბავშვობაში, ადრეულ ასაკში შედის. მე სპორტული ცხოვრება მუსიკით დავიწყე.

 — რა ინსტრუმენტზე უკრავდით?

— ფორტეპიანოზე. ცოტა ხანს ვუკრავდი, მაგრამ არ გამომივიდა. არ დადგა ჩემგან კარგი პიანისტი (იცინის).

 — ფორტეპიანოდან ჭიდაობაში?! რა თქვეს მშობლებმა ინტერესების ასეთ ცვლილებაზე?

— სიმართლე გითხრათ, მშობლებმა არც კი იცოდნენ, ჭიდაობაზე სიარული რომ დავიწყე. მუსიკის პარალელურად დავდიოდი ვარჯიშებზე. ბუნებრივია, ყველა მშობელს სურს, რომ მისმა შვილმა კარგი განათლება მიიღოს და პრესტიჟულ პროფესიას დაეუფლოს. სპორტი — ეს მაინც ძალიან დიდი რისკია. შეიძლება ტრავმა მიიღო და შეთავაზებები აღარ გქონდეს — ცხოვრებაში ხომ ყველაფერი ხდება.

ისტორიისთვის ბევრი ისეთი შემთხვევაა ცნობილი, როცა სპორტსმენს ყველაფერი ჰქონია, მაგრამ საბოლოოდ ვერაფრისთვის მიუღწევია, ვინაიდან ცხოვრებამ აქ საკუთარი კორექტივები შეიტანა.

თუმცა, მიუხედავად ვარჯიშებისა, სწავლა არასდროს „მიმიგდია“. განათლება აუცილებელია სპორტსმენისთვის. ჩვენ მეტად ხანმოკლე პროფესიული გზა გვაქვს — სულ რამდენიმე წელი. მერე კი პროფესიის არჩევა და მუშაობა გვიწევს. ამიტომაა სწავლა აუცილებელი.

ლერი ხაბელოვი
Архив ОКГ
ლერი ხაბელოვი

 

— და, მაინც, თქვენ სპორტს მიანიჭეთ უპირატესობა.

— სპორტი ყოველთვის უფრო ახლოს იყო ჩემთან. მე ავჭალაში გავიზარდე, სადაც ყოველთვის ბევრი მოჭიდავე იყო, მაგალითად, იოსებ ბერიშვილი — სსრკ–ის, ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონატების მრავალგზის პრიზიორი. ისიც ავჭალელია. მისი შემყურე ყოველთვის იმაზე ვოცნებობდი, რომ დიდი სპორტსმენი — მსოფლიო ჩემპიონი გავმხდარიყავი. სწორედ მაშინ ფილმი გამოვიდა — სამწუხაროდ, სათაური აღარ მახსოვს — რომელშიც ერთ პატარა ბიჭს სცემენ, ის კი ეუბნება, ჩემი ძმა მსოფლიო ჩემპიონიაო. ამ ფილმის ნახვის შემდეგ თავში გამუდმებით მიტრიალებდა: „აი, ვინ უნდა გავხდე — მსოფლიო ჩემპიონი“.

ეს სურვილი იმდენად ღრმად გამიჯდა, რომ ცხოვრებისეული არჩევანი სწორედ ამაზე შევაჩერე. სხვათა შორის, არასდროს მიფიქრია, რომ ოლიმპიური ჩემპიონი გავმხდარიყავი, იმიტომ რომ მსოფლიო ჩემპიონობას აპოთეოზად მივიჩნევდი — ამ უზარმაზარი მსოფლიოს ჩემპიონი მინდოდა გავმხდარიყავი.
— რამდენი წლის იყავით, როცა „მსოფლიო დაიმორჩილეთ?“

— მსოფლიო ჩემპიონი ბუდაპეშტის ტურნირზე გავხდი, მაშინ 21 წლისა ვიყავი. მაგრამ მანამდე საბჭოთა კავშირის სპარტაკიადებისა და ჩემპიონატების გამარჯვებული ვიყავი. შედეგები სიყმაწვილიდან მქონდა. იმას ვერ ვიტყვი, რომ რაღაცას ვერ მივაღწიე და მერე კი უცბად  გავიმარჯვე.

— ანუ თქვენი მიღწევები თანდათანობითი იყო?

— კი, რა თქმა უნდა. პლანეტის „დიდ“ ჩემპიონობამდე იუნიორთა შორის გავხდი მსოფლიო ჩემპიონი 1982 წელს. ეს კოლორადო–სპრინგსში მოხდა. მერე კი მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონატებში გავიმარჯვე, თუმცა უკვე ახალგაზრდებს შორის.

ლერი ხაბელოვი
Архив ОКГ
ლერი ხაბელოვი

— როგორ გაუმკლავდით ამგვარ დატვირთვას?

— სპორტში ერთ–ერთი ურთულესი მომენტი — იუნიორულ–ახალგაზრდული სპორტიდან „დიდ“ სპორტში გადასვლაა. ეს ფსიქოლოგიურად ყველაზე რთული და მძიმე მომენტია. მეც ასე დამემართა, მაგრამ თავს მოვერიე.

— როგორ მოხდა ეს?

— თბილისში პრესტიჟული საერთაშორისო ტურნირი უნდა გამართულიყო, ეგრეთ წოდებული, მსოფლიოს მცირე ჩემპიონატი. მარტო საბჭოთა კავშირის ნაკრებმა ექვსი შემადგენლობა წარადგინა.

ამერიკელებსაც ძალიან ძლიერი გუნდი ჰყავდათ. და, აი, ამ ტურნირის დაწყების წინა დღეს ერევანში ამხანაგური შეხვედრა გაიმართა საბჭოთა და ამერიკულ ნაკრებებს შორის. მაშინ ის–ის იყო, ახალ, ას კილომდე წონით კატეგორიაში გამოსვლა დავიწყე. ერთ კარგად მოსულ ამერიკელს ვეჭიდავე და პირველივე რაუნდი 7:1 მოვუგე. მეორე რაუნდში, ცოტა არ იყოს, დავიღალე და ეს ამერიკელი რაღაცნაირად უზარმაზარად მომეჩვენა. საბოლოოდ დავმარცხდი ანგარიშით 7:8. არა და იმ დროს უკვე ვიყავი ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო ჩემპიონი. ჩამოვედი თბილისში და ამეკვიატა ფიქრი, ალბათ, ჭიდაობა ჩემი საქმე არ არის, ალბათ, იქ ჩემი ადგილი არ არის–მეთქი.

— დავიჯერო, წასვლა გადაწყვიტეთ?

— კი, მქონდა მსგავსი აზრები. მივედი შინ და მამაჩემს ვუთხარი, აღარ მინდა ჭიდაობა–მეთქი. ბუნებრივია, მამამ მკითხა, რატომო, მეც ვუთხარი, აქამდე სულ ვიგებდი და ვიგებდი, ახლა კი უცბად დავმარცხდი, ეტყობა, მეტის მოგება აღარ შემიძლია–მეთქი.

და მამამ მაშინ მითხრა: თუ გგონია, რომ შემთხვევით წააგე, მაშინ თბილისის ტურნირში მიიღე მონაწილეობა და დაამტკიცე, რომ ყველაზე ძლიერი ხარო. მივხვდი, რომ მამა მართალი იყო, უნდა გავსულიყავი ტურნირზე და საკუთარი თავისთვის ან კი მეთქვა, ან – არა. თუ სასურველს ვერ მივიღებდი, მაშინ ვარჯიშიც აღარ ღირდა.

ლერი ხაბელოვი
Архив ОКГ
ლერი ხაბელოვი

 

— რა შედეგი ჰქონდა იმ ტურნირს?

— უკვე გითხარით, რომ ძალიან ძლიერი მოჭიდავეები იყვნენ ჩამოსული. წარმოიდგინეთ, ოლიმპიური ჩემპიონი და ოთხი მსოფლიო ჩემპიონი. ევროპის ჩემპიონებზე აღარც კი ვლაპარაკობ.

პირველი შერკინება ასლან ხადარცევთან მქონდა — მსოფლიოს სამგზის და ევროპის ორგზის ჩემპიონთან და… დავამარცხე.

ფინალში პიოტრ ნანიევს შევხვდი, ისიც მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი იყო, და 4:0 გავიმარჯვე. ასე გავხდი საბჭოთა კავშირის ძირითადი ნაკრების დებიუტანტი. ეს იყო დიდ სპორტში ჩემი პირველი ნაბიჯები. იმავე წელს წამიყვანეს ევროპის ჩემპიონატზე და იქაც გავიმარჯვე. ცოტა მოგვიანებით კი პირველად გავხდი მსოფლიოს ჩემპიონი. ეს ყოველთვის მემახსოვრება, იმიტომ რომ საკუთარ თავს ვაჯობე და ფსიქოლოგიური ბარიერი გადავლახე.

— თქვენ გადაწყვეტილებაზე, სპორტში დარჩენილიყავით, მამის სიტყვებმა იქონია გავლენა თუ შინაგანმა ხმამ?

— თუ სპორტსმენი ფსიქოლოგიურად არ არის მზად, ვერაფერს მიაღწევს. მე ხასიათი მქონდა. როცა ახალგაზრდული სპორტიდან დიდ სპორტში გადადიხარ, ყველაფერი სხვანაირადაა. სხვა დატვირთვებია, სხვა მოთხოვნები და ამოცანები, სხვა ხალხია და აბსოლუტურად სხვა ატმოსფერო. ჩემს თავს ვუთხარი, მე ეს უნდა გავაკეთო, მე მათზე უკეთესი ვარ–მეთქი. რაღა თქმა უნდა, მამის სიტყვებმა ბიძგი მომცა, მაგრამ არა მგონია, ასე რომ არ ეთქვა, ამით რამე შეცვლილიყო. თუმცა ძალიან კი დამეხმარა.

ლერი ხაბელოვი ბარსელონის ოლიმპიადაზე
Дмитрий Донской
ლერი ხაბელოვი ბარსელონის ოლიმპიადაზე

 

— რა გითხრათ მამამ, როცა პირველი სერიოზული ტიტული მიიღეთ — ევროპის ჩემპიონი გახდით?

— როგორც სხვა, ისე ჩემი მშობლებიც ხარობდნენ ჩემი წამატებით. მაშინ სხვა სისტემა იყო, საბჭოთა სისტემა. ჩემ შესახებ ყველა გაზეთში დაბეჭდეს. ჩემი მშობლების კოლეგებმაც წაიკითხეს და ულოცავდნენ ჩემს წარმატებას. რაღა თქმა უნდა, ამაყები იყვნენ, ყველა მშობელს უნდა, რომ მათი შვილი ყველაზე უკეთესი იყოს. მამა ძალიან ამაყობდა ჩემი მიღწევებით.
— ბევრი რამის მსხვერპლად გაღება გიწევდათ, რომ მიზნისთვის მიგეღწიათ — გამუდმებული ვარჯიში, შეჯიბრებები, ტურნირები, სწავლა. როდისღა ისვენებდით?

— როცა სპორტით სერიოზულად ხარ დაკავებული, ეგეთი რამეები დაუშვებელია. არ გამოდის ერთდროულად ვარჯიშიც და დასვენებაც. კი, მართალია, როცა ახალგაზრდა ხარ, ყველგან წასვლა გინდა, მაგრამ არ გამოდის. თუ არჩევანია, ერთი გზა უნდა აირჩიო.

ევროპის ჩემპიონი რომ გავხდი პირველად, ვიფიქრე, აი ახლა კი შეიძლება კარგად დავისვენო–მეთქი. ჰოდა, დავისვენე და… დამასვენეს კიდეც — მთელი წელი აღარსად გამოვსულვარ (იცინის). მერე ყველაფერი თავიდან გავიაზრე და დასკვნაც გავაკეთე: თუ სპორტია, მაშინ სპორტი იყოს.

— ანუ, პროფესიული სპორტი მთლიანად გშთანთქავს?

— აბსოლუტურად.

— როდესაც თქვენთვის პირველი, სეულის ოლიმპიადის ლიცენზია მოიპოვეთ, რაიმე განსაკუთრებული შეგრძნება გქონდათ?

— მაგ დროისთვის უკვე ვიყავი გუნდის ლიდერი და სეულის ლიცენზია საკმაოდ იოლად მოვიპოვე. ეტყობა, ამიტომაც განსაკუთრებული გრძნობები არ მქონია. ეგ მერე დამეუფლა, უშუალოდ ოლიმპიადის წინ, ტურნირის ფავორიტი ვიყავი და ყველა გაზეთი ერთხმად წერდა, ხაბელოვი გაიმარჯვებსო. მაგრამ მოხდა ისე, რომ ფინალში რუმინელ ვასილი პუშკაშთან დავმარცხდი.

— ბარსელონა 1992-ის ოლიმპიური ჩემპიონი როცა გახდით, იმ ემოციების რამესთან შედარება შეიძლება?

— ნებისმიერი ადამიანი, რომელიც თავის საქმეში პიკს აღწევს, ბედნიერებისა და ემოციების არნახულ მოზღვავებას, ენით აუწერელ შინაგან მდგომარეობას განიცდის. ჩემ კარიერაში უმაღლეს საფეხურს მივაღწიე, რისკენაც მთელი ცხოვრება ვისწრაფოდი — ოლიმპიური ჩემპიონი გავხდი. დგახარ კვარცხლბეკზე და ფიქრობ, რომ ყველაზე კარგი, ყველაზე თეთრი და ფუმფულა ხარ. დარწმუნებული ვარ, ამას ოლიმპიადის ყველა ჩემპიონი განიცდის.

ლერი ხაბელოვი
Natia Tsirekidze
ლერი ხაბელოვი

– თქვენი ყველაზე დიდი გამარჯვება რომელია? ოლიმპიადაზე გამარჯვებას კი არ ვგულისხმობ, არამედ კონკრეტულ მოწინააღმდეგესთან კონკრეტულ გამარჯვებას?

— თუ შერკინების სიმწვავეზე ვილაპარაკებთ, მაშინ ფსიქოლოგიური კუთხით ყველაზე რთული შეხვედრები ოლიმპიადაზე მქონდა. არც ისე იოლია, ჯერ ვერცხლის პრიზიორი გახდე და ოთხი წლის შემდეგ ოქრო აიღო — ეს ორმაგად რთულია. პირიქით რომ ყოფილიყო, ბევრად იოლი იქნებოდა. იმიტომ რომ, როცა ოქროსთვის ბრძოლას აგებ, ფიქრობ, ეტყობა არ მიწერია, რომ საუკეთესო ვიყო და ეტყობა ვერც ვერასდროს მივაღწევ დასახულ სიმაღლესო.

რაც შეეხება მოწინააღმდეგეს, ეს, ალბათ, გერმანელი ჰეიკო ბალზია. გამუდმებით ვამარცხებდი სხვადასხვა ტურნირებზე და თანაც ყოველთვის დიდი უპირატესობით, ოლიმპიადაზე კი ძლივს მოვუგე 2:1. იმ შერკინებისას უპირველესად საკუთარ თავს ვებრძოდი.

— სპორტსმენისთვის უმთავრესი საკუთარ თავზე გამარჯვებაა?

— ბუნებრივია, ასეა. თუ ადამიანი საკუთარ ემოციებს ვერ გაუმკლავდება, არაფერი გამოუვა. აი, ვთქვათ, მე და თქვენ ერთნაირად ვვარჯიშობთ. თქვენ ფიზიკურად უკეთ ხართ განვითარებული — ბევრს დახტიხართ, დარბიხართ, წონას იკრებთ და ასე შემდეგ, შინაგანი მდგომარეობა კი მე უფრო ძლიერი მაქვს. ასეთ შემთხვევაში მე თქვენ ფსიქოლოგიურად გჯაბნით. დიახ, ფსიქოლოგია ამარცხებს ფიზიკას.

ინტერვიუს მეორე ნაწილს „Sputnik საქართველო“ 10 მარტს შემოგთავაზებთ.

403
თემები:
საქართველო რიოს ოლიმპიადაზე (99)
ვითარება მთიან ყარაბაღში

მშვიდობასა და ომს შორის ქართველი ექსპერტი კავკასიაში არსებულ ვითარებაზე

46
(განახლებულია 19:21 05.03.2021)
პოლიტიკური კრიზისი საქართველოში, საპრეზიდენტო არჩევნები აშშ-ში, ომი ყარაბაღში და ახალი პოლიტიკური გამოწვევები კავკასიის რეგიონში...

შესაძლებელია თუ არა, საქართველომ დაკარგოს სატრანზიტო უპირატესობა, რამდენად მტკიცეა მშვიდობა ყარაბაღში – ამ და სხვა აქტუალურ თემებზე „Sputnik-საქართველოსთვის“ მიცემულ ექსკლუზიურ ინტერვიუში კავკასიის საკითხთა ექსპერტმა, ანალიტიკოსმა მამუკა არეშიძემ ისაუბრა.

Мамука Арешидзе
© Sputnik / Vladimir Umikashvili
მამუკა არეშიძე

- ქვეყანაში გასული წლიდან განსაკუთრებით დაძაბულია პოლიტიკური ვითარება, რომელსაც ბევრი აფასებს, როგორც პოლიტიკურ კრიზისს. ეთანხმებით ამ შეფასებას?

- თუ ვიმსჯელებთ ქართული პოლიტიკის ტრადიციებით, კრიზისი არ არის. ჩვენთან ასეთი რამ ყოველთვის ხდება – ბრძოლა ხელისუფლებისთვის. ჩვენ ხომ დემოკრატიული ქვეყანა გვაქვს. პოლიტიკური კულტურა კი დაბალია, შედეგად – ყველაფერი ისე ვლინდება, როგორც ახლა.

- პრემიერ გიორგი გახარიას მოულოდნელი გადადგომა, რასაც თანამდებობაზე ირაკლი ღარიბაშვილის დაბრუნება მოჰყვა... რა ხდება მმართველ პარტიაში?

- მოულოდნელობას რაც შეეხება, ვერ დაგეთანხმებით.

როდესაც ღარიბაშვილი 2015 წელს თანამდებობიდან წავიდა, უკვე მაშინ საუბრობდნენ, რომ იგი დაბრუნდებოდა. ის ბიძინა ივანიშვილის ყველაზე ახლო და დაფასებული ადამიანი იყო.

გახარიას წასვლაზე კი ხმები დიდი ხანია დადიოდა. და, მაინც, მისი გადადგომა ნაადრევი და არც ისე კარგად გააზრებული მგონია. მეორე მხრივ, მან მნიშვნელოვანი პოლიტიკური ნაბიჯი გადადგა, რომელიც გარკვეულწილად შეარბილებს დაპირისპირების დონეს საზოგადოებაში. ეს არ ნიშნავს, რომ მის გადაწყვეტილებას ვეთანხმები, თუმცა მისი მესმის.

- ძალიან ბევრს საუბრობენ საქართველოში მესამე პოლიტიკური ძალის გამოჩენის აუცილებლობაზე. გახარია თუ შეძლებს გახდეს პრეტენდენტი ამ როლზე?

- მესამე ძალის ნიშა თავისუფალია. დღეს მოქმედი ოპოზიციური პარტიები 90%-ით „ნაციონალურ მოძრაობასთან“ არიან დაკავშირებული და იძულებული არიან მის ორბიტაზე იმოძრაონ. შედეგად ვიღებთ ორ პოლუსს: „ქართულ ოცნებას“ და „ნაციონალურ მოძრაობას“. ცალკე მდგომი „პატრიოტთა ალიანსი“ როგორღაც ჩაიკარგა ამ არეულობაში.

მესამე ძალის გამოჩენას საზოგადოება ითხოვს. სხვა საქმეა, რომ ჩვენს პატარა, დაბალი პოლიტიკური კულტურის მქონე ქვეყანაში ძალიან რთულია, ელოდო ერთბაშად სრულყოფილი პოლიტიკური ორგანიზაციის გამოჩენას. თუმცა პირადად მე ამას ვისურვებდი.

საჭიროა ლიდერის ძალიან ძლიერი ქარიზმა, რომელიც დისტანცირებული იქნება „ოცნებისგანაც“ და „ნაცმოძრაობისგანაც“, საჭიროა ძლიერი გუნდი, და, რასაკვირველია, დიდი ფული.

აქვს თუ არა გახარიას ამის შესაძლებლობა და სურვილი – რთული სათქმელია, მაგრამ პოტენციალი ნამდვილად გააჩნია.

- ახალი პრემიერი ღარიბაშვილი ცნობილია თავისი რადიკალიზმით. რას უნდა ველოდოთ საქართველოს განახლებული მთავრობისგან და როგორ შეიცვლება ოპოზიციისა და მმართველი გუნდის ურთიერთობა?

- ვერ ვიტყვი, რომ ღარიბაშვილი რადიკალური ადამიანია, უფრო სწორი იქნებოდა მისი შეფასება, როგორც ხისტი ადამიანი. თუ გახარია ცდილობდა როგორღაც შეერბილებინა ოპოზიციასთან ურთიერთობა, ღარიბაშვილი ამას არ გააკეთებს. მისთვის მიუღებელია ეს ძალა – „ნაციონალური მოძრაობა“, ამას არც მალავს და მკაცრ ნაბიჯებს გადადგამს. დანარჩენს რაც შეეხება, ღარიბაშვილი შეიძლება უფრო მოქნილი იყოს.

მელიას დაპატიმრებას რაც შეეხება, ძალიან მნიშვნელოვანი მომენტია – ხელისუფლების სისუსტე თუ ძალა. მელიამ დაარღვია კანონი და ამით ამაყობდა.

აქ ხელისუფლებისთვის დაისვა პრინციპული საკითხი – თუ ოპოზიციური პარტიის ლიდერს მისცემდნენ კანონის იგნორირების საშუალებას, რატომ არ შეიძლება ასევე მოქცევა სხვასთან? საჭირო იყო მელიას როგორღაც მოთოკვა და შედეგად მოხდა ის, რაც მოხდა.

როდესაც საქმე მელიას დაპატიმრებამდე მივიდა, ოპოზიციამ ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ მელია, რომლის უკანაც სააკაშვილის ფიგურა და მისი პიარ-იდეები დგას, გამოჩენილიყო მსოფლიო საზოგადოების წინაშე, როგორც მსხვერპლი.

- რამდენად რეალურია რევოლუციური სცენარი საქართველოში? შესაძლებელია სააკაშვილის დაბრუნება?

- ხალხს მთელი ჩვენი პოლიტიკური აბსურდის ატანა ძალიან დიდხანს შეუძლია.

მაგრამ ჩემი აზრია: სააკაშვილის მოსვლა ნამდვილად გამოიწვევს სამოქალაქო ომს. საზოგადოების ის ნაწილი, რომელიც ახლა დუმს, აღარ გაჩუმდება. სააკაშვილი საქართველოს მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილისთვის სრულებით მიუღებელი ფიგურაა.

ზოგიერთი „ნაცმოძრაობასაც“ კი უჭერს მხარს, მაგრამ სააკაშვილის გარეშე.

ყველაზე დიდი საიდუმლო კი ის არის, რომ „ნაცმოძრაობის“ ირგვლივ მოძრავ პოლიტიკურ პარტიებსაც არ სურთ სააკაშვილის დაბრუნება. მათ თავად უნდათ პოლიტიკური პროცესების მართვა.

- როგორ აფასებთ პოლიტიკიდან „ქართული ოცნების“ დამფუძნებლის ბიძინა ივანიშვილის წასვლას?

- „ქართული ოცნების“ დამფუძნებლის დისტანცირება პოლიტიკიდან მხოლოდ მისი გადაწყვეტილება არ არის. აქ მოქმედებდნენ სხვა ძალებიც საქართველოს ფარგლებს გარეთ.

მთელი ეს წლები მრავალი ფიგურა დამოკიდებული იყო ივანიშვილზე და მის ირგვლივ მოძრაობდა. მან თქვა: გაძლევთ შესაძლებლობას იმოქმედოთ, იმუშავეთ. გვერდიდან ვადევნებ თვალს პროცესებს, რომლებსაც თქვენ მართავთ. ვნახოთ, როგორ გაართმევთ თავს.

მეორე მხრივ, ის, რა თქმა უნდა, მართალია. ადამიანმა ძალიან ბევრი ჩადო საქართველოს განვითარებაში. არა მხოლოდ ფინანსური კაპიტალი, არამედ ფიზიკური ძალაც. და თქვა - თუ შეგიძლიათ დამოუკიდებლად მოქმედება, იმოქმედეთ. თუ არ შეგიძლიათ - ესეც თქვით.

- ბოლო დროს საქართველოში ერთ-ერთი ყველაზე მტკივნეული საკითხია დავით-გარეჯი, დაკარგული რუკების საქმის ირგვლივ აგორებული სკანდალი, კარტოგრაფების დაკავება. რა ხდება ამჟამად ამ სადავო თემასთან დაკავშირებით და არსებობს თუ არა გამოსავალი ჩიხიდან?

- ეს ჩიხი არ არის. შეიძლება ითქვას, ახალი გვერდია.

  • საქართველოს აზერბაიჯანთან 440 კილომეტრის სიგრძის საერთო საზღვარი აქვს, რომლის მესამედიც ჯერ კიდევ არ არის დელიმიტირებული.
  • სახელმწიფო საზღვრის დელიმიტაცია-დემარკაციის ქართულ-აზერბაიჯანული ორმხრივი კომისია 1996 წელს შეიქმნა. მისი საქმიანობის პირველი 15 წლის განმავლობაში შესრულდა საზღვრის დასაზუსტებელი სამუშაოების თითქმის 70 პროცენტი, მაგრამ 2007 წლიდან პროცესში დაბრკოლებები გაჩნდა.
  • ერთ-ერთ სადავო მონაკვეთზე მდებარეობს მეექვსე საუკუნის სამონასტრო კომპლექსი დავით-გარეჯი, მაგრამ მის გარკვეულ ნაწილზე აზერბაიჯანის მხარე აცხადებს პრეტენზიას.
  • შარშან საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ დაიწყო გამოძიება ქართულ-აზერბაიჯანული საზღვრის დემარკაციის პროცესში უცხო სახელმწიფოსთვის საქართველოს ტერიტორიის უკანონოდ გადაცემის შესახებ. საქმეზე დააკავეს კომისიის ორი ყოფილი წევრი - საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს თანამშრომელი ივერი მელაშვილი და შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომელი ნატალია ილიჩოვა.
  • ბრალდების ვერსიით, დაკავებულებმა დამალეს 1937-1938 წლების რუკები, რის გამოც საქართველო 3,5 ათასი ჰექტარი ტერიტორიის დაკარგვის საფრთხის წინაშე აღმოჩნდა, მათ შორისაა დავით-გარეჯის სამონასტრო კომპლექსის ნაწილი.

მე ვარ ერთ-ერთი იმათგანი, ვინც ამ რუკებს მთელ მსოფლიოში ეძებდა. ასე რომ, შემიძლია ვთქვა, რომ არაფერი მოულოდნელი ხელისუფლებას არჩევნების წინ არ გაუკეთებია. უბრალოდ ყველაფერი დაემთხვა, როდესაც ბიზნესმენმა ხიდაშელმა ჩამოიტანა მოძიებული რუკები.

2005-2007 წლებში კომისიის ქართული მხარის წევრების ელემენტარულ დაუდევრობას ჰქონდა ადგილი. მინდა მჯეროდეს, რომ ეს სწორედ დაუდევრობაა და არა ღალატი. გამუდმებით მაწუხებს კითხვა, რატომ ხელმძღვანელობდნენ ისინი არა საბაზო დოკუმენტებით, არამედ სხვა რუკებით, და ამაზე პასუხს არავინ იძლევა.

ამ საქმეზე დაკავებული მელაშვილი, რასაკვირველია, ცდილობს იმ ადამიანების დაცვას, ვინც იგი თავის დროზე ამ თანამდებობაზე დანიშნა და ვინც მიუთითა, რა მიმართულებით უნდა წარემართა საქმიანობა. არავითარი მსხვერპლი ის არ არის. ეს არის ადამიანი, რომელმაც არასწორი ნაბიჯები გადადგა. ძალიან არასწორი. და ადამიანი, რომლის ქმედებებმაც გამოიწვია სკანდალი, რომელზეც ახლა ვმსჯელობთ.

აზერბაიჯანის მხარეს, რა თქმა უნდა, საკუთარი ინტერესები ამოძრავებს და ეს გასაგებია.

რასაკვირველია, სტრატეგიული პარტნიორები – საქართველო და აზერბაიჯანი უნდა ისწრაფოდნენ ურთიერთგაგებისკენ. მაგრამ სკანდალი არ იქნებოდა, ყველას რომ დაეცვა ის შეთანხმება, რომელსაც 1996 წელს მოეწერა ხელი.

ახლა გარკვეული პაუზაა ყარაბაღის მოვლენების შემდეგ. აზერბაიჯანს თავისი პრობლემები აქვს, საქართველოს – თავისი. ვფიქრობ, გაზაფხულის ბოლოსკენ შეიკრიბება კომისიის ახალი შემადგენლობა. ყოველ შემთხვევაში, საქართველოს მხრიდან იქნება ახალი შემადგენლობა. იმედი მაქვს, რომ საზღვრის დელიმიტაციის შესახებ მოლაპარაკებაზე ვითარება უკეთესობისკენ შეიცვლება. არ ვამბობ, რომ აზერბაიჯანი ორ ნაბიჯს უკან გადადგამს, მაგრამ შეეცდება მაინც დიდი ყურადღებით მიუდგეს საკითხს, რადგან მოძიებული დოკუმენტები უნიკალურია და ისინი მართლაც მეტყველებენ, რომ კომპლექსის ყველა ნაწილი, ბერთუბნის გარდა, საქართველოს კუთვნილებაა.

- ძალიან საინტერესოა ხიდაშელის ფიგურა, როგორ აღმოჩნდა მასთან დაკარგული რუკები?

- ხიდაშელი დიდი ხნის განმავლობაში მუშაობდა მოსკოვში, შემდეგ გადასახლდა შვეიცარიაში. იქ თავის კომპანიასთან ერთად მუშაობდა მიწისძვრების წინასწარი გამოთვლის სისტემების შექმნაზე, იყენებდა რუკებსაც. და როდესაც საკითხი წამოიჭრა, მან თავისი ცოდნა და კონტაქტები გამოიყენა იმ რუკებისა და დოკუმენტების მოსაძებნად, რომლებიც გაურკვეველ ვითარებაში გაქრა საქართველოს არქივებიდან და არა მარტო საქართველოს, არამედ პოსტსაბჭოური სივრცის ბევრი სხვა არქივიდან.

- როგორ გავლენას მოახდენს აშშ-ის პრეზიდენტად ჯო ბაიდენის არჩევა ამ ქვეყანასთან საქართველოს ურთიერთობაზე? შეიცვლება თუ არა აშშ-ის პოლიტიკა საქართველოს მიმართ?

- ეს არავინ იცის. მაგრამ ბევრი რამ კვლავაც საქართველოს მთავრობაზეა დამოკიდებული.

რაც შეეხება აშშ-ის პოლიტიკას, აქ მუდმივი ფორმულა მოქმედებს: ამერიკელებისთვის მნიშვნელოვანია მათი პოლიტიკა შავი ზღვის რეგიონში, განსაკუთრებით, მის აღმოსავლეთ ნაწილში, სადაც მათი საყრდენი ქვეყანა საქართველოა. ეს არ შეიცვლება, ტრამპი იქნება თუ ბაიდენი. უკვე 20-25 წელია, ასე ხდება.

- და, რასაკვირველია, ყარაბაღი. რამდენად მტკიცეა დღეს მშვიდობა ყარაბაღში, რამდენად ქმედითია შექმნილი სქემა? თუ ეს მორიგი აფეთქების გადავადებაა?

- ხშირად მეკითხებიან, ვინ გაიმარჯვა ამ ომში. არა მგონია, რომ მას გამარჯვებული ჰყავდეს. შეიძლება ვისაუბროთ წარმატებაზე: დიდ წარმატებას მიაღწია თურქეთმა, რასაკვირველია, აზერბაიჯანმა, სხვათა შორის, რუსეთმაც. დამარცხდნენ სომხეთი და დასავლეთი, რომელიც მოვლენებში არ მონაწილეობდა. მინსკის ჯგუფიც თამაშგარე მდგომარეობაში აღმოჩნდა.

მაგრამ ეს უბრალოდ წარმატებაა, პროცესი კი, გარწმუნებთ, ჯერ არ დამთავრებულა და დიდხანს არ დამთავრდება. ვინ გაიმარჯვა და ვინ არა, მაშინ გაირკვევა, როდესაც პროცესი დასასრულს მიუახლოვდება.

რაც შეეხება სარჩულს, ტავუშის მოვლენების შემდეგ მოსალოდნელი იყო, რომ აზერბაიჯანი ამაზე არ შეჩერდებოდა. ისიც მოსალოდნელი იყო, რომ თურქეთი შეეცდებოდა სამხრეთ კავკასიაში დაბრუნებას არა მხოლოდ პოლიტიკური, არამედ სამხედრო-პოლიტიკური ფორმით. და დაბრუნდა კიდეც. ზოგიერთი ექსპერტის აზრით, რუსეთიც კი არ იყო მზად მოვლენების ამგვარად განვითარებისთვის, მაგრამ სწრაფად შეძლო ორიენტირება. მთელი მსოფლიო ამ მომენტში დაკავებული იყო პანდემიით, აშშ – თავისი არჩევნებით, სხვა ქვეყნები – საკუთარი პრობლემებით...

ჩემი აზრით, ახალი გამოწვევა ახლო მომავალში მოსალოდნელი არ არის. მაგრამ ნათელია, რომ სომხეთის მხარეც დღევანდელ ვითარებას არ შეეგუება. არა მგონია, რუსეთი მსგავს სიტუაციაში თავს კომფორტულად გრძნობდეს. აქ საქმე აზერბაიჯანს არ ეხება. ძალიან მნიშვნელოვანია, რა ნაბიჯებს გადადგამს თურქეთი. თუ ის შეეცდება ნიშნულს გადააბიჯოს (ის კი ნამდვილად შეეცდება), მაშინ არ ვიცი, რა მოხდება.

- ადრე ამბობდით, რომ მისაღები იქნებოდა, თუ საქართველო ამ ქვეყნებს მოლაპარაკებისთვის ბაზას შესთავაზებდა. მაგრამ საქართველოს მხრიდან წინადადება, ცოტა არ იყოს, იგვიანებს. სწორი გადაწყვეტილება იყო განზე დარჩენა?

- მთლიანად განზე გადგომა არ გამოდის და არც გამოვიდოდა. თუ რუსეთი სხვა პოზიციას დაიკავებდა, არ იშუამდგომლებდა, არამედ სომხეთის მხარეს დაიჭერდა, მაშინ სავსებით სხვა შედეგს მივიღებდით. და ეს აუცილებლად როგორღაც საქართველოს ტერიტორიაზე გადმოინაცვლებდა.

დარწმუნებული ვარ, კონკრეტული ადამიანები მუშაობდნენ იმაზე, რომ აუცილებლობის შემთხვევაში აქ ყოფილიყო საყრდენი ბაზები როგორც ერთი, ისე მეორე მხარისთვის, შესაძლო დივერსიული შეტევების ჩათვლით.

უკვე იგრძნობოდა, რომ ეთნიკურ ჯგუფებში იყვნენ ადამიანები, რომლებიც სათანადოდ იყვნენ მომზადებული... სხვადასხვა უმაღლესი სასწავლებლების სტუდენტებთან მქონდა დისტანციური ლექცია და მათი დაახლოებით 20-30% ადგილობრივი აზერბაიჯანელები და სომხები იყვნენ. სიტყვა ჩამოვარდა რეგიონულ უსაფრთხოებაზე და ძლივს გავაშველე. დარწმუნებული ვარ, რომ ადგილობრივი ეთნიკური ჯგუფების ფსიქოლოგიურ მომზადებაზე ბოლო დროს სხვადასხვა მხარემ ბევრი იმუშავა.

- ამის მიუხედავად, მრავალწლიანი ომი დასრულდა და ახლა ბევრს აღელვებს სატრანსპორტო დერეფნების გახსნის პერსპექტივა. შესაძლებელია საქართველომ სატრანზიტო უპირატესობა დაკარგოს?

- ეს საუბრები კიდევ დიდხანს გაგრძელდება. სატრანზიტო დერეფნის საკითხი სომხეთის ტერიტორიაზე ჯერ ჩანასახის სახით არსებობს, შემდეგ საპროექტო დონეზე გადავა. აზერბაიჯანი და თურქეთი შეეცდებიან ყველაფრის სწრაფად მოგვარებას, მაგრამ ეს არც ისე იოლი გასაკეთებელია.

წარმოიდგინეთ, რომ ერთ მშვენიერ დღეს ამუშავდება გზა, რომელიც სომხეთის ტერიტორიაზე უნდა დაიცვან რუსმა სამშვიდობოებმა. მაგრამ ეს გზა მთელი დატვირთვით მაინც ვერ იმუშავებს, ვიდრე აზერბაიჯანსა და სომხეთს შორის სადავო საკითხები არ მოგვარდება.

დაკარგავს თუ არა საქართველო სატრანსპორტო ფუნქციას, ეს საქართველოს ხელისუფლებაზეა დამოკიდებული: ესაა ტარიფები, ინფრასტრუქტურა, ბევრი სხვა პირობა. ყველა ქვეყანა ცდილობს ისეთი პირობების, ლიბერალური ტარიფების შეთავაზებას, რომ ტვირთმა სწორედ მის ტერიტორიაზე გაიაროს. თუ ჩვენ ამ მიმართულებით არ ვიფიქრებთ, ყოველგვარი სომხური გზის გარეშეც შეიძლება დავკარგოთ სატრანზიტო ფუნქცია.

აზერბაიჯანს სურს რეგიონული ეკონომიკური სატრანსპორტო ჰაბი გახდეს. საქართველოც უნდა იყოს პრეტენდენტი ამ როლზე. ჯანსაღი კონკურენციაა. თუ არსებობს შესაძლებლობა – იმოქმედე და სათანადო დონესაც მიაღწევ.

46
შორენა მიქიაშვილი აღსაზრდელებთან ერთად

სამი შვილის დედა, მისი მოქსოვილი თოჯინების თეატრი და „წყნარი სივრცე" პატარებისთვის

529
(განახლებულია 22:38 02.03.2021)
„პატარებისგან ბევრს ვსწავლობ და ბევრი რამ ოჯახშიც გადმოვიტანე“ – ეს შორენა მიქიაშვილია, თბილისის 123-ე საჯარო ბაგა-ბაღის აღმზრდელი.

შორენამ ორი პროფესია აითვისა – ხატვა და თოჯინების ქსოვა დამოუკიდებლად ისწავლა. როცა პატარების აღმზრდელად დაიწყო მუშაობა, უკვე სამი შვილის დედა იყო. დღეს თვლის, რომ ბაგა-ბაღის აღმზრდელობა მისი მოწოდებაა და ეს არაერთი საინტერესო ინციატივით დაადასტურა კიდეც...

შორენა მიქიაშვილი
შორენა მიქიაშვილი

- შორენა, სანამ ბავშვების გულის კარს შეაღებდით, თანაც ასე ლამაზად, რა გზა გაიარეთ?

- პროფესიით აღმოსავლეთმოცოდნე ვარ არაბული ენის განხრით, ასევე ფილოლოგი - ქართული ენის და ლიტერატურის მასწავლებელი. ოთხი წელი მუსიკალურ სასწავლებელშიც ვსწავლობდი ვოკალის ფაკულტეტზე. ცხრა წელი აფხაზეთის სახელმწიფო კაპელაში ვმღეროდი, ჩემი პირველი პროფესიით არასოდეს მიმუშავია.

შორენა მიქიაშვილი კოლეგასთან ერთად
შორენა მიქიაშვილი კოლეგასთან ერთად

- ბავშვობაში მხატვრობაზე ოცნებობდით, მაგრამ რატომ ვერ აისრულეთ ოცნება?

- ჩემი აუხდენელი ოცნებაა, რომ მხატვარი გავმხდარიყავი. ხატვა ბავშვობიდან მიყვარს, განსაკუთრებით პორტრეტის ხატვა მიზიდავს. შვიდი წლის ასაკში დავხატე ბაბუა, რომელიც ძალიან დავამსგავსე. საერთოდ, ხატვის ნიჭი გენეტიკურად გამომყვა დედის მხრიდან. ახლა ვთვლი, ბევრი რომ მეშრომა, საკუთარ თავს მხატვრობაში ვიპოვიდი და წარმატებული ვიქნებოდი. დაახლოებით ათი წლის ასაკში დედამ შემიყვანა სამხატვრო სკოლაში, სადაც გამოცდები უმაღლესი შეფასებით გავიარე, მაგრამ, სამწუხაროდ, უსახსრობის გამო ექვს თვეზე მეტხანს ვერ შევძელი, რომ სწავლა გამეგრძელებინა.

შორენა მიქიაშვილი ბავშვებთან ერთად
შორენა მიქიაშვილი ბავშვებთან ერთად

- ახლანდელ სამსახურში როგორ იპოვეთ საკუთარი თავი?

- რაც შეეხება ჩემს ახლანდელ სამსახურს, ვიტყოდი, რომ ეს მხოლოდ სამსახური არ არის. ჩემთვის ეს ყველაზე ფაქიზ და ღვთიურ არსებებთან ურთიერთობაა, რაც უდიდეს სიყვარულს და პასუხისმგებლობას მოითხოვს. ბავშვთან მიმართებაში ოდნავი შეცდომაც კი დაუშვებელია, ამიტომ როცა საქმე პატარებს ეხება, საშინლად მომთხოვნი ვარ...

შორენა მიქიაშვილი
შორენა მიქიაშვილი

- როგორ უფერადებს ბავშვებს ცხოვრებას მასწავლებელი, რომელსაც ხატვა უყვარს? 

- ვცდილობ, რომ ბავშვებისთვის ყოველი დღე სიხარულით სავსე იყოს, დღე არ გავა, რომ მინიმუმ ორი შემოქმედებითი აქტივობა არ მქონდეს. ბავშვებს სრულ შემოქმედებით თავისუფლებას ვაძლევ. ხატვას დიდი მნიშვნელობა აქვს, რადგან ისინი არა მარტო ხატავენ, არამედ ხატვის დროს გადმოსცემენ ემოციას, რასაც იმ მომენტში განიცდიან. მე ვხედავ, რომ მათთვის უფრო მნიშვნელოვანია ხატვის პროცესი, ვიდრე შედეგი. ამიტომ მეც ზუსტად ან განწყობით მივყვები ბოლომდე. მნიშვნელოვანია, რომ ბავშვებმა მეტი შეგრძნებები და ემოციები გამოიმუშაონ. ჩვენთან მოწყენა არასდროსაა. ხშირად ერთად ვცეკვავთ, რადგან ცეკვაც განტვირთვის ერთ-ერთი საშუალებაა, რაც ბავშვებს მეტ თავდაჯერებულობას და სიმხნევეს მატებს.

შორენა მიქიაშვილი
შორენა მიქიაშვილი

- ვიცი, რომ ბაღში ე.წ. „წყნარი სივრცე" გაქვთ, რას ნიშნავს ეს?

- ჯგუფში ბევრი რამ საკუთარი ხელით მაქვს გაკეთებული და ერთი მათგანი სწორედ „წყნარი სივრცეა". ესაა ხე, რომელიც კედელს მიჰყვება და რომლის ფოთლებიც ჭერიდან დაბლა ეშვება. ბუნებასთან ურთიერთობას ხომ სიმშვიდე მოაქვს. ჩვენი „წყნარი სივრცეც“ ბავშვებისთვის ამის შეხსენებაა. ასევე სხვადასხვა სახის წრეებისთვის მოვხატე წარწერები და ამან უდიდესი სიამოვნება მომანიჭა. ამ ყველაფერში ჩემთვის უსაყვარლესი ადამიანი შორენა წერეთელი მეხმარება. ის, რაც იმ გარემოში ხდება, ბევრისთვის წარმოუდგენელი და მიუღწეველია, მე კი, მიუხედავად სირთულეებისა, ეს შევძელი...

შორენა მიქიაშვილი
შორენა მიქიაშვილი

- საბავშვო ბაღში თოჯინების თეატრის შექმნის იდეა როგორ გაგიჩნდათ?

- დიახ, სახლში მუყაოს გამოყენებით გავაკეთე პატარა მინი-თოჯინების თეატრი და ბაღში მივიტანე. თოჯინების თეატრის შექმნის იდეამ კიდევ სხვა საკითხი დააყენა დღის წესრიგში და სხვა წამოწყებას შეუწყო ხელი. ეს არის ქსოვა. თეატრისთვის დამჭირდა თოჯინები და ნელ-ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ დავიწყე ქსოვის ათვისება. მერე ჩემი მოქსოვილი პატარა თოჯინების საშუალებით დავიწყეთ მინი-სპექტაკლების დადგმა. დღესაც კი, ყოველდღე მე და ჩემი პატარები სულ სიახლის ძიებაში ვართ, რაც ბედნიერებას გვანიჭებს და სიცოცხლით გვავსებს. აქვე გეტყვით, რომ სათამაშოების ქსოვა დროთა განმავლობაში ჩემი ჰობი გახდა, პანდემიის დროს კი დამატებითი შემოსავლის წყაროც.

შორენა მიქიაშვილის მოქსოვილი თოჯინები
შორენა მიქიაშვილის მოქსოვილი თოჯინები

- აქვე ისიც უნდა ვთქვათ, რომ სამი შვილი გყავთ, თქვენმა პროფესიამ მათთან ურთიერთობაც გაგიადვილათ?

- მე 41 წლის ვარ და სამი შვილი მყავს – 11, 9 და 6 წლის არიან. პატარებისგან ბევრს ვსწავლობ და ბევრი რამ ოჯახშიც გადმოვიტანე. ახლა თამამად შეიძლება ვთქვა, რომ შვილებთან დამოკიდებულებას უკვე სულ სხვა თვალით ვუყურებ. ყველაფერი გაცილებით მიადვილდება და უფრო მაბედნიერებს.

შორენა მიქიაშვილი
შორენა მიქიაშვილი

- ხატვის სურვილი და ნიჭი თუ აქვთ?

- მიხარია, რომ ხატვის ნიჭი ჩემს შვილებსაც გამოჰყვათ. სამიდან ერთ-ერთი შესანიშნავად ხატავს. თავისებური ხედვა, ფანტაზია და ფერების აღქმის უნარი აქვს. მიხარია, რომ ისინი ცხოვრებაში ყველაფერს ემოციურად აღიქვამენ. მახსოვს, რომ ჩემმა უფროსმა ქალიშვილმა მარიამ სონგულიამ, როცა ცხრა წლის იყო, თავისუფალი თემაში ასეთი რამ დაწერა: „ზოგჯერ ადამიანი თავს სწირავს და სხვას სიცოცხლეს ჩუქნის. ხან როცა ადამიანს მანქანა ეჯახება, მეორე არ ტოვებს მას და გადაარჩენს. როცა დედები შვილებს აჩენენ, სამყაროს ხალხი ემატება და ესეც გმირობაა“. მიხარია, რომ დედის ამაგს უკვე აქედანვე ხედავს და ასე აფასებს.

შორენა მიქიაშვილი აღსაზრდელებთან ერთად
შორენა მიქიაშვილი აღსაზრდელებთან ერთად

- ვიცი, რომ პანდემიის დროს თქვენი აღსაზრდელები არ დაგიტოვებიათ ყურადღების გარეშე...

- მე ვხვდებოდი, რომ ბავშვებისთვის ბაღის დატოვება მძიმე იქნებოდა, სახლებში გამოკეტვა კი მათ ფსიქოემოციურ განვითარებაზე იმოქმედებდა. ამის გამო პანდემიის დროს გადავწყვიტე, რომ ინტერნეტში ბაღის ჯგუფი შემექმნა. ამ გვერდზე ზოგჯერ სახალისო ვიდეობს ვდებდი, ხან ზღაპრებს ვკითხულობდი, ხან ლექსებს, ხან რაიმე შემოქმედებით-გასართობ ვიზუალურ მასალას, რაც ბავშვებს ძალიან ახარებდა და მათგან სიკეთე პოზიტივის სახით ორმაგად მიბრუნდებოდა. როცა დღეს ამდენ თვალებგაბრწყინებულ პატარას ვხედავ, ბედნიერი ვარ. მათი ენერგია ჩემზე გადმოდის, შეუძლებელია, ეს ვერ იგრძნო და ამან არ შეგავსოს...

 

529
კარვები პარლამენტის წინ

პარლამენტის წინ მიმდინარე საპროტესტო აქციას ქართველი მედიკოსები შეუერთდნენ

0
პროტესტში მონაწილეობასთან ერთად, მათ კიდევ ერთხელ აღნიშნეს ვაქცინაციის აუცილებლობა მოსახლეობისთვის

თბილისი, 6 მარტი – Sputnik. ქართველი მედიკოსების ნაწილი შეუერთდა ოპოზიციის და სამოქალაქო აქტივისტების აქციას - პარლამენტის წინ ისინი გადაუდებელი დახმარების კარავ დადგამენ.

ოპოზიციამ და სამოქალაქო საზოგადოების წარმომადგენლებმა თბილისში, პარლამენტის წინ კარვები გაშალეს. მათი მოთხოვნაა ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნების ჩატარება და პოლიტპატიმრების გათავისუფლებაა.

„რამდენიმე დღეში ჩვენ დავდგამთ გადაუდებელი დახმარების კარავს, სადაც მუდმივად იქნებიან ექიმები და მედპერსონალი, რომლებიც მოქალაქეებს სამედიცინო დახმარებას გაუწევენ“, - განაცხადა ექიმმა სოფო ჯაფარიძემ.

სხვა მედიკოსმა განმარტა, რომ დახმარება სრულიად უსასყიდლო იქნება.

„ამით ჩვენი მოქალაქეების მიმართ მხარდაჭერის გამოხატვა გვსურს“, - განაცხადა მან.

გარდა ამისა, ექიმებმა, რომლებიც საპროტესტო აქციას შეუერთდნენ, კიდევ ერთხელ აღნიშნეს ვაქცინაციის აუცილებლობა მოსახლეობისთვის.

ვაქცინებთან დაკავშირებული სკანდალი მას მერე აგორდა, რაც ქვეყანამ ვერ მიიღო შეპირებული ვაქცინის (Pfizer) პირველი პარტია, რომელიც მედპერსონალის ასაცრელად იყო საჭირო.

ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილემ თამარ გაბუნიამ კი განაცხადა, რომ COVAX–პლატფორმამ საქართველოს ჩათვლით 18 ქვეყანა განსაზღვრა, რომლებიც Pfizer-ის ვაქცინას გამონაკლისის სახით მიიღებენ.

COVAX-პლატფორმის დახმარებით ვაქცინის 1,4 მილიონი დოზის მისაღებად საქართველომ წინასწარ 5,3 მილიონი დოლარი გადაიხადა. ვაქცინების ეს რაოდენობა მოსახლეობის 20%-ის - 700 ათასი ადამიანის ასაცრელად არის განკუთვნილი.

გაბუნიას თქმით, აგრეთვე მიმდინარეობს მოლაპარაკებები ვაქცინის დამატებითი დოზების შემოტანაზე. სულ საქართველოს 2,5 მილიონი დოზა სჭირდება.

გარდა ამისა, ჯანდაცვის მინისტრმა ეკატერინე ტიკარაძენ გუშინ განაცხადა, რომ კორონავირუსის საწინააღმდეგო ვაქცინის პირველი პარტია საქართველოში შესაძლოა ინდოეთიდან იქ ვიზიტით მყოფი საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე ალექსანდრე ხვთისიაშვილს ჩამოყვეს.

ტიკარაძე: ვაქცინის პირველი პარტია შესაძლოა ინდოეთიდან ალექსანდრე ხვთისიაშვილს ჩამოყვეს >>

ქვეყანაში უკვე შემოტანილია 50 ათასი სპეციალური შპრიცი, რომელიც აცრისთვის არის საჭირო. მობილიზებულია სპეციალური მაცივრები, რომლებიც Pfizer-ის ვაქცინის შესანახად არის საჭირო. ვაქცინაციის დასაწყებად მზად არის ცხრა სამედიცინო დაწესებულება. 

0