ქვიშის საათი

საქართველოსთვის მებრძოლი ოსები, ანუ ერთად დაწერილი და მივიწყებული ისტორია

3333
(განახლებულია 16:36 17.10.2019)

 ვანო სულორი                     

უცნაურია, მაგრამ ქართველებს ოსებზე დიდი მტერი და დიდი მეგობარი არ გვყოლია. საუკუნეთა განმავლობაში ჩვენ ერთად, საკუთარი სისხლით ვწერდით საქართველოს ისტორიას. ცუდიც ბევრი ყოფილა, მაგრამ კარგი – იმაზე მეტი.

ოსები (ალანები) ქართულ სინამდვილეში წარმოადგენდნენ ერთგვარ წყლის სტიქიას: როდესაც ძლიერი იყო ჩვენი ქვეყანა, ოსების გაუხარჯავ და დამანგრეველ ძალას ისეთი მიმართულება ეძლეოდა, რომ ისინი ჩვენი ქვეყნის დიდებისათვის ღვრიდნენ სისხლს, ხოლო საქართველოს დამცრობის დროს ეს სტიქია უკან გვიბრუნდებოდა წასალეკად. 

საუბედუროდ, კარგს ადვილად ვივიწყებთ, ცუდზე საუბარი კი არასდროს გვბეზრდება. ამჯერად ქართულ-ოსური ურთიერთობების მხოლოდ პოზიტიურ მომენტებზე ვისაუბრებთ.

გასულ საუკუნეში წამოწყებული ქმედებებით ოსმა სეპარატისტებმა ლამის ხერხემალში გადატეხეს ჩვენი სახელმწიფოებრიობა და ამის დავიწყება შეუძლებელია. მაგრამ ამით თავად ოსებსაც გამოუსწორებელი ზიანი მიადგათ. ტრადიციულად ოსებს საქართველოზე უკეთესი მეზობელი არც ჰყოლიათ და, ალბათ, არც ეყოლებათ. ელემენტარულად, საქართველო იყო ის ქვეყანა, საიდანაც ქრისტიანობა შევიდა ოსეთში. ქართველმა ბერებმა და სხვა მღვდელმსახურებმა დიდი ამაგი გასწიეს ამისათვის. ქრისტიანობის გავრცელება თავისთავად ნიშნავდა მწიგნობრობის გავრცელებასაც. ამ ყველაფერმა კი კიდევ უფრო შეუწყო ხელი ამ ერის გამთლიანებასა და ეროვნული იდენტობის განსაზღვრას. დასამალი არ არის, ოსურ-ალანურ ტომებს განმასხვავებელი ნიშანი უფრო ჰქონდათ, ვიდრე საერთო ერთმანეთთან. ქრისტიანობისა და, შესაბამისად, მწიგნობრობის გავრცელებამ შეადუღაბა და ერთ მონოლითურ ერად აქცია ეს მომთაბარე ხალხი.  

ზაქარია ჭიჭინაძე ბრძანებდა:

„იქ სადაც ოსთა მამა-პაპებს ამაგი და სამსახური მიუძღვით, იმათ სისხლით დაცულს მამულზე, ოსებს ღალატი და ქართველების სისხლის ღვრა არას დროს ეპატიებიათ. ამას მათ არ აპატიებს თვით მათი ძველი დროის მამა-პაპანი და ის საერთო ამაგი, რაც კი ოსთა წინაპრებს საქართველოს სასარგებლოდ ჩაუდენიათ ხოლმე“.

არადა, ოსების წინაპრებს მართლაც დიდი ამაგი მიუძღოდათ საქართველოს წინაშე და არავინ იცის, როგორი იქნებოდა დღეს საქართველო, რომ არა ქართველთა და ოსთა ერთიანი ბრძოლა საერთო მტრების წინააღმდეგ. რამდენიმე მაგალითს მოვიხმობთ: 

ნიშანდობლივია, რომ XI−XV საუკუნეებში ბაგრატიონებს პირად ამალასთან, რეგულარულ ჯართან და სახალხო ლაშქართან ერთად ჰყავდათ დაქირავებული მეომრებისგან დაკომპლექტებული რაზმი, რომელსაც „როქის სპა“ ერქვა. „როქის სპის“ უმრავლებას ოსები შეადგენდნენ. მათი მონაწილეობის გარეშე არ ჩაუვლია ისეთ უდიდეს ბრძოლებს, როგორებიც იყო ბასიანი და შამქორი. დიდგორის ძლევამოსილ გამარჯვებაშიც 500 ოსმაც დაიდო წილი.

მოგვიანებითაც ხალისით მონაწილეობდნენ ოსები სპარსეთსა და ოსმალეთის წინააღმდეგ წარმოებულ ომებში. არ არსებობს ფაქტები, რომ ოსებს ეღალატოთ ქართველებისათვის და ყიზილბაშთა ან ოსმალთა მხარეს გადასულიყვნენ. თემურ-ლენგმა თითქმის მთელი ჩრდილოეთი კავკასია მოაქცია მუჰამედის რჯულზე, მხოლოდ ოსებმა შეინარჩუნეს მართლმადიდებლობა. ისინი არ მისდევდნენ „ტყვეთა სყიდვას“, ექვემდებარებოდნენ სამხედრო მობილიზაციას — „ქუდზე კაცის“ გაწვევას. ქართველთა მეფის ბრძანება არც იყო საჭირო, კავკასიის გადაღმა, ოსეთში შეტყობინება მიდიოდა და ოსი მოლაშქრეებიც იარაღს ისხამდნენ საერთო მტრის წინააღმდეგ საბრძოლველად. 

ოსებს უყვარდათ და პატივს სცემდნენ მეფე ერეკლეს, უამრავი ოსი იბრძოდა „პატარა კახის“ მხარდამხარ. ხუბულურები, თვაურები, ხეთაგურები და სხვა ოსური საგვარეულოს წარმომადგენელები, ვისაც იარაღის ტარება შეეძლო, თითქმის ყველა მეფე ერეკლეს ლაშქარში იდგა. სახალხო გმირებიც მრავლად ჰყავდათ ოსებს — ბოლატიკო ხეთაგური ასპინძის ბრძოლაში მეფე ერეკლეს მიმართულებით ნასროლ ტყვიას გადაეფარა და მისთვის სიცოცხლე გაწირა. განძასთან გამართულ ბრძოლაში თავი ისახელა გივია ოსმა, კრწანისთან კი შეუდარებლები იყვნენ ოსი ყარაჯა და ჩერმენ გაგლოითი. 

ფაქტია ისიც, რომ ბაგრატიონები მეუღლეებად უმეტესად ოსებს ირჩევდნენ. შუა საუკუნეების ოსთა სამეფო ოჯახებში მომავალი დედოფლები და მეფეები ქართული წეს-ჩვეულებით იზრდებოდნენ, ამიტომაც არ უჭირდათ მათ ქართულ სინამდვილეთან ადაპტაცია და თითქმის უკლებლივ ყველა საქართველოს ღირსეულ შვილებს წარმოადგენდნენ. მაგალითად, ოსი გახლდათ საქართველოს მეფის ბაგრატ მეოთხის მეუღლე ბორენა დედოფალი, რომელიც ქართულად შესანიშნავ ლექსებსაც ქმნიდა. თამარ მეფე თავის სილამაზეს დედას, ოსთა მეფის ასულს ბურდუხანს უმადლოდა, რომელიც თავისი დროის ულამაზესი და უგანათლებულესი მანდილოსანი ბრძანდებოდა. ხოლო თამარის მეუღლე, ოვსთა მეფე სოსლან დავითი უდიდესი ისტორიული პიროვნებაა ქართულ სინამდვილეში და ის არაფრით ჩამოუვადებოდა ჩვენს უდიდეს მეფეებს.

მოკლედ რომ ვთქვათ, ამ ორი ერის წარსული ერთმანეთთან „გორდიას კვანძივით“ იმდენად არის გადანასკვული, რომ ვერ გაიგებ, სად იწყება ან სად მთავრდება ოსთა და ქართველთა ისტორია. ოსებს თამამად შეუძლიათ დაიტრაბახონ, რომ მათ საქართველოს სადიდებლად ზღვა სისხლი აქვთ დაღვრილი და ჩვენმა ქვეყანამ დღემდე რომ მოაღწია, ამაში მათაც მიუძღვით დიდი წვლილი. წინაპართა სისხლით მიღწეულ მონაპოვარს კი გაფრთხილება რომ ესაჭიროება, ეს ცხადზე ცხადია.   

 

3333
თემები:
იცით თუ არა, რომ... (362)
მოსკოვი

მოსაზრება: დასავლური ხაფანგი რუსეთისთვის შეტყუების მცდელობა

32
(განახლებულია 20:45 02.06.2020)
ახლა დასავლეთს უფრო სჭირდება რუსეთი, ვიდრე რუსეთს დასავლეთი, რაც კიდევ უფრო ძლიერად გამოჩნდება დროთა განმავლობაში. ამ ბანალური აზრის ათვისება უჭირთ არა მარტო ჩვენებურ დასავლეთელებს, არამედ თავად დასავლელ ლიდერებს.

პიოტრ აკოპოვი

ძალიან რთულია შეგუება იმასთან, რომ თამაშის წესებსა და დღის წესრიგს რუსეთთან ურთიერთობაში განსაზღვრავს არა დღეისათვის ბევრად ძლიერი დასავლეთი.

ტრამპმა ორშაბათს პუტინს დაურეკა, რათა დასავლურ კლუბთან შესაერთებლად მიეწვია. მიმდინარე წელს აშშ „დიდ შვიდიანს“ უმასპინძლებს, რომელიც ივნისში იგეგმებოდა, მაგრამ ტრამპი მის გადადებას სექტემბრისთვის აპირებს, ვინაიდან ყველა ევროპელი ლიდერი (მაგალითად, მერკელი) არ არის მზად შტატებში ჩასასვლელად. და პრეზიდენტმაც გადაწყვიტა, გაიტანოს თავისი ძველი იდეა რუსეთის დასავლურ მაგიდასთან დაბრუნების შესახებ. 

ტრამპი ამას ჯერ კიდევ გასულ წელს კვებეკში „დიდი შვიდიანის“ სამიტის წინ ამბობდა, მაგრამ მაშინ იტალიის პრემიერის გარდა მხარი ღიად არავინ დაუჭირა. ახლა ტრამპმა სხვა მხრიდან მოვლა სცადა. გასულ უქმეებზე ჟურნალისტებს განუცხადა, რომ „დიდი შვიდიანი“ მოძველდა: „არ მგონია, რომ „დიდი შვიდიანი“ სწორად ასახავდეს მსოფლიოში მომხდარს“, — თქვა მან.

სწორედ ამიტომ ღირს მისი სექტემბრამდე გადადება და მასზე ჩინეთის მომავლის განხილვა — მაგრამ არა სი ცზინპინთან, არამედ პუტინთან ერთად.

იდეა შესანიშნავია ყველა მიმართულებით: განიხილონ ჩინეთი, რომელიც ტრამპმა მსოფლიოს უმთავრეს საფრთხედ დანიშნა, და დააბრუნოს რუსეთი, რომელიც აშშ-ის წინა პრეზიდენტმა დანიშნა ამ როლზე. ანუ შეურიგდეს რუსეთს და მასთან ერთად დაიწყოს ბრძოლა ჩინეთის წინააღმდეგ, რასაც უკვე დიდი ხანია მხარს უჭერს ზოგი ამერიკელი სტრატეგი. მაგრამ სურს რუსეთს ამ ზეიმში მონაწილეობა?

და სად წავა? მას ხომ საგულდაგულოდ დაფარული შიშები აქვს ჩინური ექსპანსიის მიმართ. და საერთოდ, რუსულ ელიტას სრულიად პროდასავლური მენტალიტეტი აქვს და „მსოფლიო ლიდერების“ კლუბში დაბრუნებაზე ოცნებობს. მაგრამ სახის დაუკარგავად, პატივისცემის გამოხატვით და მაშინ მათ უკან დასახევი გზა აღარ ექნებათ — მათ ხომ თავადაც სურთ ეს.

ასე რომ, მთელი პრობლემა ახლა ისაა, რომ დასავლეთმა ძალიან ბევრი თაფლაკვერი არ მისცეს პუტინს, თორემ რუსები გაამპარტავნდებიან და თავს გამარჯვებულად ჩათვლიან. თაფლაკვერს მათრახიც უნდა მიეშველოს და მაშინ ვერსად ვერ წავლენ. 

საოცარია, მაგრამ ასეთი სურათი არსებობს არა მარტო ბევრი დასავლელი სტრატეგის, არამედ ზოგი რუსი ანალიტიკოსის თავშიც — თანაც, როგორც პროდასავლელების, ისე ვითომ პატრიოტებისა. რუსეთს თავად არაფერი შეუძლია, ჩვენ ჩინეთთან დაახლოება მხოლოდ იმიტომ დავიწყეთ, რომ დასავლეთს წავეჩხუბეთ. თუ ახლა კონფრონტაცია დამთავრდება, ჩვენი ანტინაციონალური ელიტები მაშინვე დაუბრუნდებიან დასავლეთის უმცროსი პარტნიორის სანატრელ როლს — ასეთი წარმოდგენები არც ისე იშვიათია რუსულ საზოგადოებაში. ამიტომაც არ უნდა მივიღოთ არანაირი მიწვევა „დიდ შვიდიანში“.

მიწვევის მიღება მართლაც არ შეიძლება, მაგრამ სულ სხვა მიზეზით. არა იმიტომ, რომ ელიტები ჩააბარებენ რუსეთს — პუტინმა სერიოზულად შეცვალა როგორც შემადგენლობა, ისე ელიტების მოსაზრებები. ისინი, ვინც ფიქრობს, რომ რუსეთს ახლაც ისინი მართავენ, ვისაც დასავლეთი ნიმუშად და უფროს მასწავლებლად მიაჩნია, ხოლო რუსები — ევროპული ცივილიზაციის წარუმატებელ შტოდ, ილუზორულ სამყაროში ცხოვრობენ. რუსეთს ელიტებთან და ეროვნული თვითშეგნების აღზრდასთან უამრავი პრობლემა აქვს, მაგრამ ქვეყნის ხელისუფლების დამოუკიდებლობაში ეჭვი არავის ეპარება. სტრატეგიულ თამაშში, რომელსაც ბევრი რაუნდი აქვს, ვითარება და გარემო ატმოსფერო იცვლება, მაგრამ უცვლელი რჩება მიზანი. ძლიერი, თვითკმარი რუსეთი, ქვეყანა–ცივილიზაცია, ძალის ერთ-ერთი ცენტრი, რომელიც განსაზღვრავს მსოფლიო წესრიგს XXI საუკუნეში. უფრო ნაკლებს რუსეთი არ დათანხმდება.

როგორ დაეხმარება ამ მიზნის მიღწევას დასავლეთთან დაახლოება? არანაირად — ტაქტიკური თამაშიც კი მხოლოდ ზიანს მიაყენებს რუსეთს. და არა იმიტომ, რომ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ დასავლეთმა რუსეთზე შეტევა განაგრძო — კბეჩდა რა ყველაფერს, რაც შეიძლებოდა, სანამ უკრაინას არ მიადგა. არა, აქ ყველაფერი გასაგებია — კომპრომისები ე.წ. პოსტსაბჭოთა სივრცეზე დაუშვებელია: უკრაინის ატლანტიზაცია, მისი დასავლეთის გეოპოლიტიკურ ველზე მიმაგრება შეუძლებელია პრონციპში და ეს არც განიხილება.

უფრო მნიშვნელოვანია სხვა რამ: რომელ დასავლეთს უნდა დაუახლოვდეს რუსეთი, რომც მოინდომოს? ერთიანი დასავლეთი აღარ არსებობს — მისი რღვევის პროცესი უკვე რამდენიმე წელია მიმდინარეობს და სრულად პასუხობს რუსეთის ინტერესებს. ჩვენ შეგვიძლია ავაგოთ ხიდები დასავლეთის შემადგენელ ელემენტებთნ — ცალკეულ ევროპულ ქვეყნებთან, მთლიანად ევროკავშირთანაც, ტრამპის ანტიგლობალისტურ ამერიკასთანაც. მაგრამ ჩვენ არ შეგვიძლია ავაგოთ სამომავლო გეგმები ატლანტიკურ დასავლეთთან, ვინაიდან ის ჩვენი შეურიგებელი გეოპოლიტიკური მტერია. 

„დიდი შვიდიანი“ დიდი ხანია უკვე ცარიელია — და მიუხედავად იმისა, რომ ტრამპი ხელმეორედ არჩევის შემთხვევაშიც კი ვერ შეძლებს მის მარტივად დამარხვას, ის თანდათან გადაიქცევა ურთიერთობების გასარჩევ მოედნად დასაშორებლად განწირულ მხარეებს შორის. „დიდი რვიანი“ (ანუ ფორმატი რუსეთის მონაწილეობით), დასავლეთის მიერ ყირიმის მერე გაყინული, შეუძლებელია აღდგეს — და არა მარტო იმიტომ, რომ რუსეთმა ამ წლებში ჩინეთთან სტრატეგიული ალიანსი განამტკიცა. დასავლეთი პლუს რუსეთი ვერ შეძლებენ მსოფლიოში თამაშის წესების განსაზღვრას — ამას ყველა საკვანძო მოთამაშე სჭირდება. ბუნებრივია, ჩინეთი და ინდოეთი — მაგრამ რეგიონული ინტეგრაციული კავშირებიც, რომლებიც სამხრეთ–დასავლეთ აზიას, არაბულ სამყაროს, სამხრეთ ამერიკასა და აფრიკას წარმოადგენენ. ყველაზე ახლო ამ ფორმატთან „დიდი ოცეულია“.

ტრამპი გვთავაზობს შეიქმას რაღაც საშუალო „დიდ შვიდიანსა“ და „დიდ ოცეულს“ შორის — 11 ქვეყნისგან შემდგარი ჯგუფი. თუ G-11-სა და G-20-ს შევადარებთ, კიდევ ვინ არ აღმოჩნდება მასში ჩინეთის გარდა? სამხრეთ ამერიკა (მექსიკა, არგენტინა და ბრაზილია), აფრიკა (სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა) და ისლამური სამყარო (თურქეთი, საუდის არაბეთი და ინდონეზია) — ანუ ისევ დასავლური ან გეოპოლიტიკურად დამოკიდებული ქვეყნების ჯგუფი გამოდის (სამხრეთ კორეა), რომლებსაც რატომღაც უნდა შეუერთდნენ რუსეთი და ინდოეთი. მაგრამ პუტინი და მოდი დამოუკიდებელ სახელმწიფო–ცივილიზაციებს წარმოადგენენ, რომლებისთვისაც სასაცილოა მსავს თამაშში მონაწილეობის შეთავაზება. მით უმეტეს, რომ ის აშკარად ანტიჩინურ ხასიათს ატარებს. 

ამასთან ტრამპის თავაზიანად შეჩერება ძალიან ძნელი იქნება. როგორც სამიტის მასპინძელს, მას უფლება აქვს მიიწვიოს ის, ვინც სურს და შეუძლია არც გაითვალისწინოს დიდი ბრიტანეთისა თუ გერმანიის წინააღმდეგობა პუტინის მონაწილეობასთან დაკავშირებით. ეს ხომ „დიდი რვიანის“ აღდგენა არ არის, არამედ, უბრალოდ, შეხვედრა გაფართოებული შემადგენლობით.

რა თქმა უნდა, ვლადიმირ პუტინი არ წავა არანაირი ფორმატის „დიდი შვიდიანის“ შეხვედრაზე, თუნდაც „დიდი რვიანის“ აღსადგენად დაუძახონ. გასულ შემოდგომაზე მის მიერ გამოთქმული შენიშვნა „დიდი რვიანის“ თაობაზე ერთ მნიშვნელოვან მინიშნებას შეიცავდა: რადგან დასავლელი ლიდერები 2014 წელს არ ჩამოვიდნენ რუსეთში მორიგ სამიტზე, მაშინ, თუ ახლა „ჩვენს პარტნიორებს ჩვენთან ჩამოსვლა სურთ, მოხარულები ვიქნებითო“. მოკლედ, ყირიმში ჩამობრძანდითო.

ამასთან სექტემბერში ნიუ-იორკში მაინც შეიძლება გაიმართოს ამ წლის უმნიშვნელოვანესი სამიტი. პუტინი და სი კი იმ დროისათვის უკვე მოასწრებენ რამდენიმე ორმხრივი შეხვედრის მოწყობას — და სხვა საკითხებს შორის, ათასწლოვანი რუსეთისა და სამიათასწლოვანი ჩინეთის ლიდერები, რაღა თქმა უნდა, ამერიკის მომავალზე იმსჯელებენ...

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებას

32

მოსაზრება: ვის აწყობს ამერიკულ ბუნტში რუსეთის დადანაშაულება

19
(განახლებულია 19:19 02.06.2020)
აშშ-ში მასობრივი არეულობის პროვოცირებას რუსები ახდენენ, ხოლო დემონსტრანტები საპოლიციო უბნებს „რუსული მეთოდიკის“ მკაცრი დაცვით არბევენ. ასეთი ბრალდება ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებში ექს-პრეზიდენტ ობამას ყოფილმა მრჩეველმა სუზან რაისმა გამოთქვა.

გალია იბრაგიმოვა 

მტკიცებულებების ნაცვლად მან საკუთარ გამოცდილებასა და ინტუიციას მოუხმო. რატომ ხედავენ ამერიკელები ყველაფერში „რუსულ კვალს“?

პროტესტიდან მაროდიორობამდე

ლოს-ანჯელესში სავაჭრო ცენტრები კარანტინზეა. კალიფორნიის ხელისუფლება მათ გახსნას ივნისში გეგმავდა. მაგრამ ეს მათზე ადრე მაროდიორებმა გააკეთეს. ახლა ელიტური ბუტიკების კარები და ვიტრინები დამტვრეულია და ყველაფერი გაძარცვულია. თავდამსხმელებმა გაიტაცეს საყოფაცხოვრებო ტექნიკა, ტანსაცმელი, ავეჯი და საკვებიც კი. პოლიცია ვერტმფრენებიდან წყლის დასხმით ცდილობდა ბრბოს დაშლას, მაგრამ ამან ისინი ვერ დააცხრო. 

პროტესტებმა, რომელიც მინეაპოლისში პოლიციელების მიერ დაკავებისას აფროამერიკელი ჯორჯ ფლოიდის დაღუპვას მოჰყვა, მინეაპოლისის კვალდაკვალ მოიცვა ვაშინგტონი, სან-ფრანცისკო, პორტლენდი, მაიამი, ინდიანაპოლისი, ფილადელფია, ატლანტა. დერეკ ჩოვინი, ტრაგიკულ ინციდენტში უშუალო დამნაშავე, სამსახურიდან გაათავისუფლეს და ის ახლა გაუფრთხილებლობით მკვლელობაშია ბრალდებული. მიმდინარეობს გამოძიება. მაგრამ დემონსტრანტები მოითხოვენ არა მარტო წესრიგის დამცველის დასჯას, არამედ აშშ-ში სისტემური რასიზმისთვის ბოლოს მოღებას. „არ არის სამართალი — არ არის მშვიდობა! ძირს პოლიციური თავნებობა!“ — გაჰყვირიან დემონსტრანტები.

ბევრ მათგანს ხელში უჭირავს ტრანსპარანტები ფლოიდის სიკვდილისწინა სიტყვებით: „ვერ ვსუნთქავ!“ ასობით ადამიანი წვებოდა ასფალტზე და იმეორებდა ამ სიტყვებს. მაგრამ მერე მშვიდობიანი აქციები სწრაფად გადაიზარდა შეტაკებებში, არეულობასა და ძარცვაში.

მსხვილ ქალაქებში კომანდანტის საათი გამოცხადდა, მაგრამ ამან საქმეს ვერ უშველა. ვაშინგტონში მომიტინგეებმა თეთრ სახლს ალყა შემოარტყეს და შიგნით შეჭრა სცადეს. ნიუ-იორკში ბრბომ ქვებით დაამსხვრია და დაწვა პოლიციის ოცი ავტომობილი. პორტლენდში ცეცხლი წაუკიდეს სასამართლოს შენობას.

საფრთხე სამოქალაქო საზოგადოებისთვის 

თავდაპირველად აშშ-ში ბევრი უჭერდა მხარს დემონსტრანტებს. ადგილობრივი ხელისუფლებები ცდილობდნენ, რეაგირება არ მოეხდინათ პროვოკატორების გამოხდომებზე და მოუწოდებდნენ პოლიციელებს, არ გამოეყენებინათ ძალა. მაგრამ როდესაც სამართალდამცველებისკენ ფეთქებადი ნივთიერებებით სავსე ბოთლების სროლა დაიწყეს, მოთმენა უკვე აღარ შეიძლებოდა.

მინესოტის გუბერნატორმა შტატში ეროვნული გვარდია შეიყვანა, სამხედროების დახმარებას მიმართეს ლოს-ანჯელესშიც. საქმეში ჩაერთო ცრემლსადენი გაზი და რეზინის ტყვიები.

„რაც მინეაპოლისში ხდება, უკვე აღარ უკავშირდება ფლოიდის სიკვდილს. ძარცვა-გლეჯა და ნგრევა სამოქალაქო საზოგადოებას საფრთხეს უქმნის, შიშს ბადებს ჩვენს ქალაქში, ხელს უშლის ცხოვრებაში“, — განაცხადა გუბერნატორმა ტიმ ვალცმა.

დონალდ ტრამპის რეაქცია კიდევ უფრო სასტიკი იყო. პრეზიდენტმა თქვა, რომ ფლოიდის სიკვდილი — ეს „არის ტრაგედია, რომელმაც ამერიკელებში მრისხანება და მწუხარება გამოიწვია“. მაგრამ გააკრიტიკა შტატების ხელისუფლებები, რომლებმაც დროულად ვერ შეძლეს ბრბოსთვის აღვირის ამოდება. დემონსტრანტებს მან ბანდიტები უწოდა და ძალის გამოყენება მოიწონა. ხოლო მემარცხენე რადიკალურ დაჯგუფებებს თავს დაესხა წაქეზებაში ბრალდებებით და მათი აკრძალვით დაიმუქრა.

კვირას უსაფრთხოების სამსახურმა ქვეყნის მეთაური თეთრი სახლის მიწისქვეშა ბუნკერშიც კი გადაიყვანა, საიდანაც ის საფრთხის ჩავლის შემდეგ გამოვიდა. 

დამნაშავეების ძებნაში 

ძალიან მალე არეულობაში „რუსული კვალი“ აღმოაჩინეს. „გასულ წინასაარჩევნო კამპანიაში რუსები შავი აქტივისტები  გამოდგნენ. არ გამოვრიცხავ, რომ ისინი ძარცვა–გლეჯაშიც არიან ჩართულები“, — განაცხადა CNN-ის ეთერში ახალი ორლეანის მერმა მარკ მორიალმა. მას არაფერი უთქვამს იმ მრავალწლიან გამოძიებაზე, რომელმაც ვერ გამოავლინა მოსკოვის მონაწილეობა 2016 წლის არჩევნებში.

ორიდე დღის შემდეგ ესტაფეტა ბარაკ ობამას ადმინისტრაციის მრჩეველმა ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებში სუზან რაისმა აიტაცა. იგივე CNN-ზე მან ივარაუდა, რომ დემონსტრანტები „რუსული მეთოდიკით“ მოქმედებდნენ.

გადაერთვნენ რა „რუსული კვალის“ ძიებაზე, ამერიკულმა მედიასაშუალებებმა კიდევ ერთი ბრალდება გაიხსენეს მოსკოვის მიმართ. ორიოდე წლის წინ ვაშინგტონში ირწმუნებოდნენ, რომ რუსი ჰაკერები მოძრაობა Black Lives Matter-ს უჭერდნენ მხარს. მისი აქტივისტები ასევე გამოდიოდნენ პოლიციური თვითნებობის წინააღმდეგ.

დისკუსიები „რუსული კვალის“ შესახებ მკაცრად გააკრიტიკა პრეზიდენტმა ტრამპმა. მისი აზრით, CNN ამას რეიტინგისთვის აკეთებს. 

მოსკოვში არ გაჩუმებულან. პრეზიდენტის პრეს-მდივანმა დმიტრი პესკოვმა აღნიშნა, რომ რუსეთი „არასდროს ჩარეულა ამერიკის საქმეებში და არც ახლა აპირებს ამას“. 

ამერიკის პოლარიზაცია

ამერიკული საზოგადოება უკიდურესად პოლარიზებულია. სწორედ ამით ხსნის პოლიტოლოგი დმიტრი სუსლოვი პროტესტების მასიურ სახეს. საქმე ფასულობათა განხეთქილებაშია, რაც ხელისუფლებაში დონალდ ტრამპის მოსვლის შემდეგ გაძლიერდა. 

ამასთან, კორონავირუსის პანდემიამ, ექსპერტის აზრით, ხაზი გაუსვა აფროამერიკელების მოწყვლადობას, ვინაიდან მათ ნაკლებად მიუწვდებათ ხელი სამედიცინო მომსახურებაზე.

„აფროამერიკელები ძვირადღირებული მკურნალობის უფლებას თავს ვერ აძლევენ, ვინაიდან მათი შემოსავლები თეთრკანიანებზე ნაკლებია“, — ამბობს სუსლოვი. 

სასარგებლო დადანაშაულება

„რუსული კვალის“ ძიებას პოლიტოლოგი უკავშირებს ხელისუფლების სურვილს, არ აღიაროს შიდა წინააღმდეგობები.

„ამერიკული ელიტა ფიქრობს, რომ საზოგადოება ჯანსაღია. ყველაფერს ტრამპი და რუსები აფუჭებენ. თუ ტრამპს მოვაშორებთ და „რუსულ კვალს“ აღმოვფხვრით, ქვეყანა ნორმას დაუბრუნდება. მაგრამ ქალაქებში მიმდინარე ბუნტი აჩვენებს, რომ ეს ნორმა დიდი ხანია აღარ არსებობს. არავინ აღიარებს სერიოზული რეფორმების აუცილებლობას“, — ამბობს სუსლოვი.

რაისის გამოსვლა, პოლიტოლოგის აზრით, წინასაარჩევნო კამპანიის ფარგლებში უნდა განვიხილოთ.

„შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ ყოფილი მაღალჩინოსანი ჯო ბაიდენის გუნდში აპირებს შესვლას, თუ ის მომდევნო პრეზიდენტი გახდება. და ბრალდებები მოსკოვის მიმართ — ეს დემოკრატების ზეწოლის გაგრძელებაა ტრამპზე, რომელიც თითქოს კრემლთან შეთანხმებულად მოქმედებს“, — აცხადებს ექსპერტი. 

სუსლოვი არ გამორიცხავს, რომ ბაიდენის გამარჯვებამ მორიგი „რუსული საქმის“ დაწყებას შეუწყოს ხელი.

„ამერიკელებმა მაშინვე დაადანაშაულეს რუსეთი არჩევნებზე გავლენის მოხდენის სურვილში. ახლა ეს ეჭვები გაძლიერდა. ბაიდენს საერთოდ შეუძლია მოსკოვი ამერიკული საზოგადოების განადგურების მცდელობაში დაადანაშაულოს და შეუძლია ეს ერთ-ერთი წინასაარჩევნო თეზისით გააკეთოს“, — მიაჩნია სუსლოვს.

ექსპერტის აზრით, გარეშე მტრის ძიება არაფერს კარგს არ უქადის არც რუსულ-ამერიკულ ურთიერთობებს, არც საერთაშორისო უსაფრთხოების სისტემას. უფრო მეტიც, ჩვეული იდეოლოგიური სტერეოტიპებით სარგებლობის მცდელობა სახიფათა თავად ამერიკისთვის: პროტესტები ხომ ისევე რეალურია, როგორც ქარიშხლის გამომწვევი პრობლემები. ხოლო რუსულ კვალზე მინიშნებებით არაფერი შეიცვლება.

 

19
რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრო

რუსეთის საგარეო უწყება:ჟურნალისტები არ უნდა გახდნენ აშშ-ის პოლიციის თავგასულობის ობიექტები

0
მედიის წარმომადგენლის მიმართ აღმაშფოთებელ და კანონსაწინააღმდეგო სისასტიკეს ადგილი ჰქონდა თეთრი სახლის კედლებთან, განაცხადეს საგარეო საქმეთა სამინისტროში

თბილისი, 3 ივნისი - Sputnik. ვაშინგტონში თეთრი სახლის კედლებთან საპროტესტო აქციის გაშუქებისას Sputnik-ის პროდიუსერის, ნიკოლ რუსელის მიმართ პოლიციის განზრახ სასტიკ მოპყრობას მოსკოვი განიხილავს როგორც არამეგობრულ ნაბიჯს აშშ-ის მხრიდან და ჟურნალისტების უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად საერთაშორისო ვალდებულებების აღმაშფოთებელ დარღვევას, ნათქვამია საგარეო საქმეთა სამინისტროს განცხადებაში.

ორშაბათს, 1 ივნისს, Sputnik-ის პროდიუსერი ნიკოლ რუსელი დაშავდა თეთრ სახლთან პროტესტების გაშუქებისას, მიუხედავად იმისა, რომ ჟურნალისტმა არაერთხელ გაიმეორა, რომ პრესის წარმომადგენელია და ეკეთა პრეს-ბარათი, პოლიციელებმა მას რეზინის ტყვიები ესროლეს.

„აღშფოთებული ვართ დაუსრულებელი ძალადობით, რომელსაც იყენებენ ამერიკელი სამართალდამცველები საერთაშორისო პრესის, მათ შორის რუსულის მიმართ, რომელიც აშშ-ში საპროტესტო აქციებს აშუქებს. განზრახ სასტიკ მიპყრობას, რომელიც მიმდინარე წლის 1 ივნისს განხორციელდა საინფორმაციო სააგენტო Sputnik-ის პროდიუსერის, ნიკოლ რუსელის მიმართ, ვაფასებთ როგორც არამეგობრულ ნაბიჯს აშშ-ის ხელისუფლების მხრიდან და მათი მხრიდან ჟურნალისტების უსაფრთხოების და მათი შეუფერხებელი საქმიანობის უზრუნველსაყოფად საერთაშორისო-სამართლებრივი ვალდებულებების აღმაშფოთებელ დარღვევას“, - ნათქვამია საგარეო საქმეთა სამინისტროს განცხადებაში.

„მიუხედავად იმისა, რომ კორესპონდენტმა წარადგინა პრეს-ბარათი და არაერთხელ განამარტა, რომ მედიის წარმომადგენელია, მას ესროლეს რეზინის ტყვიები, ასევე დემონსტრანტების დასაშლელად არსებული სპეციალური ხელყუმბარა. შედეგად Sputnik-ის პროდიუსერმა მიიღო მრავალრიცხოვანი ტრავმები, მათ შორის ცეცხლსასროლი ჭრილობა. თუმცა ამაზე ამერიკელი „მართლწესრიგის მსახურები“ არ შეჩერდნენ: ერთ-ერთმა პოლიციელმა ის წააქცია და ფეხებით გადათელა“, - ხაზგასმით აღნიშნეს რუსეთის საგარეო უწყებაში.

ნგრევა, არეულობა და მასობრივი პროტესტი: რა ხდება აშშ-ში – ფოტო >>

სამინისტროში აღნიშნეს, რომ „პარადოქსულია, მაგრამ ამ აღმაშფოთებელ და უკანონო სისასტიკეს მედიის წარმომადგენლის მიმართ, რომელიც ნებისმიერი დემოკრატიული საზოგადოების გარანტია, ადგილი ჰქონდა თეთრი სახლის კედლებთან, რომელიც ამერიკას როგორც დემოკრატიის ეტალონს პოზიციონირებს“.

0
თემები:
მსოფლიო დღეს