ქვიშის საათი

უძველესი ქართველები, ანუ გზა კასიტების ქვეყნიდან საქართველომდე

279
(განახლებულია 17:04 28.07.2020)
უძველესი ელამის სახელმწიფოს შემადგენლობაში შემავალი კასიტების ქვეყნის მეფეს სახელად სულ-ქალმახი ერქვა - რაც მყისიერად მითოლოგიური ამირანის მამის სახელთან - სულკალმახთან ასოცირდება

ყოველი ერი, ყოველი ენა თავისთავად უდიდესი ღირებულებაა. ერი არ არის ადამიანთა მექანიკური ერთობა. ის, უპირველეს ყოვლისა, ცოცხალი, ბოლომდე შეუცნობი, სულიერი ორგანიზმია, რომლის არსებობასაც ღვთის ნებაა.

ქართველი ერის ფენომენზე, მის წარმოშობაზე სხვადასხვა აზრი არსებობდა და არსებობს.  ალბათ საინტერესოა, თუ ვინ იყვნენ ქართველთა წინაპრები, ჩვენი „ფესვები“, რომლებიც შორეულ  წარსულში იღებს სათავეს.

დღევანდელი ირანის ტერიტორიაზე არსებობს ზაგროსის მთა, სადაც ძალიან დიდი ხნის წინათ ელამის სამეფო ყვაოდა. ელამი რეგიონში მესამე იყო შუმერისა და აქადის შემდეგ, ხოლო თავად ელამელები, მტკვარ-არაქსის კულტურის არეალს მიეკუთვნებოდნენ.

ძველი წელთაღრიცხვის III ათასწლეულის ბოლოს ელამის ძლიერი ქვეყნის შემადგენლობაში შედიოდა კასიტების ქვეყანაც — ქაშენი, რომელიც ქართველთა წინაპრებით იყო დასახლებული. იბერიულ-ქალდეური მოდგმის განსახლების არეალი მარტო ირანის ზაგროსის მთას კი არა, სხვადასხვა დროს მოიცავდა კავკასიას, მესოპოტამიას, სირიასა თუ პალესტინას.

კასიტების ენა უკავშირდება კავკასიურ ენათა ჯგუფს, ხოლო თვით კასიტები ეთნიკურად ყველაზე ახლოს იდგნენ კავკასიურ ტომებთან. ნიკო მარი ამტკიცებდა, კასიტები ქართველების მონათესავე ხალხიაო. საინტერესოა, რომ კასიტები თავს ქარდუნიაშებს (კარდუ) უწოდებდნენ.

ელამის სახელმწიფო ძველი წელთაღრიცხვის მე–3 ათასწლეულში წარმოიქმნა და ჩვენს ერამდე VI საუკუნემდე იარსება. მისი უმნიშვნელოვანესი ქალაქები იყო სუზა (შუშენი) და ანშანი. ნიშანდობლივია ისიც, რომ მთა არარატს ეს სახელი შუა საუკუნეებში ეწოდა, მანამდე მას კარდუ ერქვა, რაც ურარტულად „გულს“ ნიშნავს.

ცხადია, რომ კასიტები ნათესაურ კავშირს ქართველურ მოდგმასთან ავლენენ. კასიტები მეტყველებდნენ ენაზე, რომელიც ნათესაურ კავშირს მხოლოდ იბერიულ-კავკასიურ ენებთან ამჟღავნებს.

ელამის უმაღლეს მმართველს „სუ ქალი“ ეწოდებოდა, დინასტია დედის ხაზით გრძელდებოდა. ელამში არსებული გვაროვნული სისტემა იბერიულ-კავკასიურის იდენტური იყო.  ელამური წამომავლობის მეფე ფუზურ-ინშუშინაკი ერთ-ერთ წარწერაში აღწერს თავისი სამფლობელოს შემადგენლობაში არსებულ რაიონებს, სადაც ახსენებს კაშენის ქვეყანას. იმ დროს კასიტების ქვეყანა ელამის სახელმწიფოს ექვემდებარებოდა.

ბერძნულ წყაროებში კასიტების ქვეყანა „კოსეას“ სახელით მოიხსენიება და მისი ადგილსამყოფელის მითითება ემთხვევა ასურულ-ბაბილონურ წყაროებში მითითიებულს. უძველეს  ასურულ-ბაბილონურ წყაროებში მოხსენიებული „ქაშუს ტომები“ და ანტიკურ წყაროებში მოხსენიებული „კოსეები“ იდენტურნი არიან.

კასიტებს ასევე აიგივებენ ქალდეველებთან (ეს ის ქალდეველები არიან, ნარდი რომ გამოიგონეს). ქალდეა ადრე ლაზეთს ერქვა. ღვთაება ხალდის (ანუ ქალდის) სახელი მეგრულია და ნიშნავს „შარავენდედიანს“, „გვირგვინოსანს“. სვანეთში კი დღემდე არსებობს სოფელი ხალდე.

ძველი წელთაღრიცხვით 1595 წელს ბაბილონი დაიპყრეს, დაამხეს ამორეველთა სამეფო დინასტია და იქ 1204 წლამდე ბატონობდნენ. მაგრამ 1174 წელს კასიტები განდევნეს ბაბილონიდან, რის შემდეგაც ისინი მცირე აზიის ტომებს შეერივნენ და ისტორიულ ასპარეზზე დიდ როლს აღარ ასრულებდნენ.

კასიტი მეფეებიდან ყურადღებას იპყრობს ხელმწიფე სულ-ქალმახი (ეს მეფე ეპარტ მეორის სახელითაც არის ცნობილი) სუზადან. ის ძველი წელთაღრიცხვის 1850 წელს გამეფდა (სხვა ვერსიით ძვ. წ. აღ. 1973 წელს) და მისი დინასტია ელამს თითქმის ხუთი საუკუნე მართავდა. საინტერესო ფაქტია, რომ ქართული ეპოსის გმირის, მითოლოგიური ამირანის მამასაც სულკალმახი ერქვა. სავარაუდოდ  ეს ეპოსი სწორედ მტკვარ-არაქსის კულტურის ეპოქაში უნდა შექმნილიყო.

მოგვიანებით ელამური ენა არამეულთან და სპარსულთან ერთად აქემენიდების სპარსეთის ერთ-ერთი სახელმწიფო ენა გახდა, ხოლო ქალაქი სუზა — იმპერიის ერთ-ერთ დედაქალაქი. თუმცა ერთმნიშვნელოვნად იმის თქმა, რომ ელამი წინასპარსული სახელმწიფო იყო. არ შეიძლება.

როგორც ექვთიმე მთაწმინდელი წერს:

„ამათ ყოველთა ნათესავთა არა თუ ყოველთა თვისი ენაი აქუს, არამედ მრავალნი ერთითა ენითა ზრახვენ“.

ელამი მრავალეროვნული ქვეყანა იყო, სადაც თავად ელამელებთან ერთად გაერთიანებულნი იყვნენ კასიტები (წინარექართველები), გუთიები (კავკასიელი ალბანელების — უდების, უტიების წინაპრები. თუმცა ქურთებსაც მიაჩნიათ, რომ  გუთიები მათი წინაპრები იყვნენ). მათ ეპყრათ თანამედროვე ირანის უდიდესი ნაწილი. ეს ტომები უდიდეს როლს თამაშობდნენ აქემენიდების ხანაშიც, მაგრამ ინდოევროპელმა ირანულმა ტომებმა მათ თვითმყოფადი ენა თანდათან დააკარგვინეს...

 

279
თემები:
იცით თუ არა, რომ... (385)
პატრიოტთა ალიანსი

„პატრიოტთა ალიანსი“ საქართველოს პრორუსული პარტიის გზა

31
(განახლებულია 21:10 23.10.2020)
„საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი“ ოპოზიციური საპარლამენტო პარტიაა, რომელიც ქვეყანაში არაერთგვაროვანი რეპუტაციით სარგებლობს.

რობინზონ ნაჭყებია

პარტია 2013 წლის დეკემბერში შეიქმნა. მას სათავეში ჩაუდგნენ არასამთავრობო ორგანიზაციების – „მედიაკავშირი ობიექტივის“ და „წინააღმდეგობის მოძრაობის“ წარმომადგენლები. სწორედ ტელეკომპანია „ობიექტივმა“ გამოაქვეყნა 2012 წელს პატიმართა წამების კადრების ერთი ნაწილი, რაც საფუძვლად დაედო „ციხის სკანდალს“ და საქართველოს მაშინდელი პრეზიდენტის მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლების დამხობას. 

2013 წელს „პატრიოტთა ალიანსმა“ დაიწყო საკუთარი პარტიის მესამე ძალად წარმოჩენა, თუმცა ფართო საზოგადოების სიმპათია მაინც ვერ დაიმსახურა. პარტიის არაპოპულარობის მიზეზი მისი საგარეო პოლიტიკური კურსის ხედვაა. პარტია მოითხოვს სამხედრო ნეიტრალიტეტის გამოცხადებას და საქართველოს უარს რეფერენდუმის შედეგებზე, რომელიც ნატოში საქართველოს გაწევრიანებას ეხება. „პატრიოტების“ პოლიტიკური არაპოპულარობის მეორე მიზეზი რუსეთთან ურთიერთობის მოგვარება და პირდაპირი დიალოგის დაწყების მოთხოვნაა.

ასეთი განცხადებების გამო პარტიას საზოგადოება პრორუსულ ძალად მიიჩნევს. თუმცა, მიუხედავად სტერეოტიპული შეხედულებებისა, „პატრიოტთა ალიანსმა“ მოახერხა თავის მხარეს საზოგადოების კონსერვატორული ნაწილის გადაბირება იმ ემიგრანტების წინააღმდეგ განცხადებებით, რომლებიც საქართველოში მიწებს ყიდულობენ, ერთსქესიანი ქორწინებების წინააღმდეგ საპროტესტო აქციებითა და მართლმადიდებლური და ეროვნული ფასეულობების პროპაგანდით.

ამის წყალობით პარტიამ მოახერხა 2014 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებზე მეოთხე ადგილზე გასვლა, 2016 წელს კი – პარლამენტში მოხვედრაც.

„პატრიოტთა“ წარმატებას ხელი შეუწყო მმართველმა პარტია „ქართულმა ოცნებამაც“, რომელმაც უცხოელებისთვის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწების მიყიდვაზე მორატორიუმი დააწესა და კონსტიტუციაში ჩაწერა ფრაზა, რომ ქორწინება შესაძლებელია მხოლოდ მამაკაცსა და ქალს შორის. 

მიუხედავად ყველა ძალისხმევისა, „პატრიოტთა ალიანსმა“ პარლამენტში ყოფნისას ვერ მოახერხა ლეგიტიმური სახე მიეცა მოსკოვთან პირდაპირი დიალოგის დაწყების მცდელობისა და რუსეთში პარტიის წარმომადგენელთა ვიზიტებისთვის. მმართველ პარტიაში ამ ქმედებებს „კერძო ინიციატივას“ უწოდებდნენ და აცხადებდნენ, რომ რუსეთთან დიალოგს ისინი მხოლოდ ჟენევის დისკუსიების ფორმატში, ასევე ზურაბ აბაშიძისა და გრიგორი კარასინის დიალოგის ფარგლებში აწარმოებდნენ.

ამასობაში „პატრიოტთა ალიანსმა“ 2020 წლისთვის საქართველოს ოფიციალური პირებისთვის შეუძლებელი შეძლო – ჩავიდა ქვეყნის ხელისუფლების მიერ არაკონტროლირებად აფხაზეთის ტერიტორიაზე და ადგილობრივ ეკლესიას ხატი გადასცა.

სულ მალე ერთ-ერთ ინტერნეტ-პორტალზე გამოჩნდა ინფორმაცია „პატრიოტთა ალიანსის“ რუსეთის ბიუჯეტიდან დაფინანსების თაობაზე, რამაც „პატრიოტებს“ პოპულარობა ნამდვილად არ შემატა მიუხედავად იმისა, რომ მისი ლიდერები ირმა ინაშვილი და დავით თარხან-მოურავი პირდაპირ ეთერში იფიცებდნენ, რომ არავითარ ფულს ისინი რუსეთისგან არ იღებენ.

თუმცა, მიუხედავად კომპრომატების გაჟონვისა და საზოგადოების პროდასავლური ნაწილისთვის „პატრიოტთა“ იდეების მიუღებლობისა, პარტიას კიდევ ერთი კოზირი აქვს – „სააკაშვილის სიძულვილი“. ეს სიძულვილი მმართველმა პარტიამ კარგად გამოიყენა საპრეზიდენტო არჩევნებზე და მეორე ტურში საკუთარი კანდიდატი გაიყვანა პრეზიდენტად. ამასთან, მოგვიანებით „პატრიოტთა ალიანსის“ დეკლარაცია სააკაშვილის მმართველობის დანაშაულებრივ რეჟიმად გამოცხადების შესახებ იმავე მმართველი პარტიის წარმომადგენლებმა ჩააგდეს. 

31 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნებში პარტია დამოუკიდებლად მონაწილეობს და, სხვადასხვა რეიტინგის თანახმად, მეოთხე-მეხუთე ადგილზეა. ალიანსს ორგანიზაციების გამოკითხვების არ სჯერა და საკუთარი წინასაარჩევნო გამოკითხვა ჩაატარა. ისინი ამტკიცებენ, რომ ამ გამოკითხვის მიხედვით ისინი არჩევნებს იგებენ, მმართველ პარტიას მხოლოდ 13% აქვს, ყოფილ მმართველ პარტიას კი 3%-ზე ნაკლები.

„პატრიოტთა ალიანსის“ პროგრამა დიდწილად სოციალურია, თუმცა, მთავარი აქცენტები კეთდება საყოველთაოდ ცნობილ საგარეო პოლიტიკურ შეხედულებებზე – ნატოზე უარის თქმაზე და რუსეთთან მეგობრობაზე.

 „პატრიოტთა ალიანსის“ შედეგები წინა არჩევნებზე: 

წელი  არჩევნების სახეობა ხმების რაოდენობა  ამომრჩევლების წილი
2014   ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების 66 805 4,72%
2016 საპარლამენტო 88 097 5,1%
2017 ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების 98 530 6,56%

 

31
თემები:
საქართველოს საპარლამენტო არჩევნები 2020
საპროტესტო აქცია მინსკში

მოსაზრება: ბელარუსი ფერად რევოლუციას მარხავს

25
(განახლებულია 19:40 23.10.2020)
ბელარუსული ოპოზიცია იმდენად უიღბლოა, რომ „წლის უიღბლოს“ ნომინაციაში დამარცხების შანსებიც კი აქვს, მიაჩნია პოლიტიკურ მიმომხილველს.

ირინა ალქსნისი  

მის წინააღმდეგ თამაშობენ როგორც მისგან დამოუკიდებელი გარემოებები, ისე მისივე ლიდერები, რომლებიც ისეთ ფეერულ ინიციატივებს აყენებენ, რომ საერთოდ გაუგებარია, როგორ უნდა დაფარცხოს ისინი მძიმე რეპუტაციული და საიმიჯო დანაკარგების გარეშე.

კვირას ალექსანდრ ლუკაშენკოსთვის თითქმის ორი კვირის წინ სვეტლანა ტიხანოვსკაიას მიერ წაყენებელ ულტიმატუმს ვადა გასდის. გამომდინარე იქიდან, რომ ბელარუსის ხელისუფლების მხრიდან მისი მოთხოვნების შესასრულებლად იოტისოდენი მზადყოფნაც კი არ შეინიშნება, „პრეზიდენტ სვეტას“ დაპირების თანახმად, ბელარუსი საერთო ეროვნული ჯანყის ქაოსში უნდა ჩაიძიროს — გზების დაბლოკვითა და სახელმწიფო მაღაზიებში გაყიდვების ჩამოშლით.

მაგრამ მოვლენების ამგვარად განვითარება ყოველდღიურად სულ უფრო ფანტასტიკურად გამოიყურება.

როგორც ჩანს, ამის ეჭვი ოპოზიციის საკოორდინაციო საბჭოშიც გაუჩნდათ, რომელიც ახლა იმითაა შეწუხებული, როგორ დაუძვრეს ვითარებას მცირე დანაკარგებით. მისი ერთ-ერთი წევრი პაველ ლატუშკო აცხადებს, რომ ულტიმატუმის ვადის გასვლის კვალდაკვალ (რომელიც ხელის ერთი აქნევით გარდაიქმნება „სახალხოდ“) ისინი აქტიურობას გააძლიერებენ. ძალიან მოხერხებული ფორმულირებაა — ინტერპრეტაციისთვის ფართო შესაძლებლობებით და ამასთან არანაირი ვალდებულების მიმცემი.

მაგრამ ბელარუსში პროტესტების ყველაზე აშკარა ჩავარდნის მხოლოდ შიდა ფაქტორებთან მიბმა მაინც არ იქნებოდა სწორი, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი, რა თქმა უნდა, უმთავრეს როლს ასრულებს.

ბელარუსის ოპოზიციას არ გაუმართლა ხელისუფლების დამხობაში ფერადი რევოლუციის ფენომენის მასშტაბური დისკრედიტაციის მომენტში.

თითქმის 15 წლის განმავლობაში ეს ფენომენი რეალური საფრთხე იყო ბევრი ქვეყნის ხელისუფლებისთვის და იმავდროულად ოპოზიციისთვის სულისჩამდგმელიც. ფერადი რევოლუციები სრულყოფილ და ყოვლისშემძლე იარაღად მიიჩნეოდა არასასურველი მთავრობების შესაცვლელად და რეჟიმების დასამხობად. ეს ცნება ადემორალიზებდა ერთს და სწრაფი გამარჯვების იმედს აძლევდა მეორეს.

მაგრამ ალბათ ყველაზე მთავარი ისაა, რომ ამ სახით ცხოვრების უკეთესობისკენ შეცვლის რეალურ შესაძლებლობაში უამრავი ისეთი ადამიანი იყო დარწმუნებული, რომლებსაც პოლიტიკასთან უშუალო შეხება არ ჰქონდათ.

ფერადი რევოლუცია ხომ უბრალოდ სახელმწიფო გადატრიალება არ არის. ის შეუძლებელია ჩვეულ სიტუაციაში აპოლიტიკური ხალხით სავსე ქუჩების გარეშე, რომლებმაც მკვეთრად დაიჯერეს ხელისუფლების დაუყოვნებლად შეცვლის აუცილებლობა ნათელი მომავლისთვის. სწორედ ამან უბიძგა ასობით ათას ადამიანს კაიროში ტაჰრირის მოედანზე გასვლისკენ 2011-ში და კიევის ევრომაიდანზე 2013-ში.

სხვათა შორის, ბელარუსულ პროტესტებსაც ასევე შეიძლებოდა თავიდან დაეტრაბახათ ფართო მასშტაბებით, მაგრამ ახლა აქციების რაოდენობა განუხრელად ეცემა კვირიდან კვირამდე.

საქმე მარტო ის კი არაა, რომ ადამიანები ამ ღონისძიებებში თავიანთი მონაწილეობის უშედეგობით დაიღალნენ და რომ ლოზუნგს „ლუკაშენკო, წადი“ სულაც არ აღმოაჩნდა მაგიური ძალა „არასწორი“ ეროვნული ლიდერის ძალით განსადევნად. ბელარუსული მოვლენების პარალელურად მსოფლიოს სხვა კუთხეებში მეტად ღირსშესანიშნავი პროცესები ხდება, რომლებიც რესპუბლიკის მოქალაქეებს აიძულებს, უფრო ფხიზლად შეაფასონ საკუთარ სახლში მომხდარი.

არსებობს ყირგიზეთი, რომელიც პირდაპირ ახლა ბოლო 15 წლის განმავლობაში მესამე კრიზისშია ჩაფლული, რომელსაც „ფერად რევოლუციად“ მოიხსენიებენ. ცოტას თუ გაუკეთებია ამ მოვლენის დისკრედიტაციისთვის იმდენი, რამდენიც ამ შუააზიურმა ქვეყანამ გააკეთა, ვინაიდან არც ერთ სახელმწიფო გადატრიალებას, რომელსაც თან ახლდა არეულობა და ანარქია, ყირგიზეთის მოსახლეობისთვის დადებითი შედეგი არ მოჰყოლია.

არსებობს სომხეთი. ნებისმიერი მაიდნისა და მათი სულ უფრო გახშირებული წარუმეტებლობისა, სწორედ 2018 წლის ერევნის მოვლენები გახდა ხავერდის რევოლუციების სანიმუშო მაგალითი. აჯანყებულმა ხალხმა დემოკრატიის, ევროპული მომავლისა და კორუფციასთან ბრძოლის სახელით წარმატებით განდევნა მობეზრებული ხელისუფლება და სახელმწიფოს სათავეში დააყენა ის, ვისიც დაიჯერა. და ახალ ლიდერს უკვე შეუძლია დაიტრაბახოს პირველ წლებში გაკეთებულით. ყოველ შემთხვევაში, უკრაინისა თუ ყირგიზეთის მსგავსი კატასტროფული შედეგების არარსებობა უკვე შეიძლება ჩაითვალოს მნიშვნელოვან მიღწევად ამ დროში.

ტერმინი „ფერადი რევოლუცია“ ქვეცნობიერად გვიჩენს აზრს, რომ მსოფლიო საოცარი, მზიანი, მეგობრული ადგილია, სადაც ადამიანები ძმები არიან და საკმარისია ცალკეული მავნე ძალები მოაშორო სახელმწიფოს სათავიდან, რომ ქვეყანაც ასეთივე აყვავებულ ბაღნარად იქცეს.

ყირგიზეთი და სომხეთი ბელარუსული საზოგადოებისთვის ხილული შეხსენებაა იმისა, რომ მსგავსი წარმოდგენა — ეს ილუზიაა, რომელსაც არაფერი აქვს საერთო რეალობასთან არც საშინაო და არც საგარეო პოლიტიკის კუთხით.

არაფერია გასაკვირი იმაში, რომ ბელარუსში პროტესტები თანმიმდევრულად მოძრაობს გარდაუვალი ჩავარდნისკენ. და ამით რესპუბლიკა თავის ლურსმნებს დააჭედებს ფერადი რევოლუციების შესახებ მსოფლიო მითის კუბოს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

25
რაგბი. საქართველო-შოტლანდია

საქართველოს მორაგბეთა ნაკრებმა შოტლანდიასთან ტესტ-მატჩი წააგო

0
შოტლანდიასთან ეს წაგება საქართველოსთვის ყველაზე სერიოზული გახდა, აქამდე გუნდებს ოთხი მატჩი ჰქონდათ გამართული და ოთხივეჯერ შოტლანდიელებმა მოიგეს

თბილისი, 24 ოქტომბერი – Sputnik. საქართველოს მორაგბეთა ეროვნულმა ნაკრებმა შოტლანდიის გუნდთან ტესტ-მატჩში ედინბურგში ანგარიშით 7:48 წააგო.

მასპინძლებმა რვა წარმატებული ლელო დადეს და ოთხი გარდასახვა შეასრულეს. ქართველი მორაგბეების ანგარიშზეა მხოლოდ ერთი ლელო, რომლის ავტორი აკაკი ტაბუცაძე გახდა. გარდასახვა თედო აბჟანდაძის ანგარიშზეა.

შოტლანდიელებმა შეხვედრა ძალიან აქტიურად დაიწყეს და პირველივე შეტევა ლელოთი დაასრულეს. პირველი ტაიმის შუა პერიოდამდე ქართველები თავს კარგად იცავდნენ, მაგრამ როგორც კი შოტლანდიელები ტემპს მოუმატებდნენ, საქართველოს ნაკრები ფრაგმენტებად იშლებოდა. შედეგად თამაშის პირველი ნახევარი ანგარიშით 17:0 დასრულდა.

შესვენების შემდეგ შოტლანდიელებმა დაცვაში შეცდომა დაუშვეს და ლევან მაისაშვილის შეგირდებმა ანგარიშის გახსნა შეძლეს. ბურთი მეტოქის ჩათვლის ზონაში ტაბუცაძემ გაიტანა, გარდასახვაში ზუსტი აბჟანდაძე გამოდგა. სამწუხაროდ, ეს „ბორჯღალოსნების“ შესრულებით ერთადერთი წარმატებული მომენტი იყო.

 

Тест-матч между сборными Грузии и Шотландии по регби
რაგბი. საქართველო-შოტლანდია

ამ შეცდომის შემდეგ შოტლანდიელები სრულად დაეუფლნენ ინიციატივას და დარჩენილ დროში კიდევ ხუთი ლელო დადეს და სამი გარდასახვა განახორციელეს. ცხადი იყო, რომ გუნდები მზადყოფნის სხვადასხვა ფუნქციურ დონეზე არიან.

შოტლანდიასთან ეს მარცხი საქართველოსთვის ყველაზე სერიოზული აღმოჩნდა. ამ მატჩამდე გუნდებს ოთხი შეხვედრა აქვთ გამართული და ოთხივეჯერ გამარჯვება შოტლანდიელებს ერგოთ - 15:6, 43:16, 44:10, 36:9.

0
თემები:
სპორტის ამბები