სამეფო გვირგვინი

ამბავი ქართლის მეფისთვის ნაჩუქარი ძვირფასი ჯიღისა: თვალთმაქცური ქურდობა

602
(განახლებულია 19:41 26.05.2020)
სპარსეთის მბრძანებელი შაჰ აბას პირველი, დაუზავდა რა ოსმალეთს, აქტიურად შეუდგა ქართლ-კახეთში ლაშქრობისთვის სამზადისს. თუმცა მანამდე ის დიდად ეპირფერებოდა ქართლისა და კახეთის მეფეებს — ლუარსაბ მეორესა და თეიმურაზ პირველს.

განსაკუთრებით „მოწყალე“ ლუარსაბის მიმართ იყო, რომელსაც ოსმალთა მოსისხლე მტრად მიიჩნევდა. უფრო მეტიც, დაუმოყვრდა კიდეც ქართლის მეფეს — მისი და ლელა (თინათინი) შეირთო და ცოლისძმის თხოვნით თბილისიდან სპარსული გარნიზონიც გაიყვანა.

მაშინ შაჰი ქართველთა გადამტერებას მოერიდა, რადგან ოსმალეთთან ჰქონდა ომი და ეშინოდა, ოსმალთა მხარე არ დაეჭირა საქართველოს. მაგრამ როგორც კი დაუზავდა ოსმალებს, ხელ-ფეხი გაეხსნა და ნამდვილი ზრახვებიც გამოამჟღავნა. 

1614 წელს, კახეთის აოხრების შემდეგ, შაჰ აბასმა ურიცხვი ჯარი ქართლში შეიყვანა. ქართლის მეფე ლუარსაბ მეორემ ვერ გაუწია სპარსელებს წინააღმდეგობა და კახეთიდან დევნილ თეიმურაზ მეორესთან ერთად იმერეთს გაიხიზნა. შაჰი გორს მივიდა, გორისა და სურამის ციხეები გაამაგრა და იქ სპარსული მეციხოვნენი შეიყვანა.

აბას პირველმა იმერეთში სარუ ხოჯა მოჰამედ რეზა გაგზავნა და იმერეთის მეფე გიორგი მესამეს თხოვნით შეუთვალა, თქვენ ჩემი ქვეშევრდომნი — ლუარსაბი და თეიმურაზი შეგიხიზნიათ, ორივე გამომიგზავნეთ და სამაგიეროდ დიდძალ ოქრო-ვერცხლსა და თვალ-მარგალიტს მოგართმევთ; მაგრამ უკეთუ ჩემს თხოვნას არ შეიწყნარებთ, ჯარს გამოვგზავნიო.

შაჰ აბასი, რა თქმა უნდა, ამგვარი თხოვნით თავს არ შეიწუხებდა, მაგრამ ვინაიდან ხონთქარი დასავლეთ საქართველოს თავის სამფლობელოდ მიიჩნევდა, მრისხანე აბასი ოსმალებთან ომის განახლებას მოერიდა.

თანაც, სანამ შაჰი ქართლიდან ქუთაისამდე მივიდოდა, ხშირი და დაბურული ტყეები უნდა გაევლო. ლიხის ქედის გადალახვა კი ვერც ჯალალედინმა შეძლო და ვერც მონღოლებმა მოახერხეს. მხოლოდ თემურლენგმა სცადა ეს ერთხელ და ქუთაისამდე მაინც ვერ მიაღწია, დიდად დაზარალებული უკან გამოიქცა. ჰოდა, შაჰ აბასიც ვერ ბედავდა იმერეთში გადასვლას — დაბურულ ტყეებში მისი ჯარი ვერც ზარბაზნებს გამოიყენებდა ჩასაფრებული ქართველების წინააღმდეგ და ვერც თოფ-იარაღისა თუ რიცხობრივ უპირატესობას.

ამიტომაც არად ჩააგდეს ქუთაისის სასახლეში „ირანის ლომის“ ულტიმატუმი. პირიქით, აბასის წერილმა ისე განარისხა იმერეთის მეფე გიორგი, რომ სიბრაზე სპარსელ ელჩთანაც ვერ დამალა. უარით გაისტუმრეს შაჰის დესპანი. 

აბასი ვერ ეგუებოდა ამ მარცხს და კიდევ ერთხელ ესტუმრა სარუ ხოჯა იმერეთს — ამჯერად ლუარსაბის მოთაფვლა ჰქონდა დავალებული. შაჰი ლუარსაბს ამუნათებდა, მე ურჩი თეიმურაზის კახეთი ავაოხრე, თორემ შენი სამეფოსთვის ხელიც არ მიხლია, ნუ უჯერებ მრჩევლებს, ქართლში დაბრუნდი და შენი სამეფო ჩაიბარეო.

მაგრამ არ ირწმუნა ქართლის მეფემ შაჰის შენათვალი და სარუ ხოჯა ისევ ხელცარიელი დაბრუნდა ქართლში.

ცოფებს ჰყრიდა დამცირებული „ირანის ლომი“, როცა მსხნელად შადიმან ბარათაშვილი მოევლინა — ლუარსაბ მეფის გამზრდელი, მისი მამა-მძუძე, სუფრაჯი და ქვემო ქართლის სადროშოს მეთაური. დაემხო აბასის წინაშე და შეჰღაღადა, მე გადმოვიყვან ლუარსაბ მეფეს იმერეთიდან, თუ მიბრძანებ, მე დამიჯერებს ჩემი გაზრდილიო.

შაჰი დაეთანხმა შადიმანის შეთავაზებას, იმანაც კიდევ ერთხელ დაუკოცნა ფეხები მტერს და სარუ ხოჯასთან ერთად მიაშურა იმერეთს.

არ გასჭირვებია ენამზე შადიმან ბარათაშვილს გაზრდილის დათანხმება, ყოვლისშემძლე შაჰს ხლებოდა. რა თქმა უნდა, მოღალატე შადიმანი შაჰის გულის მოსაგებად ყველაფერს კადრულობდა, მაგრამ როცა ლუარსაბს მოსალოდნელი მოვლენების სურათს უხატავდა, მაინცდამაინც არ ტყუოდა: სპარსელებმა კახეთი კი გაასწორეს მიწასთან, მაგრამ ქართლი ამ აოხრებას, ავად თუ კარგად, გადაურჩა. და თუ ლუარსაბი შაჰთან არ გამოცხადდებოდა, განრისხებული აბასი ქართლში კახეთზე უფრო დიდ უბედურებას დაატრიალებდა. ამ შემთხვევაში ქართლის მეფეს ორი გზა რჩებოდა: ან უნდა შებრძოლებოდა სპარსელებს და გაედევნა ისინი საქართველოდან (რაც მის შესაძლებლობას აღემატებოდა), ან შაჰის მრისხანების დასაცხრობად და ქართლის გადასარჩენად მასთან გამოცხადებულიყო და დემეტრე თავდადებულის მსგავსად თავი გაეწირა ქვეყნისათვის.

და ლურსაბს საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებაში შადინამ ბარათაშვილის ენამჭევრობა დაეხმარა. 

იმერთა მეფეც, დადიანიცა და გურიელიც ურჩევდენ, არ ჩავარდნილიყო მტარვალის ხელში, მაგრამ მტკიცე და შეუვალი იყო ქართლის მეფე:

„შაჰი მოვიდა და დადგა ჩვენი სამშობლოს შუაგულში და მთხოვს მშვიდობის ჩამოგდებას. უკეთუ არ მიუვალ, მთელს ქვეყანას იავარჰყოფს, ააოხრებს და წაბილწავს. ეკლესიებს დაანგრევს, ქართველობას ამოხოცავს და ტყვედ წაიყვანს და ყოველივე ამის მიზეზი ვიქნები მე. სინდისდამძიმებულ ცხოვრებას ამ ხანმოკლე საწუთროში და ამდენი ხალხის ცოდვის ტვირთვის უმჯობესია, ვეახლო შაჰს და ვიხსნა მთელი ქვეყანა, რამეთუ ჩემის მიზეზით ჩემი სამშობლო არ აოხრდეს. ღვთის იმედით პირდაპირ წავალ მასთან, ხოლო იქ რაც მომელის, სიკვდილი თუ სიცოცხლე, იყოს ნება კურთხეულ უფლისა“.

ლიხის ქედთან შეეგება შაჰი ცოლისძმას, ლუარსაბს ცხენდაცხენ მიეჭრა, გადაეხვია და შეჰბღავლა: „როგორ შემიძლია მოგაგო ბოროტი რამე ეგზომ ახოვანსა, მშვენიერსა და ერთგულსა ძესა ჩემსა?!“

დიდი მისართმეველი მიართვა ფარისეველმა აბასმა ლუარსაბს. დიდებული სანადიმო სუფრაც გაუშალა და იმის მერე გვერდიდან არ მოუშორებია ქართლის მეფე. ზარ-ზეიმით ჩაიყვანა ცოლისძმა გორში, იქაც „დიდის სიყვარულითა“ და „სიწრფოებით“ ინადიმ–ინადირეს. 

საქმე ისაა, რომ სპარსეთის ხელმწიფე ქართლში მთლად დაცულად ვერ გრძნობდა თავს. შიში ჰქონდა, ვაითუ თავზეხელაღებული ქართველები თავს დამესხნენო და ამიტომაც იყო დათაფლული ცოლისძმის მიმართ. თანაც, ეჭვების გასაფანტად დაპირებებსაც უხვად იძლეოდა.

ამ ფარისევლობით აბას პირველმა ლუარსაბის მომხრეებს აფიქრებინა, რომ ქართლის მეფეს მართლა არ ემუქრებოდა საფრთხე... მაგრამ თბილისში ყველაფერი გაცხადდა. როცა შაჰმა ლუარსაბს ყარაიას ველზე ნადირობა შესთავაზა, უკვე ყველა მიხვდა, რომ მტარვალი მეფის საქართველოში დატოვებას არ აპირებდა.

ნადირობისას ქართლის მეფემ ყველა დაჯაბნა — თვით შაჰ აბასიც კი, რომელიც მართლა კარგი მონადირე იყო. ლუარსაბს შაჰზე ცხრამეტით მეტი ნადირი მოეკლა. ქება შეასხა აბასმა ლუარსაბს, მოეფერა და მიუალერსა, მაგრამ მალულად დაიბოღმა მარცხის გამო. არადა, ურჩევდა ლუარსაბს თავისი და, არ ეჩვენებინა სიმარჯვე შაჰისთვის. მაგრამ ქართლის მეფემ მშვიდად მიუგო დას: „უწყი, რამეთუ არღარა განმიტევებს, ამისთვის უმჯობეს არს სიკეთისა ჩუენება, ვიდრე სიავისა“.

სტამბულიდან დაბრუნებულმა ირანის ელჩმა მოჰამედ ბეგ თალიშმა შაჰს ამცნო, რომ იმერეთში ყოფნისას თეიმურაზსა და ლუარსაბს ოსმალი ხონთქრისთვის ქვეშევრდომობა და ირანის წინააღმდეგ საომარი დახმარება ეთხოვათ. ამ ცნობამ შაჰი გააცოფა, მაგრამ თავი შეიკავა. თუმცა, რომ არ გაჰპარვოდა, ცოლისძმას დაცვა გაუძლიერა, თანაც ეს ისე გააკეთა, თითქოს ლუარსაბის უსაფრთხოებას იცავდა.

ერთ დღეს შაჰ აბასმა ლუარსაბ მეფეს თავზე ძვირფასი ქვებით მოჭედილი ოქროს ჯიღა დაადგა თავზე — ეს ჯიღა ჩემი სიყვარულის ნიშნად გქონდეს და ყოველთვის თავზე გედგას ჩემთან შეხვედრის ჟამსო, უთხრა.

მართლაც, რამდენიმე დღე ასე ხვდებოდა შაჰს ქართლის მეფე, მაგრამ ერთხელაც ლუარსაბი თავშიშველი შეხვდა ირანის ხელმწიფეს. 

— ჯიღა სად არის, შვილო ჩემო? — იკითხა შაჰმა, როცა ისინი სპარსელ დიდებულებთან ერთად მიუსხდნენ სუფრას.

დავკარგეო, მიუგო ლუარსაბმა, სხვა ნივთებთან ერთად მოუპარავთო ქურდებს.

გაცოფდა შაჰი, სპარსელ დიდებულებს „დაერია“ და უბრძანა, ყველაზე მამაცი და ფხიზელი ჩაუშები დაუნიშნეთ ყარაულად ლუარსაბს, რათა დღე და ღამე თვალდაუხუჭავად იცავდნენ მის სიცოცხლესა და ქონებასო.

არადა, ნათელი იყო, რომ ის ძვირფასი ჯიღა სწორედ შაჰის გაწვრთნილმა ქურდებმა მოიპარეს მისივე დავალებით, რათა ლუარსაბ მეფე, მისი დაცვის მომიზეზებით, შინაპატიმრობაში მოექციათ.

ამ დროს ირანისკენ მიმავალი ურდო ყარაბაღს იდგა. ირანამდე სიტყვა არ დაუძრავს შაჰს სარწმუნოების შეცვლაზე, მაგრამ მაზანდერანს მისვლისთანავე მოსთხოვა ქართლის მეფეს რჯულის შეცვლა. სანაცვლოდ კი პატივსა და უთვალავ სიმდიდრეს აღუთქვამდა. 

მაგრამ ლუარსაბმა „არად შერაცხა რისხვა მძლავრისა, არამედ ეგო, ვითარცა ანდამატი და შეუძვრელ, ვითარცა კლდე უშიშ იყო, ვითარცა ლომი საყოფელსა თვისსა“.

ამ საქმიდან რომ არაფერი გამოვიდა, ქართლის მეფე შეიპყრეს და ასტრაბადის ციხეში ჩააგდეს, მერე შირაზს გადაიყვანეს გულაბყალას ციხეში. იქაც არ აძლევდნენ მოსვენებას, შვიდი წლის განმავლობაში ყოველდღე შედიოდნენ მასთან მოლები, რომ „ჭეშმარიტ სარწმუნოებაზე“ მოექციათ ქართლის მეფე, მაგრამ ლუარსაბი მტკიცე იყო და შეუვალი.

იდგა 1622 წელი. ლუარსაბ მეორის გასათავისუფლებლად შაჰთან რუსთა ხელმწიფემ მიხელ რომანოვმაც იშუამდგომლა. შაჰი რუსის ელჩებს მის გათავისუფლებას კი შეპირდა, მაგრამ შირაზში სასწრაფოდ გაგზავნა მსახური და ქართველთა მეფეს ქრისტეს უარყოფა უკანასკნელად მოსთხოვა. მეფემ პასუხის ღირსიც არ გახადა ირანის ლომი. და განრისხებულმა აბასმა ლუარსაბის წამებით მოკვდინება ბრძანა.

ლოცვის უფლება ითხოვა მეფემ სიკვდილის წინ. ლოცვის დამთავრებისთანავე ჯალათები შევიდნენ დილეგში და მშვილდის საბლით მოაშთეს ღვთისმოსავი მეფე. მერე სხეული ციხის ეზოში დაფლეს, მოკვეთილი თავი კი შაჰს გაუგზავნეს, რომელმაც ყურში წაავლო ხელი და უფსკრულისკენ მოისროლა იგი.

დღემდე ირანში განისვენებს ქართლის მოწამე მეფის ცხედარი... 

602
თემები:
იცით თუ არა, რომ... (385)
ტრამპისა და ბაიდენის ტელედებატები

მოსაზრება: ბაიდენის არჩევნებში დამარცხებას რუსეთს ვერ დააბრალებენ

2
(განახლებულია 15:56 22.10.2020)
წინასაარჩევნო კამპანია ამერიკაში ფინიშს უახლოვდება — დღეს დონალდ ტრამპი და ჯო ბაიდენი ბოლოჯერ შეხვდებიან ტელედებატებში

პიოტრ აკოპოვი

ამასთან ეს შეხვედრა, პრინციპში, შეიძლება უკანასკნელიც იყოს მათ ცხოვრებაში. აშშ–ში ახლა ვნებათაღელვა იმდენად მძაფრია, რომ ამ ორი ადამიანის კიდევ ოდესმე ერთად წარმოდგენა ძალიან ძნელია. საოცრებაც რომ მოხდეს და ბაიდენმა არჩევნები მოიგოს, ტრამპმა შეიძლება არც კი აღიაროს შედეგები, ან უბრალოდ, სულ ცოტა, ინაუგურაციაზე არ მივიდეს — ყველა ტრადიციის დარღვევთ. აი ბაიდენი კი არაფრის ფასად არ დაესწრება ტრამპის ინაუგურაციას. ასე რომ ხუთშაბათს მათ ბოლო შესაძლებლობა ექნებათ, უთხრან ერთმანეთს ის, რაც სურთ. და ისინი ამ შესაძლებლობას სრულად გამოიყენებენ.

ტრამპი ბაიდენს მთავარი დანაშაულებრივი ჯგუფის ხელმძღვალეს უწოდებს და ჯოს ჩასმას მოითხოვს ციხეში (ვაჟთან, ჰანტერთან ერთად). ჯო ციხეში არ ჩაჯდება, მაგრამ როცა არჩევნებს წააგებს, მედიასაშუალებები იტყვიან, რომ ის „ოქტომბრის სიურპრიზმა“ მოცელა — ჰანტერის კომპიუტერში ნაპოვნმა და ამ დღეებში გამოქვეყნებულმა კომპრომატმა, რომელიც ყოფილ ვიცე–პრეზიდენტს სიცრუესა და კორუფციაში ამხელს. მაგრამ ბაიდენი ამ მასალების გარეშეც წააგებდა არჩევნებს, უბრალოდ იმიტომ რომ ტრამპი გამარჯვებისთვისაა განწირული. მაგრამ ეს როგორ, როცა ყველა გამოკითხვა ბაიდენის უპირატესობაზე მეტყველებს? ხომ არ  შეიძლება, რომ შედეგები გამოგონილი იყოს?

შეიძლება. იმიტომ რომ ფსონები ისე მაღალი, როგორც არასდროს. და არ არსებობს ისეთი ტყუილი, რომელსაც ტრამპის წინააღმდეგ მოთამაშეები არ წავლენ.

„მე კენჭს ვიყრი არა მარტო მემარცხენე მედიასაშუალებების, არამედ დიდი ტექნოლოგიური კომპანია–გიგანტებისა („ფეისბუქი“, „ტვიტერი“, „გუგლი“) და „ვაშინგტონური ჭაობის“ წინააღმდეგ“, — განაცხადა ტრამპმა ცოტა ხნის წინ. და ამის საუკეთესო დასტურად იქცა ამ სამთავიანი მონსტრის რეაქცია ბაიდენის ოჯახის შესახებ გამოჩენილ კომპრომატზე. „ნიუ–იორკ პოსტის“ პუბლიკაცია უბრალოდ დაბლოკეს — ის არ ცანდა „გუგლის“ საძიებელში, ხოლო „ფეისბუქმა“ და „ტვიტერმა“ მისი გადაზიარების საშუალება მოსპო. რაღა თქმა უნდა, მედიასაშუალებებიც ცდილობდნენ, უბრალოდ არ შეემჩნიათ სკანდალური პუბლიკაცია, ხოლო პოლიტიკოსების უმეტესობა ისეთ სახეს იღებდა, თითქოს არაფერი სერიზული არ მომხდარა. ანუ სამივე ძალა სინქრონულად მოქმედებდა, რითაც ტრამპის აიმართლეს ამტკიცებდა. ამასთან მაშინვე გაჟღერდა ბრალდებებიც რუსეთის წინააღდეგ — ხომ გასაგები, რომ მოსკოვი ისევ ჩაერია ამერიკულ არჩევნებში და ბაიდენზე კომპრომატი შემოაგდოო.

ამაზე საუბრობდნენ არა მარტო კომენტატორები და კონგრესმენები, არამედ სპეცსამსახურების თანამშრომლებიც. ყოფილი თანამშრომლები — ვინაიდან აშშ–ის ეროვნული დაზვერვის დირექტორმა ჯონ რეტკლიფმა განაცხადა, რომ ბაიდენის ნოუთბუქში ნაპოვნი ინფორმაცია „რუსეთის რაიმე დეზინფორმაციული კამპანიის ნაწილი არ არის“. მაგრამ ორმოცდაათამდე ყოფილმა მზვერავმა (რეტკლიფის წინამორბედ ჯიმ კლეპერის ჩათვლით, რომელიც სიცრუეში ამხილეს) ღია წერილი დაწერეს, გამოცდილება „გვაიძულებს, სერიოზულად დავეჭვდეთ, რომ ამ საქმეში მნიშვნელოვანი როლი რუსეთის მთავრობამ ითამაშაო“:

„აშშ–ში პოლიტიკურ არენაზე გამოჩენილი ელექტრონული წერლები, რომლებიც სავარაუდოდ ვიცე–პრეზიდენტ ბაიდენის ვაჟს ეკუთვნის და რომელთა დიდი ნაწილი იმ პერიოდს განეკუთვნება, როდესაც ის უკრაინულ გაზის კომპანია Burisma–ს ხელმძღვანელობაში მუშაობდა, რუსეტის ინფორმაციული კამპანიის ყველა ნიშანს ატარებს“.

ანუ რუსეთს იმაში კი არ ადანაშუალებენ, რომ მან ბაიდენზე კომპრომატები გააყალბა, არამედ იმაში, რომ მან ისინი გაავრცელა. მაგრა როგორ, როცა რუდი ჯულიანის (ტრამპის ყოფილი ადვოკატი) თქმით, ჰანტერ ბაიდენის კომპიუტერის მყარი დისკის შემადგენლობა უკვე შვიდი თვის წინ გადაეცა გამოძიების ფედერალურ ბიუროს? ანუ მოსკოვს ეს მასალები „ოქტომბრის სიურპრიზის“ სამზადისში დამალული ჰქონდა? თუ თავად ტრამპის შტაბმა და მისმა მრჩევლებმა გააკეთეს, იგივე ჯულიანის ჩათვლით? უი, არა, ჯულიანი ხომ პუტინზე მუშაობს... და ეს ხუმრობა არ არის: როგორც სენატორმა კრის მერფიმ განაცხადა, „ამჯერად რუსებმა ამერიკელების თავის აგენტებად დამუშავება გადაწყვიტეს. ისინი ცდილობენ განავრცონ თავიანთი პროპაგანდა მეინსტრიმულ მედიაში... და მათ წარმატებას მიაღწიეს. იცოდეთ, რუდი ჯულიანი ახლა არსებითად რუსეტის აგენტია“.

დიახ, რა თქმა უნდა. თუკი თავად ტრამპი მუშაობს კრემლზე, მის თანამშრომლებსა და დაახლოებულ პირებზე რაღა ითქმის. სიცილი სიცილად, მაგრამ ვითარების სწორედ ასეთი არაადეკვატური შეფასება და ამერიკელებისთვის „რუსეთის ჩარევის“ მიყიდვის მცდელობა, ბაიდენების ოჯახზე კომპრომატების ისტორიაშიც კი, საუკეთესო დასტურია იმისა, რომ ტრამპმა უკვე გაიმარჯვა. იმიტომ რომ მისი მოწინააღმდეგეები სრულად გამოგონილ სამყაროში ცხოვრობენ, რომელშიც რუსები გავლენას ახდენენ აშშ–ის არჩევნების შედეგებზე, ხოლო ბაიდენისა და ტრამპის რეიტინგებს შორის სხვაობა ორნიშნა რიცხვებით გამისაზღვრება. თანაც ეს ყველაფერი  ერთდროულად ხდება და ერთმანეთს არანაირად არ ეწინააღმდეგება.

მაგრამ რეალურ სამყაროში ჩვენ სულ სხვა რამეს ვხედავთ: ტრამპის მომხრეთა უზარმაზარ რაოდენობას მის დაუსრულებელ მიტინგებზე მთელი ქვეყნის მასშტაბით, და ენთუზიაზმის არარსებობას ბაიდენის იშვიათ შეხვედრებზე მცირე რაოდენობის მომხრეებით; ტრამპის  მხარდაჭერის ზრდას უმცირესობის (მაგალითად, ფერადკანიანებისა და მუსლიმების) წარმომადგენლებს შორის, რომლებიც საერთოდაც არ შეადგენენ ელექტორატს, ტრამპის რუსეთთან კავშირის დაუსაბუთებლობასა და ბაიდენის ოჯახის სიცრუისა და კორუფციონერობის სულ ახალ მტკიცებულებებს. და რაც ყველაზე მთავარია: რეალურ სამყაროში ამერიკელები დიდი ხნის წინ განიხიბლნენ პოლიტიკური ელიტისა და ზეპარტიული „ვაშინგტონური ჭაობისგან“ და სწორედ ამიტომ ტრამპის ერთადერთ სერიოზულ ალტერნატივად არასისტემური სენატორი სანდერსი შეიძლებოდა ყოფილიყო. მაგრამ სწორედ თავისი არასისტემურობის გამო არ დაუშვა ის არჩევნებზე „კოლექტიურმა ბაიდენმა“.

რიგითი ამერიკელები რეალურ სამაროში ცხოვრობენ და არა პროპაგანდისა, ამიტომ 3 ნოემბრის არჩევნების შედეგი ბედისწერითაა განსაზღვრული. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ საჭირო „მერყევ შტატებში“ ხმებს წაიმატებენ პასიური დემოკრატიული ელექტორატის ფოსტით ხმის მიცემაზე მობილიზაციის გზით — ეს იმიტომ რომ იმ შტატებშიც შეინიშნება იმათი რაოდენობის ზრდა, ვინც რესპუბლიკელებს წინასწარ მისცა ხმა.

გამოგონილი სამყარო 3 ნოემბერს დამარცხდება, თუნდაც ქაოსი მოაწყოს და არ აღიაროს რეალობა. სამთავიან ჰიდრას რევანშის იმედი ექნება და ამაზე იმუშავებს როგორც ამერიკის, ისე გლობალური მასშტაბით. და აი იქ უკვე ექნება მას სრული უფლება, დაადანაშაულოს რუსები თავის წარუმატებლობაში.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

2
თემები:
რუსეთი დღეს
დიდი ბრიტანეთისა და აშშ-ს დროშები მასაუსეტში, საელჩოს წინ

მოსაზრება: აშშ და ბრიტანეთი ყველაზე ღირებულის გადარჩენას ცდილობენ

20
(განახლებულია 20:10 21.10.2020)
აშშ-ისა და დიდი ბრიტანეთის მიერ სამხრეთ კორეისა და იაპონიის ოლიმპიადებზე კიბერშეტევაში რუსეთის დადანაშაულებამ ქვეყანაში რამდენადმე დაბნეული რეაქციები გამოიწვია.

ირინა ალქსნისი

დაბნეულობის მიზეზი მარტივია: მორიგი დაუსაბუთებელი ინსინუაციები მოსკოვის აბსურდული დანაშაულის შესახებ მსოფლიოსა და სპორტის წინააღმდეგ უაზრობად გამოიყურება როგორც ანტირუსული განწყობის გაძლიერების, ისე რუსეთის „დასასჯელად“ ზომების მიღების თვალსაზრისით.   

ერთი მხრივ, რუსოფობიული კამპანიის კუთხით დასავლეთს ყველაფერი კარგად აქვს. ალექსეი ნავალნის ინციდენტი ჯერ კიდევ არ არის ბოლომდე გამოყენებული და თითქოს ახალი სიცრუის ამუშავება აუცილებელი არ იყო, თანაც ასეთ მაღალ, საგარეო უწყებებისა და საკვანძო სპეცსამსახურების ხელმძღვანელთა დონეზე. მეორე მხრივ კი, წინა გამოცდილებამ, რუსი ბლოგერის ისტორიის ჩათვლით, აჩვენა, რომ მოსკოვის მიმართ რაიმე სერიოზული და მტკივნეული ზომების მიღებას შეიძლება არც ველოდოთ.

ამავდროულად ვაშინგტონისა და ლონდონის სინქრონული გამოსვლა საერთო მიზნების არსებობაზე მეტყველებს.

მაგრამ რაზე შეიძლება იყოს კონკრეტულად საუბარი?

ამოცანის პასუხი ალბათ უფრო ტოკიოსა და სეულის რეაქციებში უნდა ვეძებოთ. იაპონიის მთავრობამ უარი თქვა კომენტარზე და ტაიმ-აუტი აიღო „შესაბამისი ინფორმაციის“ შესაგროვებლად. სამხრეთ კორეის მთავრობამ ასევე დუმილი არჩია.

როგორც ყველაფრიდან ჩანს, ორივე ქვეყნის ოფიციალური პირები და სპეცსამსახურები არ იყვნენ წინასწარ ინფორმირებული ამერიკულ–ბრიტანული ოპერაციის თაობაზე და ახლა იძულებული არიან, სასწრაფოდ გაერკვნენ ვითარებაში და საბოლოოდ მაქსიმალურად ფრთხილი პოზიცია დაიკავონ, როგორც ეს იაპონიის ოლიმპიურმა კომიტეტმა გააკეთა, განაცხადა რა, რომ კიბერშეტევა არ უგრძვნია.

ასე რომ, დიდი ალბათობით, ახალი ანტირუსული კამპანიის მთავარი მიზანი, როგორი უცნაურიც არ უნდა იყოს, რუსეთი კი არა, დანარჩენი მსოფლიოა — პირველ რიგში კი თავად დასავლეთი. რუსოფობიული დღის წესრიგი კი აქ უბრალოდ მოხერხებული ჩვეული ინსტრუმენტის სახით გამოიყენება.

ინფორმაციულ–პროპაგანდისტული დომინირება აშშ-ის ჰეგემონიის უმნიშვნელოვანესი ნაწილია. დიდი ბრიტანეთი კი ტრადიციულად მისი მეწყვილეა ამ საკითხში, ვინაიდან, როგორც მიღებულია, სწორედ ატლანტიკის ორივე მხარეს ყველაზე გავლენიანი ინგლისურენოვანი მედიასაშუალებების ერთობლიობას ეწოდება გლობალური მედიამეინსტრიმი. ორი ქვეყნის განსაკუთრებული სიახლოვე კი პოლიტიკურ–სპეცსამსახურულ სფეროში კარგა ხანია ცნობილია.

შეერთებული შტატების ზედერჟავული ძლიერების ეტაპობრივი დეგრადაცია და გაერთიანებული სამეფოს კულისებსმიღმა გავლენის მკაფიო შესუსტება საერთაშორისო არენაზე ბოლო წლებში ყოველდღიურ რეალობად იქცა. მაგრამ ეს პროცესები უმთავრესად ეკონომიკურ, ბიუროკრატიულ და ზოგ პოლიტიკურ მექანიზმს შეეხება.

იმავდროულად არსებობს სფეროები, რომლებშიც ორი „დერჟავის“ ბატონობა აქამდე უდავოა. როგორც ნატოში ამერიკული არმიის პირველობაა ეჭვმიუტანელი, ისე კონტინენტური ევროპის არც ერთ მედიასაშუალებას არ შეუძლია გაეჯიბროს გავლენაში ბრიტანულ Times-სა თუ ამერიკულ CNN-ს. რომ აღარაფერი ვთქვათ იმაზე, რომ სწორედ ოკეანის გაღმა მდებარეობს საზოგადოებრივი აზრის მანიპულირების ინსტრუმენტების ისეთი მძლავრი ცენტრები, როგორებიცაა Twitter-ი და Facebook-ი.

ვაშინგტონის ხისტი პოლიტიკა RT-სა თუ წარმოშობით ჩინური TikTok-ის წინააღმდეგ ადასტურებს, რომ იქ შესანიშნავად აცნობიერებენ ამგვარი სტურქტურების მნიშვნელობას. თუმცა იმას, რომ გეოპოლიტიკურ ოპონენტებს მედიაგავლენის საკუთარი ძალიან სერიოზული რესურსები აქვთ, შტატები მაინც შეეგუა და უბრალოდ ზომებს იღებს მათი მუშაობის შესაკავებლად თავის ტერიტორიაზე.

ამერიკულ–ბრიტანული სპეცსამსახურული და პროპაგანდისტული ტანდემისთვის უფრო მგრძნობიარე თავად დასავლეთის შიგნით კონკურენტის გამოჩენა იქნებოდა. არადა, სწორედ ეს ხდება — და ნავალნის საქმე მათთვის უკიდურესად უსიამოვნო და არასასურველი პროცესების დასტურია.

ბლოგერის გარშემო ატეხილი სკანდალი რუსეთიდან შეიძლება მოყირჭებულ თემად ჩანდეს, მაგრამ რეალურად ის თავისებურად უნიკალურია, ვინაიდან მთლიანად ბერლინის შემოქმედებაა.

გერმანიამ ისარგებლა სტანდარტული რუსოფობიული დღის წესრიგით, რომელიც მან „უფროს პარტნიორებს“ აართვა და დამოუკიდებელ თამაშში გამოიყენა. გერმანელები აკონტროლებენ ნავალნის. ის ამბობს იმას, რაც მათ სჭირდებათ: დაწყებული „ჩრდილოეთის ნაკადი 2“-ის დაცვით და დასრულებული ამერიკელების „ჩხვლეტით“, რომლებმაც განსაკუთრებული მხარდაჭერა არ აღმოუჩინეს. მსოფლიოსთვის ახალი ამბების მთავარი წყარო რამდენიმე დღის განმავლობაში გერმანული გამოცემები იყო, ხოლო ინგლისურენოვანი მედია იძულებული იყო ციტირება მოეხდინა იქიდან.

ამ კონტექსტში რუსეთის სახელმწიფო სადაზვერვო სამსახურის ჰაკერების ისტორია, რომლებიც ოლიმპიადებს უტევდნენ, სრულიად განსაკუთრებულ აზრს იძენს. ამერიკელები და ბრიტანელები ფაქტობრივად ამის დახმარებით ცდილობენ საბოლოოდ გადარეცხონ ახალი ამბებიდან ნავალნის თემა, ვინაიდან ეს არსებითად მათი კონკურენტების პროექტია. გარდა ამისა, ვაშინგტონისა და ლონდონისთვის მნიშვნელოვანია კონტროლის დაბრუნება გლობალურ მედიაპოლიტიკურ სივრცეზე, რომელიც გარკვეული დროით ევროპამ დაიქვემდებარა გერმანიის მეთაურობით. საამისოდ კი იმაზე უკეთესი მეთოდის მოფიქრება, ვიდრე ერთი რუსული თემის მეორით ჩანაცვლებაა, უბრალოდ ვერ მოიფიქრეს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

20
თემები:
რუსეთი დღეს