ტფილისიდან თბილისამდე

ტფილისიდან თბილისამდე: ქალაქური უბნების სახელწოდებების ისტორია

955
(განახლებულია 18:17 13.04.2020)
საუკუნების წინ ზოგი თბილისის ზოგი უბანი სოფელი იყო, რამდენიმე მათგანს ძველი სახელწოდება დღემდე შემორჩა, ზოგს კი რამდენჯერმე შეეცვალა

თბილისი ერთ-ერთი უძველესი ქალაქია ევროპის კონტინენტზე, რომელმაც დღემდე მოაღწია. ტერიტორიაზე აღმოჩენილი ნასახლარები ნეოლითის ეპოქით თარიღდება, თუმცა შემდგომ აქაურობა გავერანდა და მხოლოდ ახალი წელთაღიცხვის V საუკუნის მეორე ნახევარშიღა შთაბერა ქალაქს ხელახალი სიცოცხლე ვახტანგ გორგასალმა. 

ქალაქში პირველი დასახლებები დღევანდელი აბანოთუბნის ტერიტორიაზე გაჩნდა. დროთა განმავლობაში თბილისი ხან ფართოვდებოდა, ხანაც მცირდებოდა, მაგრამ, ავად თუ კარგად, დღემდე მოაღწია და საქართველოს მაცოცხლებელ არტერიას წარმოადგენს.

ამჟამად თბილისი ოცზე მეტ დიდსა თუ მცირე უბანს მოიცავს. საუკუნების წინ ზოგი მათგანის ადგილას სოფლები იყო, რომლებიც შემდგომ ქალაქს შეუერთდა. რამდენიმე უბანს ძველი სახელწოდება დღემდე შემორჩა, ზოგსაც კი რამდენჯერმე შეეცვალა.

  • ვერა

ვერე წინათ სოფელი იყო. ადრეულ საუკუნეებში მას სკვირეთი ერქვა. ისტორიულ წყაროებში ვერესხევი XIII საუკუნიდან მოიხსენიება. 

თეიმურაზ ბატონიშვილის განმარტებით, ვერე „ვერ ნახავს“ ნიშნავს, ანუ ისეთ ადგილს, რომლის მსგავსის ნახვაც გაგიძნელდებაო. 

  • ხარფუხი

თბილისის ერთ-ერთ უძველეს უბანს XVII საუკუნიდან  სეიდაბადი ერქვა. ირანის ხელმწიფეს შაჰ-სეფის მაჰმადიანთა ტომის სეიდები ჩაუსახლებია იქ და უბანსაც სეიდაბადი დაერქვა. 

ხარფუხი კი სომხური სახელია, სურდოს, გაციებას  ნიშნავს და თაბორის მთის ძირში მდგარი საკულტო დანიშნულების ქვის გამო შერქმევია იქაურობას. იმ ქვაზე ხატი ყოფილა დასვენებული და თბილისელ ქრისტიანებს სურდოშეყრილი და ყივანახველიანი ბავშვები მიჰყავდათ თურმე მასთან განკურნებისთვის. თან მიჰქონდათ ქსოვილისგან შეკერილი თოჯინა, რომელსაც მხარზე პატარა ხურჯინი ჰქონდა გადაკიდებული. ხურჯინში შაქრის ნატეხები ელაგა. ამ გასამრჯელოთი ცდილობდნენ წმინდა ხატის გულის მოგებას. 

  • ნავთლუღი

ასე ერქვა ადრე სამგორს. ეს სახელი ორი სიტყვის — ნავთისა და თურქული ლუღის („ადგილი“) ნაერთია და ქართულად ნავთის ადგილს, სანავთეს ნიშნავს.

  • ისანი და ავლაბარი

ადრე ისანს სოღდებელი ერქვა. IX საუკუნეში არაბებმა ეს ადგილი ქვითკირის გალავნითა და თხრილით გაამაგრეს და სიმტკიცის გამო, არაბულად ჰისნი (ისანი), ანუ ციხესიმაგრე უწოდეს.

დროთა განმავლობაში ეს უბანი განადგურდა, გაუკაცრიელდა და მეთვრამეტე საუკუნეში თბილისის ყოფილი ცენტრალური უბანი სოფელ ავლაბრად იწოდა. „ავლაბარი“ სომხურია და ქვემოდან მაღლა ასვლას ნიშნავს.

  • დამპალო

დამპალოს დასახლება სამგორის რაიონს ემიჯნება. სახელწოდება უკავშირდება ადრე იქ არსებული პირუტყვის სასაკლაოების გამო გამეფებულ ანტისანიტარიას. აქედან მოდის ამ ადგილის სხვა სახელწოდებებიც: ბოინისხევი, სასაკლაოსხევი.

  • ხოჯევანქი

ადრე ავლაბარში არსებობდა ამ სახელწოდების სომხური ეკლესია და ამავე სახელობის იყო იქვე არსებული ძველი სომხური სასაფლაოც. ეს სახელი ამ ტერიტორიას XVII საუკუნის დასაწყისიდან ეწოდება. 

ქართლის მმართველმა როსტომ ხანმა 1654 წელს ზარაბთუხუცეს ხოჯა ბეჰბუდას უწყალობა მიწა სასაფლაოს გვერდით.  ხოჯა ბეჰბუდა იყო სახელგანთქმული ბებუთაშვილების საგვარეულოს დამაარსებელი, თავისი დროის გამოჩენილი და მდიდარი ვაჭარი, რომელმაც  მდინარე ვერეზე ხიდი თავისი სახსრებით ააშენა. მახათას მთის ძირას, მეფის დასტურით, ხოჯა ბეჰბუდამ ღვთისმშობლის სახელზე ეკლესია ააგო და ბაღიც გააშენა, რომელსაც თბილისელებმა „ხოჯავანქი“ შეარქვეს.  

  • კუკია 

კუკიას წინათ ახალსოფელი ერქვა, რომელიც 17–18 საუკუნეთა მიჯნაზე აშენდა. ადრე პატარა თოჯინებს კუკებს ეძახდნენ. ერთ-ერთი ვერსიით, სახელი კუკია სწორედ აქედან წარმოდგა.

  • ზემელი

ძველი თბილისელები რუსთაველის ძეგლის მიმდებარე ტერიტორიას დღემდე ზემელს უწოდებენ. ეს სახელი უბანს სახელგანთქმული ევგენი ზემელის აფთიაქის გამო დაერქვა. მართალია სარეკონსტრუქციო სამუშაოებთან დაკავშირებით, XX საუკუნის 30-იან წლებში აფთიაქი აიღეს, მაგრამ ზემელის სახელი უბანს დღემდე შემორჩა.

 

  • ნაძალადევი

1872 წლიდან, რაც თბილისსა და ფოთს შორის რკინიგზა გაიხსნა, დიდუბის ტერიტორია ორ ნაწილად გაიყო. რკინიგზის აღმოსავლეთით მუშახელი საცხოვრებლად უნებართვოდ, ანუ ძალადობით იკავებდა მიწებს და სახლდებოდა. ახალ უბანმაც აქედან მიიღო სახელწოდება.

  • ძველთბილისური სახლები
    ძველთბილისური სახლები
    © Sputnik / Alexander Imedashvili
  • ძველთბილისური სახლები
    ძველთბილისური სახლები
    © Sputnik / Vladimir Umikashvili
  • ძველთბილისური სახლები
    ძველთბილისური სახლები
    © Sputnik / Alexander Imedashvili
  • ძველთბილისური სახლები
    ძველთბილისური სახლები
    © Sputnik / Alexander Imedashvili
  • ძველთბილისური სახლები
    ძველთბილისური სახლები
    © Sputnik / STRINGER
  • ძველთბილისური სახლები
    ძველთბილისური სახლები
    © Sputnik / Vladimir Umikashvili
  • ძველთბილისური სახლები
    ძველთბილისური სახლები
    © Sputnik / Vladimir Umikashvili
  • ძველთბილისური სახლები
    ძველთბილისური სახლები
    © Sputnik / Alexander Imedashvili
1 / 8
© Sputnik / Alexander Imedashvili
ძველთბილისური სახლები
  • ვეძისი

ვერეს სიახლოვეს სოფელი ვეძისი ყოფილა, რაც „მლაშე წყალს“ ნიშნავს. სწორედ ასეთი გემო ჰქონია ამ ადგილებში წყალს და სახელიც ამიტომ შეერქვა.

  • ფონიჭალა

ფონიჭალას ადრე ყურყუთა ერქვა, მაგრამ სპარსულ-ოსმალური ბატონობის პერიოდში სოღანლუღი ეწოდა. „სოღანლუღი“ თურქულიდან ითარგმნება როგორც სახახვეთი. ამ ადგილებში ქორფა ხახვი მოჰყავდათ და სახელიც ასეთი შერჩა.

  • ნარიყალა

იგივე „შურის ციხე“ მეხუთე საუკუნეში. მოგვიანებით უცხოელმა დამპყრობლებმა სახელი შეუცვალეს ამ მიუვალ ციხესიმაგრეს. „ნარიყალა“ სპარსული სიტყვაცაა და და მონღოლურიც. თუ სპარსულიდან ითარგმნება  როგორც ციტადელი, შიდა ციხე, მონღოლურად „ნარინ ქალა“ მცირე ციხესიმაგრეს ნიშნავს.

ავჭალა საქართველოს ერთ-ერთი უძველესი სოფელი იყო. დიდი თურქობის დროს დამპყრობლები ზამთრობით ავჭალასა და დიღომში იდგნენ. გარდა ამისა, ლეკი მოთარეშეებიც ხშირად სარგებლობდნენ  ავჭალასთან მტკვარზე კარგი ფონით.

გამომდინარე იქიდან, რომ საუკუნეთა განმავლობაში ეს ადგილი მტრის სათარეშოდ იყო ქცეული, მას ავი ჭალა, ანუ ავჭალა ეწოდა.

  • ჩუღურეთი

ჩუღურეთი ადრე სოფელი ყოფილა. სიტყვა თურქული წარმოშობისაა. „ჩოკურ“ ითარგმნება როგორც ორმო, ხრამი.

  • დიდუბე

დიდუბე, ანუ დიდი უბე, ანუ ჩაღრმავებული ადგილი. ადრე მას „ცხენის ტერფი“ ერქვა. იქაურობა ერთხანს საცხენოსნო შეჯიბრებების ასპარეზიც ყოფილა და ომის დროს ლაშქრის თავმოსაყრელი ადგილიც. სავარაუდოდ ტოპონიმი „ცხენის ტერფი“ ამასთან უნდა იყოს კავშირში.

  • ვარკეთილი

სახელწოდება მომდინარეობს ამ ტერიტორიის ძველი ტოპონიმიდან „ველკეთილი“. 100 წლის წინ ამ ტერიტორიაზე ხეხილის მსხმოიარე კერძო ბაღები ყოფილა, რომლებიც საბჭოთა პერიოდში სახელმწიფო საკუთრებაში გადავიდა...

 

955
აშშ-სა და ევროკავშირის დროშები

მოსაზრება: ბაიდენი აშშ-ს ევროპის მარიონეტად გადააქცევს

20
(განახლებულია 19:13 25.11.2020)
ევროკავშირმა, ევროსაბჭოს მეთაურ შარლ მიშელის სახით, ჯო ბაიდენს „მტკიცე ტრანსატლანტიკური ალიანსის“ აღდგენა შესთავაზა.

ირინა ალქსნის

თუ ბაიდენი თეთრ სახლში შევა, მაშინ ამ სურვილს სრული საფუძველი აქვს, რომ ახდეს. მეტად სიმბოლურია აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის პოსტზე ენტონი ბლინკენის კანდიდატურა, რომელიც „ვაშინგტონური ჭაობის“ რაფინირებული პროდუქტია და „გლობალური ალიანსების მცველსაც“ წარმოადგენს.

ის, რომ დასავლეთ ევროპა ბედნიერი იქნება აშშ-ის პრეზიდენტის როლში ჯო ბაიდენის ხილვით, მაშინ გახდა გასაგები, როგორც კი მისმა ლიდერებმა ერთმანეთის გადასწრებით დაიწყეს არჩევნებში გამარჯვების მილოცვების დაგზავნა ბაიდენისთვის, ხოლო გერმანია გამოტყდა კიდეც, რომ „ტრამპთან კიდევ ოთხი წელი მუშაობის“ განწყობა არ აქვს.

ამაზე უფრო გაუგებარი ისაა, რატომ ანიჭებს ევროპა უპირატესობას შტატების სათავეში გლობალისტების ხილვას — იმ გლობალისტებისა, რომლებიც შეპყრობილი არიან ერთპოლარული სამყაროს სტატუს-კვოს შენარჩუნებით, რომელშიც უპირობო ლიდერი ვაშინგტონი იქნება.

ძველ სამყაროში განუხრელად მზარდი პროცესი, რომელიც ოკეანისგაღმელი სუზერენისგან სუვერენიზაციასა და ნახევრად ვასალური დამოკიდებულებისგან გათავისუფლებას მოიაზრებს, ხომ თითქოს ეწინააღმდეგება ამ მისწრაფებებს?

შეიძლებოდა გვევარაუდა, რომ ევროპაში პროამერიკული ძალები მძლავრობენ, რომლებიც მზად არიან შტატებს მსხვერპლად შესწირონ საკუთარი ქვეყნები, მაგრამ ფაქტები საწინააღმდეგოზე მეტყველებს. მაგალითად, გერმანიის მთავრობამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი პოზიცია ექსტერიტორიული სანქციების მიმართ, რომლებიც აშშ-ში „ჩრდილოეთის ნაკადი-2“-ის მიმართ მუშავდება.

ამგვარად, ევროპა განაგრძობს თავისი ინტერესების დაცვისა და საკუთარი გეოპოლიტიკური როლის გაძლიერების ხაზს, მაგრამ ამასთან მხურვალედ უჭერს მხარს ვაშინგტონში ხელისუფლებაში იმ ძალების დაბრუნებას, რომლებისთვისაც მსგავსი რამ, თეორიულად, კატეგორიულად მიუღებელი უნდა იყოს. ამ უცნაურ უთანხმოებაზე პასუხი ოთხი წლის წინანდელ მოვლენებში უნდა ვეძებოთ.

თეთრ სახლში შესულმა დონალდ ტრამპმა უარი თქვა აშშ-ის მონაწილეობით უამრავ უკვე ხელმოწერილ საერთაშორისო შეთანხმებაზე. ასეთი ბედი ეწია ცნობილ ტრანსატლანტიკურ სავაჭრო და საინვესტიციო პარტნიორობას, რომელსაც იმ დროისთვის უკვე ჰქონდა ავის მომასწავებელი რეპუტაცია. ალარმისტები გვაფრთხილებდნენ, რომ მისი მეშვეობით ამერიკა უბრალოდ გამოწოვდა რესურსებს ევროპას თავის სასარგებლოდ.

მაგრამ ტრამპმა, რომელიც პრეზიდენტობის პერიოდში ყველა შესაძლებლობას იყენებდა თავისი ქვეყნისთვის ეკონომიკური სარგებლის მისაღებად, უყოყმანოდ თქვა უარი „დედალზე“, რომელსაც თითქოს მრავალი წლის განმავლობაში უნდა დაედო ოქროს კვერცხები ამერიკისთვის. თანაც არაერთხელ განაცხადა, რომ ყველა ეს შეთანხმება რეალურად ღრმად არახელსაყრელი იყო შეერთებული შტატებისთვის. საფიქრალია, რომ ბიზნესში დიდი გამოცდილების მქონე ამერიკის შმაგ პატრიოტს შეიძლება ვერწმუნოთ.

მთავარი შეცდომა — არის ვარაუდი იმისა, რომ გლობალისტებს (მათ შორის, ამერიკელებს) ეროვნულად ორიენტირებული ინტერესები აქვთ. მათთვის შეერთებული შტატები უკიდურესად მნიშვნელოვანი შეიძლება იყოს როგორც მთავარი ემისიური ცენტრი და პლანეტის ყველაზე ძლიერი არმია. მაგრამ უზარმაზარი ქვეყანა, თითქმის 330 მილიონიანი მოსახლეობით, უფრო ის ტვირთია, რომლის ჩამოწერაც ბევრად მარტივია, ვიდრე მისი პრობლემების გადაჭრაში ფულის ჩადება.

სამაგიეროდ გლობალისტების, როგორც მსოფლიო მოქალაქეების ჭეშმარიტი ინტერესები და სენტიმენტალური გრძნობები შეიძლება სულ სხვა ადგილებს უკავშირდებოდეს. იმავე ენტონი ბლინკენმა ბავშვობის უმეტესი წლები პარიზში გაატარა და მისი პიროვნების ჩამოყალიბებაზე ძლიერი ზეგავლენა ევროპელმა მამინაცვალმა მოახდინა. ასე რომ, ეჭვები, იხელმძღვანელებს თუ არა ის სახელმწიფო მდივნის პოსტზე მხოლოდ აშშ-ის ეროვნული ინტერესებით, სრულიად კანონზომიერია.

ამგვარ პეიზაჟში ევროპის პოზიცია აზრს იძენს. მან ბოლო ათწლეულებში ისწავლა, რომ თავისას ამერიკის ფესვებს მოწყვეტილებთან ურთიერთქმედებით შეიძლება მიაღწიოს — ამასთან, „თავისუფალი სამყაროს ლიდერთან“ და ერთადერთ ზესახელმწიფოსთან ფორმალური რევერანსების შესრულებაც არ უნდა დაივიწყოს.

ჯერ მარტო ირანის ბირთვული გარიგება რად ღირს, რომელსაც ხშირად ობამას პრეზიდენტობის ერთ-ერთ ტრიუმფადაც იხსენიებენ, მაგრამ რომლითაც ევროპა უფრო იყო დაინტერესებული, ვიდრე თავად აშშ. უფრო მეტიც: ევროკავშირს ძველებურად ბევრ რამეში სჭირდება შეერთებული შტატები. კერძოდ, ევროპის ძალისხმევა, შექმნას თავისი არმია — არა ის იმიტაცია, რომელიც ახლა არსებობს, არამედ რეალური სამხედრო ძალა — არასერიოზულად გამოიყურება. ამერიკელებს ამ აზრით ალტერნატივა არ ჰყავთ და არც ეყოლებათ ხილულ მომავალში. მაგრამ ტრამპს მტკიცედ ჰქონდა განზრახული, ეიძულებინა ბებერი ევროპა, ყველაზე მაღალი ნიხრით გადაეხადა სამხედრო „ქოლგის“ საფასური. აი, „ვაშინგტონურ ჭაობთან“ კი ბრიუსელსა თუ ბერლინს მოლაპარაკების შანსი აქვთ.

ევროკავშირს რუსეთის საპირწონედ გეოპოლიტიკური, ეკონომიკური თუ იგივე სამხედრო დამბალანსებელი ესაჭიროება ძველებურად. თორემ მოსკოვს უკვე ფრიად ხელსაყრელი პირობები ექმნება დასავლეთის მიმართულებით, რაც ნამდვილად არ ახარებს დასავლეთ ევროპულ დედაქალაქებს.

შედეგად ყალიბდება პარადოქსული ვითარება: იმ დროს, როცა ევროპა ბევრის თვალში აშშ-თვის სახარჯ მასალად გამოიყურება, რეალურად ამერიკელების შეცოდებაა საჭირო, ვინაიდან თანდათან იზრდება შანსი იმისა, რომ შტატები ევროპული მზაკვრობისა და საკუთარი ელიტების ღალატის მსხვერპლად იქცეს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

20
რუსი გამნაღმველები ყარაბაღში

მიმოხილვა: განაღმვის პერსპექტივები მთიან ყარაბაღში

8
(განახლებულია 17:06 25.11.2020)
მთიანი ყარაბაღის საომარი მოქმედებების ზონებისა და სხვა რაიონების ფეთქებადსაშიში საგნებისგან განაღმვა ასობით კვადრატული კილომეტრი ფართობის ტერიტორიის ეტაპობრივ გაწმენდას გულისხმობს.

ეს უზარმაზარ ხარჯებსა (მილიონობით დოლარს) და ათწლეულების განმავლობაში დამქანცველ შრომას მოითხოვს, რათა სახიფათო მიწები კვლავ სასოფლო–სამეურნეო სავარგულებად იქცეს.

დანაღმული ტერიტორიები, აუფეთქებელი საბრძოლო მასალები და თვითნაკეთი ასაფეთქებლები ნებისმიერი პოსტკონფლიქტური ტერიტორიის მთავარ პრობლემად მიიჩნევა. სასიკვდილო საფრთხის მუდმივი არსებობის უახლესი მაგალითია 23 ნოემბერს სოფელ მაგადიზის მიდამოებში მომხდარი აფეთქება, რა დროსაც ადგილზე აზერბაიჯანელი და რუსი სამხედროები და ასევე არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის საგანგებო სიტუაციების სამსახურის წარმომადგენლები იმყოფებოდნენ. კონფლიქტის ზონაში ასეთი საფრთხე ყოველდღიურად ელოდება სამშვიდობოებს, გამნაღმველებსა და მაშველებს.

ერევნის აეროდრომებზე გუშინ 100-ზე მეტი სამხედრო გადაიყვანეს რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს საერთაშორისო ნაღმსაწინააღმდეგო ცენტრიდან. ასევე გადასროლილია 13 ერთეული სპეციალური ტექნიკა. საინჟინრო ქვედანაყოფები დღეს ერევანი–გორისი–სტეფანაკერტის მარშრუტს გაივლიან. გამნაღმველების მოწინავე რაზმებმა გზებისა და ობიექტების განაღმვა მთიან ყარაბაღში 23 ნოემბერს უკვე დაიწყეს.

მარტო ერთ მონაკვეთზე რუსმა გამნაღმველებმა დაახლოებით 30 ტანკსაწინააღმდეგო ნაღმი იპოვეს. როგორც წესი, ნაპოვნი საბრძოლო მასალები სპეციალურ პოლიგონზე ან ადგილზევე ნადგურდება აფეთქების გზით. ნაღმების საძიებელი თანამედროვე საშუალებები და დამცავი აღჭურილობა რისკს ამცირებს, მაგრამ სამხედროების სიცოცხლისთვის საფრთხეს არ გამორიცხავს.

მისიის სირთულე

თანამედროვე ლოკალური და რეგიონული კონფლიქტები საომარი მოქმედებების პერმანენტული ხასიათითა და დანაღმული მოედნების, ფუგასების, ნაღმ–ხაფანგებისა და სხვა „სიურპრიზების“ ფართო გამოყენებით განსხვავდება. კონფლიქტის მხარეები, დიდი რაოდენობით ჯარების არყოლის შემთხვევაში, მტკიცე, ეშელონირებული თავდაცვის ასაგებად ქვედანაყოფებსა და საბრძოლო ტექნიკას ცალკეულ მონაკვეთებზე ათავსებენ, ხოლო „ხვრელებს“ ძირითადად დანაღმული მოედნებით ქოლავენ. საამისოდ ყარაბაღში ძირითადად საბჭოთა წარმოების ნაღმებს იყენებდნენ. ამინდის კაპრიზების გავლენით ისინი დროთა განმავლობაში მწყობრიდან გამოდის და დანაღმული მოედნების „განახლება“ ხდება.

დიდი ალბათობით, კონფლიქტის მხარეები ახალ დანაღმულ მოედნებს განსაკუთრებული პრობლემების გარეშე „მოხსნიან“, მაგრამ მრავალწლიანი დაპირისპირების განმავლობაში დანაღმული მოედნების ზუსტი ადგილმდებარეობა არავინ იცის. ცალკე პრობლემაა აუფეთქებელი საარტილერიო ჭურვების არსებობა. ყარაბაღის მიწაში მრავალი ათასი ფეთქებადსაშიში საგანია დამარხული. ამიტომაც რუსი გამნაღმველების ათობით წლიანი დამქანცველი მუშაობა, გაეროსა და სხვა ჰუმანიტარული ორგანიზაციების რესურსების აქტიური ჩართვა – მინიმალური პირობაა ტერიტორიის ომის მდგომარეობიდან გამოსაყვანად.

მანამდე აზერბაიჯანის განაღმვის ეროვნული სააგენტოს (ANAMA) ხელმძღვანელმა გაზანფარ ახმედოვმა განაცხადა, რომ ბაქოს კონტროლქვეშ გადასული ტერიტორიების სრულ განაღმვას ყარაბაღში ათ წელზე მეტი დრო დასჭირდება.

გაერთიანებული ძალისხმევები

გაეროს განაღმვის საკითხთა სამსახურმა (UNMAS) მხოლოდ გასულ წელს 19 ქვეყანაში (ერაყის, სირიისა და ავღანეთის ჩათვლით) დაახლოებით 495 მლნ დოლარი დახარჯა. შესაძლოა ამ სახსრების ნაწილი მთიანი ყარაბაღის ტერიტორიების გასანაღმადაც გადამისამართდეს. UNMAS-ის მონაცემებით, მისია იქ დეკემბრის დასაწყისში განთავსდება. სპეციალისტები პირველ რიგში მთა–ტყიან ადგილებში მუშაობის სირთულეებს შეაფასებენ. დიდი ალბათობით, გამნაღმველთა ერთობლივი ძალისხმევა ლტოლვილების პოსტკონფლიქტურ ზონაში დაბრუნებას ხელს შეუწყობს.

იმედის მომცემია გაეროს გენერალური მდივნის ანტონიუ გუტერიშის პოზიციაც, რომელიც მზად არის რუსეთთან თანამშრომლობისა და ერთობლივი მოქმედებებისთვის მთიან ყარაბაღში.

 

8
სალომე ზურაბიშვილი

ზურაბიშვილმა გაეროს უამბო, რა კეთდება საქართველოში ოჯახურ ძალადობასთან ბრძოლის კუთხით

0
ოჯახში ძალადობა საქართველოში ერთ-ერთ მთავარ პრობლემად რჩება და ყველაზე ხშირი დანაშაულის ხუთეულში შედის

თბილისი, 25 ნოემბერი – Sputnik. ოჯახში ძალადობის პრევენცია და მასზე რეაგირება საქართველოსთვის პრიორიტეტად რჩება, განაცხადა საქართველოს პრეზიდენტმა სალომე ზურაბიშვილმა ქალთა მიმართ ძალადობის აღმოფხვრის საერთაშორისო დღისადმი მიძღვნილ გაეროს ოფიციალურ ონლაინ-ღონისძიებაზე.

ქალთა არასამთავრობო ორგანიზაციები ამ თარიღს 1981 წლიდან აღნიშნავენ. ამ დღეს 1960 წელს დომინიკას რესპუბლიკის ლიდერის, რაფაელ ტრუხილიოს ბრძანებით სასტიკად მოკლეს სამი და მირაბალები, რომლებიც რესპუბლიკის გამოჩენილი პოლიტიკური მოღვაწეები იყვნენ. 1999 წლის 17 დეკემბერს გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ 25 ნოემბერი ქალთა მიმართ ძალადობის აღმოფხვრისთვის ბრძოლის საერთაშორისო დღედ გამოაცხადა.

„ოჯახში ძალადობის პრევენცია და რეაგირება საქართველოსთვის პრიორიტეტად რჩება. ჩვენ უზრუნველვყავით, რომ მიუხედავად COVID-19-ს მდგომაროებისა, არანაირი შეფერხება არ არის სახელმწიფოს მიერ მხარდაჭერილი სერვისების მიწოდებაში (თავშესაფრები, კრიზისის ცენტრები, ცხელი ხაზები); სახელმწიფომ ძლიერი მესიჯი გაუგზავნა ქალებსა და გოგონებს, რათა ძალადობის შემთხვევაში მათ მოიძიონ დახმარება და დაუკავშირდნენ სამართალდამცავებსა და სხვა მხარდამჭერ ორგანიზაციებს“, - განაცხადა ზურაბიშვილმა.

მან ასევე ისაუბრა ოჯახურ ტირანებზე ელექტრონული მეთვალყურეობაზე, რომელიც საქართველოში წელს შემოიღეს.

„შემაკავებელ ორდერთან ერთად, ეს მექანიზმი დამნაშავის რეალურ დროში მონიტორინგისა და მსხვერპლთან, მსხვერპლის სახლთან, სამსახურთან თუ სხვა სივრცეებში მიახლოების აკრძალვის საშუალებას იძლევა“, - აღნიშნა პრეზიდენტმა.

თავის გამოსვლაში ზურაბიშვილმა გამოხატა მადლიერება გენერალური მდივნის მიმართ განსაკუთრებული მოწოდებისთვის – „მშვიდობა შინ“ და აღნიშნა, რომ ამ საკითხში ყველა ქვეყნის თანამშრომლობა პრობლემის გადაჭრის ერთადერთი გზაა.

ოჯახში ძალადობა საქართველოში ერთ-ერთ მთავარ პრობლემად რჩება და ყველაზე ხშირი დანაშაულის ხუთეულში შედის. 2020 წლის ცხრა თვეში საქართველოში ოჯახური ძალადობის 4 138 შემთხვევა მოხდა. ძალადობის მსხვერპლთა ძირითადი ნაწილია 25-დან 44 წლამდე ასაკის ქალებია. წლის დაწყებიდან ოჯახში ძალადობას 19 ქალი ემსხვერპლა.

0
თემები:
ადამიანის უფლებები საქართველოში