МиГ-31

მიმოხილვა: ყველაზე სახიფათო „მონადირე“ ცაში - МиГ-31“

257
(განახლებულია 15:23 16.07.2020)
მიუხედავად მეხუთე თაობის საბრძოლო თვითმფრინავების გამოჩენისა, მსოფლიოში ერთ-ერთ უძლიერეს საჰაერო მებრძოლად კვლავ მეოთხე თაობის რუსული მძიმე გამანადგურებელ–ჩამჭერი МиГ-31 რჩება.

მას მრისხანე სარაკეტო იარაღის გამოყენება 2,83 მახის სიჩქარით მოძრაობისას შეუძლია 20 კილომეტრზე მეტ სიმაღლეზე. თვითმფრინავი უცხოელი სპეციალისტების დაუცხრომელ ინტერესს იწვევს, ვინაიდან მას ანალოგი არ გააჩნია.

გამანადგურებელ–ჩამჭერ МиГ-31-ს საქმე არ აკლია — დასავლეთის ქვეყნები ყოველკვირეულად აწარმოებენ დაზვერვას, სიმტკიცეზე ამოწმებენ რუსეთის საზღვრებს. მაგალითად, 14 ივლისს ბარენცისა და შავი ზღვის აკვატორიებში აღმოჩენილი იყო რუსეთის სახელმწიფო საზღვრისკენ მოძრავი საჰაერო სამიზნეები. მათი იდენტიფიკაციისა და ჩაჭერის მიზნით ცაში ჩრდილოეთის ფლოტისა და სამხრეთის სამხედრო ოლქის გამანადგურებლები აიჭრნენ.

რუსულმა გამანადგურებლებმა აიძულეს ნორვეგიისა და აშშ-ის სამხედრო–საჰაერო ძალების თვითმფრინავები, კურსი შეეცვალათ.

ცნობილია, რომ МиГ-31-ები დიდი ხანია, რაც საიმედოდ იცავენ რუსეთის იმიერპოლარეთის საზღვრებს და უკვე ორ წელზე მეტია მორიგეობენ შავი ზღვის რეგიონში — ბორტზე Кинжал-ის მძლავრი ჰიპერბგერითი რაკეტებით.

მანამდე, 11 ივლისს აშშ-ის მზვერავი თვითმფრინავი RC-135 იაპონიის ზღვის ნეიტრალური წყლების თავზე მიუახლოვდა რუსეთის სახელმწიფო საზღვარს, მაგრამ რუსულმა МиГ-31-მა და Су-35-მა მას საზღვრის დარღვევის საშუალება არ მისცეს.

ამერიკელი სპეციალისტები МиГ-31-ს რუსეთის სამხედრო–კოსმოსური ძალების „საუკეთესო მონადირეს“ უწოდებენ და ყურადღებით აანალიზებენ მის საბრძოლო შესაძლებლობებს. Military Watch-ის ანალიტიკოსები აღიარებენ, რომ რუსული МиГ-31 ყველაზე მძიმე და სწრაფი გამანადგურებელ–ჩამჭერია მსოფლიოში.

ტიტანური უპირატესობა

დასავლური სპეციალიზებული გამოცემები რეგულარულად აქვეყნებენ Foxhunter-სადმი მიძღვნილ მიმოხილვებს — სწორედ ასე უწოდებენ ნატოში МиГ-31-ს. ჟურნალი Military Watch აღნიშნავს: მსოფლიოში არც ერთ გამანადგურებელ–ჩამჭერს არ შეუძლია ოპერატიულად ჩაიჭიროს და გაანადგუროს ყველაზე სწრაფი მოწინააღმდეგე, ასევე ბალისტიკური და ფრთოსანი რაკეტები, კოსმოსური აპარატები. ჰიპერბგერითი რაკეტებით აღჭურვილ „მიგებს“ რამდენიმე წუთში შეუძლიათ აეროდრომიდან აფრენა და დარტყმის მიყენება მოწინააღმდეგის ავიამზიდების, სამხედრო ობიექტების, საკომანდო პუნქტებისთვის. სამ–ოთხ МиГ-31-ს საჰაერო სივრცის კონტროლი ფრონტალურად 1000 კმ-ზე და 300 კმ-ის სიღრმეში შეუძლია.

МиГ-31БМ-ს 160-დან 320 კმ დაშორებით მყოფი სამიზნის აღმოჩენა შეუძლია დაბალ, საშუალო და დიდ სიმაღლეებზე. საბრძოლო მანქანა ავტომატურად მიაცილებს ათამდე სამიზნეს და მათგან ოთხ–ექვს პრიორიტეტულს არჩევს ერთდროული განადგურებისათვის 200–300 კილომეტრზე მართვადი რაკეტებით Р-33 და Р-37.

Military Watch-ის მონაცემებით, МиГ-31-ის რაკეტა Р-37 „ჰაერი-ჰაერს“ AWACS-ის თვითმფრინავების, საჰაერო საკომანდო პუნქტებისა და ტანკერების დაზიანება შეუძლია. МиГ-31-ის არსენალში ასევე არის საშუალო და მცირე სიშორის რადიომართვადი რაკეტები, მოდერნიზებული ანტირადიოლოკაციური რაკეტები Х-31, რომლებსაც გამანადგურებელი დარტყმის მიყენება შეუძლია სახმელეთო და წყალზედა ობიექტებისთვის 250 კმ-მდე მანძილზე. საავიაციო კომპლექსი Кинжал, ჰიპერბგერითი რაკეტებით, „გამჭვირვალეს“ ხდის მოწინააღმდეგის ყველა ჰაერ- და რაკეტსაწინააღმდეგო სისტემას და მიზანს 2000 კმ მანძილიდან აღწევს. საბრძოლო მანქანას შეუძლია წინააღმდეგობა გაუწიოს აქტიურ და პასიურ რადიოხარვეზებს.

შემთხვევითი არ არის, რომ აშშ-ში МиГ-31-ს უკიდურესად საშიშ იარაღად მიიჩნევენ.

ლოგიკურია ვივარაუდოთ, რომ ამერიკულმა სამხედრო–საჰაერო ძალებმა აუცილებლად უნდა გამოიჩინონ გონივრული სიფხიზლე ყაზახეთის საზღვრებთანაც. Military Watch-ის ცნობებით, ყაზახეთის სამხედრო–საჰაერო ძალებს შეიარაღებაში აქვს 32 მძიმე ჩამჭერი. ყაზახური МиГ-31-ების ნაწილი მოდერნიზებულია МиГ-31БМ-მდე და აღჭურვილია Р-77 რაკეტებით.

შევნიშნავთ, რომ ყველა ამ სუპერშესაძლებლობების გათვალისწინებით, МиГ-31-ის ფასი 2000-იანი წლების დასაწყისში დაახლოებით 35 მლნ დოლარი იყო — რაც შედარებით იაფია. სავარაუდოდ, ამ თვითმფრინავს ფურორის მოხდენა შეეძლო იარაღის საერთაშორისო ბაზარზე, მაგრამ რუსეთი МиГ-31-ებს ყველა პარტნიორსა და მოკავშირეს არ ანდობს.

ვერ დაეწევი

ექსპლუატაციის პერიოდში გამანადგურებელ–ჩამჭერს არერთხელ ჩაუტარდა მოდერნიზაცია. შედეგად МиГ-31БМ-ს ეფექტურობა МиГ-31-თან შედარებით ორჯერ და მეტად გაიზარდა.

ბრიტანული ჟურნალი Air Forces Monthly-ს ინფორმაციით, მოდერნიზაციის შემდეგ МиГ-31 მნიშვნელოვნად ეფექტური გახდა ახალი რადიოლოკაციური სადგურებისა და ახალი რაკეტების ხარჯზე. ცეცხლის მართვის მოდერნიზებულმა სისტემამ Заслон-АМ-მა (ახალი პროცესორით) ჩაანაცვლა ძველი Аргон-15А, ხოლო სამიზნის აღმოჩენის სიშორემ 130 მილს (209 კმ) მიაღწია. ამასთან მას შეუძლია ერთდროულად 24 საჰაერო სამიზნის „ტარება“.

მოდერნიზებული გამანადგურებელი МиГ-31БМ დღემდე მიუწვდომელი ტექნოლოგიური სიმაღლეა მსოფლიოს განვითარებული ქვეყნებისთვის. მაგალითად, პენტაგონმა და Boeing-მა 14 ივლისს ხელი მოაწერეს კონტრაქტს მოდერნიზებული გამანადგურებლების F-15EX-ის წარმოებაზე, რომლებიც თითქოს ყველაზე მძიმე და სწრაფია მსოფლიოში. მისი დეკლარირებული სიჩქარე დაახლოებით 3 მახია, საბრძოლო დატვირთვა — 3,2 ტონა, შეუძლია 7 მ სიგრძის რაკეტების გაშვება, რომლებიც ჯერჯერობით არ არსებობს.

მაგრამ რუსული МиГ-31БМ-ის მაქსიმალური სიჩქარე უკვე ფაქტობრივად 3 მახია, სასარგებლო საბრძოლო დატვირთვა — 5 ტონამდე. მისი კორპუსი 50%-ით ფოლადისგან, 33%-ით ალუმინის შენადნობებისაგან, ხოლო 16%-ით ტიტანისგან შედგება.

ამერიკელები აშკარად ცდილობენ დაეწიონ გასული საუკუნის რუსულ ტექნოლოგიებს. ამასობაში კი რუსეთი უკვე მერამდენე წელია, რაც შორი ჩაჭერის პერსპექტიულ საავიაციო კომპლექს МиГ-41-ს ამუშავებს, რომელიც МиГ-31-ის ღირსეული ცვლა იქნება.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

257
პატრიოტთა ალიანსი

„პატრიოტთა ალიანსი“ საქართველოს პრორუსული პარტიის გზა

31
(განახლებულია 21:10 23.10.2020)
„საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი“ ოპოზიციური საპარლამენტო პარტიაა, რომელიც ქვეყანაში არაერთგვაროვანი რეპუტაციით სარგებლობს.

რობინზონ ნაჭყებია

პარტია 2013 წლის დეკემბერში შეიქმნა. მას სათავეში ჩაუდგნენ არასამთავრობო ორგანიზაციების – „მედიაკავშირი ობიექტივის“ და „წინააღმდეგობის მოძრაობის“ წარმომადგენლები. სწორედ ტელეკომპანია „ობიექტივმა“ გამოაქვეყნა 2012 წელს პატიმართა წამების კადრების ერთი ნაწილი, რაც საფუძვლად დაედო „ციხის სკანდალს“ და საქართველოს მაშინდელი პრეზიდენტის მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლების დამხობას. 

2013 წელს „პატრიოტთა ალიანსმა“ დაიწყო საკუთარი პარტიის მესამე ძალად წარმოჩენა, თუმცა ფართო საზოგადოების სიმპათია მაინც ვერ დაიმსახურა. პარტიის არაპოპულარობის მიზეზი მისი საგარეო პოლიტიკური კურსის ხედვაა. პარტია მოითხოვს სამხედრო ნეიტრალიტეტის გამოცხადებას და საქართველოს უარს რეფერენდუმის შედეგებზე, რომელიც ნატოში საქართველოს გაწევრიანებას ეხება. „პატრიოტების“ პოლიტიკური არაპოპულარობის მეორე მიზეზი რუსეთთან ურთიერთობის მოგვარება და პირდაპირი დიალოგის დაწყების მოთხოვნაა.

ასეთი განცხადებების გამო პარტიას საზოგადოება პრორუსულ ძალად მიიჩნევს. თუმცა, მიუხედავად სტერეოტიპული შეხედულებებისა, „პატრიოტთა ალიანსმა“ მოახერხა თავის მხარეს საზოგადოების კონსერვატორული ნაწილის გადაბირება იმ ემიგრანტების წინააღმდეგ განცხადებებით, რომლებიც საქართველოში მიწებს ყიდულობენ, ერთსქესიანი ქორწინებების წინააღმდეგ საპროტესტო აქციებითა და მართლმადიდებლური და ეროვნული ფასეულობების პროპაგანდით.

ამის წყალობით პარტიამ მოახერხა 2014 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებზე მეოთხე ადგილზე გასვლა, 2016 წელს კი – პარლამენტში მოხვედრაც.

„პატრიოტთა“ წარმატებას ხელი შეუწყო მმართველმა პარტია „ქართულმა ოცნებამაც“, რომელმაც უცხოელებისთვის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწების მიყიდვაზე მორატორიუმი დააწესა და კონსტიტუციაში ჩაწერა ფრაზა, რომ ქორწინება შესაძლებელია მხოლოდ მამაკაცსა და ქალს შორის. 

მიუხედავად ყველა ძალისხმევისა, „პატრიოტთა ალიანსმა“ პარლამენტში ყოფნისას ვერ მოახერხა ლეგიტიმური სახე მიეცა მოსკოვთან პირდაპირი დიალოგის დაწყების მცდელობისა და რუსეთში პარტიის წარმომადგენელთა ვიზიტებისთვის. მმართველ პარტიაში ამ ქმედებებს „კერძო ინიციატივას“ უწოდებდნენ და აცხადებდნენ, რომ რუსეთთან დიალოგს ისინი მხოლოდ ჟენევის დისკუსიების ფორმატში, ასევე ზურაბ აბაშიძისა და გრიგორი კარასინის დიალოგის ფარგლებში აწარმოებდნენ.

ამასობაში „პატრიოტთა ალიანსმა“ 2020 წლისთვის საქართველოს ოფიციალური პირებისთვის შეუძლებელი შეძლო – ჩავიდა ქვეყნის ხელისუფლების მიერ არაკონტროლირებად აფხაზეთის ტერიტორიაზე და ადგილობრივ ეკლესიას ხატი გადასცა.

სულ მალე ერთ-ერთ ინტერნეტ-პორტალზე გამოჩნდა ინფორმაცია „პატრიოტთა ალიანსის“ რუსეთის ბიუჯეტიდან დაფინანსების თაობაზე, რამაც „პატრიოტებს“ პოპულარობა ნამდვილად არ შემატა მიუხედავად იმისა, რომ მისი ლიდერები ირმა ინაშვილი და დავით თარხან-მოურავი პირდაპირ ეთერში იფიცებდნენ, რომ არავითარ ფულს ისინი რუსეთისგან არ იღებენ.

თუმცა, მიუხედავად კომპრომატების გაჟონვისა და საზოგადოების პროდასავლური ნაწილისთვის „პატრიოტთა“ იდეების მიუღებლობისა, პარტიას კიდევ ერთი კოზირი აქვს – „სააკაშვილის სიძულვილი“. ეს სიძულვილი მმართველმა პარტიამ კარგად გამოიყენა საპრეზიდენტო არჩევნებზე და მეორე ტურში საკუთარი კანდიდატი გაიყვანა პრეზიდენტად. ამასთან, მოგვიანებით „პატრიოტთა ალიანსის“ დეკლარაცია სააკაშვილის მმართველობის დანაშაულებრივ რეჟიმად გამოცხადების შესახებ იმავე მმართველი პარტიის წარმომადგენლებმა ჩააგდეს. 

31 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნებში პარტია დამოუკიდებლად მონაწილეობს და, სხვადასხვა რეიტინგის თანახმად, მეოთხე-მეხუთე ადგილზეა. ალიანსს ორგანიზაციების გამოკითხვების არ სჯერა და საკუთარი წინასაარჩევნო გამოკითხვა ჩაატარა. ისინი ამტკიცებენ, რომ ამ გამოკითხვის მიხედვით ისინი არჩევნებს იგებენ, მმართველ პარტიას მხოლოდ 13% აქვს, ყოფილ მმართველ პარტიას კი 3%-ზე ნაკლები.

„პატრიოტთა ალიანსის“ პროგრამა დიდწილად სოციალურია, თუმცა, მთავარი აქცენტები კეთდება საყოველთაოდ ცნობილ საგარეო პოლიტიკურ შეხედულებებზე – ნატოზე უარის თქმაზე და რუსეთთან მეგობრობაზე.

 „პატრიოტთა ალიანსის“ შედეგები წინა არჩევნებზე: 

წელი  არჩევნების სახეობა ხმების რაოდენობა  ამომრჩევლების წილი
2014   ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების 66 805 4,72%
2016 საპარლამენტო 88 097 5,1%
2017 ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების 98 530 6,56%

 

31
თემები:
საქართველოს საპარლამენტო არჩევნები 2020
საპროტესტო აქცია მინსკში

მოსაზრება: ბელარუსი ფერად რევოლუციას მარხავს

24
(განახლებულია 19:40 23.10.2020)
ბელარუსული ოპოზიცია იმდენად უიღბლოა, რომ „წლის უიღბლოს“ ნომინაციაში დამარცხების შანსებიც კი აქვს, მიაჩნია პოლიტიკურ მიმომხილველს.

ირინა ალქსნისი  

მის წინააღმდეგ თამაშობენ როგორც მისგან დამოუკიდებელი გარემოებები, ისე მისივე ლიდერები, რომლებიც ისეთ ფეერულ ინიციატივებს აყენებენ, რომ საერთოდ გაუგებარია, როგორ უნდა დაფარცხოს ისინი მძიმე რეპუტაციული და საიმიჯო დანაკარგების გარეშე.

კვირას ალექსანდრ ლუკაშენკოსთვის თითქმის ორი კვირის წინ სვეტლანა ტიხანოვსკაიას მიერ წაყენებელ ულტიმატუმს ვადა გასდის. გამომდინარე იქიდან, რომ ბელარუსის ხელისუფლების მხრიდან მისი მოთხოვნების შესასრულებლად იოტისოდენი მზადყოფნაც კი არ შეინიშნება, „პრეზიდენტ სვეტას“ დაპირების თანახმად, ბელარუსი საერთო ეროვნული ჯანყის ქაოსში უნდა ჩაიძიროს — გზების დაბლოკვითა და სახელმწიფო მაღაზიებში გაყიდვების ჩამოშლით.

მაგრამ მოვლენების ამგვარად განვითარება ყოველდღიურად სულ უფრო ფანტასტიკურად გამოიყურება.

როგორც ჩანს, ამის ეჭვი ოპოზიციის საკოორდინაციო საბჭოშიც გაუჩნდათ, რომელიც ახლა იმითაა შეწუხებული, როგორ დაუძვრეს ვითარებას მცირე დანაკარგებით. მისი ერთ-ერთი წევრი პაველ ლატუშკო აცხადებს, რომ ულტიმატუმის ვადის გასვლის კვალდაკვალ (რომელიც ხელის ერთი აქნევით გარდაიქმნება „სახალხოდ“) ისინი აქტიურობას გააძლიერებენ. ძალიან მოხერხებული ფორმულირებაა — ინტერპრეტაციისთვის ფართო შესაძლებლობებით და ამასთან არანაირი ვალდებულების მიმცემი.

მაგრამ ბელარუსში პროტესტების ყველაზე აშკარა ჩავარდნის მხოლოდ შიდა ფაქტორებთან მიბმა მაინც არ იქნებოდა სწორი, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი, რა თქმა უნდა, უმთავრეს როლს ასრულებს.

ბელარუსის ოპოზიციას არ გაუმართლა ხელისუფლების დამხობაში ფერადი რევოლუციის ფენომენის მასშტაბური დისკრედიტაციის მომენტში.

თითქმის 15 წლის განმავლობაში ეს ფენომენი რეალური საფრთხე იყო ბევრი ქვეყნის ხელისუფლებისთვის და იმავდროულად ოპოზიციისთვის სულისჩამდგმელიც. ფერადი რევოლუციები სრულყოფილ და ყოვლისშემძლე იარაღად მიიჩნეოდა არასასურველი მთავრობების შესაცვლელად და რეჟიმების დასამხობად. ეს ცნება ადემორალიზებდა ერთს და სწრაფი გამარჯვების იმედს აძლევდა მეორეს.

მაგრამ ალბათ ყველაზე მთავარი ისაა, რომ ამ სახით ცხოვრების უკეთესობისკენ შეცვლის რეალურ შესაძლებლობაში უამრავი ისეთი ადამიანი იყო დარწმუნებული, რომლებსაც პოლიტიკასთან უშუალო შეხება არ ჰქონდათ.

ფერადი რევოლუცია ხომ უბრალოდ სახელმწიფო გადატრიალება არ არის. ის შეუძლებელია ჩვეულ სიტუაციაში აპოლიტიკური ხალხით სავსე ქუჩების გარეშე, რომლებმაც მკვეთრად დაიჯერეს ხელისუფლების დაუყოვნებლად შეცვლის აუცილებლობა ნათელი მომავლისთვის. სწორედ ამან უბიძგა ასობით ათას ადამიანს კაიროში ტაჰრირის მოედანზე გასვლისკენ 2011-ში და კიევის ევრომაიდანზე 2013-ში.

სხვათა შორის, ბელარუსულ პროტესტებსაც ასევე შეიძლებოდა თავიდან დაეტრაბახათ ფართო მასშტაბებით, მაგრამ ახლა აქციების რაოდენობა განუხრელად ეცემა კვირიდან კვირამდე.

საქმე მარტო ის კი არაა, რომ ადამიანები ამ ღონისძიებებში თავიანთი მონაწილეობის უშედეგობით დაიღალნენ და რომ ლოზუნგს „ლუკაშენკო, წადი“ სულაც არ აღმოაჩნდა მაგიური ძალა „არასწორი“ ეროვნული ლიდერის ძალით განსადევნად. ბელარუსული მოვლენების პარალელურად მსოფლიოს სხვა კუთხეებში მეტად ღირსშესანიშნავი პროცესები ხდება, რომლებიც რესპუბლიკის მოქალაქეებს აიძულებს, უფრო ფხიზლად შეაფასონ საკუთარ სახლში მომხდარი.

არსებობს ყირგიზეთი, რომელიც პირდაპირ ახლა ბოლო 15 წლის განმავლობაში მესამე კრიზისშია ჩაფლული, რომელსაც „ფერად რევოლუციად“ მოიხსენიებენ. ცოტას თუ გაუკეთებია ამ მოვლენის დისკრედიტაციისთვის იმდენი, რამდენიც ამ შუააზიურმა ქვეყანამ გააკეთა, ვინაიდან არც ერთ სახელმწიფო გადატრიალებას, რომელსაც თან ახლდა არეულობა და ანარქია, ყირგიზეთის მოსახლეობისთვის დადებითი შედეგი არ მოჰყოლია.

არსებობს სომხეთი. ნებისმიერი მაიდნისა და მათი სულ უფრო გახშირებული წარუმეტებლობისა, სწორედ 2018 წლის ერევნის მოვლენები გახდა ხავერდის რევოლუციების სანიმუშო მაგალითი. აჯანყებულმა ხალხმა დემოკრატიის, ევროპული მომავლისა და კორუფციასთან ბრძოლის სახელით წარმატებით განდევნა მობეზრებული ხელისუფლება და სახელმწიფოს სათავეში დააყენა ის, ვისიც დაიჯერა. და ახალ ლიდერს უკვე შეუძლია დაიტრაბახოს პირველ წლებში გაკეთებულით. ყოველ შემთხვევაში, უკრაინისა თუ ყირგიზეთის მსგავსი კატასტროფული შედეგების არარსებობა უკვე შეიძლება ჩაითვალოს მნიშვნელოვან მიღწევად ამ დროში.

ტერმინი „ფერადი რევოლუცია“ ქვეცნობიერად გვიჩენს აზრს, რომ მსოფლიო საოცარი, მზიანი, მეგობრული ადგილია, სადაც ადამიანები ძმები არიან და საკმარისია ცალკეული მავნე ძალები მოაშორო სახელმწიფოს სათავიდან, რომ ქვეყანაც ასეთივე აყვავებულ ბაღნარად იქცეს.

ყირგიზეთი და სომხეთი ბელარუსული საზოგადოებისთვის ხილული შეხსენებაა იმისა, რომ მსგავსი წარმოდგენა — ეს ილუზიაა, რომელსაც არაფერი აქვს საერთო რეალობასთან არც საშინაო და არც საგარეო პოლიტიკის კუთხით.

არაფერია გასაკვირი იმაში, რომ ბელარუსში პროტესტები თანმიმდევრულად მოძრაობს გარდაუვალი ჩავარდნისკენ. და ამით რესპუბლიკა თავის ლურსმნებს დააჭედებს ფერადი რევოლუციების შესახებ მსოფლიო მითის კუბოს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

24
კორონავირუსის ეპიდემია. მამაკაცი პირბადით ... ნიკაპზე

„კორონავირუსი ხომ არ მაქვს ???“: COVID-19-ის უტყუარი დიაგნოსტიკა ექიმ კომაროვსკისგან

0
(განახლებულია 12:20 24.10.2020)
მსოფლიოში კორონავირუსით ინფიცირების უკვე 42,2 მილიონი შემთხვევა დაფიქსირდა, გარდაიცვალა 1,1 მილიონი ადამიანი.

თბილისი, 24 ოქტომბერი – Sputnik. ყნოსვის და გემოს გრძნობის დაკარგვა კორონავირუსული ინფექციის მნიშვნელოვანი დიაგნოსტიკური სიმპტომია, მიიჩნევს ცნობილი ექიმი და ტელეწამყვანი ევგენი კომაროვსკი. ამის შესახებ РИА Новости წერს.

„ტესტი „რისი სუნი აქვს?“ გაცილებით ზუსტია, ვიდრე ნებისმიერი თერმომეტრია“, - განაცხადა მან.

ექიმმა აღნიშნა, რომ ყნოსვის დაკარგვა გრიპის დროსაც ხდება, მაგრამ მაშინ ეს განპირობებულია სურდოთი, ცხვირის „გაჭედვით“.

„კორონავირუსის დროს სურდო თითქმის არ არის, ყნოსვა კი იკარგება“, - აღნიშნა კომაროვსკიმ.

ასეთ სიმპტომს ექიმი ხსნის იმით, რომ COVID-19 აზიანებს იმ ნერვულ უჯრედებს, რომლებიც სუნსა და გემოს აღქმაში გვეხმარება. თუმცა ეს ცვლილებები აღდგენადია. სპეციალისტი აღნიშნავს, რომ ყნოსვის ფუნქციის აღდგენას სამი კვირა სჭირდება, ზოგჯერ კი სამი თვეა საჭირო.

მსოფლიოში კორონავირუსით ინფიცირების უკვე 42,2 მილიონი შემთხვევა დაფიქსირდა, გარდაიცვალა 1,1 მილიონი ადამიანი.

საქართველოში ახალი კორონავირუსით დაავადებულთა რაოდენობა ბოლო დღე-ღამეში 1941-ით გაიზარდა და საერთო რიცხვმა 26503-ს მიაღწია, აღნიშნულია საქართველოს მთავრობის სპეციალურ ვებ-გვერდზე stopcov.ge.

ამ დროისათვის სულ გამოჯანმრთელდა 10163 ადამიანი, გარდაიცვალა – 193, კარანტინის რეჟიმში იმყოფება 4180, სტაციონარებში ექიმების დაკვირვების ქვეშ 3571 პაციენტია, ხოლო კოვიდ–სასტუმროებში 1848 ადამიანი იმყოფება.

ასევე კორონავირუსის დიაგნოზით უცხოეთიდან სამშობლოში გადმოყვანილია საქართველოს 41 მოქალაქე, მათ შორის 38 – სამხედრო მოსამსახურე.

საქართველოში კორონავირუსის პირველი შემთხვევა 26 თებერვალს დაფიქსირდა.

0
თემები:
COVID-19-ის პანდემია მსოფლიოში