წერილები ფრონტიდან

დახეული ჯინსების ეპოქაში მოთხრობილი ფოსტალიონის ეპოქის სიყვარულის ისტორია

691
(განახლებულია 18:06 09.05.2020)
დრო და ადამიანები... რა როლს ასრულებდნენ ისტორიული ქარტეხილები ადამიანთა ბედისწერაზე... ამ წერილში გვინდა ჩვეულებრივ ადამიანებზე გიამბოთ, რომელთა ცხოვრება სწორედ ისტორიულმა უკუღმართობამ დააბზრიალა...

სიყვარულის ისტორია, რომლის მოყოლასაც ვაპირებ, ზღაპარია თანამედროვეობაში, ამიტომ მეც იმ სიტყვებით დავიწყებ, როგორც მეზღაპრე ზღაპარს:

იყო და არა იყო რა, გასული საუკუნის 30-იან წლებში სოფელ საჭილაოში ერთი გოგონა ცხოვრობდა, სახელად ტერეზია. გოგონა სოფელში წერილებს არიგებდა და მეზობლები მოფერებით „მფრინავ ფოსტასაც“ ეძახდნენ.

დაჰქონდა გოგონას კონვერტში გახვეული საიდუმლოებები, არიგებდა სათქმელს, ისტორიებს, სიკეთით სავსე ამბებს და დროის სიდუხჭირიდან მოტანილ მწუხარებებს. ზოგს აცინებდა, ზოგსაც აფიქრებდა და ასე გადიოდა დრო.

ყველა ზღაპრის გმირის ცხოვრებაში იწყება ის გარდამავალი პერიოდი, როდესაც სიახლეები სასწაულებრივად ხდება. ეს პერიოდი ტერეზიასთვის მარიამობის ჯარიანობისას თეთრი ხალათის ჯიბეში ნაპოვნი კონვერტი აღმოჩნდა, რომელსაც ეწერა: ტერეზიას!

წერილები ფრონტიდან
© Sputnik / Shota Nozadze
ჭიჭიკოს წერილები

ლამაზ ქალს, სანამ ახალგაზრდაა, ვერაფრით გააკვირვებ, ავტორმა კი მისი გაკვირვება ერთი უბრალო წერილით შეძლო:

„ძვირფასო ტერეზია!
მე ბოდიშს ვიხდი, შეიძლება არც კი გაინტერესებთ ამ წერილის წაკითხვა, მაგრამ დამავალეთ და დამითმეთ ხუთიოდე წუთი. რა ვქნა, რომ ვიცოდე ჩემი ხართ, მაშინ ბედნიერად ჩავთვლიდი ჩემ თავს. ახლა კი თუმცაღა ვწერ წერილს თავო ჩემო, მაგრამ გემუდარებით: თუკი ჩემი სიყვარული თქვენთვის უბედურება არაა – მიმიღეთ... და თუ ეს ასე არაა, მაშინ იმდენად კრეტინი არა ვარ, ჩემით უბედური გაგხადოთ. ამას ვწერ, მაგრამ არ ვიცი გავხდები კი ბედნიერი? სხვა რა მოგწერო, მხატვარი რომ ვიყო, დავხატავდი ჩემ ნაღვლიან სახეს... და თუ არ გწამს ჩემი ალერსი, მაშინ ეს დედინაცვლის სიმღერა გამოვა. ველი პასუხს, როგორიც არ უნდა იყოს.
პატივისცემით, ჯერ უცნობი“.

„აბა სიყვარული რა ასახსნელია“, – გაიფიქრა ტერეზიამ, გაიღიმა, წერილი დაკეცა და ისევ თეთრი ხალათის ჯიბეში შეინახა…

ჯიუტი მიჯნური, რომელიც ცხრაწლიანი სიყვარულის შემდეგ მისი მეუღლე გახდა, მაშინ 21 წლის პოლიკარპე (ჭიჭიკო) იყო. მისი მეგრული ოდა იმავე სოფელ საჭილაოში იდგა – ცხენისწყლის და რიონის შესართავთან, ტერეზიას სახლიდან ორი კილომეტრის მოშორებით. გულანთებული ახალგაზრდა ამიერკავკასიის რკინიგზის სამტრედიის განყოფილებაში მუშაობდა.

შეუღლდნენ და მიიღეს დალოცვა იმ მრავალი დაპირების თანახმად, რომელსაც ისინი უფალს დაჰპირდნენ… პირობა სიყვარულმაც შეასრულა. ახლად გაბედნიერებული ოჯახის ისტორიას კიდევ ერთი ზღაპრის გმირი შეემატა, როცა მათ ოდაში თოფი გავარდა და პირველი ვაჟის ტირილი გაისმა – მათი სიყვარულის ხმა. ცოლ-ქმარი მშობლები გახდნენ. ვაჟს ბაბუის სახელი გიორგი დაარქვეს.

იზრდებოდა გიორგი და იზრდებოდა მშობლების სიყვარულიც.

თუმცა, ტერეზიას პირველი გულის აჩქარება დიდხანს ბედნიერად არ გაგრძელებულა...

როდესაც პატარას ორი წელი შეუსრულდა, მშობლებმა შვილი დასასვენებლად კეჩხობში წაიყვანეს. ამბობენ, იმ ზაფხულს „ტროცკისტებმა“ სასმელი წყალი მოწამლესო. ეს, რა თქმა უნდა, დანამდვილებით არავინ იცის, ან კი რაღა აზრი აქვს მტყუან–მართალის გარჩევას... ზღაპრულ ცხოვრებაში დადგა ის ავადსახსენებელი პერიოდი, როდესაც ტერეზიამ ძაძები ჩაიცვა და პოლიკარპე ერთ დღეში გაჭაღარავდა...

სიყვარულის ისტორია გაზაფხულზე გრძელდება სამი წლის და ცხრა თვის შემდეგ, როდესაც მათი შემდეგი შვილი ლონდა დაიბადა.

მიჯნურებმა ახალ სიცოცხლესთან ერთად ახალი ცხოვრება დაიწყეს და მწუხარების ცრემლები ბედნიერებაში გადაცვალეს.

იზრდებოდა ლონდა და იზრდებოდა მშობლების სიყვარულიც.

მაშინ ვერავინ იფიქრებდა წყეული მეორე მსოფლიო ომი, რეპრესიები და სისხლისღვრა რომ ახლოვდებოდა...

ისევ ტირილი...

მეორე შვილის შეძენიდან ცოტა ხანში ტერეზიას სიძე დაუხვრიტეს და სიყვარული წაართვეს…

მეორე სამამულო ომი დაიწყო...

ერთ თვეში პოლიკარპე ცხრა მთასა და ცხრა ზღვას იქით, მურმანსკში გადაისროლეს... მას შემდეგ ტერეზიასთვის ამინდი არ შეცვლილა... არც ლონდასთვის.

ერთნაირად გადიოდა დრო მურმანსკშიც, ომშიც და ოდაშიც...

ზამთრის ერთ საღამოს ტერეზია შეშის ღუმელზე ლონდასთვის საჭმელს ამზადებდა, როცა ოდის კარზე კაკუნი გაისმა...

– მხოლოდ წერილი მოვიდა...

წერილები ფრონტიდან
წერილები ფრონტიდან

ფოსტალიონმა წერილი გადასცა ტერეზიას, თუმცა ამჯერად კონვერტს ეწერა: ლონდას!

ეს არ იყო კონვერტის გახსნა, ეს იყო ზამთრის სიცივეში გათოშილი ხელებით, გულის კანკალით გამალებული, დაღლილი ცნობისმოყვარეობის დაკმაყოფილება... წერილში ეწერა:

სალამი ძვირფასო შვილო ლონდა!

უპირველესად გისურვებ სულ კარგად და ჯანმრთელად ყოფილიყო ჩემო მომკითხაო გოგონა, როგორა ხარ მამი, ხომ კარგად ბრძანდები? გპირდები მე მალე ჩამოვალ, ნუ გეშინია ნურაფრის. გკოცნი ათიათასჯერ შენს წელიწადსა და ოთხი თვის უნახავ თითებზე, აბა შენ იცი როგორი ჭკვიანი გოგო დარჩები.
                                                                        შენი მამა ჭიჭიკო.

პოლიკარპემ, როგორც მამამ და როგორც მეუღლემ პირობა ვერ შეასრულა...

ზოგი ამბობდა, პოლიკარპე მაშინ დაიღუპა, როცა გერმანელებმა მურმანსკი დაბომბესო, ომიდან ჩამოსული თითო-ოროლა კაცი იჩემებდა – დაჭრილი გამოვიყვანე ფრონტიდან და ექიმის მოსვლამდე დაიღუპაო... ზოგი ამბობდა, დახვრიტესო... გაიქცაო... მაგრამ ვინ დააჯერებდა ტერეზიას თავისი ცხოვრების სიყვარულის დაკარგვას... იმედი უბედურთა მეორე სულია. თქვენ დაიჯერებდით?

წერილები ფრონტიდან
© Sputnik / Shota Nozadze
ამბობდნენ პოლიკარპე მურმანსკის დაბომბვისას დაიღუპაო...

ასეთი მოგონებებისთვის სიცოცხლე ღირს. ხალხი ყოველთვის რაღაცას ამბობს...

მას შემდეგ მრავალი ზამთარი გავიდა… ვერავინ გაბედა ტერეზიას ხელის თხოვნა...

ქვრივი თავის ოდაში დუმილს არ არღვევდა, მოგონებებს მიწიერი ამაოებით ჩირქს არ სცხებდა.

ასე გალია ტერეზიამ ცარიელ სარეცელზე უკანასკნელი საღამოც – წართმეული სიყვარულის დაბრუნების მოლოდინში.

მომაკვდავის უკანასკნელი სურვილი სიცოცხლის შემდეგ მეუღლის გვერდით დასაფლავება იყო. სურვილი, რომელიც ვერავინ შეუსრულა, რადგან არავინ იცის, სად მიაბარეს მიწას მისი ჭიჭიკო.

ვინ იცის, მიჯნურების ისტორია ალბათ გაგრძელდა, მაგრამ არა ამ ცხოვრებაში...

ძალიან მინდოდა ეს ისტორია ისე დამემთავრებინა, როგორც მეზღაპრეები ზღაპარს ამთავრებენ: ჭირი იქა, ლხინი აქა… მაგრამ ეს იმ ამბის ტყუილი დასასრული იქნებოდა, რაც ტერეზიას და პოლიკარპეს 78 წლის შვილმა ლონდამ გაიხსენა და მომიყვა.

წერილები ფრონტიდან
© Sputnik / Shota Nozadze
წერილები ფრონტიდან

მინდოდა, რომ თქვენც გცოდნოდათ. გისურვებთ სიყვარულით გეცხოვროთ და დღევანდლობაში, დახეული ჯინსების ეპოქაში, ზღაპრად არ მოგჩვენებოდეთ ასეთი სიყვარულის ისტორია...

 

691
პოლიცია აშშ-ის პროტესტების დროს

მოსაზრება: ამერიკას რასიზმსა და ანარქიას შორის არჩევანს სთავაზობენ

8
(განახლებულია 18:54 03.06.2020)
ეჭვგარეშეა, რომ ჯორჯ ფლოიდის დაღუპვა და შემდგომი პროტესტები, რომელიც ქაოსში გადაიზარდა, შეერთებულ შტატებში წინასაარჩევნო კამპანიაში აქტიურად გამოიყენებენ.

ირინა ალქსნისი

ვარაუდობენ, რომ მთავარ დარტყმას ტრამპს მიაყენებენ, რომელსაც მისი ოპონენტები რასიზმსა და თეთრი პოლიციელების სისასტიკეში ადანაშაულებენ. ამ უკანასკნელებმა კიდევ ერთი აფროამერიკელი მოკლეს. რაც უფრო ვითარდება მოვლენები, მით უფრო ნათელი ხდება, რომ რეალობას კიდევ შეუძლია დემოკრატებს სიურპრიზი შესთავაზოს.

ამერიკის ლიდერმა ერთი სრულყოფილად დადგმული სპექტაკლი მოაწყო. ის მკაცრი სიტყვებით გამოვიდა, რომელშიც: ა) მან აჯანყებულებს ,,მეამბოხეები“ უწოდა, ბ) რამდენიმე შტატის ხელისუფლება მშვიდობიანი მოქალაქეების კრიმინალებისაგან დაცვის უუნარობაში დაადანაშაულა, გ) დაჰპირდა ყველა ფედერალური რესურსის (არმიის ჩათვლით) მობილიზებას, რათა „ბოლო მოეღოს განადგურებასა და ცეცხლს“. 

ეს ყველაფერი თეთრი სახლის ვარდების ბაღში მოხდა, სადაც აღწევდა შუქბგერითი ყუმბარებისა და ცრემლსადენი გაზის ჭურვების აფეთქების ხმა. ეს პოლიცია ათავისუფლებდა ლაფაიეტის სკვერის მიდამოებს მომიტინგეებისგან კომენდანტის საათის დროს.

შემდეგ დონალდ ტრამპმა დატოვა რეზიდენცია და გაწმენდილი ტერიტორიის გავლით წმინდა იოანეს ეკლესიამდე მივიდა, რომელსაც წინა დღეს რადიკალებმა ცეცხლი წაუკიდეს. იქ მან ასწია ბიბლია და თქვა, რომ „შეერთებული შტატები უდიდესი ქვეყანაა მსოფლიოში“, და სახელმწიფოებს უსაფრთხოების უზრუნველყოფას დაპირდა.

პრეზიდენტის „პერფომანსს“ რეაქცია მყისიერად მოჰყვა. კონგრესში დემოკრატების ლიდერებმა ერთობლივი განცხადება გაავრცელეს, რომელშიც ტრამპის ქმედებები დაახასიათეს, როგორც „მშიშარა, არაეფექტური და საშიში“.

არანაკლებ დრამატულად გამოვიდა რამდენიმე შტატის ლიდერი, დემოკრატიული პარტიის წარმოადგენლები, კერძოდ, ნიუ-იორკისა და ორეგონის გუბერნატორები. ვაშინგტონის მერმა მურიელ ბაუზერმა ლაფაიეტის სკვერში „უიარაღო მომიტინგეების“ დარბევას სირცხვილი უწოდა და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ფედერალურმა ( და არა ადგილობრივმა — ეს ძალზე მნიშვნელოვანია!) პოლიციამ თეთრი სახლის წინ მომიტინგეთა დარბევა კომენდანტის საათის დაწყებამდე 25 წუთით ადრე დაიწყო. შემდეგ მერმა ამაღელვებლად დასძინა: „ვაშინგტონის მცხოვრებლებო, სახლში წადით. იყავით უსაფრთხოდ!“ 

                                                                 რუსული სტანდარტებით, ყველაფერი ძალიან უცნაურად გამოიყურება. ერთი მხრივ, აშკარაა, რომ ადგილობრივი და რეგიონალური ხელისუფლების მიერ გატარებული ზომები ხშირად აშკარად არ არის საკმარისი ვაკჰანალიის შესაჩერებლად. მედია სავსეა მტკიცებულებებით, თუ როგორ უბრალოდ ადევნებს თვალს პოლიცია ქალაქის კვარტლებში ქაოსსა და მაღაზიების ძარცვას. მეორე მხრივ, პრეზიდენტი სულ უფრო მეტად იმუქრება და დაპირებას იძლევა, მაგრამ ვითარების სტაბილიზაციისთვის არსებითად არაფერს აკეთებს.

ეს თავსატეხი მოიცავს როგორც ამერიკის სახელმწიფო სისტემის მახასიათებლებს, ასევე ქვეყანაში მიმდინარე პოლიტიკური დაპირისპირებების სიმკაცრეს.

შეერთებულ შტატებში ფედერალურ ცენტრსა და შტატებს შორის უფლებამოსილების გამიჯვნის საკმაოდ რთული სისტემა არსებობს, მაგრამ მთლიანობაში რეგიონალური ხელისუფლება სრულ პასუხისმგებლობას იღებს იმაზე, რაც ხდება მათ ტერიტორიაზე. ეს ეხება სამართალდამცავ სფეროსაც, რის წყალობითაც შტატებში სამართალდამცავი ორგანოების ძალზე რთული სტრუქტურაა.

გარდა ამისა, მხედველობაშია მისაღები, რომ არეულობებში, პირველ რიგში, უშუალოდ რასობრივი ნიშნით, ამერიკისთვის განსაკუთრებული არაფერია. ის რეგულარულად იფეთქებს ხოლმე. ყველაზე ცნობილი, ალბათ, 1992 წლის ლოს-ანჯელესის ბუნტია, მაგრამ ბევრს კარგად ახსოვს 2014 წელში ფერგიუსონში მიმდინარე მღელვარება.

ფედერალები ერევიან მხოლოდ შტატის ხელისუფლების თხოვნით, თუ ისინი მიიჩნევენ, რომ თავად ვერ გაუმკლავდებიან. პრეზიდენტს ასევე აქვს უფლებამოსილება, გუბერნატორის გარეშე გამოიყენოს ძალა, მაგრამ ამ შემთხვევაში მას ეკისრება მთელი პასუხისმგებლობა. 

აქ ყველაზე საინტერესო ისაა, რომ ჯორჯ ფლოიდის დაღუპვის გამო პროტესტებმა მოიცვა შტატების უმეტესობა (დაახლოებით 45 შტატი 50-დან), მაგრამ თავდასხმების, ძალადობისა და მოროდიორობის კერები ძირითადად დემოკრატიული პარტიის „მამულებში“ გვხვდება. ეს ის რეგიონებია, სადაც ტრამპს გამარჯვების მცირედი შანსიც კი არ აქვს.

ყველაზე ნათელი მაგალითი, უდავოდ, ნიუ-იორკია. მრავალეროვნული, ტოლერანტული და ხაზგასმით ლიბერალური მეგაპოლისი აგრძელებს განადგურებას, ქალაქისა და შტატის ხელმძღვანელობა გაურკვევლად ლუღლუღებს. ნიუ-იორკის შტატის გუბერნატორმა ენდრიუ კუომომ განაცხადა, რომ დანაშაული, რა თქმა უნდა, დაუშვებელია, მაგრამ აჯანყებულები „დემონსტრანტებს შეერივნენ“. როგორც ჩანს, მისი აზრით, ეს საკმარისი მიზეზია იმისთვის, რომ არაფერი გააკეთონ.         დემოკრატი გუბერნატორების მხრიდან მკაცრი ზომების მიღების შეუძლებლობა მარტივად აიხსნება: ისინი ელექტორატს ეყრდნობიან, რომელთა მნიშვნელოვანი ნაწილი უკიდურესად ნეგატიურად აღიქვამს მოროდიორების წინააღმდეგაც კი ძალის გამოყენებას. უფრო მეტიც, დემოკრატიულმა პარტიამ ,,თეთრ რასისტ, შოვინისტსა და ქალთმოძულე“ ტრამპთან ბრძოლაში ლიბერალური ტენდენცია  საკუთარი ხელებით გააძლიერა  ბოროტმოქმედებისა და კრიმინალების მიმართ ლმობიერი დამოკიდებულებით, რომლებიც ,,დისკრიმინაციულ უმცირესობას“ მიეკუთვნებიან.

ამერიკაში სამოქალაქო-პოლიტიკური დაპირისპირების თითოეულმა მხარემ თავისი არჩევანი, ფსონი გააკეთა. 

დემოკრატები იმედოვნებენ, რომ მღელვარება თავისთავად  იფეთქებს  და დღის წესრიგში კვლავ შესაძლებელი გახდება მაქსიმალური კონცენტრირება თეთრი კონსერვატორების რასიზმის წინააღმდეგ ბრძოლაზე.

პრეზიდენტი აშკარად ელის, რომ რესპუბლიკელ გუბერნატორთა შტატები სწრაფად აღადგენენ წესრიგს, არ დაუშვებს ძარცვა-გლეჯის გავრცელებას. მაგრამ დაზარალებული ქალაქების კადრები და დემოკრატ პოლიტიკოსების უუნარობა გაუმკლავდნენ სიტუაციას არა მხოლოდ აძლიერებს რესპუბლიკური შტატების კონსოლიდაციას, არამედ  მერყევი რეგიონების ქანქარას ტრამპის მხარეს არხევს.

ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ არავინ ცდილობს ორივე პრობლემის გადაწყვეტის აუცილებლობის შესახებ საკითხი დააყენოს: სისტემური რასიზმი ამერიკის სამართალდამცავი სისტემების მიერ ძალადობის გადაჭარბებული გამოყენების ტენდენციის სახით, და ნებისმიერი არეულობის გადამწყვეტად ჩახშობის აუცილებლობა, რაც არ უნდა კეთილშობილურ ლოზუნგებს ეფარებოდნენ ისინი.

როგორც ჩანს, ამერიკისთვის ეს, როგორც წინა ათწლეულების განმავლობაში, კვლავაც გადაულახავ ამოცანად რჩება. 

P.S. რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

8
მოსკოვი

მოსაზრება: დასავლური ხაფანგი რუსეთისთვის შეტყუების მცდელობა

65
(განახლებულია 20:45 02.06.2020)
ახლა დასავლეთს უფრო სჭირდება რუსეთი, ვიდრე რუსეთს დასავლეთი, რაც კიდევ უფრო ძლიერად გამოჩნდება დროთა განმავლობაში. ამ ბანალური აზრის ათვისება უჭირთ არა მარტო ჩვენებურ დასავლეთელებს, არამედ თავად დასავლელ ლიდერებს.

პიოტრ აკოპოვი

ძალიან რთულია შეგუება იმასთან, რომ თამაშის წესებსა და დღის წესრიგს რუსეთთან ურთიერთობაში განსაზღვრავს არა დღეისათვის ბევრად ძლიერი დასავლეთი.

ტრამპმა ორშაბათს პუტინს დაურეკა, რათა დასავლურ კლუბთან შესაერთებლად მიეწვია. მიმდინარე წელს აშშ „დიდ შვიდიანს“ უმასპინძლებს, რომელიც ივნისში იგეგმებოდა, მაგრამ ტრამპი მის გადადებას სექტემბრისთვის აპირებს, ვინაიდან ყველა ევროპელი ლიდერი (მაგალითად, მერკელი) არ არის მზად შტატებში ჩასასვლელად. და პრეზიდენტმაც გადაწყვიტა, გაიტანოს თავისი ძველი იდეა რუსეთის დასავლურ მაგიდასთან დაბრუნების შესახებ. 

ტრამპი ამას ჯერ კიდევ გასულ წელს კვებეკში „დიდი შვიდიანის“ სამიტის წინ ამბობდა, მაგრამ მაშინ იტალიის პრემიერის გარდა მხარი ღიად არავინ დაუჭირა. ახლა ტრამპმა სხვა მხრიდან მოვლა სცადა. გასულ უქმეებზე ჟურნალისტებს განუცხადა, რომ „დიდი შვიდიანი“ მოძველდა: „არ მგონია, რომ „დიდი შვიდიანი“ სწორად ასახავდეს მსოფლიოში მომხდარს“, — თქვა მან.

სწორედ ამიტომ ღირს მისი სექტემბრამდე გადადება და მასზე ჩინეთის მომავლის განხილვა — მაგრამ არა სი ცზინპინთან, არამედ პუტინთან ერთად.

იდეა შესანიშნავია ყველა მიმართულებით: განიხილონ ჩინეთი, რომელიც ტრამპმა მსოფლიოს უმთავრეს საფრთხედ დანიშნა, და დააბრუნოს რუსეთი, რომელიც აშშ-ის წინა პრეზიდენტმა დანიშნა ამ როლზე. ანუ შეურიგდეს რუსეთს და მასთან ერთად დაიწყოს ბრძოლა ჩინეთის წინააღმდეგ, რასაც უკვე დიდი ხანია მხარს უჭერს ზოგი ამერიკელი სტრატეგი. მაგრამ სურს რუსეთს ამ ზეიმში მონაწილეობა?

და სად წავა? მას ხომ საგულდაგულოდ დაფარული შიშები აქვს ჩინური ექსპანსიის მიმართ. და საერთოდ, რუსულ ელიტას სრულიად პროდასავლური მენტალიტეტი აქვს და „მსოფლიო ლიდერების“ კლუბში დაბრუნებაზე ოცნებობს. მაგრამ სახის დაუკარგავად, პატივისცემის გამოხატვით და მაშინ მათ უკან დასახევი გზა აღარ ექნებათ — მათ ხომ თავადაც სურთ ეს.

ასე რომ, მთელი პრობლემა ახლა ისაა, რომ დასავლეთმა ძალიან ბევრი თაფლაკვერი არ მისცეს პუტინს, თორემ რუსები გაამპარტავნდებიან და თავს გამარჯვებულად ჩათვლიან. თაფლაკვერს მათრახიც უნდა მიეშველოს და მაშინ ვერსად ვერ წავლენ. 

საოცარია, მაგრამ ასეთი სურათი არსებობს არა მარტო ბევრი დასავლელი სტრატეგის, არამედ ზოგი რუსი ანალიტიკოსის თავშიც — თანაც, როგორც პროდასავლელების, ისე ვითომ პატრიოტებისა. რუსეთს თავად არაფერი შეუძლია, ჩვენ ჩინეთთან დაახლოება მხოლოდ იმიტომ დავიწყეთ, რომ დასავლეთს წავეჩხუბეთ. თუ ახლა კონფრონტაცია დამთავრდება, ჩვენი ანტინაციონალური ელიტები მაშინვე დაუბრუნდებიან დასავლეთის უმცროსი პარტნიორის სანატრელ როლს — ასეთი წარმოდგენები არც ისე იშვიათია რუსულ საზოგადოებაში. ამიტომაც არ უნდა მივიღოთ არანაირი მიწვევა „დიდ შვიდიანში“.

მიწვევის მიღება მართლაც არ შეიძლება, მაგრამ სულ სხვა მიზეზით. არა იმიტომ, რომ ელიტები ჩააბარებენ რუსეთს — პუტინმა სერიოზულად შეცვალა როგორც შემადგენლობა, ისე ელიტების მოსაზრებები. ისინი, ვინც ფიქრობს, რომ რუსეთს ახლაც ისინი მართავენ, ვისაც დასავლეთი ნიმუშად და უფროს მასწავლებლად მიაჩნია, ხოლო რუსები — ევროპული ცივილიზაციის წარუმატებელ შტოდ, ილუზორულ სამყაროში ცხოვრობენ. რუსეთს ელიტებთან და ეროვნული თვითშეგნების აღზრდასთან უამრავი პრობლემა აქვს, მაგრამ ქვეყნის ხელისუფლების დამოუკიდებლობაში ეჭვი არავის ეპარება. სტრატეგიულ თამაშში, რომელსაც ბევრი რაუნდი აქვს, ვითარება და გარემო ატმოსფერო იცვლება, მაგრამ უცვლელი რჩება მიზანი. ძლიერი, თვითკმარი რუსეთი, ქვეყანა–ცივილიზაცია, ძალის ერთ-ერთი ცენტრი, რომელიც განსაზღვრავს მსოფლიო წესრიგს XXI საუკუნეში. უფრო ნაკლებს რუსეთი არ დათანხმდება.

როგორ დაეხმარება ამ მიზნის მიღწევას დასავლეთთან დაახლოება? არანაირად — ტაქტიკური თამაშიც კი მხოლოდ ზიანს მიაყენებს რუსეთს. და არა იმიტომ, რომ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ დასავლეთმა რუსეთზე შეტევა განაგრძო — კბეჩდა რა ყველაფერს, რაც შეიძლებოდა, სანამ უკრაინას არ მიადგა. არა, აქ ყველაფერი გასაგებია — კომპრომისები ე.წ. პოსტსაბჭოთა სივრცეზე დაუშვებელია: უკრაინის ატლანტიზაცია, მისი დასავლეთის გეოპოლიტიკურ ველზე მიმაგრება შეუძლებელია პრონციპში და ეს არც განიხილება.

უფრო მნიშვნელოვანია სხვა რამ: რომელ დასავლეთს უნდა დაუახლოვდეს რუსეთი, რომც მოინდომოს? ერთიანი დასავლეთი აღარ არსებობს — მისი რღვევის პროცესი უკვე რამდენიმე წელია მიმდინარეობს და სრულად პასუხობს რუსეთის ინტერესებს. ჩვენ შეგვიძლია ავაგოთ ხიდები დასავლეთის შემადგენელ ელემენტებთნ — ცალკეულ ევროპულ ქვეყნებთან, მთლიანად ევროკავშირთანაც, ტრამპის ანტიგლობალისტურ ამერიკასთანაც. მაგრამ ჩვენ არ შეგვიძლია ავაგოთ სამომავლო გეგმები ატლანტიკურ დასავლეთთან, ვინაიდან ის ჩვენი შეურიგებელი გეოპოლიტიკური მტერია. 

„დიდი შვიდიანი“ დიდი ხანია უკვე ცარიელია — და მიუხედავად იმისა, რომ ტრამპი ხელმეორედ არჩევის შემთხვევაშიც კი ვერ შეძლებს მის მარტივად დამარხვას, ის თანდათან გადაიქცევა ურთიერთობების გასარჩევ მოედნად დასაშორებლად განწირულ მხარეებს შორის. „დიდი რვიანი“ (ანუ ფორმატი რუსეთის მონაწილეობით), დასავლეთის მიერ ყირიმის მერე გაყინული, შეუძლებელია აღდგეს — და არა მარტო იმიტომ, რომ რუსეთმა ამ წლებში ჩინეთთან სტრატეგიული ალიანსი განამტკიცა. დასავლეთი პლუს რუსეთი ვერ შეძლებენ მსოფლიოში თამაშის წესების განსაზღვრას — ამას ყველა საკვანძო მოთამაშე სჭირდება. ბუნებრივია, ჩინეთი და ინდოეთი — მაგრამ რეგიონული ინტეგრაციული კავშირებიც, რომლებიც სამხრეთ–დასავლეთ აზიას, არაბულ სამყაროს, სამხრეთ ამერიკასა და აფრიკას წარმოადგენენ. ყველაზე ახლო ამ ფორმატთან „დიდი ოცეულია“.

ტრამპი გვთავაზობს შეიქმას რაღაც საშუალო „დიდ შვიდიანსა“ და „დიდ ოცეულს“ შორის — 11 ქვეყნისგან შემდგარი ჯგუფი. თუ G-11-სა და G-20-ს შევადარებთ, კიდევ ვინ არ აღმოჩნდება მასში ჩინეთის გარდა? სამხრეთ ამერიკა (მექსიკა, არგენტინა და ბრაზილია), აფრიკა (სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა) და ისლამური სამყარო (თურქეთი, საუდის არაბეთი და ინდონეზია) — ანუ ისევ დასავლური ან გეოპოლიტიკურად დამოკიდებული ქვეყნების ჯგუფი გამოდის (სამხრეთ კორეა), რომლებსაც რატომღაც უნდა შეუერთდნენ რუსეთი და ინდოეთი. მაგრამ პუტინი და მოდი დამოუკიდებელ სახელმწიფო–ცივილიზაციებს წარმოადგენენ, რომლებისთვისაც სასაცილოა მსავს თამაშში მონაწილეობის შეთავაზება. მით უმეტეს, რომ ის აშკარად ანტიჩინურ ხასიათს ატარებს. 

ამასთან ტრამპის თავაზიანად შეჩერება ძალიან ძნელი იქნება. როგორც სამიტის მასპინძელს, მას უფლება აქვს მიიწვიოს ის, ვინც სურს და შეუძლია არც გაითვალისწინოს დიდი ბრიტანეთისა თუ გერმანიის წინააღმდეგობა პუტინის მონაწილეობასთან დაკავშირებით. ეს ხომ „დიდი რვიანის“ აღდგენა არ არის, არამედ, უბრალოდ, შეხვედრა გაფართოებული შემადგენლობით.

რა თქმა უნდა, ვლადიმირ პუტინი არ წავა არანაირი ფორმატის „დიდი შვიდიანის“ შეხვედრაზე, თუნდაც „დიდი რვიანის“ აღსადგენად დაუძახონ. გასულ შემოდგომაზე მის მიერ გამოთქმული შენიშვნა „დიდი რვიანის“ თაობაზე ერთ მნიშვნელოვან მინიშნებას შეიცავდა: რადგან დასავლელი ლიდერები 2014 წელს არ ჩამოვიდნენ რუსეთში მორიგ სამიტზე, მაშინ, თუ ახლა „ჩვენს პარტნიორებს ჩვენთან ჩამოსვლა სურთ, მოხარულები ვიქნებითო“. მოკლედ, ყირიმში ჩამობრძანდითო.

ამასთან სექტემბერში ნიუ-იორკში მაინც შეიძლება გაიმართოს ამ წლის უმნიშვნელოვანესი სამიტი. პუტინი და სი კი იმ დროისათვის უკვე მოასწრებენ რამდენიმე ორმხრივი შეხვედრის მოწყობას — და სხვა საკითხებს შორის, ათასწლოვანი რუსეთისა და სამიათასწლოვანი ჩინეთის ლიდერები, რაღა თქმა უნდა, ამერიკის მომავალზე იმსჯელებენ...

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებას

65
დაკავებული

„ლავასოღლის“ მეგობრებმა პროტესტის ნიშნად პირები ამოიკერეს

0
ცნობილი კრიმინალური ავტორიტეტის გარემოცვა მისი თურქეთიდან საქართველოში ექსტრადიციის მოთხოვნით ბათუმში პერმანენტულ აქციებს მართავს

თბილისი, 3 ივნისი - Sputnik. ცნობილი კანონიერი ქურდის, მინდია გორაძის, მეტსახელად „ლავასოღლის“ ოთხმა ნათესავმა პროტესტის ნიშნად პირები ამოიკერა და ბათუმის იუსტიციის სახლთან შიმშილობა გამოაცხადა, იუწყება „რუსთავი 2“.

თურქეთიდან საქართველოში ან მესამე ქვეყანაში „ლავასოღლის“ ექსტრადირების მოთხოვნით სახელმწიფო დაწესებულებების რამდენიმედღიანი პიკეტირების შემდეგ ორმა ათეულმა ადამიანმა იუსტიციის სახლთან კარვები გაშალა და ხელისუფლებას ულტიმატუმი წამოუყენა.

აქციის მონაწილეთა სიტყვებით, დღეს, 15:00 საათზე, ულტიმატუმის ვადა ამოიწურა, მაგრამ ოფიციალური პასუხი მოთხოვნებზე მათ არ მიუღიათ. მათ გადადეს სარფის საბაჟო პუნქტის დაგეგმილი პიკეტირება და განაცხადეს, რომ მთავრობას „ლავასოღლის“ ექსტრადიციისთვის კიდევ ერთ დღეს აძლევდნენ.

კრიმინალური ავტორიტეტის ნათესავების მეორე, 15-კაციანმა ჯგუფმა აჭარის პროკურატურასთან კარვები გაშალა და შიმშილობა გამოაცხადა.

ამ მომენტისთვის მინდია გორაძე თურქეთში ექსტრადიციულ პატიმრობაში იმყოფება. „ლავასოღლი“, რომელსაც საქართველოს ხელისუფლება ინტერპოლის ხაზით ეძებდა, 2018 წლის ოქტომბერში ტრაპიზონში დააკავეს.

2019 წლის აპრილში ბათუმის საქალაქო სასამართლომ გორაძეს დაუსწრებლად  შეუფარდა 10 წლით პატიმრობა ქურდულ სამყაროსთან კავშირის გამო. კიდევ უფრო ადრე, 2018 წლის ივლისში, ბათუმის საქალაქო სასამართლომ გორაძე დაუსწრებლად ცნო დამნაშავედ მუხლებით: „კანონიერი ქურდობა“, „ჯგუფურად გამოძალვის ორგანიზება“ და „ძალადობის მუქარით ჟურნალისტისთვის პროფესიულ საქმიანობაში ხელის შეშლა“ და 12 წლით პატიმრობა მიუსაჯა. 2019 წლის თებერვალში ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ განაჩენი ძალაში დატოვა.

პროკურატურის მონაცემებით, 2014-2015 წლებში „ლავასოღლის“ კავშირი ჰქონდა საქართველოში მყოფ კრიმინალურ ავტორიტეტებთან, იღებდა მათგან ინფორმაციას კრიმინალურ სამყაროში არსებულ ვითარებაზე და აძლევდა მითითებებს თავისი გავლენის გასაძლიერებლად. იგი მონაწილეობდა ასევე ქურდული „ობშჩიაკის“ შეგროვებაში.

შსს „კანონიერ ქურდზე“ ძებნას გამოაცხადებს >>

გამოძიების მონაცემებით, 2015 წლის 24 თებერვალს ლავასოღლი მობილური ტელეფონით დაუკავშირდა ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ის გადაცემა „განსხვავებული აქცენტების" ავტორსა და წამყვანს ეკა კვესიტაძეს, გამოთქვა უკმაყოფილება მის საქმიანობასთან დაკავშირებით გასული უარყოფითი სიუჟეტის გამო და დაემუქრა მას, რომ შემდგომში თავი შეეკავებინა ანალოგიური ინფორმაციის გავრცელებისგან.

0
თემები:
კრიმინალი საქართველოში